Zycie to

[wacka1]

wielka pasjonująca przygoda.Jakże często w zyciu jesteśmy przekonani ,ze
docieramy juz do widnokręgu.Tak byłĸo,gdy odeszłam na emeryturę i
wyprowadziłam się z miasta w którym spędziłam większość mojego życia.Tu byłam
anonimowa,jedna z wielu z tłumu.Nowy dom ,ogród pochłonął mnie ,ale na
krótko.Po kilku miesiacach zaczełam pracę w wolontariacie.W nowym miejscu
wśród osób mi nieznanych.Obecnie pracuję na rzecz emerytów i rencistów.Piszę
programy,szukam pieniedzy,jeżdżę na szkolenia,poznaję nowych ludzi,zwiedzam
Polskę i nie tylko.Za widnokręgiem odkryłam nową krainę.Czego życzę tym
,którzy nie wiedzą co ze sobą zrobić.Nie wiesz co zrobić,podaj rękę drugiemu
człowiekowi.Ilu ich jest i czeka ,szybko się przekonasz.Dla wielu Twój czas
jest czymś nieocenionym.

[52ania]

Wacka1,czy pracujesz dla fundacji,że piszesz programy?

[cortyzol]

Mam okazję zapytać się ale proszę o szczerą odpowiedź. Czy to wszystko robi się
tylko za zwrot poniesionych kosztów?

[wacka1]

Tak ,robię to dla innych i dla siebie.Dla innych ,ze moga z czegoś
skorzystać,dla siebie,ze mogę,chcę dać komuś coś co nie jest w jego zasięgu.Czy
w waszych miastach działajązwiązki,stowarzyszenia na rzecz emerytów i
rencistów.Nie biorę za to pieniędzy,uwierzcie można i tak.

[zajbel]

Podziwiam Wackę za to co robi ale ja też postanowiłam że marzenia są
po to aby je urzeczywistniać. Zaczęłam skromnie bo od współpracy z
Kołami Gospodyń aby wyrwać kobiety spod telewizorów i telenowel.
Potem zorganizowałam wystawę dla rękodzielniczek z terenu gminy, i
tak teraz będzie już czwarta. Trochę pokazuję co umiem w szkole
podstawowej. W mieście byłam jedną z wielu , tu na wsiach na terenie
gminy jestem rozpoznawana i szanowana. Lubie to co robię a jeszcze
bardziej lubie jak mnie chwalą. I też za to co robie nie biore
pieniedzy, dokładam swój czas i paliwo bo jeżdżę samochodem ale
satysfakcja ogromna. A ja wiem że jestem potrzebna, że to co robię
ma sens. Może nie robie aż tyle co Wacka ale coś jednak robię. I
robię to dla siebie, dla własnej satysfakcji, a to bardzo dużo.

[polnaro]

Zajbel, pisałam równocześnie z Tobą więc jeszcze muszę dopisać pytanie, jak
wchodziłaś w środowisko? Znałaś kogoś?

[ditai-lutek]

Ja Ciebie też podziwiam i bardzo szanuje takie osoby. Czas i paliwo też jest
drogie, więc i finansowo wspomagasz to co robisz, a że Cie chwalą to największa
zapłata. Ja zrobiłam tylko jedną rzecz i zdobyłam uznanie nawet w środowisku
literackim czego się nie spodziewałam. Zrobiłabym więcej, bo pomysłów dużo, ale
zdrowia malutko. Tak trzymaj Zajbel oby jak najdłużej. Sprawianie radości innym
to rzeczywiście jest satysfakcją. Ty i Wacka jesteście WIELKIE. Chwała Wam za to.

[polnaro]

Wielokrotnie już to stwierdzałam, że duże miasto daje wiele możliwości
aktywnym osobom. W małych dziurach sami sobie pozostajemy, trudno nawet rozeznać możliwości jeśli , jak Ty, zmieniliśmy miejsce zamieszkania po przejściu na emeryturę i nikogo nie znamy. Trzeba radzić sobie inaczej, np. rozwinąć jakiś "talent", czytać, odgrzebać dawno nie uprawiany sport....

[wacka1]

Ja poszłam to burmistrza i powiedziałam jakie mam doświadczenie,co robiłam i co
mogę zrobić.Podpisano ze mną umowę pracy w wolontariacie,ubezpieczona od
odpowiedzialnosci cywilnej.Na początku pracowałam z osobami współuzależnionymi i
ofiarami przemocy.Prowadziłam zajecia socjoterapeutyczne.

[super222]

wacko1 -
Kto to jest osoba *współuzależniona*?
Z kim uzależniona? z czym uzależniona?
Nie rozumiem.

[wacka1]

Zona alkoholika to osoba współuzależniona.Tak samo narkomana.

Polnaro

[zajbel]

Jak tylko rozeznałam się po przeprowadzce kto jest kim u mnie we wsi
to najpierw pogadałam z sołtyską, pokazałam co robię, potem wspólnie
z córka zrobiłyśmy w imieniu wsi wieniec dożynkowy a potem poznałam
przewodniczące KG w sąsiednich wsiach i sama zaoferowałam że urządzę
w dogodnym dla nich terminie pokazy robienia ozdób i stroików .
Poszłam też do Gimnazjum i przedstawiłam pani dyrektor swoje
rekodzieło i zaoferowałam pokaz . I tak to się zaczęło. A teraz to
już mnie znają i współpraca kwitnie. Może to niewiele ale kobietki
zadowolone, Jak widzę radość na twarzy osoby w moim wieku której
udało sie zrobić koszyczek lub kurczaczka czy też inny drobiazg dla
wnucząt i rodziny to jestem dumna . Wiele z tych pań nigdy by się
nie spotkało a dzięki takim pokazom maja okazję wyjść z domu i choć
parę godzin w roku spędzić w inny sposób.

[iryska2604]

A ja nie mogę wrosnac w to środowisko ,moze brak mi chęci?

[anerim]

Powiało optymizmem, brawo! Macie talent i przebojowy charakter. Nieśmiałe myszki
siedzą w domu

[zajbel]

Irysko, ja przez 25 lat w mieście nie mogłam wrosnąć w towarzystwo,
mimo wielu znajomych nigdzie nie pasowałam. Próbowałam zintegrować
się ze środowiskiem ale albo nie umiałam albo nie wiedziałam jak. Aż
tu po utracie pracy z psychicznym dołem wylądowałam na wsi. I to
było to. Tu czuję się dobrze, tu się odnalazłam. Radzę więc , nic na
siłę bo możesz pogorszyć. A nie każdy musi sie od razu bratać i czuć
dobrze wszędzie. Mnie się udało, może takie było moje przeznaczenie.
Dziś z perspektywy 13 lat mówię że utrata pracy to było najlepsze
co mnie mogło spotkać. Odzyskałam własną tożsamość i spokój ducha.

[xy.5]

Szczerze podziwiam.Gratulacje.