Dodaj do ulubionych

ja i mój mąż ja BPD czy on

23.08.13, 21:30
Witajcie,
Piszę tutaj, bo nie wiem co dzieję się w moim małżeństwie. Jesteśmy razem od czterech lat, od trzech jesteśmy małżeństwem.
Mój mąż zawsze był wycofany, zawsze w jakiś sposób przynajmniej teraz tak to widzę nakładał na nasz związek zasadę kar i nagród. Kara czyli chłód i zimno za moje złe zachowanie typu. krytykę, inną opinię na temat dotyczący jego postępowania. Czasami jest też niesamowicie czuły i wydaję mi się, że "złapałam za nogi Boga".
Rok temu umarł mój ojciec z którym byłam dosyć blisko związana ( moje dzieciństwo było normalne, pełne czułości, z normalnym ojcem i normalną mamą) Oczywiście jako nastolatka miałam jakiś tam okres buntu ale on się jawił tym że wróciłam z imprezy np. pół godziny później, czy zafarbowałam włosy. Zawsze dobrze się uczyłam, skończyłam studia, mam dobrą pracę.
Zanim poznałam mojego męża wydarzyła się w moim życiu pewna tragedia. W trakcie studiów byłam z pewnym chłopakiem z którym zaszłam w ciążę. Jednak poroniłam w 8 miesiącu, z chłopakiem rozstałam się dopiero rok później. Faktycznie to od niego uciekłam, bo on sam nie pracował musiałam go utrzymywać i to już nie chodzi o utrzymywanie ale o sam fakt że nawet ciepłej zupy mi nie podał jak wracałam z roboty. Ostatnia nasza rozmowa zakończyła się tym że mnie uderzył. Dosyć mocno, na tyle mocno, że nie chciałam już słuchać jego przepraszania, że się zmieni etc. I odeszłam bez słowa zabierając tylko ciuchy.
Potem spotkałam mojego męża jest ode mnie starszy o 15 lat. Poznałam go jak był w trakcie rozstania z narzeczoną, przed nią miał żonę która już miała nowego męża i nowe dziecko, po małżeństwie z nią został im syn.
Ja nie wiedziałam, że on jeszcze mieszka ze swoją niby eks narzeczoną ale podobno dlatego, że ona ma raka. I faktycznie poznałam ją, i ona podobno miała raka żołądka. ( piszę podobno ponieważ go oszukiwała, odkryłam to przez przypadek kiedy wyszłam ze znajomymi do klubu a tam spotkałam jego narzeczoną która podobno miała chemię i po chemi została w szpitalu bo pogorszyły się jej wyniki) Mówiłam mu o tym że powinien zerwać z nią kontakty ( bo już mieszkaliśmy razem a ona w ich starym domu który on jej zostawił), odciąć znajomość ale on ciągle coś wymyślał. mówił że ona z nim pracuję, że nie może jej zwolnić etc. i tak żyliśmy w niby trójkącie. Żałuję że wtedy nie uciekłam ale byłam zakochana zresztą nadal jestem.
On ciągle się bronił, że nie ma wyjścia musi z nią być w kontaktach biznesowych, ona podobno miała innego faceta, tego nie wiem ale trudno. Wiem, jestem pewna że mnie z nią fizycznie nei zdradzał. Ale co przeżyłam to swoje. On wydaję mi się że cieszył się z tego że ma tak jakby dwie baby. Bo jego eks narzeczona załatwiała kolonie dla jego syna, kupowała mu antybiotyki jak był chory. A ja starałam się być lepsza od tamtej....
Nie robiłam mu awantur, nie krzyczałam na niego, zresztą ja rzadko podnosiłam głos ( kiedyś).
Potem jego firma upadła, i zabroniłam mu jakichkolwiek kontaktów z ta kobietą. Podziałało, Zamknął ten rozdział tak jakby nigdy go nie było.
Z byłą żoną zawsze miałam dobre stosunki jak również mój mąż. Z jego synem też, od początku znaleźliśmy wspólną nić porozumienia.
I było względnie ok. Jak to czasem pary kłóciliśmy się , godziliśmy ale nic nienormalnego. Nie zauważyłam. Potem zaczęłam zarabiać duużo więcej niż on. Bardzo dużo. Mi to nie przeszkadzało, bo nie miało dla mnie znaczenia kto przynosi więcej, jednak wtedy zaczął mi dokuczać. Jak prosiłam go np. o pomoc w sprawdzeniu mojego sprawozdania to chociaż potem wszyscy w mojej firmie uważali ze jest idealne on zakreślał je długopisem mówiąc nei masz zielonego pojęcia o ekonomii, tak nie można jak ty w ogóle chcesz to komuś przedstawić.
