Po co borderowi dziecko?

[kmil1550]

No, sam jestem dzieckiem borderki i rodzicielstwo słabo jej wychodziło. Gdyż nawet po dziecku jechała tak jak po wszystkich... Ech, do dzisiaj pamiętam jak mi kiedyś powiedziała (miałem wtedy 6 lat), że TO PRZEZE MNIE JEST CHORA. Odpier***la też inne akcje...
Dlatego, też się pytam po co borderom dzieci? Prędzej, czy później i tak zrobi z niego kolejną swoją ofiarę. Tak jak było ze mną...
Dorosły nie może wytrzymać z taką osobą, a co dopiero ma zrobić dziecko, które jest skazane na taką osobe...

[snowdonia]

pytanie zabójcze.... po co...

jestem dzieckiem zaburzonej matki, moge sobie wyobrazic dosc kolorowo, co jeszcze slyszales i co widziales
tez sie nad tym zastanawialam i nie ma jednej wlascwiej odpowiedzi

w innym watku dziewczyna pisze, ze myslala, ze jak pojawi sie dziecko, to jej sie 'poprawi'

nie wiem, na ile osoby zaburzone sa w stanie obiektywnie ocenic swoje mozliwosci rodzicielskie
nie wiem, czy dziecko dla wszystkich borderow jest narzedziem do czegos
na jakim etapie jest taki border, kiedy podejmuje taka decyzje, ze zostanie rodzicem
czy w ogole jest to decyzja swiadoma?

to pytanie jest kosmicznie trudne, nie jestem w stanie Ci odpowiedziec

[the-crawl]

to teraz odpowiem ja, mama, żona i osoba zmagająca się z zaburzeniami osobowości pogranicza. Otóż niektórzy z nas dorastają, chodza na terapię. Walczą o każdy dzień i wchodzą w związki. I naturą rzeczy pojawia się potrzeba macierzyństwa. Zgadzam się, ze jest to krok, który przerasta wiele osób niezależnie od tego czy są zaburzone czy też nie. Ale mi się udaje. Pracuję, studiuję, jestem mamą, żoną. NIe jest łatwo ale kocham tego malucha i dla niego jestem w stanie zrobić dosłownie wszystko. Motywuje mnie, tym, że jest. Jestem normalną mamą, jak każda inna mama . Ale każdego dnia pamiętam o tym, że to co jest we mnie, myśli, chęć ucieczki, huśtawka emocjonalna, dewaluacja i lęk, tyle tylko że praca nad sobą, a raczej harówa zrobiła swoje. radzę sobie, Młody jest szczęśliwy, nie obciążony moją przeszłością, bo jest poza nią.

[snowdonia]

milo sie czyta takie wypowiedzi. pelne optymizmu i wywazone. choc wcale niewesole, bo to ciagla walka...
jednoczesnie zal tylek sciska, nie oszukujmy sie, ze wlasna matka takiej sily w sobie nie znalazla...

mialam straszne parcie na dziecko
ale zamiast niego, przygarnelam szczeniaka

szczenie wyroslo na pieknego i ulozonego psa, a nawet suke :)
zdrowe i lsniace i do bólu lojalne, pelne empatii, czysta dobroc, cudowny zwierzak

teraz coraz czesciej mysle nad tym, nad swoim ewentualnym maciezynstwem
i wciaz nie wiem czy powinnam
czy dam rade...............?

[wirujacyplateksniegu]

przełamanie takiego myslenia czesto duzo daje (ale w odpowiednim czasie, i ze wsparciem :) ).
jestem tez szczesliwa mama , ale corka dwojga "ekstrawaganckich" rodzicow ktorzy zdegradowali swoje malzenstwo do cna mniej wiecej po 7 latach. spadek ogarniam wydajac "krocie" (dla mnie to krocie ) na terapie. od lat.
A dziecko bylo i jest najleprzym co mnie w zyciu spotkało. Wydaje sie tez ze owo dziecko jest tego zupełnie swiadome.
Jedna pulapka w jaka sie zlapalam, to w wieku 3 lat obarczenie siebie za problemy ktore sie pojawily (agresja) a nie byly wywolane, jak sie potem po wielu konsultacjach okazalo - moimi zaleczonymi problemami, ale smiercia bliskiej i znaczacej osoby rownoleglym czasie...
choc ja bym czasem chciala o tej osobie nie myslec... jednak dla mojego dziecka byla kim innym.
No i coz sie tu "rozwodzic" ;) bede sie po prostu przygladac jak robaczkowi, zycie bedzie sie ukladac duzo lepiej niz mi. Fajnie sie patrzy na szczesliwe, pewne siebie rezolutne dziecko.
Nawet jak momentami wychowawczo czuje sie dosc Syzyfowo. I w ciaglej walce - ale swiadomej.
Wiec wahajacym sie rzeklabym "Godspeed" :)
Byle pamietac, ze przy finale ta impreza troche boli :D

[agataaa324]

Miłość to nie wszystko. Moja matka tez mnie kocha, wiem o tym, tylko to nie wystarczy. Tobie się tylko wydaje, że jest ok.

[cpun-i-narkoman]

Exactly

[cpun-i-narkoman]

To chyba dziecior powinien oceniać a nie pieprznięty rodzic. 😅

[cpun-i-narkoman]

Tiaa, mama jak każda inna. Młody nie obciążony przeszłością, poza nią. 😆

[02012015x]

'Po co borderowi dziecko?'

'Border' to jest jakiś odrębny gatunek ? Dziwne pytanie

[snowdonia]

Chyba bardziej chodzi o to, czy 'border' podoła zadaniu wychowania małego człowieka nie skazując go przy okazji na podobny los, o czym pisze Crawl - każdego dnia musi pamętać, co siedzi w środku, i że niewiele trzeba, żeby maluchowi wyrządzić krzywdę powielając niezdrowe schematy.

Tylko tyle, albo aż tyle....

[brz_a_sk]

zawsze wraca pytanie
czy border jest jaki jest czy bywa

jak to się robi by móc pomyśleć tu się da a tu nie?

[snowdonia]

nie ma pojecia, jak to sie robi
we mnie siedzi lęk, że taka mała istota jest zbyt krucha, by próbować na niej swoich możliwości, nawet jesli podyktowane najszczerszym pobudkami

a przeciez nikt nie rodzi sie z bagazem doswiadczen rodzicielskich
mamy jedynie wzorce, a moje sa niespecjalnie warte powielania

nikt mi nie powie - ok, teraz jestes gotowa - rodź, wychowuj, bo potrafisz
mam do siebie zaufanie w wielu sprawach i całkiem niezlą intuicje, ale... ALE zawsze milion ALE

[brz_a_sk]

brz_a_sk napisała:

> zawsze wraca pytanie
> czy border jest jaki jest czy bywa
>
> jak to się robi by móc pomyśleć tu się da a tu nie?
oj źle zapytałam
spróbuję dopowiedzieć

jak to jest możliwe pomyśleć przy dziecku dam radę panować nad sobą, być z siebie zadowoloną odpowiedzialną itd

a 5 kroków dalej nie?

o to mi chodziło

czasem przykład konieczny - choć wolę delikatnie gadać
bo mnie żadna jazda nie potrzebna - widziałam/czytałam już wszystko - choć wiem, że tak tylko mi się zdaje :(

[the-crawl]

podstawa to wsparcie! bez tego nie ma szans. Mój mąż ze względu na swoją pracę często wyjezdża. myślicie, że pozwoliłby mi zostawać samej z naszym dzieckiem czasami nawet na ponad miesiąc, gdyby miał choć cień wątpliwości że mogę skrzywdzić własne dziecko? NIE. Ale dzięki właśnie wsparciu najbliższych miałam szansę zmienić się, a przede wszystkim uwierzyć, ze jest to osiągalne. BArdzo często na forum czytam sugestie, że osoby z BPD nie zmieniaja się, objawy nie wygasają, nie słabną. To nie prawda. Pracowałam w terapii z jednym z najlepszych psychologów w Polsce w zakresie terapii z osobami z BPD i on niemalże przewidział osłabienie większości objawów po 25 roku zycia. Tak też się stało. On też jako pierwszy po niemal 6 latach kiedy się niewidzieliśmy pokazał mi jak wiele osiągnęłam i jak bardzo się zmieniłam, pokazał, że BPD to tylko kawałek mnie. NIe zapominajmy kim jesteśmy - a jestesmy ludźmi, a nie jakimiś tworami potocznie nazywanymi -bord, zaburzona osobowość, to tylko jakiś kawałek mojej tozsamości, o którym pamiętam, ale który nie odbiera mi szansy na normalne życie.

[brz_a_sk]

the-crawl napisała:

> podstawa to wsparcie! bez tego nie ma szans. Mój mąż ze względu na swoją pracę
> często wyjezdża. myślicie, że pozwoliłby mi zostawać samej z naszym dzieckiem
> czasami nawet na ponad miesiąc, gdyby miał choć cień wątpliwości że mogę skrzyw
> dzić własne dziecko? NIE. Ale dzięki właśnie wsparciu najbliższych miałam szans
> ę zmienić się, a przede wszystkim uwierzyć, ze jest to osiągalne. BArdzo częst
> o na forum czytam sugestie, że osoby z BPD nie zmieniaja się, objawy nie wygasa
> ją, nie słabną. To nie prawda. Pracowałam w terapii z jednym z najlepszych psyc
> hologów w Polsce w zakresie terapii z osobami z BPD i on niemalże przewidział o
> słabienie większości objawów po 25 roku zycia. Tak też się stało. On też jako p
> ierwszy po niemal 6 latach kiedy się niewidzieliśmy pokazał mi jak wiele osiągn
> ęłam i jak bardzo się zmieniłam, pokazał, że BPD to tylko kawałek mnie. NIe zap
> ominajmy kim jesteśmy - a jestesmy ludźmi, a nie jakimiś tworami potocznie nazy
> wanymi -bord, zaburzona osobowość, to tylko jakiś kawałek mojej tozsamości, o k
> tórym pamiętam, ale który nie odbiera mi szansy na normalne życie.

i to najcenniejsze, zę piszesz - dajesz nadzieję wszytskim; sukces pewnie osigną niektórzy
nie odmawiam np tego ze wręcz potwornie starają się niektórzy i nie wychodzi im
nie mam odwagi powiedzieć że są mniej staranni od Ciebie - prawda, ze dobrze myślę?
to zaburzenie bywa bardzo skomplikowane

>BArdzo często na forum czytam sugestie, że osoby z BPD nie zmieniaja się, objawy nie wygasa ją, nie słabną. To nie prawda.>

Ty jesteś dowdem na to, ze nikt tu nie pisze ani WSZYSCY ANI NIKT

wieć prawda jest własnie taka - TY nie jesteś WSZYSCY; Ty jestes dowdem na to, ze nie nie możan użyć slowa NIKT nie zajduje siły i terapii która pomaga mu na stałe
ale na pewno walniesz w stół gdy ktoś powie, że jesteś jak WSZYSCY - no to jest NIE PRAWADA

tak jak nikt nie pisze ze border jet towarem
ani CHADowiec ani niewidomy ani chory na raka nie jest towarem - ważne że nie przychodzi mu to do głowy

>to tylko jakiś kawałek mojej tozsamości, o którym pamiętam, ale który nie odbiera mi szansy na normalne życie.>

Pamiętasz by móc się starać i dokładnie tak to jest - właśnie to jest Twoim sukcesem; starsz się i wykorzystujesz szansę

na pewno osoby które wtpierają problem same sobie odbierają tę szansę

ja pamiętam i o tych którzy mimo starań nie są zadowoleni z tego co im się udało, lub jest wrecz coraz gorzej - myśli samobójcze i nieznośne cierpienie towarzyszy ich zmaganiom z codziennoscia

nie pomaga nic a śwaidomość wyrządzonych krzywd innym skrzeczy z kazdego konta - samotnosć długi nałogi
no nie zapominamy i o tych

niektórzy sami piszą o sobie, że bywają potworami
że są sami by nie niszczyć innych
itd


pytam jak można pomagać osobie, kórej chce się pomagać oczywiscie

takiej której sie udaje być zadowolonym z terapii w długim okresie
ale i tej która jeszcze jest w czarnej dupie - czasem jest to dno rozpaczy przecież; czasem bardzo ukrywane

są miejsca gdzie widać jak to skomplikowane i nieznośne zaburzenie
są miejsca gdzie ludzie w sązdie walczą z potworem bpd - nie ma po co brać na siebie winy za innych - moze niektórym możan pomóc

ale są i tacy którzy mają to w d@pie i dla udawania happy luzaków chwalą sie w sieci gnojeniem słabszych od siebie - tak to nazywają - przynajmniej jest pełna jasność :(

często bywa, ze bordera dziecko jest borderem - co pytanie kmila czyni ostrym i zasadnym - cholernie poważnym

on ma 100% do tego pytania

ja myślę ze każdy powinien sobie zadawać takie pytanie z siłą odpowiednią do swoich genów, predyspozycji i chęci - skazywać dziecko na byle co? to co innego niż mieć nadzieję, ze ma prawo byc zdrowe i szczęśliwe

nieszczęśliwi ludzie nie mają szczęśliwych dzieci - tak mi się wydaje - pewnie od tego też by można wyjść

[toxic_chick]

the-crawl napisała:

> BArdzo często na forum czytam sugestie, że osoby z BPD nie zmieniaja się, objawy nie wygasają, nie słabną. To nie prawda. Pracowałam w terapii z jednym z najlepszych psychologów w Polsce w zakresie terapii z osobami z BPD i on niemalże przewidział osłabienie większości objawów po 25 roku zycia. Tak też się stało.

