Poeta mazurski - Michał Kajka

[rita100]

francuski.com/Michal_Kajka.html
"Wy prześliczne jezior wody,
Wysrebrzone w swej ozdobie,
Podczas ciszy i pogody
Malujecie tedy w sobie
Łany, lasy i też wioski"

Tak swoje jeziora opisywał Kajka
albo dalej jak slicznie

„dźwięk ojczystej mowy
jako kwiatek lilijowy”

[tralala33]

Dlaczego powinniśmy wielbić Kajkę? Niekoniecznie 'bo wielkim poetą był'
Raczej dlatego, że tak mocno kochał Mazury i polską, mazurską mowę. Był Mazurem
do szpiku kości.
'Kajka mówi, że „słowziki po mazursku, po polsku spsiewajo” .
Porównania z przyrodą są dla Kajki źródłem nadziei, że mowa ojczysta powróci
tak, jak po zimie wraca wiosna ,
jak po deszczu pojawia się słońce ,
jak dzień przychodzi po nocy
i jak wracają ptaki.'

[tralala33]

-Jedziemy jutro, córeczko, do Kajki.
- Tak jest, tatusiu.
Nie trzeba było więcej słów. Z dawna wiedzieliśmy, że Kajka - to będzie nasz
ostatni pokłon tej ziemi.
Nazajutrz jedziemy drogami polnymi. I jeszcze raz polnymi, najpolniejszymi, bo
i te boczne drogi w naprawie. Szofer Niemiec klnie, autem rzuca po wertepach.
Wjeżdżamy w koleiny w glinie, z prawieków tunele drążone, trawy nam się polne
ukazują nad głowami na brzegach wąskich jarów.
Ogródki - wieś, w której mieszka Kajka, toną w zieleni sadów i odbijają się w
wodach jeziora. W taki zapewne czas stary Kajka pisał:
'Wdzięczna lata ozdobo,
przyjemna wszej osobie
Słyniesz życiem, swobodą
Jak wdzięczny powab ku tobie...'
Dom Kajki ma ganeczek, ku ulicy zwrócony, ale całkiem zarosły dzikim winem. Ze
schodkami. Na głucho. Od lat widać tędy nikt nie wchodzi.
Idziemy do obejścia.
Na zydelku siedzi bardzo stara kobieta. Ma chustkę zawiązaną obyczajem
mazurskim pod brodą i schyloną głowę. Widzimy więc tylko ręce - niebywale
przejrzyste, wąskie, wychudzone ręce. Kobieta obiera ryby. Spod noża pryskają
łuski, migocąc w słońcu. Pod zydlem siedzi kot, chyhając na smaczne kęski.
Morgen - mówię - hier wohnt Herr Kajka?
Z wolna podnosi się głowa starej kobiety. Spod okapu chusty ukazują się przede
wszystkim oczy: wielkie, palące. Tkwią one w sinych torbielach na pergaminowej
twarzy.
Widzimy, że mamy przed sobą umierającą.
Głos słaby, drżący mówi po polsku.
- Nima Kajki ...
- A wyście Kajkowa?
- Toć ...
Ręka w śmiertelnym znużeniu opuszcza się wzdłuż fartucha.

Tak to nie spotkał się z Kajką w jego domu Melchior Wańkowicz, co opisał potem
w książce ‘Na tropach Smętka’. Smętny ten tekst, ale też taki obrazowy -
wystarczy przymknąć oczy, żeby zobaczyć ten dom i tę scenę. A Kajki nima!

[tralala33]

Odciągające ptaki

Opuścim wasze strony,
Pociągniem w inne kraje,
Gdzie rosną cynamony
I gdzie palmowe gaje.
Gdzie słońce lepiej grzeje,
Tam instynkt nas prowadzi,
Gdzie wiatr cieplejszy wieje,
Tam przebywamy radzi.
Ciągniem za morskie wody,
Tam cel naszej podróży,
Choć trudy, niewygody,
Wędrówka nama wróży.