Nie miał ochoty na seks, w ogóle, pierwszy raz przestałam się czuć atrakcyjna. Nie podobało mu się to że na weekendowe zakupy ubieram baletki i dzinsy kiedy do pracy chodzę w koszuli marynarce, spódnicy i szpilkach, więc w weekendy też się tak ubierałam. Krytykował mnie baardzo mocno. Zaś kiedy potrzebowałam jego pomocy nigdy mi jej nie dawał np. potrafił mi powiedzieć że nie chce mi pomóc bo źle proszę o pomoc, bo np. płakałam czy jak się przestraszyłam kiedyś bo zmienili nam klimatyzator i zaczęłam się dusić to mówiłam to podniesionym głosem. On mówił mi że zawsze w takich momentach musi się wycofać bo jego mama alkoholiczka czesto na niego krzyczała.
Życie jakoś nam się układało i mój tata umarł nagle na raka. Zdecydowaliśmy się wyjechać na wieś i odpocząć ( nie musimy już oboje pracować) i wyjechaliśmy do włoch. Mamy piękny dom i tyle. Ja popadłam w depresję i smutek co wydaję mi się normalne. Miałam stany lękowe, bałam się chociaż nie wiedziałam czego było mi strasznie ciężko i pokazałam mu słabość. To był błąd bo on zaczął to wykorzystywać. Wpadliśmy w spiralę wzajemnego oskarżania się o wszystko, on najbardziej wini mnie za to że nie powiedziałam mu że moje dziecko zmarło w moim brzuchu. Nie powiedziałam mu na początku związku bo bałam się że wybierze swoją narzeczoną, a potem było coraz trudniej. Przeprosiłam go za to powiedziałam że to był wielki błąd. Jednak on ciągle ma mi to za złe, że go okłamałam. Ale ten wyjazd miał być początkiem nowego, ja miałam zapomnieć trójkąt a on miał zapomnieć moje kłamstwo. Jednak, znów mnie oszukał. Zainwestował nie małą sumę, a właściwie dął ją komuś z kim od początku mówiłam mu że ten biznes nie ma przyszłości. On w tamtym czasie mówił że ja nie myślę racjonalnie bo zmarł mi tata, więc że to on ma decydować. I Ten facet był u nas żeby niby wszystko omówić i poprosił mnie o pożyczkę ( ta kwotę którą mój mąż chciał wcześniej mu dać) Ja na początku nie chciałam się zgodzić, więc ten facet się obraził. I mój mąż kazał mi go przeprosić. Zrobiłam to. Chociaż czułam się wtedy jak jakaś dziwka.
Oczywiście kilka miesięcy temu okazało się że miałam rację. Mój mąż nie pozwala mi do tego wracać mówiąc, że ciągle wyciągam przeszłość. Więc nie wracam. On jednak chce zacząć nowy biznes, z naszych wspólnych oszczędności i miał to być również nasz wspólny biznes w któ?ym ja miałam mieć nie mały udział. Więc pytam go o różne sprawy, komentuję jeśli uważam że jakieś rzeczy nie robi do końca dobrze, chwalę gdy mu coś wychodzi.... Jednak on na każdą moją negatywną opinię nawet nie w pracy atakuję mnie, krzyczy .... dokucza
Był taki czas że krzyczałam również, ale to było w grudniu styczniu tamtego roku. Teraz nie chcę tego bo wiem że to do niczego nie prowadzi. Jednak on już tego nie zauważa. Ostatnio stwierdził że jestem np. ograniczona bo nie czytam książek naukowych, czy historycznych. Ja starałam się bronić, że poznaję ostatnio inne rzeczy jak np. muzyka, kuchnia, beletrystykę etc. dla niego ja jestem ograniczona i tyle nie powiem zabolało mnie to. Jak mnie czymś zrani i zaczynam płakać słyszę i czemu znowu ryczysz, patrz jaka jesteś żałosna. Na co dzień patrzy na mnie obojętnie jak powiem coś nie tak zimnym okropnym wzrokiem, czasem jest cudowny ale ten czas kiedy jest cudowny jest go coraz mniej. Ciągle mówi mi że jestem chora psychicznie, że jestem histeryczką, jak mu mówię kochanie nie mów np. jesteś żałosna albo jak płaczę bo dalej radzę sobie ze śmiercią taty nie mów czemu znowu ryczysz. To jest tak jakby on akceptował mnie tylko jak jestem szczęśliwa i jak go nie krytykuję jak wszystko jest tak jak on chce.
Tydzień temu umarł mój dziadek i też to przeżywam, znów mam problem z zasypianiem etc. ale on każde moje inne zachowanie od tego jakie on chce uważa za oznakę choroby. Czytałam dużo szukając u siebie choroby psychicznej znalazłam jedynie uzależnienie od męża
Obserwuj wątek
    • toxic_chick Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 24.08.13, 17:16
      Podpowiem: nikt.. kropka.