Oczywiście, że zaburzenie i jego objawy słabną! czy po 25? pewnie zależy... mi to zajęło więcej czasu.. ale też długo oponowałam przed zmianami.. mam też dużą domieszkę narcyzmu i chyba za bardzo lubiłam moją "inność" .. nazwij jak chcesz... do tego doskonałe funkcjonowanie w pracy.. wysokie IQ... znajomi, którzy utwierdzali mnie w tym jaka jestem fajna... dużo zajęć, pasji.. niestety miałam "wszystko"... a jak ma się wszystko nie mając nic... to zmiany zajmują więcej czasu... wydając się zbędnymi..

To co mnie bardzo niepokoi od jakiś dwóch lat to zamiana ról ;) wyjaśnię

Nigdy (poza jednym dniem dosłownie) nie brałam lekarstw.. dla mnie to było coś zbędnego.. nie miałam objawów somatycznych (tzn miałam ale były moje i KONTROWAŁAM JE (...)... nie wpływały na funkcjonowanie). Ilością recept które otrzymałam przez lata mogłabym obdarować 200 osób.. była terapia, terapia i jeszcze raz terapia - nic więcej

Teraz mam nerwicę.. zawsze pewnie miałam... ale nigdy nie taką... boje się określonych sytuacji... unikam ludzi... trzęsę się.. nie wiem.. to nie ja... a jednak

Także zaburzenie idzie w cholerę... pojawiają się efekty wtórne..
Szczerze? to jest gorsze

[wirujacyplateksniegu]

hmm... ja bym tą nerwicę widziała jako kolejny etap, ona Ci się wykluła po "rozłożeniu na łopatki" dysfunkcyjnych cech osobowości. To jest takie coś, skąd już bliżej do normalności. Byle jej (nerwicy) nie polubić :) bo paradoksalnie, w pewnym sensie... bezpiecznie mieć nerwicę.
Przełomowe etapy swojej terapii zawsze "okupuję" napadami lęku, różnymi "odjechanymi" odczuciami z ciała i duszy itp :P. Grunt to widzieć to jako element drogi do przodu ( a na tym ile co trwa nie warto się skupiać... bo to tylko proces)

[ina37]

Z kim pracowałeś?
Napisz proszę potrzebuje dla bliskiej osoby
[e-mail]

[agataaa324]

No właśnie, ciekawe co będzie jak wsparcie się skończy, przyjdą poważne problemy, menopauza, mąż stanie się obojętny - wtedy dopiero wychodzi wasza natura i jest jazda. A dziecko nadal jest i żyje z twoją chorobą. Już nie mówiąc o obciążeniu genetycznym, bo ty „chcesz żyć jak wszyscy”. Ciężej chorzy od ciebie rozumieją, że nie zawsze tak można.

[adam5555]

Mogę jakiś kontakt do ciebie na priv wierzę w to co ty napisałaś i potrzebuje nr do tego psychoterapeuty

[cpun-i-narkoman]

Masz literówkę w słowie wsparcie.
Zapewne chodziło Ci o wyparcie 😆

[cpun-i-narkoman]

Mądre podejście 👍

[wendd]

To pytanie z tytułowego postu "po co borderowi dziecko" jest zupełnie niefortunnie postawione.
Cały żywy świat się rozmnaża - a człowiek jest częścią tego świata i pod tym względem nie różni się od innych stworzeń.
To nie jest kwestia "po co komu dziecko", to raczej kwestia istnienia wewnętrznej potrzeby posiadania potomstwa, zakodowanej we wszelkim stworzeniu.
I za to chcenie, tę potrzebę posiadania potomstwa jaką ma większość ludzi nie można kogoś obwiniać (czy gloryfikować - bo i na odwrót bywa:)
Tak po prostu jest i mnie wcale nie dziwi, że osoba z BPD chce mieć dziecko:) bo to całkiem naturalne.

Problem raczej polega na tym w jakich warunkach, środowisku, atmosferze i wśród jakich emocji będzie wychowywać się dziecko.

[brz_a_sk]

ale przecież to pytanie na górze jest jasne
i postawione przez osobę najbardziej uprawnione do jego zadania

dlaczego miał zadać pytanie n które odpowiedź mniej go interesuje

mnie zawsze nurtowało takie pytanie i to bardzo szeroko stawiane

każdy może mieć inne pytanie
każdy może nie znać odpowiedzi na jakieś pytania

ale dziecku borderki zwrózić uwagę, że nie wie o co pyta ? czy ze nie POWINNO o to pytać hm - po co, dlaczego? zostawmy . na pewno wiele osób odpowie

[wendd]

Brzask:) ale to jest retoryczne pytanie.
Po co ludzie mają dzieci? Bo chcą mieć dzieci. Bo czują taką potrzebę.
To jest powód do posiadania dzieci.
W tym nie ma żądnej magii - jest tylko biologia i zaspokajanie własnych potrzeb.

Komu byś nie postawiła takiego pytania - czy zaburzonemu, choremu czy super zdrowemu - to każda odpowiedź będzie miała wydźwięk egoistyczny.
"Bo ja chcę.., potrzebuję.., potrzebne mi do.., bo wszyscy mają i ja też chcę".

Osobną kwestią jest to, czy ktoś ma warunki by stanąć na wysokości zadania i wychować szczęśliwego i cieszącego się, że żyje człowieka.

[brz_a_sk]

spadłam z krzesła
ja mam zupełnie inaczej w tej sprawie w głowie

zupełnie

i na 100% to wiem

może to pytanie i Twoje wyjaśnienie jest ważnym tekstem

oj mam nad czym pomyśleć

[wendd]

Napisz jak Ty to widzisz:)

[brz_a_sk]

na pewno cos napiszę
poczekam jak ludzie się odezwą

zastanowię się o czym napisać
by miało to najwięcej sensu

kochać dziecko

[brz_a_sk]

od tego zacznę

czy kocha się dziecko
to w planach

[wendd]

Powiedziałabym raczej, że pragnienie posiadania dziecka i myśli, że być może niedługo do nas zawita wywołują w człowieku pozytywne emocje i oczekiwanie na to wydarzenie.

Brzask homo sapiens to tylko jeden z wielu gatunków na ziemi i różni się naprawdę w niewielkim stopniu od innych gatunków.
O ile dobrze pamiętam to nawet z dżdżownicą łączy nas 40 czy 50% genów.
Mechanizmy, które kierują nami i wieloma innymi gatunkami są takie same.

[brz_a_sk]

może być tak, że ludzie mają różnie?

[brz_a_sk]

miewają (może warto i to brać pod uwagę, że w jednej osobie to się zmienia, może czasem dojrzewa czy więdnie ...)

[wendd]

Myślę, że aż tak się nie różnią:) to raczej kwestia tego jak to nazwiemy.

To powiem inaczej - jeśli jest to na etapie planowania, "w planach" - to kochać można co najwyżej własne wyobrażenie o dziecku - bo ono przecież na tym etapie nie istnieje.

[brz_a_sk]

nie że blondyneczka przecież
(ale znam ten poziom zamówień - bywa tak :( :( :( pomińmy dobrze? )

spytałam o refleksję co znaczy chcieć mieć dziecko właśnie w kontekście czy słowo kochać ma tu zastosowanie

[wendd]

Ja nie pisałam o włoskach tylko o całokształcie:P

Brzask ludzie czasem tak bardzo czegoś (kogoś) pragną, że mówią - "ja już bym chciała!, nie mogę się doczekać, ja już teraz go bardzo kocham.." ale te odczucia są inne niż ta fala uczuć, która cię zalewa kiedy w końcu człowiek staje twarzą w twarz z rzeczywistą osobą:)
Choćby i nawet jedyną oznaką istnienia tej osoby była kreska na teście:)

Przejdź proszę do rzeczy:)

[brz_a_sk]

od rzeczy właśnie uciekam

ale widzę, że nie obejdzie się

co znaczy pragnę i chcę mieć dziecko?

tu chyba różnica się rodzi zanim dziecko jest

myślałam, że to co napisałam jest ciekawe - już
a tu "do rzeczy" :)

[wendd]

Wg mnie to "chcę" i "pragnę" oznacza to samo.

Brzask pliz zejdźmy może na niższy poziom abstrakcji i przejdźmy do konkretów, bo nie nadążam za Twoim tokiem myślenia:)

[brz_a_sk]

myślisz, ze to łatwo napisać?
dziwię się że nie rozumiesz tak jak Ty dziwisz się, że ja mogę inaczej myśleć

zupełnie nie wyobrażam sobie, że można chcieć mieć dziecko tylko dlatego, że sie chce MIEĆ, PRAGNIE - dziecko ma się dla niego samego - a przy okazji ma się z tego przeogromną radość; Ale celem jest szczęście dobro tego dziecka

człowiek jest koło nas przez czas bardzo ważny po to by potem umieć żyć;
i my możemy być szczęśliwi tylko wtedy gdy to się uda

tak na to patrzę
pewnie dlatego dla mnie mniej ważne są fidrygałki materialne

dziecko jest zobowiązaniem

[wendd]

A co dla Ciebie oznacza stwierdzenie "mieć dziecko dla niego samego"?

I bardzo Cię Brzask przepraszam, że to napiszę, bo naprawdę nie chcę Cię urazić - ale życie przeczy temu co piszesz.
Bo gdyby tak było jak mówisz - że ludzie już kochają dziecko zanim ono w ogóle zaistnieje w brzuszku, że pragną je mieć tylko dla niego samego, że akceptują je i otaczają miłością już na etapie jego planowania - to nie mielibyśmy np. porzuconych chorych dzieci.
Zaplanowanych, wyczekanych, ale kochanych tylko do czasu - do czasu dopóki nie okazało się, że ten oczekiwany dzidziuś nie będzie ani ładny, ani mądry czy zdrowy.
Oczywiście są pary, które podejmują wyzwanie.
A często nawet to tylko kobieta podejmuje wyzwanie, bo tatuś się zwija - bo on się przecież "nie umawiał na taką wybrakowaną rodzinę tylko na normalną, z normalnym dzieckiem".
Porozmawiaj z kobietami, które opiekują się swoimi dwudziestoletnimi, trzydziestoletnimi, czterdziestoletnimi niepełnosprawnymi dziećmi i dla których macierzyństwo jest tylko znojem, brzemieniem, udręką, uwiązaniem i żalem, że nie było im dane (choć same to wybrały) doświadczyć normalności - choć na początku były przepełnione miłością co dziecka, siłą i wiarą , że góry dla maleństwa przeniosą.
Przecież ludzie pozbywają się nawet dzieci z zespołem Downa - które są przecież wyjątkowo kochanymi dzieciakami, mogącymi wieść w miarę normalne dorosłe życie.
Dla wielu nawet Down jest nie do przyjęcia.

To co piszesz to jest egzaltacja, a nie życie:)

[brz_a_sk]

wendd napisała:

> A co dla Ciebie oznacza stwierdzenie "mieć dziecko dla niego samego"?
>
nie dla swojego widzi mi się; kochać to zupełnie co innego niż MIEĆ

I bardzo Cię Brzask przepraszam, że to napiszę, bo naprawdę nie chcę Cię urazić
> - ale życie przeczy temu co piszesz.>

mnie nie urazisz
pisałyśmy o sobie
ja wiem co robiłam co robię i co chciałam uzysakć

trudno bym pisala, że kogoś namawiamm do czegoś innego

odpowiadałam na pytanie/problem kmil'a

jestem pewna, ze trzymam się tematu



> Bo gdyby tak było jak mówisz - że ludzie już kochają dziecko zanim ono w ogóle
> zaistnieje w brzuszku, że pragną je mieć tylko dla niego samego, że akceptują j
> e i otaczają miłością już na etapie jego planowania - to nie mielibyśmy np. porzuconych chorych dzieci.>

no tak nie mielibysmy
dlatego doradzam tak postępować

dziw mnie że ludzie nie myślą - prawo jazdy na dzieci kiedyś propagowaliśmy na tym forum
mam prawo może nawet obowiązek dziwić się i pisać, ze nie ma usprawiedliwienia dla bezmyślnosci, niewidzy ...
to miejsce gdzie tyle ważnych trudnych słów gorzkich - pada o rodzicach zwłaszcza matkach
chyba jest najlepszym miejscem do przestróg - dziecko - człowiek nie JEST do POSIADANIA
i nie jest do oddania
i nie jest do lekceważenia

pytanie było po co? - jestem pewna że wiem i o tym mówię
i wiem, jak mało kto, jak durni są ludzie w swojej nieodpowiedzialności
trzeba mówić o pozytywnych wzorcach zasadach i wymagać ich przemyślenia


> Zaplanowanych, wyczekanych, ale kochanych tylko do czasu - do czasu dopóki nie
> okazało się, że ten oczekiwany dzidziuś nie będzie ani ładny, ani mądry czy zdr
> owy.
> Oczywiście są pary, które podejmują wyzwanie.
> A często nawet to tylko kobieta podejmuje wyzwanie, bo tatuś się zwija - bo on
> się przecież "nie umawiał na taką wybrakowaną rodzinę tylko na normalną, z norm
> alnym dzieckiem".
> Porozmawiaj z kobietami, które opiekują się swoimi dwudziestoletnimi, trzydzies
> toletnimi, czterdziestoletnimi niepełnosprawnymi dziećmi i dla których macierzy
> ństwo jest tylko znojem, brzemieniem, udręką, uwiązaniem i żalem, że nie było i
> m dane (choć same to wybrały) doświadczyć normalności - choć na początku były p
> rzepełnione miłością co dziecka, siłą i wiarą , że góry dla maleństwa przeniosą
> .
> Przecież ludzie pozbywają się nawet dzieci z zespołem Downa - które są przecież
> wyjątkowo kochanymi dzieciakami, mogącymi wieść w miarę normalne dorosłe życie
> .
> Dla wielu nawet Down jest nie do przyjęcia.
>

widzisz dla mnie to że ktoś ma robaki w głowie nie jest powodem do uznani, ze to ma jakikolwiek wpływ na wzorzec, że liczba idiotów pozwala kolejnemu idiocie zostawić dziecko itd

każdy ma w sprawie dzieci być w 100% odpowiedzialny i w porządku
kto jest bezmyślny czy byle jaki to jest i koniec kropka - nawet jesli pośród 20 idiotów ta ja spokojnie na przeciwko sam stanę i powiem co myślę




> To co piszesz to jest egzaltacja, a nie życie:)

zapewne jestem mocno egzaltowana - gdyby ze mnie ktoś brał przykład co jakiś czas , nie byłoby nieszczęśliwych dzieci, dzieci w domach dziecka czy dzieci zbędnych bo się mamuni i tatuniowi odwidziało być odpowiedzialnym

akurat na te swoje poglądy mam glejt zapewniam

[wendd]

Ale jedno nie wyklucza drugiego.
Chcieć mieć dziecko nie oznacza z automatu braku miłości, akceptacji, starań i sukcesu w postaci szczęśliwego najpierw dziecka, a później dorosłego człowieka.