Żegnamy nasze niwy,
W których my się zrodzili,
A dźwiek nasz wdzięczny, tkliwy
Cieszył was każdej chwili.
Zanucim pieśń tęsknoty
Żegnając wasze strony,
W ciszy czy podczas słoty
Wydamy wdzięczne tony.

Gdy prysną śniegi lody,
Zakwitną wasze gaje
I błysną blaskiem wody,
Powrócim w wasze kraje.
I zanucim was zasię
W pośrodku leśnej kniei
W tak wdzięcznym, miłym czasie
Pieśń wiosennej nadziei.

I zabrzmi śpiew obficie
Po niwie i po wiosce,
Osłodzi nasze życie
I ulży waszej trosce.

1928r.

[rita100]

Tralala, pytanie z szybkości - co łaczy Kajkę z Gizewiuszem, bo ja ich sobie
mylę co do twórczości.

[tralala33]

Nic, poza tym, że byli Mazurami. Gizewiusz był pastorem, człowiekiem
wykształconym, żył o dobre sto lat przed Kajką (piszę bez sprawdzania, a jak
udowodniłam, potrafię się w datach mylić) - zbierał ludowe pieśni z okolic
Ostródy.
Michał Kajka był mazurskim chłopem i cieślą, żył we wsi Ogródek, koło Ełku,
czyli na drugim krańcu Mazur. Pisał wiersze w obronie języka polskiego, wiersze
religijne i wiersze o przyrodzie. Zmarł tuż przed końcem II wojny światowej.

[rita100]

To chyba czas zebrać wiadomości wszystkie o Kajce z FO. Zajmę sie tym.

[rita100]

Był nie tylko poetą, ale również nauczycielem i księdzem. Jego pisarstwo „nie
wynikało - jak pisze Anna Kamieńska - tylko z potrzeby „śpiewania”, wyrażania
uczuć, ale brało na siebie świadomie funkcje dydaktyczne i moralistyczne” .
Nawet anegdotyczne „gadki uciesne” rzadko są opowiadane dla samej tylko
rozrywki i zabawy, częściej, żeby do czegoś nakłonić lub przed czymś
przestrzec. Zwykle opowiadanie kończy przysłowiowo wyrażony morał typu:
„Niewiele czyni, kto rozprawia wiele” ( 58, 205)
lub pouczenie, np.:
„ Gdy pan w podróż się szykuje,
Niechże więc nie pożałuje
Wziąć na drogę co strawnego
Dla się i dla sługi swego.” ( 58, 265 ).
Czasami morał wynika z samej powiastki, nie musi być wyrażony explicite, jak to
ma miejsce w gadce „O żydowskim koniu” (82,188) czy w „ Przygodzie muzykanta”
(82,220), gdzie zło jest ukarane, a głupota wyśmiana.

[rita100]

"Oprócz kancjonału również prasa mazurska i kalendarze były dla Kajki źródłem
formuł. I tak dwuwers
„Ej, szczęśliwy, kto z tej strony,
Chce poszukać sobie żony!”
nawiązuje do wiersza Marcina Gerssa, który jest z kolei wersją „sprzętnej
gospodyni” Kochanowskiego. Warto także zwrócić uwagę na typowe dla Kajki stałe
epitety: „lśniące”, „tęskliwy”, „wdzięczny”, „miły”, „prześliczny”
mające
również charakter formuliczny.
Folklorystycznej proweniencji są też powtórzenia, na przykład incipitowe: „Mało
nas, bracia, nieliczny nasz chór” (58,127) rozpoczynające każdą strofę. Są
jednak powtórzenia o wyrazistej funkcji artystycznej jak w wierszu „Polska mowa
nie ustaje”, gdzie w różnych konfiguracjach w strofach powtarzają się dwa
wersy:
„Póki lud mazurski słynie”
„Polska mowa nie zaginie” oraz słówko „póki” rozpoczynające wersy. Podobnie
rzecz się ma z opisami mazurskiej przyrody. Jedne wyraźnie realizują określony
schemat: „Gdzie szumi ciemny las / I gdzie sterczą pasma gór” (58,153) (przede
wszystkim nie ma w ogóle gór na Mazurach ), inne są dużo bardziej oryginalne,
np. opisy jezior:
„Wy prześliczne jezior wody,
Wysrebrzone w swej ozdobie,
Podczas ciszy i pogody
Malujecie tedy w sobie
Łany, lasy i też wioski
I cały firmament Boski.”
Stąd wniosek, że w twórczości Kajki przeplatają się elementy ludowe i
literackie tak, jak dawne przeplata się z nowym, co widać na przykład w
tytułach wierszy poświęconych świętom Bożego Narodzenia: w niektórych pojawia
się nazwa Gody , w innych jest już nowsze Boże Narodzenie