      Dodam: Oboje jesteście zaburzeni na swój sposób (nie mylić z chorobą psychiczną...i przy okazji BPD nie jest chorobą psychiczną...którą usilnie usiłujesz u siebie lub jego zdiagnozować...za pomocą forum... pffffff )

      On: przypuszczalnie zaburzony mocniej.. może ma jakieś DDA czy coś... i na pewno lubi Cię dręczyć, pastwić się psychicznie, obserwować jak reagujesz, wychwytywać słabości po to żeby poniżyć i przy okazji poczuć się lepiej... na zasadzie: sam ze sobą... co jest typowe dla tych, którzy mają zaniżone poczucie własnej wartości... powód? wszystko od dzieciństwa, po młodość, kłopoty finansowe, Twoje sukcesy... listę można mnożyć i mnożyć.. ale to wiesz... ja tylko grzecznie podsumowuje strasznie długi i zawiły list, który można sprowadzić do kilku zdań...

      Ty: miałaś kilka poważnych traum (dziecko, ojciec) i nawet najbardziej normalna osoba, super stabilna miałaby prawo się posypać i rozsypać... to, że miałaś stany depresyjne a nawet jakieś lęki nie uważam za nic dziwnego... psychika człowieka to wadliwy mechanizm, a życie ma tendencje do płatania figli... jedni są bardziej, inni mniej odporni.. funkcjonujesz przecież normalnie.. poza małżeństwem samym w sobie.. jestem pewna, że poza domem jesteś inną osobą..

      Ty: w "związku" jesteś słabą stroną - słabszą psychicznie na zewnątrz... ale bardziej stabilną.. pozwalasz sobie na zbyt wiele i akceptujesz to.. płaczesz (krzyczysz czy krzyczałaś), godzisz się praktycznie na wszystko... nawet mając swoje zdanie... jest Ci źle ale lubisz sobie pocierpieć... troszkę w tym masochizmu.. troszkę karmisz emocje swojego męża.. pozwalasz się źle traktować... i na własne życzenie masz piekiełko.. miłość to nie szukanie akceptacji na każdym kroku.. a związek to nie walka... albo ja mam inną definicję ;)

      Rada: psycholog.. najlepiej terapia małżeńska, jeśli zależy wam na sobie wzajemnie i nie chcecie do końca spierdolić sobie życia.. lekarze są od tego, żeby pomagać... chyba, że stać was na poprawę samoistną.. tutaj wątpię.. ale próbować zawsze można...
      Przestań stawiać sobie i jemu samozwańcze diagnozy bo to żenujące... znajdź sobie jakieś hobby... ale nie zabijaj czasu analizowaniem swojego małżeństwa pod kątem chorób psychicznych..