Każde ziemskie stworzenie dojrzewa płciowo i zaczyna odczuwać potrzebę rozrodu, rozmnażania się, kontynuacji, podtrzymania gatunku (przepraszam za taką brzydką, suchą terminologię).
Każde stworzenie ma to w sobie zakodowane - z człowiekiem włącznie.
Brak możliwości realizacji tego wewnętrznego impulsu będzie odczuwane jako cierpienie.
Człowiek nie jest tu wyjątkiem - też jest zwierzęciem (tyle, że rozumnym).
Pragnienie macierzyństwa (czy tacierzyństwa) nie jest jakimś wyjątkowym, kosmicznym natchnieniem, miłowaniem na zaś i z góry, które spływa na człowieka z niebiesiech, i które popycha go do odgrywania tego tajemnego i przepełnionego miłością nadprzyrodzonego misterium tworzenia i oczekiwania na dziecko - jest to tylko zew natury (zwykły, przyrodzony, a nie nadprzyrodzony zew natury:)
To co Ty nazywasz "pragnieniem i kochaniem" inny nazwie burzą hormonów, waleniem babie na mózg czy tykaniem zegara - a wszystko to sprowadza się do jednego - zewu natury:)
Tak jest ten świat skonstruowany - przepraszam, że pozbawiam złudzeń.

To co powyżej opisane odczuwa każdy - bez względu na to czy się na matkę nadaje czy nie.

"Prawo jazdy na rodzicielstwo" mnie trąci hitlerowskimi koncepcjami sterylizacji ludzi uznanych za kiepski materiał do reprodukcji - innych rasowo, niepełnosprawnych fizycznie czy umysłowo.
Jeśli uważamy, że ludzie są równi i mają równe prawa - to siłą rzeczy musimy uznać również, że mają równe prawo realizować swoją potrzebę posiadania potomstwa.

Im jestem starsza tym mam mniej czarno-białe spojrzenie na ten brak odpowiedzialności i porzucanie chorych dzieci.
Nie każdemu było dane wzrastać w środowisku kształtującym w człowieku odpowiedzialność, nie każdy też ma zadatki na heroizm - a wychowywanie chorego, a zwłaszcza poważnie upośledzonego dziecka to dla mnie akt wielkiego heroizmu i poświęcenia.
Wiesz, że ten heroizm, odwagę czy zdolność do altruistycznych zachowań mamy w genach?:)
I odsetek takich ludzi w różnych populacjach i na przestrzeni dziejów rozkłada się podobnie.
Łatwo jest siedzieć w bezpiecznych, miłych warunkach i wyobrażać sobie siebie rozprawiającego się z każdym trudnym życiowym wyzwaniem.
Życie weryfikuje te wyobrażenia - i jeden stanie na wysokości zadania, a dla innego okaże się to ponad siły.
I dziś już nie umiem się zdobyć na potępienie słabeuszy.

A wracając do tego kochania i miłości:)
Jak będziesz miała chwilę wolnego rzuć okiem na szympansicę Washoe czy szympansa Nima Chimpsky`ego. Jest trochę filmów na ten temat, jest też bardzo dobra, wydana po polsku książka o Washoe.
Więź emocjonalna z rodziną, oczekiwanie na dziecko, świadomość spodziewana się dziecka, opieka, emocje, przywiązanie, miłość, uczenie dziecka jak żyć, to nie jest coś, co charakteryzuje tylko człowieka - homo sapiens.
Opowiada o tym Washoe, która posługiwała się ludzkim językiem migowym i momentami naprawdę łzy się do oczu cisną:) To nie jest fikcja literacka - tylko życie.
Ja w ogóle uważam zwierzęta za znacznie lepszych rodziców niż ludzie - nie przebierają w dzieciach tylko biorą to co los przyniósł, nie porzucają dzieci (choć czasem zdarza się, że matka zabije potomstwo jeśli wyczuje w nim wadę, która uniemożliwia jego przetrwanie) i przede wszystkim wypuszczają w dorosłe życie potomstwo przygotowane do życia, nauczone jak żyć i przetrwać - nie produkują tzw. kalek życiowych, co bez mamusi nie da rady:)
Paradoksalnie chyba posiadanie tego "sapiens" w nazwie trochę nam w rodzicielstwie przeszkadza:)

Ps.
Ja doskonale rozumiem o czym pisze i co chciał powiedzieć autor tytułowego posta:)

[brz_a_sk]

wendd napisała:

> Ale jedno nie wyklucza drugiego.
> Chcieć mieć dziecko nie oznacza z automatu braku miłości, akceptacji, starań i
> sukcesu w postaci szczęśliwego najpierw dziecka, a później dorosłego człowieka.
>
jak to wyklucza?
o czym mowa?
logiczne jest dość wiązanie miłości z pragnieniem poczęcia itd

rzecz w tym by nie było to samo pragnienie POSIADANIA w sensie MIEĆ CZŁOWIEKA
kochać człowieka to nie mieć człowieka i to dotyczy i dziecka
no może teraz będzie jeszcze jaśniej o czym piszę
chyba pewne jest to, ze dobro dziecka a nie widzimi się rodziców jest zasadnicze
o tym mówią okreslenia 'małpia miłość' czy 'dziecko zabawka'


> Każde ziemskie stworzenie dojrzewa płciowo i zaczyna odczuwać potrzebę rozrodu,
> rozmnażania się, kontynuacji, podtrzymania gatunku (przepraszam za taką brzydk
> ą, suchą terminologię).
> Każde stworzenie ma to w sobie zakodowane - z człowiekiem włącznie.
> Brak możliwości realizacji tego wewnętrznego impulsu będzie odczuwane jako cier
> pienie.
> Człowiek nie jest tu wyjątkiem - też jest zwierzęciem (tyle, że rozumnym).
> Pragnienie macierzyństwa (czy tacierzyństwa) nie jest jakimś wyjątkowym, kosmic
> znym natchnieniem, miłowaniem na zaś i z góry, które spływa na człowieka z nieb
> iesiech, i które popycha go do odgrywania tego tajemnego i przepełnionego miłoś
> cią nadprzyrodzonego misterium tworzenia i oczekiwania na dziecko - jest to tyl
> ko zew natury (zwykły, przyrodzony, a nie nadprzyrodzony zew natury:)
> To co Ty nazywasz "pragnieniem i kochaniem" inny nazwie burzą hormonów, walenie
> m babie na mózg czy tykaniem zegara - a wszystko to sprowadza się do jednego -
> zewu natury:)
> Tak jest ten świat skonstruowany - przepraszam, że pozbawiam złudzeń.
>
> To co powyżej opisane odczuwa każdy - bez względu na to czy się na matkę nadaje
> czy nie.
>

no nie do końca popęd czy instynkt ma decydować o świadomym rodzicielstwie - często decyduje i jkos tam się uchowa taka ciąża :) i często rozum przychodzi z czasem ale nie widzę powdu by propagować mnożenie sie jak króliki bo to fajnie mieć dużo dzieciaczków

raczej nie jest dobrze gdy kobieta czy męzczyzna tupie nóżka i chce to ciach - lepiej trochę wiecej mieć poukładane w tej sprawie
zwłaszcza dziś kiedy rodzice zostają sam na sam z dzieckiem - jeśli sa nie dojrzali w decyzjach krzywdzą czesto - przykład 'mamy Madzi' drastyczny ale mniej drastyczne sa nagminne
rodzą bo chcą mieć a potem? coś nie tak


> "Prawo jazdy na rodzicielstwo" mnie trąci hitlerowskimi koncepcjami sterylizacj
> i ludzi uznanych za kiepski materiał do reprodukcji - innych rasowo, niepełnosp
> rawnych fizycznie czy umysłowo.
> Jeśli uważamy, że ludzie są równi i mają równe prawa - to siłą rzeczy musimy uz
> nać również, że mają równe prawo realizować swoją potrzebę posiadania potomstwa
> .


no nie bo prawa dziecka sa równe z prawami dorosłych; wiec czasem należy zabronić mamuni rodzenie kolejnego dziecka gdy o poprzednie nie dba; czy jesli chla czy cpa itd
trudno to egzekwować ale moralnie to zgnilizna czasem - nie mam watpliwości
polecam nieustannie blog margineszycia.blogspot.com/

sądy nie złagodzą krzywd jakie idioci wyrządzają swoim dzieciom

'prawo jazdy na dzieci' dotyczy głównie domagania się edukacji i świadomego macierzyństwa - porównaie mówi, tyle - jak się nie chcesz czy nie możesz nauczyć jeździć to nie siadasz za kółkiem - chyba bardzo trafne
skrzywdzonymi dziećmi nie bardzo ma się kto zajmować
a jak dziecko mówi lepiej żebyś mnie nie urodziła to chyba jest nad czym myśleć

cóż nie każe się za beztroskie, złe rodzicielstwo więc może warto podkreślać jakie ono powinno być

ja uważam, ze przemyślane, odpowiedzialne i nastawione na dobro dziecka

>
> Im jestem starsza tym mam mniej czarno-białe spojrzenie na ten brak odpowiedzia
> lności i porzucanie chorych dzieci.
> Nie każdemu było dane wzrastać w środowisku kształtującym w człowieku odpowiedz
> ialność, nie każdy też ma zadatki na heroizm - a wychowywanie chorego, a zwłasz
> cza poważnie upośledzonego dziecka to dla mnie akt wielkiego heroizmu i poświęc
> enia.
> Wiesz, że ten heroizm, odwagę czy zdolność do altruistycznych zachowań mamy w g
> enach?:)
> I odsetek takich ludzi w różnych populacjach i na przestrzeni dziejów rozkłada
> się podobnie.
> Łatwo jest siedzieć w bezpiecznych, miłych warunkach i wyobrażać sobie siebie r
> ozprawiającego się z każdym trudnym życiowym wyzwaniem.
> Życie weryfikuje te wyobrażenia - i jeden stanie na wysokości zadania, a dla in
> nego okaże się to ponad siły.
> I dziś już nie umiem się zdobyć na potępienie słabeuszy.
>

jeszcze trudniej jest niż napisałaś
czasem trzeba oddać dziecko do zakładu bo nie da sie przy nim wychować pozstałych dzieci
albo dziecko jest tak chore, że nie da się nim opiekować w domu
bardzo trudne problemy
lepiej oddac jak wyrzucić na smietnik czy tłuc czy wyzywac się - to dotyczy i zdrowych dzieci

ale my rozwazamy sama decyzję - po co kobieta decyduje sie na dziecko? by miec fajnie czy by dziecko miało fajnie

jesli ktos dobrze patrzy to czasem dziwi się w co osesek bywa poubierany i czym karmiony :) zwiastuny nie do końca dobrze rozumianego sensownego traktowania dziecka ; o krzyku na niemowle nie wspomnę ... to juz patologia nie głupawka