[rita100]

Kajka mówi, że „słowziki po mazursku, po polsku spsiewajo” .
Porównania z przyrodą są dla Kajki źródłem nadziei, że mowa ojczysta powróci
tak, jak po zimie wraca wiosna ,
jak po deszczu pojawia się słońce ,
jak dzień przychodzi po nocy
i jak wracają ptaki .

[rita100]

Twórczość bowiem - zdaniem Bachtina - „rozwija się tylko na granicach kultur”.
Czerpiąc z literatury posługiwał się Kajka modelami literackości, jednakże
celowość i znaczenie takiego postępowania należałoby jeszcze dokładnie zbadać.
Z analizy treściowej zawartości poezji Kajki wynika, że cały opisywany w niej
świat jest fundowany przez Boga i od Niego zależny. Tego rodzaju wiara jest
charakterystyczna dla społeczności tradycyjnych, które „zawsze przypisują swe
prawa i obyczaje jakiejś woli transcendentnej” , a ponadto uważają za
naturalne, jedynie wartościowe i prawdziwe tylko swoje własne obyczaje, normy i
swój własny język. „Koniec tego zwyczajnego, prostego, naturalnego świata,
upadek etnicznych wzorów i norm jawi się członkom grupy ni mniej, ni więcej
tylko jako koniec świata, jako upadek najbardziej naturalnego, odwiecznego
porządku rzeczy równający się totalnej katastrofie” . Świadkiem takiej właśnie
katastrofy był Michał Kajka. Ma to wydźwięk tym tragiczniejszy, że po
mazurskiej kulturze nie zostało już dziś nawet śladu.

[rita100]

Gdzie został pochowany? Tam, gdzie powinien -
Michał Kajka zmarł 22 września 1940 roku i został pochowany w Ogródku.
A tu można zobaczyć zdjęcie jego mazurskiego domu
republika.pl/sp12/patron.html
Tralala

[rita100]

pochowany na własnej ziemi, ktorą kochał, tam gdzie bylo jego godne miejsce.

[rita100]

Może to dziwnie zabrzmi, ale chyba dobrze, że Michał Kajka zmarł przed 1945
rokiem. Gdyby żył dłużej to pewnie musiłaby albo z tego swojego Ogródka
wyjechać albo przechodzić jakąś upokarzającą procedurę weryfikacji polskości. A
poza tym szukając jego wierszy w internecie (raczej bezskutecznie - trzeba
będzie sięgnąć po tradycyjne książki) znalazłam jeszcze i taką informację:
Starszy syn Michała Kajki, Gustaw, przejął od ojca gospodarstwo i mieszkał
razem z rodzicami w Ogródku. W 1945 roku Gustaw zginął w Gdańsku. W domu poety
pozostała więc tylko synowa Kajki z dwojgiem dzieci. W 1966 roku całe
gospodarstwo razem z budynkiem przekazała na rzecz skarbu państwa. Sama zaś, z
dorosłymi już wtedy dziećmi, wyjechała do Niemiec.
www.lesniczowkapranie.republika.pl/mmkwo.html
Tralala

