bemerebeka
23.08.13, 21:30
Witajcie,
Piszę tutaj, bo nie wiem co dzieję się w moim małżeństwie. Jesteśmy razem od czterech lat, od trzech jesteśmy małżeństwem.
Mój mąż zawsze był wycofany, zawsze w jakiś sposób przynajmniej teraz tak to widzę nakładał na nasz związek zasadę kar i nagród. Kara czyli chłód i zimno za moje złe zachowanie typu. krytykę, inną opinię na temat dotyczący jego postępowania. Czasami jest też niesamowicie czuły i wydaję mi się, że "złapałam za nogi Boga".
Rok temu umarł mój ojciec z którym byłam dosyć blisko związana ( moje dzieciństwo było normalne, pełne czułości, z normalnym ojcem i normalną mamą) Oczywiście jako nastolatka miałam jakiś tam okres buntu ale on się jawił tym że wróciłam z imprezy np. pół godziny później, czy zafarbowałam włosy. Zawsze dobrze się uczyłam, skończyłam studia, mam dobrą pracę.
Zanim poznałam mojego męża wydarzyła się w moim życiu pewna tragedia. W trakcie studiów byłam z pewnym chłopakiem z którym zaszłam w ciążę. Jednak poroniłam w 8 miesiącu, z chłopakiem rozstałam się dopiero rok później. Faktycznie to od niego uciekłam, bo on sam nie pracował musiałam go utrzymywać i to już nie chodzi o utrzymywanie ale o sam fakt że nawet ciepłej zupy mi nie podał jak wracałam z roboty. Ostatnia nasza rozmowa zakończyła się tym że mnie uderzył. Dosyć mocno, na tyle mocno, że nie chciałam już słuchać jego przepraszania, że się zmieni etc. I odeszłam bez słowa zabierając tylko ciuchy.
Potem spotkałam mojego męża jest ode mnie starszy o 15 lat. Poznałam go jak był w trakcie rozstania z narzeczoną, przed nią miał żonę która już miała nowego męża i nowe dziecko, po małżeństwie z nią został im syn.
Ja nie wiedziałam, że on jeszcze mieszka ze swoją niby eks narzeczoną ale podobno dlatego, że ona ma raka. I faktycznie poznałam ją, i ona podobno miała raka żołądka. ( piszę podobno ponieważ go oszukiwała, odkryłam to przez przypadek kiedy wyszłam ze znajomymi do klubu a tam spotkałam jego narzeczoną która podobno miała chemię i po chemi została w szpitalu bo pogorszyły się jej wyniki) Mówiłam mu o tym że powinien zerwać z nią kontakty ( bo już mieszkaliśmy razem a ona w ich starym domu który on jej zostawił), odciąć znajomość ale on ciągle coś wymyślał. mówił że ona z nim pracuję, że nie może jej zwolnić etc. i tak żyliśmy w niby trójkącie. Żałuję że wtedy nie uciekłam ale byłam zakochana zresztą nadal jestem.
On ciągle się bronił, że nie ma wyjścia musi z nią być w kontaktach biznesowych, ona podobno miała innego faceta, tego nie wiem ale trudno. Wiem, jestem pewna że mnie z nią fizycznie nei zdradzał. Ale co przeżyłam to swoje. On wydaję mi się że cieszył się z tego że ma tak jakby dwie baby. Bo jego eks narzeczona załatwiała kolonie dla jego syna, kupowała mu antybiotyki jak był chory. A ja starałam się być lepsza od tamtej....
Nie robiłam mu awantur, nie krzyczałam na niego, zresztą ja rzadko podnosiłam głos ( kiedyś).
Potem jego firma upadła, i zabroniłam mu jakichkolwiek kontaktów z ta kobietą. Podziałało, Zamknął ten rozdział tak jakby nigdy go nie było.
Z byłą żoną zawsze miałam dobre stosunki jak również mój mąż. Z jego synem też, od początku znaleźliśmy wspólną nić porozumienia.
I było względnie ok. Jak to czasem pary kłóciliśmy się , godziliśmy ale nic nienormalnego. Nie zauważyłam. Potem zaczęłam zarabiać duużo więcej niż on. Bardzo dużo. Mi to nie przeszkadzało, bo nie miało dla mnie znaczenia kto przynosi więcej, jednak wtedy zaczął mi dokuczać. Jak prosiłam go np. o pomoc w sprawdzeniu mojego sprawozdania to chociaż potem wszyscy w mojej firmie uważali ze jest idealne on zakreślał je długopisem mówiąc nei masz zielonego pojęcia o ekonomii, tak nie można jak ty w ogóle chcesz to komuś przedstawić.