> A wracając do tego kochania i miłości:)
> Jak będziesz miała chwilę wolnego rzuć okiem na szympansicę Washoe czy szympans
> a Nima Chimpsky`ego. Jest trochę filmów na ten temat, jest też bardzo dobra, wy
> dana po polsku książka o Washoe.
> Więź emocjonalna z rodziną, oczekiwanie na dziecko, świadomość spodziewana się
> dziecka, opieka, emocje, przywiązanie, miłość, uczenie dziecka jak żyć, to nie
> jest coś, co charakteryzuje tylko człowieka - homo sapiens.
> Opowiada o tym Washoe, która posługiwała się ludzkim językiem migowym i momenta
> mi naprawdę łzy się do oczu cisną:) To nie jest fikcja literacka - tylko życie.
> Ja w ogóle uważam zwierzęta za znacznie lepszych rodziców niż ludzie - nie prze
> bierają w dzieciach tylko biorą to co los przyniósł, nie porzucają dzieci (choć
> czasem zdarza się, że matka zabije potomstwo jeśli wyczuje w nim wadę, która u
> niemożliwia jego przetrwanie) i przede wszystkim wypuszczają w dorosłe życie po
> tomstwo przygotowane do życia, nauczone jak żyć i przetrwać - nie produkują tzw
> . kalek życiowych, co bez mamusi nie da rady:)
> Paradoksalnie chyba posiadanie tego "sapiens" w nazwie trochę nam w rodzicielst
> wie przeszkadza:)
>
a no oczywiście zwierzęta nie mają dzieci dla swojego focha; dbają i wiedzą, ze dziecko jak duze odchodzi i ma być nauczone wszystkiego; nie zwierzęta nie mają problemu z 'małpia miłościa' i co wiecej na współrodzica szukają najlepszego partnera
natura zapewnia prawo jazdy w pewnym sensie :)




> Ps.
> Ja doskonale rozumiem o czym pisze i co chciał powiedzieć autor tytułowego post
> a:)

czyli matki, które nie kochają dzieci należycie pwoinny je mieć czy lepiej nie? wystarczy cheć posiadania dziecka, urodzenia dziecka czy jednak warto mieć na uwadze i jego dobro jak najszerzej pojęte?

ja uwazam, ze nie powinno się rodzić ani jedno dziecko nie oczekiwane - a wspaniale byłoby gdyby te oczekiwane miały dobrych rodziców

szkoda, ze wielu nie mysli a robi dzieci - lepiej gdyby świadomie decydowali jaki ma im wyrosnąc dorosły człowiek z tej 'inwestycji uczuc'

[wendd]

Brzask - przecież ja nie stawiam znaku równości pomiędzy potrzebą i chceniem posiadania dziecka, a potrzebą czy fanaberią zafundowania sobie ludzkiej zabawki.
Nigdzie też nie neguję konieczności świadomego, mądrego rodzicielstwa - ja nawet jeszcze nie zaczęłam o tym pisać.
Wyczytujesz z moich postów treści, których tam nie ma.
To jest przecież oczywiste i jasne jak słońce, że sprowadzenie dziecka na świat oznacza wobec niego ogromne zobowiązanie - i dobro dziecka jest na pierwszym miejscu.
Bywa, że brak miłości i czułości kończy się śmiercią dziecka - samo karmienie, sterylne warunki i zmiana pieluch nie wystarczą.
Nie rozumiem więc dlaczego mi to tłumaczysz.
Ja nigdzie nie piszę o dziecku jako o rzeczy i nigdzie nie nawołuję też do bezmyślnego mnożenia się jak króliki.
Ja jedynie piszę co tym, co leży u podstaw tego, że dziecko pojawia się na świecie.
O tym co leży u podstaw tej "decyzji" o posiadaniu potomstwa.
A u podstaw leży potrzeba posiadania dziecka przez człowieka -> biologia oraz egoistyczne chcenie posiadania potomka.
Tylko tyle i aż tyle.

"ale my rozwazamy sama decyzję - po co kobieta decyduje sie na dziecko? by miec
> fajnie czy by dziecko miało fajnie"

To przecież nie dziecko chce się pojawić na świecie - nikt go o zdanie, chęci i zgodę nie pyta, tylko kobieta i mężczyzna chcą je mieć (pomijam wpadki) i sprowadzają na świat.
Dla jego dobra je sprowadzają? (takie przesłanie odbieram z Twoich postów).
Nie.
Sprowadzają dla siebie - bo chcą je mieć.

[brz_a_sk]

przeczytałam i już wiem co odpiszę ; zamieszanie ogarnę i będę miała chwilę;

[brz_a_sk]

wendd napisała:
> ...potrzeba posiadania dziecka przez człowieka - biologia oraz egoistyczne chcenie posiadania potomka.Tylko tyle i aż tyle. ...>

>... Dla jego dobra je sprowadzają? (takie przesłanie odbieram z Twoich postów).
Nie.
Sprowadzają dla siebie - bo chcą je mieć. >

od początku chciałam inaczej prowadzić te rozmowę znając swój cel ROZMOWY - poznać co inni mają ciekawego do powiedzenia, co zechcą dodać do mojej wiedzy;

od rozmowy stajemy się mądrzejsi, mamy szansę pomyśleć jak inni widzą sprawy itd;
rozmowa jest by wiedzieć więcej, nie by komuś coś pozmieniać na nasze :) - tak pojmuję rozmowę dlatego najcenniejsza ta gdzie różnice poglądów spore; uzasadnienia mocne itd, postawy różne

pewna jestem, że ludzie są różniści i po to rozmawiam - opowiadam i słucham by wiedzieć więcej

rozmowa sprzyja ludziom - tak to rozumiem - nie ma potrzeby obalać nic nikomu wystarczy pogadac i wybrać dla siebie wnioski

ja wracam spokojnie do tego, że świadomie decydowałam o tym dlaczego będą dzieci w moim życiu - wiedzialm jak jest moja rola - mam zrobić wszystko by osiagnęły w życiu to co tylko mogą, co im się uda - by jako dorosli byli porządnymi ludźmi ...

może jestem jedna na świecie, która tak myśli ale mnie to odpowiada
mam szczęscie kilka takich osób już spotkałam

jedyne co mam w niespokojnym mysleniu - powinnam była więcej dzieci wypuścić spod skrzydeł; szczerze nie chce mi się to bardzo trudne zadanie - trochę to cyniczne - wiem :(

mam uzasadnione nadzieje, że bardzo wiele osób dojrzewa do takiego podejścia, że dziecko jest celem samym w sobie, a że nam po drodze super z nim to jasne; jednak to olbrzymi wysiłek i odpowiedzialność;
czasem ktoś się ocknie za późno i ma dość bachora jakby ten nowy człowiek nie był z jego genów i z jego wychowania czy jego decyzji - zawsze na sobie powinien psy wieszać :)

myślę, ze już tu nic nie da się dodać

mieć dziecko by dawać a potem mieć z tego nagrody
mieć dziecko by mieć prezent a potem zdążyć ocknąć się, że brać to za mało

obie opcje są szansą
czasem i tak się nie udaje, co skłania do jeszcze głębszych refleksji - warto wiedzieć przed egzaminem jakie będą pytania ... nie każdy lubi te studia, na które się wpakował
- cóz nie ma to jak wziąć kredyt we frankach i zdziwić się, ze to już do końca życia razem trzeba się zmagać - to nie pech to pochopność

każdy wybiera informacje, które mu pomagają być sobą
reszcie mówi - nie chce, to mnie nie interesuje i już

rozmowa jest tylko po to by mieć większy wybór

[wendd]

Brzask nadal nie rozumiesz o czym ja piszę.
Wyczytujesz gdzieś pomiędzy wersami jakieś treści, których tam nie ma - np. że chcenie = bezmyślność, albo że realizacja ludzkich potrzeb = brak świadomości i czujesz się atakowana czy zmuszana do weryfikacji poglądów.
Nie - nic takiego w moich postach nie ma. Ani nawet nie mam takich intencji.
Przedstawiam jedynie swój punkt widzenia.

Chcenie czy robienie dzieci to nie jest jakieś zwiastowanie, to nie jest telegram z nieba z prośbą od aniołków że chciałyby się pojawić na ziemi i proszą o umożliwienie im tego i pozwolenie na zamieszkania w brzuszku, to nie jest apel ZUS do obywatela - "weź zrób czy chcesz czy nie, bo mamy problemy z systemem emerytalnym" - a ktoś altruistycznie robi te dzieci dla jakichś wyższych celów.
Nie.
Człowiek robi dzieci, bo chce być ojcem czy matką i chce mieć dzieci.
A to "chcenie" wcale nie jest równoznaczne z brakiem świadomości, złą wolą czy ignorowaniem albo brakiem dbałości o dobro dziecka.
Przeciwnie- to "chcenie" to wzięcie na siebie ogromnej odpowiedzialności za powołanie do życia nowej istoty.
Nawet mówimy o "chcianych" czy "niechcianych" dzieciach.
Ludzie egoistycznie "chcą" i poźniej bardzo odpowiedzialnie i z radością się dziećmi zajmują, osadzają w świecie i uczą dziecko cenić i cieszyć się życiem.
A to, że bywa także inaczej - to jest oczywiste i to też obserwujemy koło siebie.
Nawet teraz czytamy w tytułowym poście.

"ja wracam spokojnie do tego, że świadomie decydowałam o tym dlaczego będą dziec
> i w moim życiu - wiedzialm jak jest moja rola - mam zrobić wszystko by osiagnęł
> y w życiu to co tylko mogą, co im się uda - by jako dorosli byli porządnymi l
> udźmi ..."

Żeby zacząć się troszczyć o osiągnięcia dzieci najpierw trzeba "zachcieć" je mieć i powołać na świat.
Pobudka o zabarwieniu egoistycznym.

"mieć dziecko by dawać a potem mieć z tego nagrody"
Odczuwanie potrzeby dawania - swojemu dziecku.
Zabarwienie egoistyczne.

Każdy sobie może uzupełnić myśl - "Urodziłam dziecko, bo...."
I zobaczyć odpowiedzi.

Nadal podtrzymuję to co napisałam we wcześniejszym poście - nie widzę nic dziwnego, czy nienaturalnego, że osoba z BPD chce mieć dziecko.
Bo to naturalna potrzeba każdego człowieka.
Osobną zaś kwestią jest to czy ma zadatki na dobrego, kochającego rodzica i czy ma tego świadomość. Czy decyzję to rodzicielstwie podejmie świadomie.
Jak można przeczytać z postu Toxic - myśli o tym, rozważa, zastawia się, szacuje swoje możliwości w tym względzie - czyli ma świadomość wagi problemu.

Zmęczyła mnie ta dyskusja, nie chcę by moje pisanie było odbierane jako wywieranie presji, nie mam takich intencji i wolałabym już tę rozmowę zakończyć.

[brz_a_sk]

wendd napisała:

> Przedstawiam jedynie swój punkt widzenia.
>
> Chcenie czy robienie dzieci to nie jest jakieś zwiastowanie, to nie jest telegr
> am z nieba z prośbą od aniołków że chciałyby się pojawić na ziemi i proszą o um
> ożliwienie im tego i pozwolenie na zamieszkania w brzuszku, to nie jest apel ZU
> S do obywatela - "weź zrób czy chcesz czy nie, bo mamy problemy z systemem emer
> ytalnym" - a ktoś altruistycznie robi te dzieci dla jakichś wyższych celów.
> Nie.
> Człowiek robi dzieci, bo chce być ojcem czy matką i chce mieć dzieci.>

tak , jeśli coś zaciekawi - włala - 1, jestem niewierząca; dwa nie uważam by dzieci były po to by utrzymywały rodziców, a rodzice by utrzymywać dorosłe dzieci


> A to "chcenie" wcale nie jest równoznaczne z brakiem świadomości, złą wolą czy
> ignorowaniem albo brakiem dbałości o dobro dziecka.
> Przeciwnie- to "chcenie" to wzięcie na siebie ogromnej odpowiedzialności za po
> wołanie do życia nowej istoty.
> Nawet mówimy o "chcianych" czy "niechcianych" dzieciach.

nie do końca chciane czy niechciane to to o czym piszemy/ ja piszę :)
te chciane aż nózki tupią ze złości chcę chcę chcę ... bo tak, chcę mieć czy chcę urodzić :)

bywa niechciana ciąża ale w pełni odpowiedzialna decyzja co dalej ze świadomością co dziecku się należy i dbanie o ciążę i dziecko bardzo sensowne


> Jak można przeczytać z postu Toxic - myśli o tym, rozważa, zastawia się, szacuje swoje możliwości w tym względzie - czyli ma świadomość wagi problemu.>


oczywiście rzekła bym miód na moje serce
nie przypominam sobie żadnych różnic miedzy nami w tej sprawie;
dojrzałe, przemyślane słowa
pełen szacunek jak zawsze
wielka wiedza i świadomość


> Zmęczyła mnie ta dyskusja, nie chcę by moje pisanie było odbierane jako wywiera nie presji, nie mam takich intencji i wolałabym już tę rozmowę zakończyć. >

oczywiście było mi miło poczytać - dziękuję i za czytanie tego co ja opowiedziałam

różnić się pięknie to znaczy korzystać z tej różnorodności
choć bywa trudno przecież

[wendd]

Nie ma za co i ja także dziękuję za czas poświęcony:)
Szkoda tylko, że zabrakło czytania ze zrozumieniem:)

[brz_a_sk]

pewnie nie chciałam czegoś zrozumieć
wypieramy gdy coś jest niewygodne
albo intelektualnie nie dałam rady

zawsze biorę to pod uwagę

[cpun-i-narkoman]

"a jak dziecko mówi lepiej żebyś mnie nie urodziła to chyba jest nad czym myśleć"

Wtedy to już raczej nie ma o czym myśleć. 😆

[cpun-i-narkoman]

Fajnie ujęte z tym wypuszczaniem w dorosłość przez zwierzory.