[rita100]

Tralala, dziwnie to nie zabrzmiało, bo faktycznie Kajke czekały by ciężkie
czasy, lepiej jak zmarł w spokoju na własnej ziemi. Masz dar do cudownego
zakńczeniu wiedzy o Kajce, strasznie cieplutko i naprawdę godnie. Szkoda, że
nie mamy jego poezji, może kiedyś znajdą się na internecie i już będę wiedzieć,
jaką wieką osobistością był właśnie Kajka.
Ten domek, który pozostał po rodzinie Kajki to można by wyremontować i zostawić
dla badaczy historii Warmii i Mazur , ludzi , ktorzy mogliby się zatrzymać w
tym miejscu , jako hotelik dla takich wspaniałych ludzi , którzy docenią wiedzę
o Kajce. Bo tak się zmarnuje i nikt nie będzie dbał. Zresztą nie wiem, ale czy
rodzina Kajki wyjechała do Niemiec , bo chciała opóścić teren ? Znany jest
adres tej rodziny ?

[rita100]

Na szczęście dom Michała Kajki ma się dobrze. Wyremontowany, mieści muzeum
Michała Kajki. Pięknie też wygląda odnowiona stodoła z kamienia i cegły. W niej
można zobaczyć narzędzia ciesielskie, takie, jakich Kajka używał w codziennej
pracy. Może opiekun tego muzeum ma kontakt z wnukami Kajki? Może czasem
zaglądają do tego domu? Ja jeszcze tam nie była, ale w przyszłym roku też
będzie lato, więc będzie gdzie pojechać.
Tralala

[rita100]

Teraz Tralala, jak znaleźć wiersze Kajki, by je zamieścić tu ?

[tralala33]

Trzeba wziąć do reki maciupeńką książeczkę, Treny mazurskie, którą zupełnie
niedawno sobie sprezentowałam, i po kolei wstukiwać wiersz po wierszu. Będą
wiersze - obiecuję!

[rita100]

Czyli zostawię spokojnie wątek w takim stanie i jak napotkam po drodze wiersz
Kajki wciapniemy go do naszego Michała Kajki.

O mazurskich jeziorach - Michał Kajka

[tralala33]

O jeziora tak wspaniałe,
Co zdobicie nasze strony,
Czyli wielkie, czyli małe,
każdy z nas zadowolony
I podziwia wasze brzegi,
Wasze kształty i też biegi.

Kiedy stanę przy twym brzegu
I tam wątek myśli snuję
o twym kształcie, o wód biegu,
serce jakiś powab czuje,
Wzrok zaś śledzi przestrzeń wkoło.
Jakoś raźnie i wesoło.

W dali gdzieś tam łódka płynie
i po falach się unosi,
Z łodzi rzewna piosnka płynie,
Co ją pierś mazurska głosi,
A jej wdzięczne, miłe tony
Echem płyną na wsze strony.

Wy prześliczne jezior wody,
Wysrebrzone w swej ozdobie,
Podczas ciszy i pogody
malujecie tedy w sobie
Łany,lasy i też wioski
I cały firmament Boski.

cdn

[tralala33]

zapowiedziany ciąg dalszy


Kiedy wiosna raz nastanie,
Panuje w nas ruch i życie,
Słychać ptasząt tam pluskanie,
Roje ryb płyną obficie,
Że człowieka zachwyt bierze,
Nie masz to jak przy jezierze.

Tu przodkowie przepływali
Jezior przejmy, jezior brody
I z rozkoszą spoglądali
Na te lśniące tafle wody:
Przezto rój wspomnień przeszłości
W sercu moim często gości.

Nasze wody przezroczyste
Podczas lata powabnego
Zachwycają i turystę,
I przechodnia też każdego,
Zachwycają wszego człeka,
Czy on z bliska, czy z daleka.