      Dr. toxic :D
      • wirujacyplateksniegu Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 24.08.13, 18:05
        toxic_chick do rzeczy pisze,
        ja bym przeanalizowała, czy w tym "normalnym" dzieciństwie nie było jakichś "detali", ktore rzutowałyby na wybór takich albo innych partnerów (nie odbierając Ci oczywiście dobrego myślenia o rodzicach i poczucia normalności - jeśli tak się da). Jeśli nie i nie zgadzasz się - to nie było mojej wypowiedzi.
        Moim zdaniem terapia tak czy siak ma sens, teraz... jest już mało osób które tak naprawdę nie korzystają.
        Więc - powodzenia!
        • kasztanyzrenic Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 25.08.13, 13:29
          ...przeczytałam Twoją wypowiedź i zastanawia mnie dlaczego ?! chcesz być z facetem, który Cie dręczy? nie wspiera Cie w trudnych momentach, tylko jeszcze mocniej wgniata w ziemię.
          Jesteś od niego uzależniona finansowo? coś Ci zapewnia, czego sama sobie nie zapewnisz?
          Czym tak mocno Cie do siebie przywiązał?
          Dobrze,że szukasz pomocy. Pozdrawiam Cię i życzę dużo sił.
    • brz_a_sk Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 25.08.13, 20:24
      straciłaś zdolność racjonalnego myślenia
      nie oceniasz sytuacji
      nie masz poczucia stabilności/oparcia w domu
      nie potrafisz rozróżnić co jest ważne co mniej istotne
      czemu to wymieniłam? tylko dlatego, że chcę Cię namówić na szukanie fachowej pomocy
      wg mnie powinnaś sama nie informując nikogo o tym, nie dyskutując iść do poradni - pomyśl do kogo najłatwiej Ci iść
      myślę, że wydrukowanie tego co napisałaś i pokazanie lekarzowi czy terapeucie byłoby bardzo wskazane
      nie odkładaj tej wizyty
      trzymaj się
      coś złego dzieje się w Twoim życiu - mniejsza o to czemu - straciłaś kontrolę nad swoim życiem, swoimi pieniędzmi i poczuciem własnej wartości