Nie miał ochoty na seks, w ogóle, pierwszy raz przestałam się czuć atrakcyjna. Nie podobało mu się to że na weekendowe zakupy ubieram baletki i dzinsy kiedy do pracy chodzę w koszuli marynarce, spódnicy i szpilkach, więc w weekendy też się tak ubierałam. Krytykował mnie baardzo mocno. Zaś kiedy potrzebowałam jego pomocy nigdy mi jej nie dawał np. potrafił mi powiedzieć że nie chce mi pomóc bo źle proszę o pomoc, bo np. płakałam czy jak się przestraszyłam kiedyś bo zmienili nam klimatyzator i zaczęłam się dusić to mówiłam to podniesionym głosem. On mówił mi że zawsze w takich momentach musi się wycofać bo jego mama alkoholiczka czesto na niego krzyczała.
Życie jakoś nam się układało i mój tata umarł nagle na raka. Zdecydowaliśmy się wyjechać na wieś i odpocząć ( nie musimy już oboje pracować) i wyjechaliśmy do włoch. Mamy piękny dom i tyle. Ja popadłam w depresję i smutek co wydaję mi się normalne. Miałam stany lękowe, bałam się chociaż nie wiedziałam czego było mi strasznie ciężko i pokazałam mu słabość. To był błąd bo on zaczął to wykorzystywać. Wpadliśmy w spiralę wzajemnego oskarżania się o wszystko, on najbardziej wini mnie za to że nie powiedziałam mu że moje dziecko zmarło w moim brzuchu. Nie powiedziałam mu na początku związku bo bałam się że wybierze swoją narzeczoną, a potem było coraz trudniej. Przeprosiłam go za to powiedziałam że to był wielki błąd. Jednak on ciągle ma mi to za złe, że go okłamałam. Ale ten wyjazd miał być początkiem nowego, ja miałam zapomnieć trójkąt a on miał zapomnieć moje kłamstwo. Jednak, znów mnie oszukał. Zainwestował nie małą sumę, a właściwie dął ją komuś z kim od początku mówiłam mu że ten biznes nie ma przyszłości. On w tamtym czasie mówił że ja nie myślę racjonalnie bo zmarł mi tata, więc że to on ma decydować. I Ten facet był u nas żeby niby wszystko omówić i poprosił mnie o pożyczkę ( ta kwotę którą mój mąż chciał wcześniej mu dać) Ja na początku nie chciałam się zgodzić, więc ten facet się obraził. I mój mąż kazał mi go przeprosić. Zrobiłam to. Chociaż czułam się wtedy jak jakaś dziwka.
Oczywiście kilka miesięcy temu okazało się że miałam rację. Mój mąż nie pozwala mi do tego wracać mówiąc, że ciągle wyciągam przeszłość. Więc nie wracam. On jednak chce zacząć nowy biznes, z naszych wspólnych oszczędności i miał to być również nasz wspólny biznes w któ?ym ja miałam mieć nie mały udział. Więc pytam go o różne sprawy, komentuję jeśli uważam że jakieś rzeczy nie robi do końca dobrze, chwalę gdy mu coś wychodzi.... Jednak on na każdą moją negatywną opinię nawet nie w pracy atakuję mnie, krzyczy .... dokucza
Był taki czas że krzyczałam również, ale to było w grudniu styczniu tamtego roku. Teraz nie chcę tego bo wiem że to do niczego nie prowadzi. Jednak on już tego nie zauważa. Ostatnio stwierdził że jestem np. ograniczona bo nie czytam książek naukowych, czy historycznych. Ja starałam się bronić, że poznaję ostatnio inne rzeczy jak np. muzyka, kuchnia, beletrystykę etc. dla niego ja jestem ograniczona i tyle nie powiem zabolało mnie to. Jak mnie czymś zrani i zaczynam płakać słyszę i czemu znowu ryczysz, patrz jaka jesteś żałosna. Na co dzień patrzy na mnie obojętnie jak powiem coś nie tak zimnym okropnym wzrokiem, czasem jest cudowny ale ten czas kiedy jest cudowny jest go coraz mniej. Ciągle mówi mi że jestem chora psychicznie, że jestem histeryczką, jak mu mówię kochanie nie mów np. jesteś żałosna albo jak płaczę bo dalej radzę sobie ze śmiercią taty nie mów czemu znowu ryczysz. To jest tak jakby on akceptował mnie tylko jak jestem szczęśliwa i jak go nie krytykuję jak wszystko jest tak jak on chce.
Tydzień temu umarł mój dziadek i też to przeżywam, znów mam problem z zasypianiem etc. ale on każde moje inne zachowanie od tego jakie on chce uważa za oznakę choroby. Czytałam dużo szukając u siebie choroby psychicznej znalazłam jedynie uzależnienie od męża