Zachwalajcie obce niwy,
Tam, gdzie rosną winne grony,
Tam gdzie i wietrzyk pieściwy,
Lecz najmilsze nasze strony,
Gdzie jeziora wielkie małe
Głoszą ziemi naszej chwałę.

1931 rok

[rita100]

Michał Kajka (1858-1940)
" W drewnianym domku tuż nad jeziorem
Cieśla po polsku wiersze układa"

Ten najwybitniejszy mazurski poeta ludowy, pochodził z ubogiej rodziny
chłopskiej. Swoje pierwsze wiersz pisał ołówkiem stolarskim na deskach lub na
skrawkach gazet.
Jego wiersze przepełnione są patriotyzmem i miłością do rodzinnych stron.
Tralala, to Kajka jako Mazur nie był katolikiem ?

"Tęskność za ojczystą mową"

O, ojczysta nasza mowo,
Coś kwitnęła nam przed laty,
Zakwitnijże nam na nowo,
Jako kwitną w lecie kwiaty.

Zalśnij nama jako zorze,
Przywróćże nam skarb nasz istny,
Aby w domu i we zborze
Isniał jezyk nasz ojczysty.

[rita100]

"Pobutka do żniwa"

Ustańcie na zagony
Zacząwszy od odłogu,
Zbierajcie żyzne plony,
Oddając chwałę Bogu.

Niech w piersi waszej płynie
Przy żniwie lub dożynku
Pieśń wdzięczna po dolinie
W ojczystym wam języku.

Pośpieszcie już do żniwa
Formując się parami,
Niech nasza żyzna niwa
Okryje się snopami (...)

[tralala33]

Joł, Kajka buł Mazur i ewangelik.
W posłowiu do tego tomiku wierszy piszą, że właśnie jego pieśni religijne były
najciekawsze. Jedną zaraz wkleję - choć nie na czasie bo to Jutrznia mazurska
na Gody. No ale za to będzie znać, że Michał kajka był ewangelikiem bo Jutrznia
(a nie Pasterka, jak u katolików) była zwyczajem kościoła luterańskiego.

Jutrznia na Mazurach

[tralala33]

Jutrznia na Mazurach

Jeszcze lśnią gwiazdy w przestrzeni,
Jeszcze wkoło nocne mroki,
Jednak wpośród nocnej cieni
Słychać z dala ludzkie kroki.

Jakieś szmery, jakieś gwary
I odgłosy ludzkiej gadki,
Gromadzi się młody, stary,
Gromadzą się wespół dziatki.

A chociaż wkół zaspy śniegu,
Nocne mroki też do tego,
Utrudniają ludziom w biegu,
Jednak pcha coś nadziemskiego.

Cały naród z całej wioski
Ciągnie ochoczo już z rana,
By mimo dziennej troski
Pochwalić Zastępów Pana.

cdn

[tralala33]

Podzieliłam ten wiersz na pół, bo pierwsza część mówi o starodawnym zwyczaju
mazurskim chodzenia w Noc Bożego Narodzenia na jutrznię, zaś w tej drugiej
Kajka pisze o najważniejszym dla niego prawie - prawie Mazurów do zachowania
swojego języka.

Lecz zawiodły nas nadzieje,
Uszły śpiewy z szumem wiatru,
Jutrznia inaczej się dzieje,
Coś podobna do teatru.

Tej świętej, cudownej nocy
Co się umysł w sercu wzruszy,
Nasycilim tylko oczy,
Ale głodnim są na duszy.

Życzą, aby w obcej mowie,
W tej świętej, cudownej chwili,
Do dzieciątka Jezus – w żłobie,
Niby bluźniąc, się modlili.

Uszła duchowna oświata,
Uszły nam zbawienia wieńce,
Gdy pomniem na przeszłe lata:
Jutrznia tylko jest dla Niemce.