      • bemerebeka Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 16.09.13, 11:52
        Na terapię zaczęliśmy chodzić zanim umarł mój tata, przerwaliśmy ją bo nie mieliśmy oboje ani czasu ani nastroju by się naprawiać ( mój tata umarł niecały miesiąc od diagnozy ) więc była to nagła i gwałtowna choroba.
        Nie jestem od niego uzależniona finansowo, zresztą nawet jeśli miałabym spać pod mostem to trudno jakoś bym się podniosła. Coraz bliżej mi do terapii, bo faktycznie chce ją zacząć. Myślę że jest ona mi potrzebna. Na razie szukam lekarza anglojęzycznego ( po włosku aż tak dobrze nie mówię )
        Wszystkie wasze rady są świetne, i takie prawdziwe... Ostatnio zaczęłam suchymi faktami opisywać nasze sprzeczki, czy słowa które mi powiedział. Staram się pisać to bez emocji tylko suche fakty. Im dłużej na to patrzę tym bliżej jestem pozwalania sobie na myśl o naszym rozstaniu... Jednak na razie wiem, że tego nie potrafię bo uzależniona od miłości do niego jestem.
        Kocham go, choć tak mocno mnie rani.
        Nie wiem czy w moim dzieciństwie faktycznie było coś nie tak skoro wybieram dziwnych partnerów. Jedyne co mi przychodzi do głowy to problemy z nadwagą w liceum które odchudzaniem pokonałam do dziś. Może zbyt przyjacielskie stosunki z mama? Była bardziej przyjaciółką niż matką ? Tylko ja jako tako problemów wychowawczych nigdy nie sprawiałam. Więc może dlatego była bardziej przyjaciółką, choć może to jest jednak złe. . .
        Wiem, że coś złego dzieję się w moim życiu. Wiem że muszę wziąć się w garść ale to tylko takie wiem wiem wiem... i dalej pozwalam sobą pomiatać ( ojciec z szacunkiem traktował mamę, więc to chyba nie ten wzorzec)
        Co do jego terapii DDA... nawet terapeuta mu ją polecił... najpierw nie chciał, potem chciał, potem obiecał mi że pójdzie teraz uważa że wcale nie jest DDA.. że byłby wspaniały tylko ja jestem pop...lona
        Jak na to patrzę co napisałam, to faktycznie, coś jest nie tak.. Staram się spojrzeć na nasz związek jakby z boku dlatego też piszę suche notki z naszych sporów ( choć teraz trwają krótko, nie pokazuję mu gdzie mnie zraniło i odchodzę)
        Nie wiem czy kiedykolwiek będę w stanie go zostawić, choć mam nadzieję, że kiedyś tak.... ale czasem myślę sobie a co jeśli te wszystkie problemy w naszym związku to jednak moja wina ?
        • brz_a_sk Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 16.09.13, 12:06
          dużo lepiej teraz to co piszesz wygląda