[toxic_chick]

wendd napisała:

>Po co ludzie mają dzieci? Bo chcą mieć dzieci. Bo czują taką potrzebę. To jest powód do posiadania dzieci. W tym nie ma żądnej magii - jest tylko biologia i zaspokajanie własnych potrzeb

Owszem ale myślę, że powodów może być o wiele więcej... i chyba mimo wszystko autorowi chodziło o coś innego ;) i nie o retorykę.. choć prawdą jest, że każdy... i podkreślam KAŻDY decyzję podejmuje w oparciu o "chcę".. nawet jeśli "chce" oznacza "chce to zrobić dla partnera" .. serio.. przypadków znam kilka i nic dobrego z tego nie wyszło

Dlaczego człowiek chce mieć dziecko? (tak człowiek)
Jest gotowy na to, "nadszedł czas", "jest odpowiedni moment"
Czuje potrzebę posiadania potomstwa
Jest w szczęśliwym związku, kocha, ma tego świadomość i wie, że dziecko będzie dopełnieniem
itp.

To co powyżej jest zdrowe
Ale jest też drugie dno

Chce mieć dziecko bo to CHCE - nie ma znaczenia z kim (serio), nie ma znaczenia nic poza faktem, że będę cudowną mamą, widzę jutro - nie widzę tego co za 3 lata
Chcę mieć dziecko bo to ostatni moment i zrobię wszystko żeby osiągnąć cel
Chcę mieć dziecko bo chcę zatrzymać z ten sposób przy mnie partnera - wszystko się zmieni między nami, będzie cudownie, dziecko nas zbawi i nasz związek (sick)
Chce mieć dziecko bo Ja się zmienię, będę lepszym człowiekiem, bardziej wartościowym - wszystko co we mnie szwankuje odejdzie
Chce mieć dziecko bo chce je kochać z całej siły i tylko ono będzie mnie kochać prawdziwie
Chce mieć dziecko bo będzie lepszą wersją mnie! zrobię wszystko żeby było idealne i nie dopuszczam porażki

Świadomość jest najważniejsza.. świadomość prawdziwych przesłanek...

Ja tam się nie palę do bycia mamą i jest to dla mnie totalna abstrakcja ;) uwielbiam dzieci (cudze), one mnie... ale bałabym się odpowiedzialności... tego, że zawiodę.. poza tym ciężko o fajnego tatę w obecnych czasach :D

[wendd]

Dzięki Toxic - mniej więcej właśnie to chciałam powiedzieć:)
Że u podstaw powoływania dzieci na świat leży i biologiczna potrzeba (instynkt) i egoistyczne chcenie posiadania potomstwa.
Egoizm może źle się kojarzy - ale nie używam go tu w pejoratywnym znaczeniu, bo to czysta natura - chcieć mieć dzieci.
I egozim też dlatego - bo to robienie dzieci przecież nie jest jakimś naszym wielkim altruistycznym gestem dla dziecka czy świata, działaniem dla wyższych celów, czy wyświadczaniem przysługi - dziecko stawiane jest przed faktem dokonanym bez pytania o zdanie.
Dzieci robi się dla siebie.
I jasne, że tych powodów "chcenia" jest znacznie więcej - jak tylko tak w skrócie rzuciłam przykładem:)

Dopiero następną kwestią jest ta świadomość czy posiada się warunki (zdrowie psychiczne i fizyczne, satysfakcję ze swojego życia, poukładane w głowie, dobre i zrównoważone środowisko rodzinne, sensownego partnera czy nawet już te finanse) aby wychować człowieka, który będzie szczęśliwy, że jest i żyje.

Dla mnie sam fakt (umiejętność, możliwość?) dania życia (samego w sobie) nie jest jakąś specjalną wartością - np. komary też dają życie swojemu potomstwu.
Natomiast ogromną wartością jest przekonanie, że moje życie jest dobre, że życie w ogóle jest dobrem (bo czuję się szczęśliwa, że jestem, chciana i zaopiekowana w swojej rodzinie, bo przyjemnie jest żyć, bo mam świadomość, że mogę liczyć i na siebie i na ludzi) i chęć puszczenia tego dobra dalej (czyt. zrobienia dziecka).
Ta magia zaczyna się dopiero w tym momencie i dopiero to ma sens i wartość:)

[cpun-i-narkoman]

No jednak mózgi mamy bardziej rozwinięte niż te stworzenia, co tylko na instynkcie lecą 😁

[brz_a_sk]

www.tygodnikpowszechny.pl/jak-siebie-samego-19535
Paweł Malinowski
27.05.2013
Złość jest dzieciom potrzebna. Tak samo jak dorosłym. Zasilana złością niezgoda na jakąś sytuację pomaga budować odrębność i autonomię.

bardzo ciekawy artykuł - niech dzieciom będzie lżej - mniej zaburzeń

podobno warto w każdy wątku coś pozytywnego dodać - myślę, że to w sam raz będzie

każdy wybiera co chce czytać i pisze co ma do powiedzenia, dzieli się tym co ma najlepszego

skorzystałam i ja z wpisów wielu osób
i ja się staram
i nie tylko ja :) bywają tu i fachowcy :) podobno incognito

[polymeria1]

Pytanie wręcz idaelne i tez pytam sie po co? Dla własnej prózności/
Moja pasierbica ma matkę borderkę, ktora nie chce iśc na terapię i wogóle nie uważa że coś z nia jest nie tak. Strasznie jej wspólczuje. Kocha matkę bardzo, ciagle o nią zabiega i ciagle dostaje po dupie. A gdy matka ma lepszy dzień jest tak wspaniale. Nagle znowu skok w przepaśc. Młoda ciagle żyje na karuzeli emocji, która serwuje jej mausia jeszcze mocniej ja uzalezniając. Czy zyjąc tak można wyrosnąc na normalengo człowieka?

[brz_a_sk]

jak można jedną ręką oskarżać nieskończenie długo i destrukcyjnie własnych rodziców za swój bordyzm
a drugą ręką pisać, że bycie borderem dla własnego dziecka nic nie robi?

no można jeśli się wywali w kosmos odpowiedzialność

i jeśli wybacza się tylko sobie wszystko

od kiedy zobaczyłam jak można w jednym miejscu publikować inf. o sukcesie - moje dziecko nie jest borderem choć ja jestem BPD a w innym publikować inf. o dramacie diagnozy i katastrofie w rodzinie - mam poczucie słuszności w myśleniu - nie dzieci nie kiedy nie dajemy sobie ze sobą rady, genetyczne skłonności do zaburzeń psychicznych są tu dodatkowym argumentem
nie rób swoim dzieciom tego co tobie nie miłe
nie potrafisz, nie powołuj nieszczęścia na świat
nie pozwalaj sobie na extremalny egoizm

nie wszyscy nadajemy się do wszystkiego
warto znaleźć pomoc w ocenie siebie samego - czasem ktoś widzi w siebie baletnicę - a reszcie opadają ręce - tyle, że nie zawsze wystarczy machnąć ręka i pozwolić zaszaleć na maxa

skrzywdzenie własnego dziecka jest ostatnią rzeczą jaka może sobie wybaczyć człowiek rozumny

[chwilowa_01]

kurde, jak można, nie będąc osobą mocno zaburzoną, mieć tak czarno-biały obraz świata?
z pewnością siebie, ocierającą się o pychę, przyporządkować samą siebie do świata nieskazitelnie białych?
i dziwić się nieskończenie, jak można być tak czarnym, jak my - bordy
niepojęte
to jest niepojęte dla mnie - bordera
czyż to nie paradoks?

zazdroszczę Ci uporządkowanego, czarno-białego świata
zazdroszczę Ci poczucia własnej bieli...

temat "dziecko" jest dla mnie bardzo trudnym tematem
nigdy nie pragnęłam być matką
bałam się tego
moja mama popełniła mnóstwo błędów - nie dlatego, że to zła kobieta była
po prostu nieodpowiednie dziecko się jej trafiło: impulsywne, nadwrażliwe... cóż, dziecko nie rodzi się z dołączoną do niego instrukcją obsługi
myślę, że gdybym miała inny zestaw cech wrodzonych, nie byłabym borderem - może nawet byłabym mniej więcej normalna
tyle w kwestii nieskończenie długich i destrukcyjnych oskarżeń po adresem rodziców
co do macierzyństwa - nie pragnęłam go, zwłaszcza że byłam w związku z facetem, z którym nie planowałam dożywotniej egzystencji
najzwyczajniej w świecie antykoncepcja pokazała mi środkowy palec
jak wiesz, BPD u matki nie jest wskazaniem do aborcji
oddanie własnego dziecka do adopcji przekraczało moje zdolności emocjonalne
facet stwierdził, że na ojcostwo się nie pisał
zostałam sama z dzieckiem na mnie skazanym
i ze świadomością, że jeżeli popełnię błąd, nie będzie nikogo obok mnie, kto ten błąd naprawi, zrekompensuje
wiesz, to jest cholerna odpowiedzialność
nic nie ma tutaj za darmo, nic nie jest dane
jedyne, co jest dane, to lęk i nieustająca obawa, że mogę nieświadomie moje dziecko skrzywdzić
staram się nie popełniać tych błędów, o których wiem, że mogę je popełnić
a co z tymi, o których nie wiem?

jestem bordem
mam dziecko
po co mi ono?
nie wiem
przydarzyło mi się ono i bardzo je lubię, bo to fajny człowiek jest

robię, co mogę
pewnie to mało

czy lepiej być sierotą, czy córką borderki?
w świetle tego, co czytam na tym forum, dla mojego dziecka byłoby lepiej, gdyby była sierotą

czarne - białe
śmierć - życie
kat - ofiara

mam świadomość, że nie skomentujesz mojego wpisu
mam świadomość, że "tutejsze ofiary" mogą mi złośliwie napisać, że kreuję się na "bidulkę", że manipuluję, albo ...
ale czasami trudno jest milczeć
trudno jest myśleć, że to nie o mnie tylko o Kasi - twój i innych wpisy są zbyt kategoryzujące, żeby można było wzruszyć ramionami i beztrosko pójść dalej

[brz_a_sk]

chwilowa_01 napisał(a):

...
> co do macierzyństwa - nie pragnęłam go, zwłaszcza że byłam w związku z facetem,
> z którym nie planowałam dożywotniej egzystencji
> najzwyczajniej w świecie antykoncepcja pokazała mi środkowy palec
> jak wiesz, BPD u matki nie jest wskazaniem do aborcji
> oddanie własnego dziecka do adopcji przekraczało moje zdolności emocjonalne
> facet stwierdził, że na ojcostwo się nie pisał
> zostałam sama z dzieckiem na mnie skazanym
> i ze świadomością, że jeżeli popełnię błąd, nie będzie nikogo obok mnie, kto te
> n błąd naprawi, zrekompensuje
> wiesz, to jest cholerna odpowiedzialność
> nic nie ma tutaj za darmo, nic nie jest dane
> jedyne, co jest dane, to lęk i nieustająca obawa, że mogę nieświadomie moje dzi
> ecko skrzywdzić
...
> czy lepiej być sierotą, czy córką borderki?
> w świetle tego, co czytam na tym forum, dla mojego dziecka byłoby lepiej, gdyby
> była sierotą

słusznie jest brać sprawy w swoje ręce
zwłaszcza zasadnicze

konia z rzędem temu kto wywiedzie wniosek, że jak się wpadnie i to z nie najlepszym partnerem to najlepiej jeszcze oddać dziecko

super

ręce opadają od początku do końca

należy się cieszyć zasadniczą refleksją: gdybym myślała czy nie miała pecha, nie ryzykowałabym ze swoimi genami i nabytymi problemami - czyli dziecko to jednak powinna być decyzja przemyślana

zdecydowanie tak

myśl o nieznośności życia i próby samobójcze - warunek diagnozy BPD - chyba podpowiada logiczne decyzje;
bywa, że życie wyprzedza wiedzę o sobie samym - szkoda, bo konsekwencje bywają nieodwracalnie bolesne

trzeba się zmagać z tym co się nieodstanie

[chwilowa_01]

brz_a_sk napisała:

> konia z rzędem temu kto wywiedzie wniosek, że jak się wpadnie i to z nie najlep
> szym partnerem to najlepiej jeszcze oddać dziecko

nie się wpadnie, tylko borderka wpadnie
a jako że borderka to nic innego, tylko psychopatka z dodatkową opcją, więc rodzina adopcyjna jest najlepszą opcją dla takiego biednego dziecka
poczytaj forum, pomyśl o tym, co BPD robią innym ludziom

wybacz, jestem zmęczona
bardzo zmęczona
swoje już tutaj napisałam
i wystarczy

nie zabierać świadomie dziecku szansy

[brz_a_sk]

wiem co napisałam

nie zakładam, że dziecko bordera jest dzieckiem nieobciążonym

w takiej sytuacji może nie ma żadnego wyboru czy oddawać, czy to nie ...

ech

trzeba dla siebie mieć litość to i dla innych się pojawi

i łatwiej światu powiedzieć co znaczy żyć bez wyjścia - prawie

[polymeria1]

Jako osoba mająca w swoim pobliżu borderke z dzieckiem uważam, że moge coś na ten temat powiedziec.
I powiem jedno borderzy powinni miec zakaz rozmnażania się!!
Dziecko jest im potrzebne do jednego BEZWARUNKOWEGO KOCHANIA ICH.
Doskonale zdajecie sobie sprawę że dziecko kocha was bezwarunkowo i przyjmuje kazde wasze gorsze chwile, a raczej jest ich więcej niż tych lepszych. A że dzieci maja tendencję do tłumaczenia rodziców, przyjmowania wszytkiego na siebie, obwiniania się za zły humor rodzica, złośc, agresje jest wam to potrzebne bo w koncu jest ktoś kto was nie zostawi gdy bedzie miał juz dość, a jeszcze będzie tłumaczył i brał wasze zachowanie na siebie. Do tego będzie jeszcze o was zabiegał przynajmniej do chwili, aż nie zrozumie z kim ma doczynienia i jak bardzo ta relacja wyniszcza psychicznie. Ale to przeważnie sa lata świetlne i człowiek dochodzi do tego w dorosłości albo nie dochodzi wcale.

