Do czego potrzebny jest wołacz ?

[Gość: Robert]

Kiedy należy używać wołacza a kiedy mianownika ?

Znam rodziny gdzie dzieci do starszych osób wołają: "tato", "mamo", "ciociu".
A w innych rodzianach słyszę: "tata", "mama", "ciocia".

W pracy na kolegów wołam: "Jacek", "Piotrek",
a inni używają wołacza: "Jacku", "Piotrku".

Czy używanie mianownika zamiast wołacza jest błędem językowym, czy też
wołacza używamy gdy checmy wyrazić się grzeczniej, serdeczniej, cieplej ?

[Gość: Zbigniew]

Znam też przypadki używania wołacza jako mianownika.
Np. ten Jasiu, ten Stasiu, Krzysiu. Takie zastosowanie wołacza bardzo mnie razi.

[teresa.kruszona]

Wołacz używany jest w zawołaniach, przy zwracaniu się do kogoś, w funkcji
apelu. Formy wołacza różne od mianownika mają tylko rzeczowniki rodzaju
męskiego i żeńskiego, np. Andrzeju!, Janie!, ale: zesłańcze!, Ukraińcze!,
młodzieńcze!
Nazwiska kobiet i mężczyzn mają wołacz równy mianownikowi, np. pani Kowalska!,
panie Malinowski!
Rzeczywiście obserwuje się tendencję zastępowania form wołacza przez mianownik.
Czy w związku z tym wołacz zaniknie, zdecyduje - jak zwykle - zwyczaj językowy.
Zachowa się zapewne w tytułach męskich: doktorze, profesorze, docencie,
inżynierze, ponieważ pozwala odróżnić rodzaj.

[Gość: Mar]

A ja uważam, że do ludzi ładniej jest wołać:
Jacku!, Marysiu!... albo ty s...synie!
A do psa woła się: Burek!, Azor!, Pimpek!

[Gość: Roman]

Jeśli zwracamy się do kogoś "Piotrek", to NIE UŻYWAMY FORMY MIANOWNIKA, tylko
WOŁACZA, ale z końcówką mianownika. Mianownik to przypadek przeznaczony dla
podmiotu w zdaniu. Tak samo jeśli ktoś mówi "(ten) Stasiu", to nie posługuje
się wołaczem, tylko mianownikiem z końcówką wołaczową. Odpowiedź na pytanie
będące tytułem wątku jest oczywista: wołacz jest potrzebny do tego, by
bezpośrednio zwracać się do innych ludzi ("wołać" ich - stąd nazwa). Ocenie
poprawnościowej natomiast może podlegać tylko dobór końcówek, nie zaś sama
funkcja konkretnego przypadka.

[Gość: Zbigniew]

Pierwsze słyszę o mienowniku z końcówką wołaczową i wołaczu z końcówką
mianownikową.
Gdzie o tym można poczytać?

[Gość: Roman]

Gość portalu: Zbigniew napisał(a):

> Pierwsze słyszę o mienowniku z końcówką wołaczową i wołaczu z końcówką
> mianownikową.
> Gdzie o tym można poczytać?

O dystrybucji końcówek fleksyjnych w poszczególnych przypadkach można przeczytać
w każdym akademickim podręczniku gramatyki, od Szobera po ostatnio wydanego
Wróbla. Ocenę poprawności form typu "ten Kaziu" czy "Piotrek, stój" zawiera np.
podręcznik kultury języka autorstwa Danuty Buttler, Haliny Kurkowskiej i Haliny
Satkiewicz "Kultura języka polskiego" (w pierwszym tomie).
Pozwolę sobie jeszcze doprecyzować swoją poprzednią wypowiedź. Przypadek to
kategoria gramatyczna służąca wyrażaniu funkcji wyrazu w zdaniu, a zatem jeśli
mówię "Piotrek, chodź tutaj", to nie używam mianownika, bo wyraz "Piotrek" nie
odpowiada - mówiąc "po szkolnemu" - na pytanie mianownika "kto?", czyli nie pełni
funkcji składniowej podmiotu. Gramatyczna forma mianownika występuje tu w funkcji
wołacza. Stąd moja wypowiedź o wołaczu z końcówką mianownika i mianowniku z
końcówką wołacza. Celem mojej wypowiedzi było zwrócenie uwagi na różnicę między
formą (gramatyczną) a funkcją (składniową) wyrazu.

Litwo! Ojczyzno moja

[Gość: MaciekS]

Gość portalu: Robert napisał(a):

> Kiedy należy używać wołacza a kiedy mianownika ?



Chyba dziwacznie i niejednoznacznie by brzmialo:

Litwa! Ojczyzna moja...


Pozdrawiam,
M

Wolacz potrzebny jest do wolania.

[Gość: Paul]

Tak jak konduktor do konduktorowania, przecinek do przecinania, a szczotka do
zebow. Uszanowanie.
Paul