czy moge zapodac wam wiersza na dzien dobry?

[tygrysio_misio]

[kolorowa_diablica]

noo... dawaj

refletsja na dzis

[tygrysio_misio]

ZBIGNIEW HERBERT
„PIECIU”


1

Wyprowadzają ich rano
na kamienne podwórze
i ustawiają pod ścianą

pięciu mężczyzn
dwu bardzo młodych
pozostali w sile wieku

nic więcej
nie da się o nich powiedzieć



2
kiedy pluton podnosi
broń do oka
wszystko nagle staje
w jaskrawym świetle oczywistości

żółty mur
zimny błękit czarny drut na murze
zamiast horyzontu

jest to moment
buntu pięciu zmysłów
które rade by uciec
jak szczury z tonącego okrętu

zanim kula dojdzie do miejsca przeznaczenia
oko zauważy nadlatujący pocisk
słuch utrwali stalowy szelest
nozdrza napełnia się ostrym dymem
muśnie podniebienie płatek krwi
a dotyk skurczy się i rozluźni

teraz już leżą na ziemi
cieniem nakryci po oczy
pluton odchodzi
ich guziki rzemienie
i stalowe hełmy
są bardziej żywe
od tych leżących pod murem

3

nie dowiedziałem się dzisiaj
wiem o tym nie od wczoraj
więc dlaczego pisałem
nieważne wiersze i kwiatach

o czym mówiło pięciu
w nocy przed egzekucją

o snach proroczych
o przygodzie w burdelu
o częściach samochodu
o morskiej podróży
o tym że jak miał piki
nie trzeba było zaczynać
o tym że wódka najlepsza
po winie boli głowa
o dziewczynach
owocach
o życiu

a zatem można
używać w poezji imion greckich pasterzy
można kusić się o utrwalenie barwy porannego nieba
pisać o miłości
a także
jeszcze raz
ze śmiertelną powagą
ofiarować zdradzonemu światu
róże

refleksja na dzis

[tygrysio_misio]

sie znow zaplulam i niewyaznie napislam

[kolorowa_diablica]

a czegoś bardziej optymistycznego nie masz?

[tygrysio_misio]

a czy ta koncowka nie jest optymistyczna?

ale jak chcesz to masz

Specjalnie dla Diablątka

[tygrysio_misio]

PAN COGITO A DŁUGOWIECZNOŚĆ

1
Pan Cogito
może być z siebie gumny

przekroczył granicę życia
wielu innych zwierząt

gdy pszczoła-robotnica
odchodzi na wieczny spoczynek
Cogito - osesek
cieszył się wybornym samopoczuciem

kiedy okrutna śmierć
zabiera mysz domową
przebył szczęśliwie koklusz
odkrył mowę i ogień

jeśli wierzyć
teologom ptaków
dusza jaskółek
ulatuje do raju
po dziesięciu
ziemskich wiosnach

w tym wieku
panicz Cogito
studiował ze zmiennym szczęściem
IV klasę szkoły powszechnej
i zaczeły interesować go kobiety

potem
wygrał drugą wojnę światową
(wątpliwe zwycięstwo)
dokładnie kiedy koza
wędruje do Walhalli kóz

dokonał rzeczy nie lada
wbrew paru dyktatorom
przekroczył Rubikon półwiecza
skrawiony
ale żywy

pokonał
karpia
aligatora
kraba

tezaz znajduje się
między ostatecznym czasem
węgorza
i ostatecznym czasem
słonia

tu
szczerze mówiąc
wygasają ambicje
Pana Cogito

2
wspólna trumna ze słoniem
wcale go nie przeraża

nie łaknie być długowieczny
jak papuga
lub Hippoglasus vulgaris

a także
orzeł podniebny
pancerny żółw
głupawy łabędź

Pan Cogito
chciałby do końca
śpiewać urodę przemijania

dlatego nie łyka Gelee royale
nie pije eliksirów
nie paktuje z Mefistem

z troską dobrego ogrodnika
hoduje zmarszczki na twarzy

pokornie przyjmuje wapno
które odkłada się w żyłach
cieszą go luki pamięci

nieśmiertelność
od dzieciństwa
wprawiała go w stan
tremendum
zazdrościć bogom czego?
-niebiańskich przeciągów
-partackiej administracji
-nienasyconej chuci
-potężnego ziewania

[kolorowa_diablica]

tego pana cogito to ja tłukłam do obrzydzenia w nie tak dawnej przeszłosci...
już ja sobie lepiej sama cos znajde