W mojej rodzinie w moim domu jest takie dziecko. Żal młodej strasznie i mam nadzieję, że uda jej się wyrosnąc na osobę zdrową psychicznie choć zachowania matki przenosi juz teraz na innych.

[chwilowa_01]

polymeria1 napisała:

> I powiem jedno borderzy powinni miec zakaz rozmnażania się!!

widzę, że jesteś pewna swoich racji, więc zamiast bić pianę na forum, rozpocznij kampanię na rzecz przymusowej sterylizacji bordów, domniemanych bordów, chyba bordów...
jako dodatkowego argumentu możesz użyć wabika w postaci: drodzy panowie, po wprowadzeniu tej ustawy będziecie mieć możliwość uprawiania ekscytującego seksiku z borderkami bez ryzyka ponoszenia konsekwencji w postaci niechcianego bachora
powodzenia życzę

[polymeria1]

To można robic zabezpieczając się. Jest tyle metod zabezpieczania że ryzyko wpadki jest prawie równe 0.
Jak bys nie zauważyła nie chodzi o seks tylko o dzieci borderów, ktore są ofiarami w większości swoich matek. Borderzy powinni zdawac sobie sprawę że na borderów się nie nadaja i robia dzieciom krzywde. Nie zarzucam im braku miłości do własnych dzieci, wierze taka występuje ale dziecko potrzebuje bezpieczeństwa i stabilnosci emocjonalnej, a wy tego nie macie i nigdy miec nie bedziecie. Nie ma tu znaczenia jak bardzo chcecie przekonac innych ze na rodziców się nadajecie, dzieci chcecie i jestescie dla nich dobre. Nie jestescie i niszczycie je psychicznie.

[chwilowa_01]

polymeria1 napisała:

> ryzyko wpa
> dki jest prawie równe 0.

no właśnie: prawie...
100% daje dobrze przeprowadzona sterylizacja
kampania jak najbardziej na miejscu

> Jak bys nie zauważyła nie chodzi o seks

rozumiem różnicę:
u mormalsów seks z płodzeniem potomstwa jest nierozerwalnie związany (możliwością, ryzykiem etc.)
więc jeżeli nie chodzi o seks, to... bordery posiadły umiejętność samorozmnażania się?

dalej piszesz o tym, jak BPD się nie nadają... to się zapytam: a co z tatusiami? bezwolni, ubezwłasnowolnieni, bez praw rodzicielskich?
ale żadna nowa żona nie lubi, kiedy partner zajmuje się dziećmi ze starego związku :(

[polymeria1]

I tu się własnie mylisz jak przystało na bordera doszukiwanie się winy w tatusiu i wszytkich dookoła ale nigdy u siebie.
Nie wiem co masz na myśli pisząc "nowa" żona? Ja tam za nową się nie uważa albo o nowej jeszcze nic nie wiem :) Po ślubie jesteśmy juz ponad 6 lat a razem jeszcze dłużej. Ojciec po rozejściu się z byłą od poczatku zajmował się tak dzieckiem i tak zostało. Pełne prawa i odpowiedzialnośc. Córka mojego męża jest częścią naszej rodziny i od zawsze mieszka z nami przez większość miesiąca. U matki juz od dawna spędza może 10 dni w miesiącu i te dni są dla niej mocno wyniszczające. My doskonale zdajemy sobie sprawę, że ona matkę kocha i chce z nia byc. Jest 10 letnim dzieckiem i potrzebuje matki jak każde dziecko w tym wieku. I tu koło się zamyka.

>ale żadna nowa żona nie lubi, kiedy partner zajmuje się dziećmi ze starego związku :(>

A to już takie wnioski wysunełaś ? Bo...? Bo chaiłabys żeby tak było?
Nie moja droga grubo się mylisz. Nasza rodzina to my i dzieci (nasze wspólne i męża córka). Są rodzeństwem i traktujemy to jako cos normalnego.
Dlaczego miałabym nie chciec żeby mój mąz zajmował sie właśnym dzieckiem?

A co do rozmnażania to bordery raczej nie informuja ze sa borderami, potrafia dosjkonale sie ukrywac. Przed znajomymi i wszytkimi innymi potrafia uchodzić za ideały, a dopiero w domu lub przy bliskim kontakcie wychodzi z kim się ma doczynienia często może byc już za pózno. Poza tym maja doskonała umiejętnośc manipulowania ludzmi i uzależniania ich od siebie i swoich emocji. Doskonale to wiemy.

[chwilowa_01]

ja pisałam na bazie doświadczeń własnych: osobiście mam tatusia i macochę

uznałam, że skoro Ty bazując na znajomości jednej borderki masz prawo totalnie uogólniać, to i mnie takie prawo przysługuje
zdaje się, że rozmawiamy o tezach ogólnych, a nie o tym, że polymeria1 jest inna

napisałaś: "Jako osoba mająca w swoim pobliżu borderke z dzieckiem uważam, że moge coś na ten temat powiedziec"
mam macochę, więc mogę się wypowiadać równie kategoryzująco jak TY

[polymeria1]

Ok w sumie racja.
Tez znam inne macohcy i faktycznie nie specjalnie przepadaja za pasierbami i pasierbicami choc nie wszytkie. Sa takie i takie.

Ale co do borderów niestety chyba temat wygląda nieco inaczej. Nie potraficie panować nad swoimi emocjami więć nie potraficie dac dzieciom tego czego potrzebuja najbardziej. Czyli stabilizacji, bezpieczenstwa, poczucia kochania i akceptacji. Kiedy macie dobre dni to to może dajecie im tego namiastke ale kiedy macie dni gorsze wszytko obracacie w pył. Psychike dziecka tez.

[chwilowa_01]

polymeria1 napisała:

> Ok w sumie racja.
> Tez znam inne macohcy i faktycznie nie specjalnie przepadaja za pasierbami i pa
> sierbicami choc nie wszytkie. Sa takie i takie.

dziękuję za to, co napisałaś

> Ale co do borderów niestety chyba temat wygląda nieco inaczej. Nie potraficie
> panować nad swoimi emocjami

nie wypowiem się w imieniu wszystkich borderów
mogę mówić za siebie
wybuchy niekontrolowanych emocji można opanować - zwłaszcza względem dziecka
czasami tylko cena bywa wysoka - ale to już inna opowieść

tak czy inaczej jestem certyfikowanym bordem, a mimo to moje dziecko ma do mnie zaufanie - nie powierza się swoich sekretów komuś, komu się nie ufa i kto jest nieprzewidywalny

tak na marginesie: nie samo BPD jest groźne
groźne jest BPD (zdiagnozowane, czy samozwańczo sobie przypisane), które uważa że ma prawo do jakichś zachowań, bo przecież jest BPD; a są ludzie, którzy chcą być bordami...

to wszystko jest naprawdę mocno skomplikowane

[cpun-i-narkoman]

Aaa, Tys jest neksia, która zdiagnozowała eksię. Buahaha, że też tego nie przewidziałem. Kazda była wszak dla obecnej do borderka, co zniszczyła misiunia.

Jprdl 🤦‍♂️

[the-crawl]

niedobrze mi się robi jak ostatnio czytam to forum pełne generalizacji. Te wasze opinie zbudowane na subiektywnej bazie własnych ilościowo ograniczonych doświadczeń sprawia, że osoba z zaburzeniami osobowości BPD urasta do jakiegoś potwora, a jest wytworem waszych odczuć i często domysłów. Apeluję do wszystkich tutaj o powściągliwość w sądach, którymi osobiście czuję się dotknięta. JA CZŁOWIEK, JA KOBIETA, JA MATKA, JA ŻONA, JA OSOBA KTÓRA żyje z zaburzeniem osobowosci typu borderline. Jestesmy kimś więcej niż tylko obrazem klinicznym w przebiegu zaburzenia. Jesteśmy ludźmi i o tym często się zapomina. Ja, jako że wiem czym jest codzienność i zmaganie się z tym co mnie wyniszczało przez lata będe uparcie walczyła z tymi wszystkimi generalizacjami i traktowaniem mnie jak zła wcielonego pozbawionego empatii i uczuć wyższych.

[brz_a_sk]

myślisz, że ktoś nie docenia Twoich starań o dzieci?
mylisz się - to nieprawdopodobnie trudne - poradzić sobie w takiej sytuacji;
niewiele osób na to stać
pewnie nikt nie wie lepiej niż Ty

pewnie nikt tak jak Ty nie jest świadom co przeżywją dzieci tam gdzie brakuje Twojej rozwagi
nie wiem czy Ci się udało ale przynajmniej bardzo się starasz

Nie wiem czy warto pisać o dramatycznie złych losach dzieci - czy ktoś się przejmie, zmieni - zawsze stoimy przed wyborami.
Zapewne nie jedno mogła byś i Ty opowiedzieć właśnie w kontraście do tego jak wiele zrobilaś by nie usłyszeć, że nie udało się.

Wiesz, ze słabo to wygląda u innych dzieciaków. Może warto ostrzegać, że dzieci w rodzinie borderów to poważne wyzwanie a stawka straszna? Jak to delikatnie opisywać? Wcale nie pisać?

W sumie to nikt za bardzo nie wsparł chłopaka, który założył wątek. Jego mało obchodzą spory on ma przerąbane po prostu.

Z drastycznych obrazów został mi taki - młoda borderka opowiadała o swojej mamie borderce - która ciela się nad nią w łóżeczku i wrzeszczała i krew kapała i dziecko bało się, ze mama umrze . To nie wyssane palca - kto był u MKI na pierwszym forum czytał to. Tych złych wiesci było bardzo duzo - te dzieci żyją z tymi doświdczeniami, niestety często z diagnozami

W sumie to takie osoby jak Ty mają szanse jakoś wspierać, rozumieć młodych ludzi czy dzieci - no bo kto inny; kto moze rozumieć dziecko które doświadczyło złej miłości matki?

Może ja jestem naiwna, ze to coś pomoże, że tu ktoś pomoże. Ale zdarza się. Nawet adopcje takich dzieci bardzo pocharatnych się zdarzają - to już niesamowita odpowiedzialność i detreminacja w chęci pomocy dzieciom.

Ale to sa żywi ludzie do tego dzieci. Nie łatwo im pomóc.

[the-crawl]

mi nie chodzi o docenianie, bo jakie ma to znaczenie. chodzi mi o prosty mechanizm - założenie iż osoby z BPD nie mają prawa do założenia rodziny, ba śmielej powiem czasem mam wrażenie, że życia nawet. Zastanawia mnie dlaczego ludzie widzą w nas tyle zła często pomijając własne błędy, wybielając siebie, nie dostrzegając patologi na około. NIe ma rodziców idealnych i rodzicielstwo stanowi wyzwanie dla każdego człowieka. Nie zawsze też można przewidzieć zajście w ciąże, bo nie ma stuprocentowej gwarancji na skuteczność antykoncepcji, o czym sama wiem najlepiej. Czy byłam gotowa na dziecko - nie. Czy dorosłam do tej roli - tak. Ale w około widzę moje znajome emocjonalnie niedojrzałe, w teorii zdrowe, które siadają przed kompem po pracy a dzieciom wciskają w ręke ipada dziwiąc się, że zamiast odpocząć bawię się z dzieckiem w teatrzyk. Prosty przykład...znam też kilka innych mam, nie zaburzonych - chorych psychicznie (schizofrenia, CHAD) radzących sobie o niebo lepiej niż nie jedna "zdrowa" kobieta. To o czym mówię to zakładanie pewnej prawidłowości, że my nie kochamy, nie umiemy, nie zmieniamy się, ranimy, krzywdzimy i nie mamy prawa. mówię o tym, że ten ostracyzm niszczy nadzieję, wiarę a nawet chęci do zmiany i starania się, bo jak wiadomo nic nie następuje w mgnieniu oka i potknięcia zdarzają się, upadki...są tacy, którzy spadną na tyłek sto razy i wstaną, są tacy, którzy nie dadzą rady sami i sorry ale tutaj za dużego wsparcia nie widzę, bo często wypowiedzi osób z BPD są nadinterpretowane, widzi się w nich próbę manipulacji i zaburzeń nawet tam gdzie zupełnie ich nie ma.

[brz_a_sk]

rozumiem, o czym piszesz
nie zaprzeczam temu co opisujesz
i jak inaczej patrzysz na to co ja piszę

jeśli udałoby się nam skupić na jednym pewnie nie byłybyśmy tak daleko w poglądach
obie jesteśmy pewne, że nie każdy powinien decydować się na dziecko
(odłóżmy problemy z planowaniem ciąży - bo to tylko wzmocni nasze zdanie o tym, że wybór partnera i czas myslenia o dziecku jest potwornie ważny, trzeba się liczyć z odpowiedzialnością - to osobny temat - bardzo ciekawy)
dziecko powinno być chciane - chyba nikt nie podda tego krytyce
(jest potwornie duzo dzieci nie kochanych niepotrzebnych - potwornie skrzywdzonych przez swoich rodziców)
dziecko powinno mieć troskliwych rodziców i zajmujących się nim mądrze
(sa całe hordy głupkowatych rodziców nie majacych pojęcia jak szkodzą dziecku, czego je pozbawiają, nieodpowiedzialnych głupków, do tego patologicznych - masakra)

te wszystkie dobre i złe przypadki zdarzają się w przeróznych rodzinach
nikt nie przeczy, że badziewia jest po czubek głowy

a dyskusja w tym temacie koncentruje sie na tym, czy rodzic border jest w stanie zapewnić dziecku to co by CHCIAŁ - bo o tych co nie chcą i mają w dupie nie ma co nawet wspominać - idoici są idiotami i nie ma co bardziej szukać ich wsród borderów - zwłaszcza tych inteligentnych

i dopiero chyba tu sie zaczynamy różnić:

Ty piszesz, że z Twojego doświadczenie będziesz broniła stanowiska - jestem osobą z BPD mam dzieci i dzięki temu, że świadomie zrobiłam wszystko co można są szczęśliwe nie mają zaburzeń
uchroniłaś je przed tym co dla Ciebie jest potworną męką - nie będą żyły w poczuciu, ze życie jest tak bolesne, że lepiej się zabić - w końcu to jest ten najcięższy kaliber w diagnozowaniu BPD - próby samobójcze i mysli samobójcze

Ty możesz o tym tak napisać - bo Ci się udało - jakim kosztem - byłoby wspaniale gdybyś napisała
pewnie nie jedna beztroska osoba zastanowiła by się czy jest gotowa na takie wyzwania
może łatwe chcę to chcę i nie pieprzcie mi tu przestało by być takie pochopne

Ja raczej mogę napisać o tym co się dzieje z dziećmi, którym się nie udało, bo takich jest wiele;
mogę napisać o rodzicach, którzy bardzo cierpią bo nie wiedzieli co znaczy wychowywanie dziecka bordera w złych warunakch - a takich jest bardzo duzo;

Myślę, że mimo różnic dasz mi prawo pisania o tym, że nie wiemy jakie znaczenie ma genetyczne obciążenie przy BPD i do tego jakie wzorce przekaze rodzic z BPD i ze w takich warunkach decyzja o posiadaniu dziecka jest przeokropnie trudna i wymaga wiedzy, namysłu i choć czasem dziec w rodzinach z problemem BPD sa największym skarbem i radością to nie jest ławo powiedzieć - masz prawo ryzykować, urodzisz zobaczy się
no nie
jednak dziecko powinno mieć na starcie szansę życia bez zaburzeń

Tak to jest, że na forum obok tego co się komu udało jest i o tym wszystkim co się fatalnie nie udaje
Z dziećmi udaje się chyba rzadko? jak myślisz? znasz rozpacz ludzi, których dzieci już mają diagnozę BPD - 'odziedziczyli'
dramat i nic cofnąć się nie da

dlatego piszę, że jeśli myśli się o dobru, zdrowiu i szczęściu dziecka jest nad czym pomyśleć

albo człowiek panuje nad sobą albo nie - jeśli nie to nie mam miejsca tam dla dzieci
i nie ma znaczenia czy ktoś ma jakikolwiek glejt na swoje szaleństwo

pomagałam dzieciom, których rodzice nie nadawali się na rodziców - czasem nikt ich nie chce do rodziny, bo są nieodwracalnie spaprane - i to też mam na uwadze

[cpun-i-narkoman]

Nie ma ludzi o idealnych genach. Możesz nie mieć obciążeń psychiatrycznych, ale nowotworowe na pewno masz.

[cpun-i-narkoman]

Brawo 👏

[agataaa324]

Ta chorobę diagnostykę się na podstawie objawów, które są takie same u wszystkich, lub bardzo zbliżone. Wiec gdybys nie zachowywała się jak reszta, to byś nie miała diagnozy. Poza tym borderzy w ogóle nie widza nic złego w swoim zachowaniu, zawsze jest wina kogoś innego, także możesz sobie myśleć o sobie co chcesz, to niczego nie zmienia. Twoje dziecko jest obciążone przez ciebie genetycznie i psychicznie.

[cpun-i-narkoman]

Co za stek bzdur 🤦‍♂️

Chyba nigdy szczerze nie gadałaś z żadnym borderem. To że nie lubią się przyznawać do swoich win nie znaczy, że ich nie czują.

Nie biczowaliby się samobójstwami gdyby tak nie było.

[astroblaster]

Samobójstwami* to biczują przede wszystkim tych, którzy są najbliżej lub tych na swojej orbicie.

Winę odczuwają, owszem, ale tylko w tu i teraz; potem wchodzą prymitywne** mechanizmy obronne

*większość z tych prób to prób, to próby pozorowane, celem manipulacji otoczeniem (blisko-daleko; bliskość-przestrzeń; czyli borderowa klasyka: czarno-białe) i tutaj od razu dam receptę jak sobie z tym radzić (mowa o partnerach osób z bpd; od razu dzwonić na 112, zachować oczywiście wszystkie informacje związane z „anonsowaniem samobója lub próby samobója). Dzwonić, zgłosić i tak zostawić. Przyjadą pały i pogotowie a jak nikt nie otworzy to straż pożarna wejdzie z drzwiami. Tylko taka droga jest słuszna i BEZPIECZNA. Można też hardcorowo, czyli na wstępie relacji poinformować, że nie dasz się nadużywać takimi zagraniami a swoim życiu każdy decyduje sam. Ale potem wytrwać w decyzji. To działa na bordera, jak wie, że chuj mu to da. Przeciwnie samobój będzie wiodącym narzędziem zarządzania emocjami w relacji.
O czym ja tu piszę Ćpunie i Narkomanie? A o akceptacji piszę o której tak się rozpisujesz na p

**prymitywne, bo proste. Np. Wyparcie. Prymitywne, ale skuteczne dla bpd. Poczucie winy schodzi do rangi jakiegoś tam epizodu, gdzie w konsekwencji i tam cała wina spadnie na partnera, bo wszak widziały gały co brały a o bpd wiedzą jest powszechna i partner frajer (dosłownie), że się nie doinformował. Co zostanie z poczucia winy ano to, że partner to leszcz. Z czym zostanie partner z przeprojektowanym na jego poczuciem winy i afektem „ratownika”. Oczywiście border potem omami opowieściami o poprawie, drugiej szansie, chęci terapii.

Zgliszcza.

Kolega się wypowiada w wątku o dzieciach. Każdy ma do nich prawo, ale czy każdy powinien je mieć? A gdyby tak kolega mama k inni gorliwie nie pomagali, syna nie prowadzili, wychowywali, chronili; gdyby tylko on z zaburzeniem i ona z zaburzeniem byli jego opiekunami?
Albo by n sam po skutecznym samobóju partnerki był jego opiekunem?

To pytania retoryczne a koleżka to już z hipci w klasyczną mańkę przeskaluje; widać po ilości wpisów; jak też po ich charakterze

Btw, dlaczego tak ciężko borderom do szpitala im. Babińskiego się dostać? A bo kontroluje się nastawienie do samobója i samookaleczenia. W sensie próby z przeszłości nie dyskwalifikują, ale po zgłoszeniu chęci wchodzi w koło rekrutacyjne i jak wyczują tylko tendencję to out z listy. Pilnują bezpieczeństwa: swojego i innych pacjentów

[cpun-i-narkoman]

Ło Jezusicku ile tematów w jednym wpisie 😄

I ja na Mańce niby? Ja?
Nie chyba nie, mnie się po prostu już zajebiście nudzi siedzenie w chacie i wydmuchiwanie nosa na l4 od l4😄

[astroblaster]

Dopowiem jeszcze o tym samobóju; statystyki mówią, że 10% bpd skutecznie się z tego świata eliminuje, ale WŁAŚNIE 80% z tych skutecznych samobójstw bpd, to „nieudane” pozorowane próby. Dla jasności, jest to igranie (ale to bpd sobie igra) z ogniem. Zamiast manipulacji na partnerze (a z definicji jest to zawsze PRZEMOCOWE działanie celem uzyskania jakichś korzyści) wychodzi „życie wieczne” tudzież światło wyłączone na zawsze.

A dlaczego się odzywam?
Żebyś tym pierdolonkiem w mani, nie zrobił sieczki z mózgu tym którzy ciągle w takiej relacji po piździe obrywają.

Jest ich dużo, czytają i łudzą się, że uratują, że im się „uda”. Chuj się uda; to co się dzieje jest zawsze efektem własnych decyzji. Podejmujcie dobre decyzje. DOBRE DLA SIEBIE.

Związek to akceptacja drugiej strony. Przy zaburzeniu borderline nie ma akceptacji niczego i nikogo; w świecie bordera, tylko on decyduje: kto, co będzie zaakceptowane. Tyle

[cpun-i-narkoman]

Spoko, samobójczo jestem teraz ogarnięty, nie mam myśli a wszyscy wokół wiedzą co robić jak coś. Chociaż nie znoszę o tym gadać, unikam.

Zrobiła to ona, ja już nie mogę, bo jak o dzieciach i sieczce mówimy, to tu wyczerpany limit strat dziecka.

[astroblaster]

Nieźle napisane.
To teraz co? Trzymać się samego za słowo?

[cpun-i-narkoman]

Tak!
Nie mogę im po prostu tego zrobić, nikomu to nie pomoże poza mną, a ja może bym się zajął wreszcie kimś innym niż sobą. By się przydało pomyśleć też o innych.

Za dużo zainwestowano, żebym się wyhustal. Mam tu coś do zrobienia. Maska na mordę, a potem maska na twarz młodego. Ja ją muszę założyć. Bo jestem jedyną osobą, która może chociaż spróbować mu to wszystko wyjaśnić.

[cpun-i-narkoman]

Tzn żeby nie było tych swoich postanowień mogę się słabo trzymać przy swoich diagnozach, ale przy moich diagnozach leki, obserwacja, reagowanie, terapia mogą mnie w nich trzymać. Więc ich muszę się trzymać 🫡

Bo jak w temacie- kuuu, ja mam dziecko!😯

[yadaxad]

Z urazą do nich, bo cię zdradzili nie będąc takimi jak byś od nich żądał i układali sobie swoje życie jak im się chciało, to jak coś cię pobudzi, walniesz im numer jak bombardowanie, niech sobie poczują. Bo nie potrzebujesz maski, tylko kaganiec. Jesteś łaskawy dla nich, bo rzeczywiście poświęcili się od siebie zaangażowaniem, ale borderową pogardę widać.

[cpun-i-narkoman]

To nie jest pogarda. To jest, kurwa, nie wiem co to jest. Ale w mojej pogardzie nie chodzi o nich. Przecież to o mnie chodzi. 😄

To nie z nimi jest coś nie tak a ich zaangażowanie to podżega.
Oni są fajni, normalni, ciepli, lojalni, oddani, odpowiedzialni, czuli, wyrozumiali, to ja odstaję i pewnie nie umiałbym walczyć o nich tak jak oni o mnie.
Ich zaangażowanie nie jest moją maską, jest właśnie kagancem.

Ja naprawdę liczę, że przerobiliśmy to przez ten rok że będę w stanie pójść za rozsądkiem.

[cpun-i-narkoman]

Oni mnie nigdy nie zdradzili. Obiektywnie mi to potwierdzili w ten rok. Ja sobie to uroiłem.
To odczucie, nie fakt.

[yadaxad]

Wytrzymałeś być w sytuacji abstynencji, przerobionej jej wcale nie masz. Powychodziło co może być, i z czym wywijasz, ale jak się to poukłada, wcale nie jest przerobione, to się dopiero rozwija i przerobione jeszcze może być różnie. To, że to chaos, to w zasadzie naturalne, że masz tam różne refleksje, to rozwija. Ale wciąż nie chcesz niczego innego, tylko jesteś jak alkoholik, który liczy, że terapia nauczy go pić i będzie tak samo, tylko fajnie.

[cpun-i-narkoman]

Ja mam w sumie wszystko, tak mi się wydaje, rozgrzebane, jeszcze nie zasypane, tak to widzę. Jedną nogą tu, drugą tam ale zdaje mi się jakiś kaganiec mnie jednak trzyma.

Chcę wierzyć i doceniać dotychczasową pracę. Jak ją sobie umniejszam wpadam w dół i bezsens.

Ale ciekawostka dla mnie samego.
Może forumowanie jest dla mnie, bo jak siebie czytam to widzę to. Bardziej niż w realu widzę tego pier bordera.

[yadaxad]

Nie wiem co cię skłoniło na wskoczenie na ponton ratunkowy, czy to był kolaps fizyczny, czy nawywijanie, z którego trzeba uciekać, ale dół i bezsens bez tego co cię rajało, to czuć z ciebie cały czas i tylko go zasypujesz dół tym co dzieje, bo się stwarzają momentalne sytuacje do zaangażowania, wydostania, zaradzenia, określenia. Porządnej terapii, która by cię rozpruła nie wygląda, że masz.

[cpun-i-narkoman]

Ponton ratunkowy?
Seriously? Ja teraz jestem w fajnym stanie. Mam w ogóle przeskok, nauczyłem się otwierać w innych relacjach niż 1 na 1.

No i naprawdę grzeczny jestem ostatnio. 😄

A terapia, no mnie się wydaje że pruje, ale nie tak jak na początku. Ale to chyba ja stałem się po prostu łatwiejszy.

[cpun-i-narkoman]

Wiadomix u mnie się szybko zmienia, jutro mogę być w dupie tak jak byłem dwa tygodnie temu, ale teraz to się naprawdę fajnie czuję. I wcale nie mańkowo, hipomańkowo.

[yadaxad]

To nie ma co dodać. Na razie.

[astroblaster]

Prawda, że tak. Ale jak Ty to napisałaś. Wow. Nakurwiasz Uada🤩🍀🍀🍀

[astroblaster]

*Yada. Ach ten cobold

[yadaxad]

Drobiazg, było miło.

[astroblaster]

Ostatni skapit ciekawy, mimo, iż z emfazą, to ciekawe co napisałeś i godne polecenia dalej; każdemu zresztą. I to nie narcyzm. Bynajmniej.

[cpun-i-narkoman]

Tylko ostatni której wypowiedzi? 🤷‍♂️

Bo tu już 🌳 jakby nie ma. 😄

[astroblaster]

„ Ale ciekawostka dla mnie samego.
Może forumowanie jest dla mnie, bo jak siebie czytam to widzę to. Bardziej niż w realu widzę tego pier bordera”

Propsy

[cpun-i-narkoman]

Aaa to! No powaga to jest dla mnie mega ciekawe odkrycie.
Jakbym lustro miał przed sobą i widział, że to zwierciadełko deczko krzywe 😄

[cpun-i-narkoman]

Powiem nawet, że sposób komunikowania mi samemu odpowiedział na pytanie, które zadałem na p. Jestem bardziej wytrenowany niż realnie wyprostowany.

Działam trochę inaczej, czuję podobnie jak czułem.
Więc wszystko dopiero przede mną 😄

[yadaxad]

Też nie bez znaczenia, bo nawet wymuszone na sobie zachowanie zmienia połączenia, o ile się nie jest psychopatą.

[cpun-i-narkoman]

Myślę że to taka droga która nie daje głębi w skuteczności ale pozwala szybko zminimalizować straty w ludziach 😄

[astroblaster]

komponentem broderowym jedzie na kilometr, ale afirmacja to dobry kierunek, nawet jeżeli quasi...
Jest też asocjacja (nie mylić z triggerem, jednym z bardziej ulubionych pojęć bpd, border dobrze wie co to trigger, ale wie też jak obijać triggerem otoczenie, opisywałem przy okazji samobója; chyba, że trigger i asocjacja to jedno i to samo, wtedy koleżka zapewne mnie doinformuje...

Do czego zmierza...maski to syf! Koleżka Gombrowicza z nudów pewnie też przeleciał, więc wie. Wie też z autopsji, widzi na innych forach i tak go to boli a sam chce promować. Maska w konsekwencji zawsze będzie uwierać, aż doprowadzi do gangreny, ale asocjować w stronę Syna...?

Jakby to Kolega widział? Może jakieś potencjalne przykłady, kreatywny kolega jest to wykoncypuje tu może sam dla siebie jaki roadmap, czy tam ActionPlan ;)
?

[cpun-i-narkoman]

Heh no ja sam sobie sprawę zdaję że zionę borderem. Ciekawe zderzenie.

Ale czekaj, czekaj, jak rozumiesz asocjację względem młodego?

[cpun-i-narkoman]

Żeby nie było kojarzę co to asocjacja, dużo jej u mnie, np muzą jestem w stanie kształtować sobie nastrój skojarzeniami tak że mi się nawet wydaje że jestem na haju, ale zastosowanie wobec młodego mnie zaskakuje.

Tak prawdę mówiąc to ja mam z nim trudne skojarzenia. Kocham dzieciaka, zajebisty jest i to silacz na maksa, no ale

Jego mamę I siebie całe wieki będę przerabiał. Nawet jak mi się wydaje że już to wraca.

[cpun-i-narkoman]

Tobie idzie o budowanie pozytywnych skojarzeń z młodym?

Bo jak tak to trochę tego mamy.

[astroblaster]

Wszystko wiesz brachu, wszystko wiesz.
Korzystaj z tych najmocniejszych asocjacji. Kryzysy będą, będą też duuuże gleby, ale to też wiesz, nawet jak teraz nie dopuszczasz.

Praca jest ważna; mówię o życiu facet, praca zawodowa, cele...
Jak z tym stoisz?

Nadmieniam, bo pałujesz Monę coachingiem na p, a zastanowiłeś się z czego ona żyje?
Z kogo dokładnie? Myślisz, że ona tam coś za free z tymi starymi działa? nfw...
To jej główne źródło dochodu, to też jej polisa na życie po nich i oto idzie ta gra....
Zrobiłeś jej sprawdzam i co wyszło, że to zaburzona histrionicznie myszka, która gardzi (de facto tak jest) wszystkimi, którzy nie z kk; no praca zawodowa to raczej poza jej kręgiem zainteresowania; pasożytuje sobie myszka na starych i na was; klasyka osób z kręgu kk

Pograj mocniej, bo na ten moment to ona wami pogrywa a zawsze jej tam taki tańka boguś (teraz h) z odwodem przyjdzie...

uważaj na fałszywych proroków jest ich wielu, np. ten na 3 literki

[cpun-i-narkoman]

Mamy swoje męskie sprawy. Puzzle, origami, kolorowanki, malowanie kamieni itp. 😄
Razem bębnimy, uskuteczniamy basen, rower i z bratem go próbujemy w narty wkręcić.

On jak nie jest na mnie wściekły albo śmiertelnie obrażony to jest zapatrzony tak że aż to martwi. Kolczyki, tatuaże, wszystko co ja mam chce mieć. Jak jestem wege on też. Jak nie jestem to wiadomo.

Korzystam, bo mi to schlebia i to krótkie chwile bo za parę lat pewnie mi zasłużone piekło zrobi z życia, sobie niestety tym bardziej.

Z pracą jest tak, że podobno ciągle czeka. A jak nie zaczeka to sobie poradzę. Fach mam. Ciekawy, rozwojowy, nie idzie się raczej nudzić są opcje drobnych przekwalifikowań, jest dochodowo. Tym się najmniej martwię, tego nigdy nie spieprzyłem.
Jeśli tylko nie będę większość życia spędzał w szpitalach to się ogarnie.

A o reszcie później.

[cpun-i-narkoman]

Nie nie zastanawiałem się, z czego mona żyje, raczej skupiam się tylko na tym o co ktoś pyta i nie zaglądam w portfel. Nie diagnozuję też ludzi przez net. 😜

Fakt przydałaby się jej pomoc ale mi jak się nudzi nie mam co robić jej odpisać. Siebie też na tym jakoś trenuję.

Proroka na trzy litery lubię i szanuję. Dobrze gada o uzależnieniu.

Nie mam potrzeby mocno cisnąć. Nikt mi tam krzywdy nie zrobił, a póki nie robi nie mam potrzeby.
Co innego te piiii z enatki. Im za matkę bym...

[cpun-i-narkoman]

Dobra, teraz o tym poczuciu winy.
Ja miałem sinusoidy. Jasne że próbowałem przekierowywać winę na innych ale jakiś chyba w tym specjalnie wybitny nie byłem.

Teraz zresztą wiem doskonale że przekierowywalem gniew na siebie na innych, więc w środku głęboko zarlo na maxa.

[cpun-i-narkoman]

O dzieciakach wypowiadam się ogólnie, nie o sobie.
Bo ja mieć nie powinienem. No ale co się stało to się nie bla bla bla.

[cpun-i-narkoman]

Yeah 🫶

[cpun-i-narkoman]

Trudno się to czyta 😢

[cpun-i-narkoman]

Przegięcie z zakazem.
Każdy border a zwłaszcza partner (oby nie zaburzony) powinien się 10 razy zastanowić i podjąć pracę nad sobą zanim zacznie pracę nad robieniem bejbusia.

[cpun-i-narkoman]

👍

[cpun-i-narkoman]

Jak sobie nie wybaczy to z miejsca nie ruszy nie naprawi, a plemnika czy komórki jajowej już z dziecka nie zrobisz

[agataaa324]

Bo myśla tylko o sobie, o tym co ludzie powiedzą, bo chcą być uważane za osoby sukcesu, że mają piękny dom, samochód, dzieci itd. Moja matka prawdopodobnie ma borderline, życie z nią to piekło - oczywiście oni nie widzą tego, że się źle zachowują. Współczuję wszystkim dzieciom, które mają matkę z tym. Przez nią sama mam różne jazdy, dlatego ja skończę tą karuzelę zaburzeń i nie będę mieć dzieci.

[astroblaster]

Ale możesz ją skończyć mniej dramatycznie* Agatka...
Zainwestuj w terapię DDD

*tak radykalne podejście jest dokładnie borderowym podejściem. Czarno-białym

Podbiłaś ten wątek, więc sobie go poczytałem od początku. Decydowanie o tym kto może mieć dzieci lub kto ich mieć nie może, jest stygmatyzacją, czyli opaską na łapce.
Jak się to nazywa? Eugenika, czy faszyzm?

Zabawa w Boga to dopiero jest fundamentalne spierdolenie.

Fakt jest zaś faktem, że bardzo trudno mają te Dzieci. Są niestety instrumentem, ale rodzicielstwo to najtrudniejsza ze sztuk.
Ludzi oświeconych na świecie jest podobno 2-4%. Ludzie idealni nie istnieją. Idealni Rodzice to bajka.
Temat trudny, ale jedno jest pewne ja psycho jestem Człowiekiem, Agatka poharatana borderem jest Człowiekiem, jej borderowy ex (czy też przypływający i odpływający) jest Człowiekiem; każdy border jest człowiekiem. Nikt z nas nie jest i nie będzie Bogiem.

[astroblaster]

*Edit, sorry Agatko, umknęło mi, że u Ciebie to marka nie facet; a może tylko przewidziałem Twoją przyszłość, jeżeli nie poddasz się terapii.
Jesteś predystynowana do takiej relacji, wiesz...

Przerwij to; koniecznie
Ale zrób to prawidłowo

[agataaa324]

Nie każdy musi mieć dzieci, tak właśnie myślą borderzy, którzy nie liczą się z nikim i z niczym oprócz własnych zachcianek. Wielu ludzi nie ma dzieci i są szczęśliwi. Tylko w zaścianku każdy musi mieć męża, dziecko i dom na wsi, bo inaczej jest przegrywem. Normalni ludzie już tak nie myślą. Poza tym ja nie mam borderline, także mów za siebie. Mam zaburzenia w związku z borderem matki. A ja na terapii już byłam, dziękuje. Borderowi żadna terapia nie pomoże w 100% o ile w ogóle pójdzie.

[ch-w1990]

Mimo swej odmienności ja bardzo lubię dzieci i właśnie dlatego że mam 5 letniego bratanka chcę zmienić swoje życie aby być w końcu szczęśliwym człowiekiem ( mały nawet do końca nie wie ile mi daje radości jak go widzę ) . Na moją psychikę miał wpływ to że braci byli idealni wg rodziców tylko nie ja a w szczególności w oczach ojca alkoholika i to że byłem wykorzystywany seksualnie przez sąsiada w dzieciństwie dlatego nienawidzę sam siebie ale mam nadzieję że dzięki psychoterapii i tabletkom dojdę do pełnej sprawności .

[cpun-i-narkoman]

Buahaha.

[cpun-i-narkoman]

W punkt🎯

[cpun-i-narkoman]

Ładnie tak będąc dorosłą (chyba) wszystko zwalać na starszą?

[brz_a_sk]

szukać wsparcia i terapii;
jeśli jesteś dzieckiem to można próbować w Ośrodkach Wczesnej Interwencji Kryzysowej - generalnie łatwy dostęp, wszechstronna pomoc i sprawdza się; jeśli się nie uda warto szukać dalej i domagać się terapii; nie wolno się poddać, gdy jeszcze ma się siły powalczyć o swoje;
jeśli jesteś dorosłym to tym bardziej walcz o terapię dla siebie; zapobiegaj konsekwencjom, które pogłębiają się z każdym rokiem, nakładają się i odechciewa się żyć; zrozumienie własnych problemów jest trudne, gdy brakuje wzorców, schematów, wsparcia;

nic nie jest proste, ale zdecydowanie łatwiej poprawić swoją sytuację na starcie; warto zrozumieć decyzje, które nas czekają, zanim przychodzi czas mierzenia się z nimi;

powodzenia w walce o siebie - nie ważne kim jesteś, ważne czy skorzystasz; nigdy nie jest za późno;
traktuj innych tak jak ty chcesz być traktowany - serio i podmiotowo;

[cpun-i-narkoman]

Oj tam oj tam. Nie wiesz, że border to ryzykowne zachowania seksualne i jak się wkręci w dobrą akcję to zapomni skąd się biorą dzieci 😄

Staroć, ale mnie trochę rozbawił we własnym kontekście. 😃