          wydaje mi się, że mas w sobie siłę

          walcz

          chyba pierwszy krok masz za sobą

          teraz kolejne

          zacznij tęsknić do siebie akceptowanej

          nagradzaj się sama za to co Ci się udaje
          • bemerebeka Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 16.09.13, 22:16
            Dziękuje za słowa pocieszenia ale ja dalej mam tę tęsknotę za chwilami kiedy był cudowny, za chwilami kiedy byłam najszczęśliwszą kobietą na świecie... Jeszcze nie jestem gotowa na odejście, na razie tli mi się w mojej głowie ale... nawet to odejście liczę że wtedy zrozumie co traci..
            Chcę być, chcę znów czuć się jak kobieta... chcę czuć się wartościowa... ale czasem myślę, czasem sobie pozwalam na myślenie, że on ma rację i to moja wina...
            Z nim nie rozmawiam o czym myślę... udaję, milczę kiedy atakuję... czasem pozwalam sobie na krytykę wtedy znów leżę na ziemi i nie potrafię się podnieść... czuję jego zimno, chłód kiedy jest mi smutno, " kopanie " kiedy leżę i często śpiewam " miłość to nie pluszowy miś ani kwiaty... miłość to kiedy jedno spada a drugie wznosi je ku górze".. i jeszcze ale to sobie zmieniłam słowa dla siebie " Ja jestem starym gratem i się naprawię zatem, zmienię sobie obudowę i włożę części nowe i znów pokażę klasę i zaświergocę czasem" ...
            Najgorsza jest ta okropna samotność...
            • estereaaa Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 23.09.13, 09:37
              Polecam Ci książkę "Miłość to wybór , o terapii współuzależnień ".
              www.tolle.pl/pozycja/milosc-to-wybor
              Nie wiem, na co cierpi twój mąż, wiem na pewno, że to ty potrzebujesz pomocy.
              Rozumiem, że można się czasami "wkopać", że źle wybierasz, ze się pomyliłaś... ale trwanie w czymś takim, świadczy tylko o jednym. Zgadzasz się na takie traktowanie. Nie zmieniaj jego, bo może to niemożliwe, ale zawsze możesz zmienić siebie. Zgadzasz się na poniżanie dla "świętego spokoju" ? Myślisz, ze to pomoże? jego 'apetyt" nigdy nie będzie zaspokojony. Boisz się samotności, ale czy teraz nie jesteś bardziej samotna ? Z tego, co przeczytałam w pierwszym poście, nie masz problemów finansowych i na pewno jesteś na tyle rozgarnięta, ze bez problemu sobie poradzisz. A Ty wiesz, że być może wyrządzasz mu ogromną krzywdę tym, że z nim jesteś? Bo on nie ma motywacji, żeby się zmienić? Niby dlaczego ma to robić? jemu jest dobrze, Tobie jest źle. Wiadomo też, że nie można uogólniać... przypadki są różne, ale na twoim miejscu wróciłabym do relacji Twojej z rodzicami... przede wszystkim do tego, jak było w dzieciństwie. czy czułaś się kochana, czy wymagano od ciebie tylko perfekcjonizmu? Czy myślałaś, ze musisz zasłużyć na miłość? Że jak przyniesiesz 5 ze szkoły, to będziesz wystarczająco dobra, żeby cię kochać i poświęcić ci uwagę? Czy byłaś dobrą uczennicą, żeby cię ludzie nauczyciele chwalili? Czy ocenami podnosiłaś swoje poczucie wartości, bo nie uzyskałaś go w domu? Bo rodzice nigdy ci nie powiedzieli jak ważną osobą jesteś i, że kochają cię za nic? Po prostu tylko dlatego, że jesteś, jesteś warta miłości? Nie znam twojej historii... ale to bardzo prawdopodobny mechanizm... jak napisałam raz można się pomylić, ale jak człowiek zaczyna się orientować, to ucieka... pomimo "uczucia miłości" i tęsknoty i nadziei za tym "jak było pięknie kiedyś i może to wróci". Przestań "leczyć" jego, ale zajmij się sobą... przede wszystkim odzyskaj poczucie swojej wartości, z którego pozwalasz się okradać... Albo przerwiesz to teraz, kiedy jeszcze jakoś żyjesz, albo będziesz czekać na cud, który się nie zdarzy. Zdaje się, że cechuje ciebie coś w rodzaju "mitycznego myślenia"... że jak zrobisz wszystko "jak należy", będziesz perfekcyjna, będziesz się poświęcać to on to doceni i doceni ciebie. Nic bardziej mylnego. Jeśli chcesz trwać w tym związku, Twoja sprawa, nie narzekaj jednak później. Jesteś od niego bardzo uzależniona. Nie wiem , czy trafiłaś na dobre forum, bo zbyt mało jego cech podałaś, żeby stwierdzić BPD. Takie zachowanie może być zwyczajnym chamstwem i może trzeba stwierdzić, że on jest po prostu złym człowiekiem, a nie chorym. Najlepsza radą dla ciebie będzie to, żebyś przestała się łudzić i wierzyć w cud. Tym bardziej, że on ma za sobą "przeszłość", którą znasz i Ty też wybierałaś nieodpowiednich mężczyzn... więc albo odchodzisz, albo czekach na totalne zniszczenie siebie. Wyjdź z mentalności ofiary... Tak, tak... wiem, ludzie ci współczują i czasem wyżebrzesz przez to trochę uwagi i czasem bycie ofiara staje się przyzwyczajeniem i jest o wiele bardziej wygodne , niż walka o swoją godność o wolność. Dopóki nie odzyskasz poczucia własnej wartości, dopóki sama nie uwierzysz jak cenną osobą jesteś i, że zasługujesz na szacunek i miłość, dotąd będziesz sobie na to pozwalać. Nie postawiłaś żadnych granic... równie dobrze mogłabyś otworzyć drzwi swojego domu na oścież ... i zaprosić wszystkich złodziei, aby weszli i zabrali co chcą. ty siedzisz na kanapie, pijesz kawkę i patrzysz, jak wynoszą z twojego domu najcenniejsze rzeczy, pamiątki rodzinne, biżuterię.... płaczesz i dajesz im do tego prawo. Dokładnie to robisz teraz ze swoim życiem. Pozwalasz, ze "złodziej" przychodził i kradł Twoją godność, wolność, poczucie wartości, napełniał cię swoim kłamstwem itd. Żadne rady nic ci nie pomogą, dopóki sama nie będziesz chciała zmienić swojego życia. I na pewno nie zrobisz tego, przy swoim mężu, dla którego widocznie przyjemnością jest znęcanie się nad Tobą. Jak na razie Twoje zachowanie jest podobne do kogoś uzależnionego od narkotyków... czyli kogoś, kto cierpi, kto chce być 'wolny i szczęśliwy", ale nie chce jednocześnie zrezygnować z dragów... właśnie dla tych kilku chwil przyjemności, które zdarzają cię od czasu do czasu, ale które trzeba okupić zbyt drogo. On jest takim twoim narkotykiem, więc są tylko dwie drogi. Albo odstawiasz narkotyk i walczysz o siebie i wolność, albo dalej bierzesz i jesteś gotowa na śmierć... choćby duchową i emocjonalną.
              Na koniec może tak... "kto tańczy z diabłem... niech nie myśli, że zmieni diabła, ale może być pewien, że diabeł zmieni jego". Nie dasz rady sama, nie tylko podjąć decyzji, ale potem konsekwentnie w niej wytrwać, będziesz potrzebowała sprawdzonych przyjaciół i fachowej pomocy specjalisty. Będziesz potrzebowała wsparcia, kiedy odejdziesz, a on przyjdzie błagać o powrót... obiecywać cuda, ze się zmieni itd., a po kilku miesiącach, może tygodniach sytuacja będzie gorsza niż wcześniej. Pamiętaj, ze tylko Ty i wyłącznie Ty jesteś odpowiedzialna za swoje życie... Dopóki nie staniesz z prawda twarzą w twarz, nie podejmiesz stanowczej decyzji o zmianie, nic się nie zmieni i będziesz mogła winić tylko siebie, a nie jego. Życzę ci odwagi do podjęcia odpowiednich kroków, bo możesz być pewna, że on się nie zmieni... chyba, że na gorsze. Bo orientuję się, że jest on już dojrzałym mężczyzną, a nie 20 latkiem, którego charakter można kształtować jeszcze.
              • brz_a_sk Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 23.09.13, 10:53
                może to się przyda?