Rok 1928

[rita100]

Czyli Michał Kajka był poetą duchowym, takim powaznym , takim patriotycznym i
chyba nie można go zaliczyć do poetów folklorystów, żwawych, wesołych i z
humorem. Jego wiersze są pochwałą tej ziemi i opisem je krasy.
Cenił swój świat.

Michał Kajka - Na Wielkanoc

[tralala33]

Na Wielkanoc

Już znowu ożyło wszystko zmartwione,
Co pod tem było w śnie pogrzebione.
A obudzone ze snu swojego chwali wzniesione
Zmartwychwstałego.

Gdy błyśnie zorza, słońce zaświeci,
Ziemia i morza dzięki swą wznieci.
Wdzięczne są śpiewy ptaków wokoło,
Wiatru powiewy szumią wesoło.

I kwiaty one, co w łonie ziemi
Były uśpione, jak są wdzięcznymi!
Już w nowej sile się wytykają
K’ Jezusie mile się uśmiechają.

Wsio się odnawia już czasu tego
I też pozdrawia Zmartwychwstałego.

Lecz ludzkie plemię, co utrzymuje
Pan dla nich ziemię, ich zachowuje,
Nie chcą znać tego, co zabić się dał
Dla ludu złego, choć zmartwychwstał.

I woła mile wiernych do siebie,
Że w nowej sile będą z nim w niebie.
Zbudź się na chwilę już ze snu swego,
A witaj mile Zmartwychwstałego!

W Tobie, mój Panie,
Jest bezpieczny dział,
W Tobie ufanie,
Boś zmartwychwstał.

[rita100]

Wielkanoc w poezji Kajki, jaki przyrodniczy

> Gdy błyśnie zorza, słońce zaświeci,
> Ziemia i morza dzięki swą wznieci.
> Wdzięczne są śpiewy ptaków wokoło,
> Wiatru powiewy szumią wesoło.

> W Tobie, mój Panie,
> Jest bezpieczny dział,
> W Tobie ufanie,
> Boś zmartwychwstał.

Psianknie śwantecznie łu noju sia zrobziło

[rita100]

'Do ludu mazurskiego'

"W ojców twych mowie
Moc twa i zdrowie,
Z niej to się stała
Cześć twa i chwała."

Michał Kajka
A teraz to by nam się przydało poszukać jego opowiadań jak: " Przygody
cnotliwej Róży" i "Powiastka o trzech zaklętych pannach".

[tralala33]

Nie wiem, czy to przypadek, czy tak się różnili Warmiacy od mazurów. Dzięki
Gietpe poznaliśmy wesołą naturę warmińskiego poety Michała Lengowskiego.
Przypomnijmy sobie poważnego, czasem wręcz surowego Michała Kajkę, cieślę i
poetę z podełckiego Ogródka:

Miła ojców mowo
Ześlij nam na nowo
Jako dzień po nocy
Przy Boskiej pomocy.

Choć nieprzyjaciele
Nacierają śmiele,
By cię pogrzebili
W tek krytycznej chwili.

Germanizmu wały
By cię zdruzgotały,
Biją na wsze strony
Nie masz już obrony.

Sypią ci mogiły
By cię pogrzebiły,
Zacierają ślady,
Że już nie masz rady.

Zbudź się skołatana,
Trucizną oblana,
Przecież nie skonała,
Istnieć nie przestała!

Ozdób nasze plemię,
I naszą polską ziemię!

[rita100]

Michał Kajka i inni poeci mnieli natchnienie, a tym natchnieniem było mowa
polska i propadowanie jej, wewnętrzny ból jej zanikania i może stąd takie
pieśni i wiersze są w smutnej nucie.

[rita100]

Michał Kajka - poprzednicy.
Tadeusz Oracki napisał tak o Michale Kajce - ludowym pecie i działaczu
mazurskim :
"miał swoich licznych poprzedników jak : F.Olszewski. J.Dorosz, J.Bądzio,
J.Jenczio, J.Skubich, J.Luśtych, Bendziułła, Boguń, J.Donder, Gwiazda Rafalski,
Gorczyca, Jasiński, Pieńkowski, Rogowski, Krupa, Skowronek, Mączka, J.Dąb,
S.Lipka i wielu innych."