[tygrysio_misio]

czyzbys nie podziellala mojego oczarowania Herbertem??

bajeczka z morałem

[tygrysio_misio]

ZBIGNIEW HERBERT
WILK I OWIECZKA

Mam cię -powiedział wilk i ziewną.Owieczka obróciła ku niemu załzawione
oczy.-Czy musisz mnie zjeść? Czy to naprawdę konieczne?
-Niestety muszę.Tak jest we wszystkich bajkach: Pewnego razu nieposłuszna
owieczka opuściła mamę. W lesie spotkała złego wilka,który...
-Przepraszam tu nie jest las,tylko zagroda mego gospodarza. Nie opuściłam
mamy. Jestem sierotą. Moją mamę zjadł także wilk.
-Nic nie szkodzi. Po śmierci zaopiekują się tobą autorzy pouczających
czytanek. Dorobią tło,motyw i morał. nie miej do mnie żalu. Pojęcia nie masz
jak to głupio być złym wilkiem. Gdyby nie Ezop,usiedlibyśmy na tylnych łapach
i oglądalibyśmy zachód słońca. Bardzo to lubię.
Tak,tak,kochane dzieci. Zjadł wilk owieczkę,a potem oblizał się. Nie
naśladujcie wilka,kochane dzieci. Nie poświęcajcie się dla moralu.

[suczka78]

Jak trzy wektory wyznacznik do zera przyrównały

Za siedmioma przestrzeniami, za siedmioma podprzestrzeniami dana była pewna
unormowana, dobrze uporządkowana rodzina wektorów w1, w2, w3, ... Nie były one
przynależne do żadnej wartości własnej, a mimo to rodzina żyła zgodnie i
szczęśliwie. Nie mieli żadnych kłopotów, prócz jednego: jak zarobić na życie.
Od okresu do okresu, od -π do +π pracowali w pocie czoła w bazie
wielowymiarowego Sympleksu - wyzyskiwacza, darmozjada i homotopijcy, który całe
swoje życie przeżył według zasady najmniejszego działania. I ruszyli się
wektorowi bracia, striangulowali Sympleks, zrobili z niego Kompleks, ale doli
swej nie polepszyli. Wyczynia on z nimi swoje homologiczne sztuczki: a to na
brzeg wyrzuci, a to obszar określoności do punktu ściągnie...

Niedorze żyć z takim kompleksem - doszli do wniosku bracia. Nie ma na niego
żadnych ograniczeń. I umyślili trzej najstarsi bracia: w1, w2 i w3 wyruszyć w
świat, obejść wszystkie przestrzenie i podprzestrzenie, wszystkie powierzchnie
i rozmaitości i znaleźć dogodny i prawy układ współrzędnych.

Pokłonili się po raz ostatni starej Macierzy, podjęli ją za kolumny, a potem
wyszli na czysto potencjalne pole i ruszyli ze skokiem h/2 dokąd oczy poniosą.
π idą, 2π idą, 3π idą, a potencjał wokół nich maleje i maleje. Popatrzyli
bracia, a tu przed nimi na gładziutkiej płaszczyźnie zespolonej bieleje potok
stabilny. Nie zwyczajny to potok, bo w podkowie Smale'a się zawijający.

-Ech połowić by rybki - westchnął w1.
-A czemuż by nie? - zgodzili się bracia.
Z punktu brzegowego zarzucili swą sieć epsilonową, którą już dziad ich dziada w
nieośrodkowych oceanach domykał. A trzeba wam wiedzieć, że drzewiej nie takie
epsilony jako dziś bywały. Patrzą bracia: w sieci ryba-sigma się trzepocze,
ludzkim głosem przemawia:
-Nie gubcie mnie, mili moi, wypuśćcie mnie do wody, a jeszcze się wam za to
odwdzięczę.

Wypuścili ją bracia na wolność, a sami dalej poszli. Uszli trochę, więcej niż
0, mniej niż ∞, patrzą: przy drodze mały parametr stoi, z głodu płacze.
Ulitowali się nad nim bracia, nakarmili. Zaczął rosnąć parametr, a gdy osiągną
lokalne maksimum, pokłonił się braciom w pas i powiada: "Pamiętajcie o mnie, a
ja jeszcze się wam mogę przydać". I przepadł tak, jakby go w ogóle nie było.