                nie sztuką jest przestać pić

                trudność polega na odnalezieniu radości życia

                na zapełnieniu miejsca - ono było puste przed wódką i teraz nie wolno go zostawić/narazić na wtargnięcie

                to jest tak gdy coś wlezie nie tam gdzie mu wolno

                "alkohol jest dla ludzi" - no nie do końca wiem czy to nie niebezpieczny tekst jak "cukier krzepi' ale pewnie ten co nie potrzebuje się schlać uzna, że świat z szampanem i zmrożoną wódka czy wianuszkiem na piwie jest fajniejszy

                warto zobaczyć, że nie ma już ani bąbeleczka czasem - i nie wykrzesze się nic z wypalonego do cna

                a ze żal - no jasne
                ogniska bywają cudowne
              • bemerebeka Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 26.09.13, 15:09
                Dziękuję :) za słowa, bardzo... Wiem, że muszę odejść tylko ja nie mam w nikim oparcia. Wszyscy postrzegają nas jako idealne małżeństwo, zresztą ja nigdy nie lubiłam mówić o swoich problemach, nawet moja mama myśli że nasze małżeństwo jest udane... kurczę boję się wszystkiego, ostatnio mam silne stany lękowe.. nocne koszmary... Za tydzień idę do psychiatry, myślę, że na takim etapie jakim jestem nie podniosę się bez wspomagaczy, choćby tabletek nasennych. Na razie to jest dla mnie jakiś krok. Z mężem staram się nie rozmawiać, chyba że na neutralne tematy. Nie poruszam naszych problemów, nie mówię o uczuciach.
                Oczywiście zdarza mi się czasem, potem jestem na siebie zła, bo ja się po takiej rozmowie nie potrafię podnieść on mnie tak mocno rani, że ja kończę leżąc skulona, czasem czuję jakbym odchodziła od zmysłów, jakby miało coś we mnie pęknąć, wybuchnąć. Nie wiem...
                To jest wszystko takie chore... z jednej strony wiem muszę go zostawić z drugiej ciągle go kocham... z każdym dniem coraz mniej we mnie siły, coraz mniej mnie, po każdej kłótni....
                • estereaaa Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 26.09.13, 15:19
                  bemerebeka napisał(a):