To tak , by pamietać , ze byli też inni i warto o nich wspomnieć.

[rita100]

Michał Kajka - wspomnienia

" Moje dzieciństwo - wspomina przyszły poeta - spędziłem w domu rodzicielskim,
gdzie znano tylko mowę polską. Do długiego też czasu nie słyszałem języka
niemieckiego, bo nie było rzecz prosta człowieka, ktory porozumieć się mógł tym
jezykiem."

O genezie swoje twórczości poetyckiej Kajka pisał :
" Do pisania wierszy miałem nadzwyczajną chęć, może i trochę talentu.
Rozwijanie moich zdolności w dużej mierze zawdzieczam niedoli moich rodaków,
których spotkała tak straszna krzywda za czasów Bismarcka. Już w 1870-71
zaczęto szerzyć u nas, na Mazurach niemczyznę. Lud był z tego bardzo
niezadowolony, tym więcej, ze zaczęto katować dziecko za używanie języka
ojczystego i to nieraz w sposób barbarzyński. Nieszczęśliwym losem moich
rodaków dotknięty, postanowiłem opisać dole i niedole moich braci i uwiecznić w
nich pamięć dawnych, swobodnych czasów."

[rita100]

Rok 1896 rokiem jest rokiem wstąpienia Kajki na drogę działacza społecznego.
"Niemcy, którzy śledzili uważnie działalność pierwszej organizacji politycznej
Mazurów i jego organu - "Gazety Ludowej" , sporządzili dla swoich celów wykaz
członków MPL. W trzystopniowej gradacji : Pole, echter Pole, Stockpole,
mazurski poeta otrzymał najwyższą rangę:
Polaka zatwardziałego.
cdnj

[rita100]

"Wymownym dowodem aktywności Kajki jest jego udział we wszystkich niemal
poczynaniach wydawniczych i oświatowych, nie tylko na Mazurach, ale i na Warmii.
Odzyskanie niepodległości przez Polskę uczcił Kajka pięknym wierszem
pt 'Polska', niedawno odnalezionym w jego rękopisach.
Zbliżał się rok 1920. Nadchodził dzień, w którym ludność mazurska miała
zdecydować o swojej przynależności państwowej. Sędziwy poeta całe swe serce i
resztę sił oddał sprawie polskiej i tak pisze we swoich wspomnieniach:
" Jestem już w podeszłym wieku - pisał - ale zawsze czuję jeszcze chęć do
pisania wierszy. Tak długo jak zdrowie mnie służyć jeszcze bedzie, opisywać
będę niedolę ludu mazurskiego, uciemiężonego, w tej nadziei, aby najmłodszemu
pokoleniu ziarnko rzucone padło na serce i wyrósł z niego duch odrodzeniowy,
duch prawdziwego Mazura, a nie Mazura renegata depcącego swoje gniazdo rodzinne
i narodowe."

Co za piekny tekst, jak Kajka to pieknie ujął - prawdziwy duch Mazura jednakł
zanikł - czy się odrodzi, czy jego zasiane ziarno kiedyś wzrośnie ?

[rita100]

wspomnienia o Kajce
"Obserwując terror nacjonalistycznych organizacji niemieckich, bolejąc nad
nieudolnością polskiej propagandy i tarciami w obozie polskim, widząc poparcie,
jakiego udzielili alianci Niemcom, Kajka przewiduje klęskę plebiscytową, ale
nie załamuje się.
W okresie międzywojennym powstały najlepsze jego wiersze: O Ojczysta nasza
mowo, Pobutka do szanowania mowy ojczystej, O cześć wam, sławni Warmiacy,
Sierota, Bitwa pod Grunwaldem i inne.