Pociemniało nagle niebo, słońce schowało się za czarną chmurę. Zawirowały w
powietrzu liście Kartezjusza, zakręciły turbulentne wiry na polach wektorowych
zakołysały się snopy koherentne, źdźbła z nich wiązkami lecą. Ogniste
błyskawice rozdarły niebieską sferę Riemanna. Obejrzeli się bracia, szukają
schronienia. Patrzą: przy drodze stoi chatka na kurzej łapce.

-Chatko, chatko, odwróć się do nas plusem, do lasu minusem!

Zakołysała się chatynka, zakręciła. Weszli bracia do środka i dusza im się
raduje. Stoi na środku izby stół i ugina się od jadła. Podjedli bracia,
pytają: "Jest tu kto? Odezwij się, w imię Boże". Patrzą, a zza pieca wychodzi
kudłaty stwór: ni to wektor, ni to skalar, szczeciną pokryty, zakuty w łańcuchy.

-Witajcie, mileńcy moi. Jestem dobrym czarodziejem, a nazywam się Ko-Szi Mak-
Loren. Już pół życia tu siedzę pod strażą okrutnej Nabli-Jagi, bo nie
stosowałem się do jej zasady nieoznaczoności...

Nie zdążył dokończyć, bo oto zaświszczało i zaszumiało coś za
chatką . "Uciekajmy", wykrzyknął Ko-Szi Mak-Loren. Rozkuli go bracia i biegną
wszyscy ile sił w nogach. Obejrzeli się za siebie i widzą: leci po niebie
przepiękna Delta. Uderzyła Delta o ziemię, stanęła na głowie i zmieniła się w
straszną Nablę-Jagę. "Czuję, czuję, wektorami tu pachnie". Ale wektorów i Ko-
Szi Mak-Lorena już ani śladu.

Wyprowadził Ko-Szi braci na geodezyjną, pokazał drogę do Dziwogrodu (który
będziemy oznaczać przez Divgrad), a sam poszedł swoją drogą. Poszli bracia po
linii geodezyjnej, a przed nimi rosły mury Divgradu, podobnie jak rośnie wykres
tangensa przy argumencie dążącym do π/2. A rozbiegały się z nich promienie
złociste, tak, jak rozbieżne są sumy częściowe szeregu harmonicznego. Zaszli
bracia do otwartej (a nie domkniętej) gospody "Pod Pierwiastkiem", pogadali z
karczmarką, grubą Tyldą, a ona opowiedziała im o wielkim nieszczęściu, jakie
nawiedziło ich gród.

Książę Divgradu, wielki Tensor Holomorficzny X, dobry, kowariantny pan,
wyprawił Bal Niezmienniczy z okazji 16 rocznicy urodzin swej córki, pięknej
Rezolwenty. Takiego balu jeszcze nie było w jego obszarze holomorficzności.
Przyjechał na bal sam książę d'Y ..., w samosprzężonej kolasce przybył graf
Sinus ze swoją Sinusoidą. Wielowymiarowa muzyka delikatnie unosiła się po
salach balowych, przy hiperbolicznych stolikach starsi grali w quasipreferansa,
w lożach młodzi oddawali się całkowaniu po dt. Strojna w liberie służba na
każde skinienie różniczkowała gościom jadło i napitki. Przygasło nagle światło,
po ścianach zatańczyły figury Lissajous, wypłoszyli się goście. A gdy znów
rozbłysło światło, spostrzeżono, że Rezolwenty-krasawicy ani śladu. Metodą
sprowadzenia do niedorzeczności wykazano, że porwał ją zły czarownik
Vandermonde. Dostał się on na bal naruszając warunki holomorficzności Cauchy-
Riemanna i wykonując zręczne podstawienie w szeregach straży.

Mocno wryła się braciom w duszę opowieść Tyldy. I postanowili zmierzyć się ze
strasznym Vandermondem i wyzwolić z jego rąk nadobną Rezolwentę. Przez szereg
dni i nocy przygotowali się do wyprawy, wreszcie powróżyli sobie z hodografu i
ruszyli w drogę.

Bajka przędzie się wartko, lecz rzecz wolniej się toczy. Niełatwe warunki
brzegowe zagradzały braciom drogę do sąsiedniego obszaru, najeżonego
pseudowektorami, w którym panowała klasowa nierówność Schwarza. Ale po obwiedni
dostali się bracia do punktu rozgałęzienia, w którym tablica stoi: "Na lewo
pójdziesz - współrzędne pogubisz, na prawo pójdziesz - nieskończoność
zobaczysz, prosto pójdziesz - przetransponujesz się". Zmartwili się bracia. "Co
robić?", nie wiedzą. Nagle jak spod ziemi wyrasta przed nimi dobry znajomy Ko-
Szi Mak-Loren.

-Znam, znam wasze zmartwienia, bracia moi. Trudna to rzecz pokonać
Vandermonde'a. Jego śmierć wyznacza wyznacznik. A wyznacznik ten leży w
dodekaedrze, dwie macierze w bok od cyklu Hamiltona. A dodekaedr leży w
ikosaedrze. A ikosaedr jest ściśle związany z zerami funkcji meromorficznej:
pierwszy węzeł zwyczajny, drugi nie ściągalny, trzeci - logarytmiczny. A
funkcja ta ma osobliwość w biegunie i dostać się tam - trudna sprawa. Leży on
za 2+3i górami, 3-2i lasami, w zespolonej przestrzeni złego chana Banacha. A
przy biegunie siedzi stwór-potwór o przestępnej liczbie zębów, wołają na niego
Dekrement. A z drugiej strony siedzi pies Funktor, sobaka złowroga, sierść na
nim jak na jeżu z m kolcami, ogon zwija się jak w lemacie o wężu, funktorów
pochodnych nie ma, bo nieaddytywna bestia. Taki to wyznacznik trzeba dostać i
przyrównać do zera.

Znów wskazał im Ko-Szi drogę i poszli nią bracia, aż doszli do brzegu
niepustego obszaru, wypełnionego cieczą nieściśliwą. Patrzą, myślą, co robić,
nie wiedzą. Nagle wychyliła pyszczek z cieczy sigma-ryba, ludzkim głosem
przemówiła:
-Teraz ja się wam przydam.
Przewiozła ich na drugi brzeg i wskazała dalszą drogę. Nie zdążyli bracia
przejść nawet 2 okresów, kiedy zagrodziła im drogę nieciągłość pierwszego
rodzaju. Ale któż to przed nimi skacze? Mały parametr!
-Wyście mi pomogli, a teraz ja wam pomogę - powiada.
Uderzył o ziemię, rozwinął się w szereg, zwiększył stopnie przy kolejnych
wyrazach, potem raz jeszcze i jeszcze raz i przeszli bracia Ck - gładko na
drugą stronę.
-A teraz idźcie po śladach operatorów prosto do bieguna - mówi.

Znaleźli w1, w2 i w3 ślady - patrzą, a rozchodzą się one na trzy strony świata.
Poszli bracia każdy w swoją stronę. Szedł w1, szedł, a tu jak spod ziemi
wyrosły przed nim nieprzeliczalne hordy chana Banacha, wszyscy (poz

[suczka78]

Znaleźli w1, w2 i w3 ślady - patrzą, a rozchodzą się one na trzy strony świata.
Poszli bracia każdy w swoją stronę. Szedł w1, szedł, a tu jak spod ziemi
wyrosły przed nim nieprzeliczalne hordy chana Banacha, wszyscy (poza może
skończoną ilością) w formie jordanowskiej, ostrzyżeni równo niczym nawias
Poissona.

-Ech nie ujrzę ja już swoich braci-wektorów - pomyślał w1 i rzucił się na
wrogów. Ale oto już bracia nadbiegli. Pokonali złego czarnoksiężnika. Psu
Funktorowi rzucili padlinę. Połknął Funktor jeden kęs, drugiego nie może, bo
nieaddytywny. Udławiła się bestia i zdechła. A tu zatrzęsła się ziemia, wpadła
w rezonans i rozpękła się góra. Wyłazi ohydny stwór-potwór Dekrement. Nie
stracili głowy bracia. Ze sznurków i lin skonstruowali za pomocą cyrkla i
linijki 17-kąt foremny. Narzucili bestii na łeb, zaciągnęli. Zaplątał się
potwór, przewrócił się na bok i wyzionął ducha.

Znaleźli bracia licznik i mianownik funkcji meromorficznej, wyznaczyli
pierwiastki, strywializowali węzły, dobrali się do ikosaedru, wydostali
dodekaedr, pobiegli po cyklu Hamiltona, otrzymali wyznacznik - i przyrównali go
do zera.

Tak oto przyszedł koniec na Vandermonde'a. A przed braćmi pojawiła się
Rezolwenta, cała i zdrowa.

co było do okazania

Uwaga1. Bajka napisana jest dla przypadku n0 = 3. Posługując się metodą
indukcji zupełnej Czytelnik bez trudu uogólni ją na przypadek dowolnego n ≥ 3.

Uwaga 2. W ogólnym przypadku w drugą stronę bajka nie pójdzie.

Autor: ?
To jest bajka ;p