                  > Dziękuję :) za słowa, bardzo... Wiem, że muszę odejść tylko ja nie mam w nikim
                  > oparcia. Wszyscy postrzegają nas jako idealne małżeństwo, zresztą ja nigdy nie
                  > lubiłam mówić o swoich problemach, nawet moja mama myśli że nasze małżeństwo je
                  > st udane... kurczę boję się wszystkiego, ostatnio mam silne stany lękowe.. nocn
                  > e koszmary... Za tydzień idę do psychiatry, myślę, że na takim etapie jakim je
                  > stem nie podniosę się bez wspomagaczy, choćby tabletek nasennych. Na razie to j
                  > est dla mnie jakiś krok. Z mężem staram się nie rozmawiać, chyba że na neutraln
                  > e tematy. Nie poruszam naszych problemów, nie mówię o uczuciach.
                  > Oczywiście zdarza mi się czasem, potem jestem na siebie zła, bo ja się po takie
                  > j rozmowie nie potrafię podnieść on mnie tak mocno rani, że ja kończę leżąc sku
                  > lona, czasem czuję jakbym odchodziła od zmysłów, jakby miało coś we mnie pęknąć
                  > , wybuchnąć. Nie wiem...
                  > To jest wszystko takie chore... z jednej strony wiem muszę go zostawić z drugie
                  > j ciągle go kocham... z każdym dniem coraz mniej we mnie siły, coraz mniej mnie
                  > , po każdej kłótni....

                  Podaj swojego maila, to prześlę ci kilka artykułów ciekawych :)
                • wolna_jak_ptakk Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 26.09.13, 16:46
                  Oczywiście idź do specjalisty to na tym etapie najlepsze rozwiązanie.Polecam Ci blogi uciekamy do przodu, moje dwie głowy ( najlepiej zacząć czytac od samego początku , który jest kilka strron wcześniej) ,Terapia przez Pisanie.Tam jest wiele takich kobiet jak Ty znajdziesz tam mnóstwo wskazówek ,rad poczytaj a zrozumiesz pewne rzeczy , mechanizmy będzie Ci łatwiej.
                • brz_a_sk Re: ja i mój mąż ja BPD czy on 26.09.13, 17:35
                  pogadaj z psychiatrą
                  jeśli pierwszy nie "załapie" to idź do następnego
                  masz prawo do pomocy!!!

                  jesli dostaniesz jakieś leki postanów sobie, ze od pierwszej tabletki ostro bierzesz się za siebie
                  nie ogłusz się lekami by wpaść w tym czasie w większe problemy - tak nie zajdziesz nigdzie
                  - nie same leki Ci zaszkodzą a Twoja bierność

                  a dziś kartka na pół i po jednej korzyści po drugiej straty
                  pisz, poskreślasz jeśli coś nie bardzo wyjdzie
                  i nie dziw się, że po obu stronach pojawią się te same słowa

                  dziewczyno nie czekaj na cud

                  a właśnie - co by mogło być takim cudem
                  spróbuj sobie to napisać
                  jest to do nazwania?

                  większość osób na gazecie ma konta o nazwie nicka pisz - na dziesięć co najmniej jedna odpisze :) na pewno

                  border zanim zdecyduje się na terapię ma kilka związków - nie jesteś wyjątkowa

                  nie mówię o borderach, którzy mają udane związki i nikogo nie poturbowały nigdy - to oczywiste;


Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka