Rumia

[krwawy]

Właściwie nie zamierzam tutaj pytać a stwierdzić fakt,
że nie zgadzam się z odmianą nazwy Rumia.
Rumia powinna się odmieniać tak jak armia.
I koniec. Kropka.

[ala100]

A ja na odwrót. Uważam, że armia powinna odmieniać się jak Rumia. Ala

[stefan4]

ala100:
> A ja na odwrót. Uważam, że armia powinna odmieniać się jak Rumia.

Ostatnio jechałem sobie na rowerze przez Park Krajobrazowy Doliny Rzeki Słupi.
Bardzo fajne miejsce. Tylko jednego mi brakowało: dodatkowej literki ,,i'' na
końcu nazwy Parku. Bo jakby ktoś zaczął za mną krzyczeć

,,Tylko wariat i głupi
jedzie doliną Słupi''

to wolałbym, żeby mu się nie rymowało.

- Stefan

[belisso]

>Bo jakby ktoś zaczął za mną krzyczeć
>
> ,,Tylko wariat i głupi
> jedzie doliną Słupi''
>
> to wolałbym, żeby mu się nie rymowało.

Jakby zamiast "Słupi" było "Słupii" - też by się chyba rymowało...

[ja22ek]

O, i tu belisso trafia w samo sedno! Nie tylko mówi się głupii, ale i gołębii.
Sam to kiedyś wymyśliłem, a gógle niestety potwierdziło.

Co nie zmienia faktu, że ja też uważam, że armi i ortografi jak Rumi i ziemi.
Alu, trzymaj się!

Pozdrawiam.

[sze]

> O, i tu belisso trafia w samo sedno! Nie tylko mówi się głupii, ale i
> gołębii.

Nie! Ja tego nie stwierdzam.

> Sam to kiedyś wymyśliłem, a gógle niestety potwierdziło.

Gugiel potwierdza tylko zamieszanie w ortografii spowodowane nieszczęsnymi
regułami.

> Co nie zmienia faktu, że ja też uważam, że armi i ortografi jak Rumi i ziemi.
> Alu, trzymaj się!

'Ortografi' - może ewentualnie, ale 'armi' ani 'sepi' ani 'litani' - nie.

[ja22ek]

sze napisał:

> > O, i tu belisso trafia w samo sedno! Nie tylko mówi się głupii, ale i
> > gołębii.
>
> Nie! Ja tego nie stwierdzam.

Nie dziwię się, że nie stwierdzasz. To jest interesujący przykład, w którym
dźwięk nie jest wymawiany, ale jednak istnieje w świadomości mówiących.
Nadmieniam, że specjalnie wybrałem takie formy, których nie sposób podejrzewać
o związek z żenską końcówką rzeczowników -ia/-ii, a więc męski przymiotnik w
mianowniku l.poj (ew. męskoosobowy w l.mn.), oraz męski rzeczownik odmiany
miękkiej (ew. przymiotnik o cechach j.w.).
Teraz moja teoria. Jak wiemy, zachodzi od dłuższego czasu proces rozszczepiania
wymowy spógłosek miękkich przed samogłoskami: m` => m`j (=> mj). Skutkiem tego
powstaje rdzeń rozszerzony: głup` => głup`j. Słychać go w każdym przypadku z
wyjątkiem przed i: głup`ja, głup`je, głup`jego (pisane oczywiście głupia,
głupie, głupiego). Tam, gdzie spółgłoska łączy się z i, powstaje tendencja do
wstawiania joty, która może być niesłyszalna, niemniej w świadomości
istniejąca, a ortograficznie realizowana jako -ii. W efekcie, mamy tu do
czynienia ze zwykłym wyrównywaniem postaci tematu: głupi-i, głupi-a, głupi-e.

A że nie zawsze człowiek mówi, jak mu się wydaje, niech świadczy moja
wymowa 'pięćset', które ja na pewno wymawiam 'pieńcset', a moja żona przysięga,
że słyszy 'pińcet'.

> 'Ortografi' - może ewentualnie, ale 'armi' ani 'sepi' ani 'litani' - nie.

Widzisz różnicę między -fii a -pii? A między Rumi a armii? Jak większość będzie
woleć -ii (-ji?), to ja się dostosuję ;)

[sze]

> > Nie! Ja tego nie stwierdzam.
>
> Nie dziwię się, że nie stwierdzasz. To jest interesujący przykład, w którym
> dźwięk nie jest wymawiany, ale jednak istnieje w świadomości mówiących.

A dlaczego arbitralnie stwierdzasz, że nie jest wymawiany? Według mnie jest.

Ja mam inną teorię: wyrazy obce zostały w polszczyźnie zapożyczone w nieco
innym niż rodzime (i słowiańskie) brzmieniu i z własnym inwentarzem
fonetycznym. Mianowicie nie było w nich połączeń miękkich [p'], [b'], [m'], [ń]
itd. przed samogłoską, tylko w środek wrzucana jota. I ta jota, dziwnym trafem,
siedzi w nich do dzisiaj, choć ponad pół wieku temu postanowiono ją wyrugować z
ortografii (czy raczej ortografji!). Co świadczy między innymi o nikłym wpływie
ortografii na język.

> > 'Ortografi' - może ewentualnie, ale 'armi' ani 'sepi' ani 'litani' - nie.
>
> Widzisz różnicę między -fii a -pii?

Bardziej chodziło mi tu o odlegość od akcentu. Wiadomo - im dalej, tym
niewyraźniej.

> A między Rumi a armii?

Zdecydowanie: /rum'i/ i /arm'ji/

> Jak większość będzie woleć -ii (-ji?), to ja się dostosuję ;)

Hm, tu raczej nie o wolenie chodzi, bardziej o obiektywne badania wymowy - czy
rzeczywiście ta jota tam jest, czy u większości jej nie ma.

[ja22ek]

sze napisał:

> A dlaczego arbitralnie stwierdzasz, że nie jest wymawiany? Według mnie jest.

Może ja mam słabe ucho, ale ja raczej nie słyszę. Ściślej rzecz biorąc, słyszę
jak ta jota już-już ma wyjść, ale przeważnie nie wychodzi.

> Ja mam inną teorię: wyrazy obce zostały w polszczyźnie zapożyczone w nieco
> innym niż rodzime (i słowiańskie) brzmieniu i z własnym inwentarzem
> fonetycznym. Mianowicie nie było w nich połączeń miękkich [...]
>itd. przed samogłoską, tylko w środek wrzucana jota. I ta jota [...]
> siedzi w nich do dzisiaj

W rzeczonym przypadku mamy dawną końcówkę -ija, co uległa skróceniu. Dawniej
zatem różnica między rodzimymi a obcymi była widoczna na pierwszy rzut ucha,
natomiast obecnie zanika, o czym dobitnie świadczą fakty ortograficzne. Zgrały
się tu dwa procesy: kontrakcja -ijA w -`jA i rozpad -`A w -`ja. Dlatego, nawet
jeśli dla Ciebie "zdecydowanie: /rum'i/ i /arm'ji/" to dla mnie równie
zdecydowanie "/rum'i/ i /arm'i/".

>Hm, tu raczej nie o wolenie chodzi, bardziej o obiektywne badania wymowy - czy
>rzeczywiście ta jota tam jest, czy u większości jej nie ma.

No właśnie. Proponuje podrzucić znajomym studentom jako temat pracy (albo może
znajomym magistrom na doktorat :)

[ala100]

Z tego, jak się nade mna pastwicie, wnioskuję, że jednak Rumi. W takim razie w
całej rozciągłości popieram krwawego. Koniec i kropka. Ala

[krwawy]

Alu,
kocham Cię!

[ala100]

krwawy napisał:

> Alu,
> kocham Cię!

O! Mam jeszcze w zanadrzu kilka równie ponętnych błędów ortograficznych.