[gietpe]

Stanisław Chaciński
Wrocław

MICHAŁ KAJKA

Mowa jak rogi jelenie —
sękata, szorstka, szeroka...
Nad stołem kanciaste cienie,
pół księżyca i rama okna.

A stół i rama okna
pachnie żywicą miodową.
Modrzew za oknem moknie —
może odpowie słowo.

W mowie jak rogi jelenie —
sękatej, szorstkiej, szerokiej...
I spadnie z lampy na ziemię
śpiewka o mowie polskiej.

[rita100]

W roku 1935 odwiedził Kajkę podczas swojej podrózy po Mazurach -M.Wańkowicz,
nieco póżnmiej L.Sobociński, S.Pieniężny, a tuż przed wojną Karol Małłek. Kajka
był już wówczas znanym poetą. Ostatnim jego tomikiem były "Pieśni Mazurskie".
Pisał do ostatniej chwili swego życia, choć go opuszczały siły, a najbliżsi
niechętnie patrzyli na "dziwaka". Wczasach ostatniej wojny był pod stałą
kontrolą hitlerowców.
Zmarł 22 września 1940 roku mając 82 lata. Nad skromną mogiłą zasłużonego poety
ludowego i działacza pastor-hitlerowiec powiedział, że zmarły, choć talentem
był obdarzony, zdradził sprawę niemiecką i służył obcym interesom.
Po wojnie dopiero.....
no to do potam

Już wyobrażamy sobie jaki był pogrzeb.

[tralala33]

W posłowiu do zbiorku poezji Michała Kajki Treny mazurskie Joanna Chłosta-
Zielonka pisze:
Na przełomie wieków (XIX i XX) Kajka ulegał różnorodnym poglądom na kwestię
mazurską. Propaganda niemiecka łączyła ściśle wyznanie z przynależnością
narodową. A zatem skoro Polak to katolik, mazur jest ewangelikiem, wiernym
królowi pruskiemu i swojej pruskiej ojczyźnie. Sporo czasu upłynęlo, anim
urodzony na ziemi pruskiej, niewykształcony chłop, wychowany w wierze
ewangelickiej, odkrył prawdziwą tożsamość, zdołał poączyć swojego Boga z Polską
i przywrócić Mazurów prawdziwej ojczyźnie. Dopiero w dwudziestoleciu
międzywojennym ujawnia się w poezji kwestia tożsamości narodowej. Powstają
wiersze będące wyraźnym odzwierciedleniem historii Mazur i Warmii. Przykład
odezwy wyborczej Michała Kajki do Mazurów napisanej w latach trzydziestych:

Zbierzmy nasze siły społem,
Choć nas toczą przykre ciosy,
Wygłośmy spólnie ‘czołem’,
Oddajmy swojemu głosy.

[rita100]

Po wojnie dopiero w roku 1952 przypomniano sobie działalność i poezję Kajki.
(No gdyby wcześniej przypomniano o tym napewno już jakieś miasto było by
nazwane od nazwiska Kajki, jak to zrobiono z innym miastami, odcinając ich
nazwę od korzeni)
W Ogródku odsłonięto płytę pamiatkową na jego grobie.
Polskie Radio transmitowało uroczystości na cały kraj. M.Jastrun, M.Brandys,
A.Rymkiewicz, A. Miłosz i inni delegaci Związku Literatów Polskich złożyli hołd
pamięci poety.

[rita100]

Setna rocznica urodzin Kajki, przypadająca w 1958 roku stała się okazją do
przypomnienia społeczeństwu polskiemu sylwetki zapomnianego pisarza i działacza
społecznego.

" Kajka godzien jest tego - pisał niedawno Julian Przyboś - nie tylko z tego
powodu, że był obrońcą polskości i działaczem. Przede wszystkim dlatego, że był
tak, jak pierwszy znany z nazwiska polski poeta ludowy Jan Rak - poetą
prawdziwym. W jakiejś przyszłej rozumnej historii literatury, która uwzględni w
równej mierze poezję uczoną i samorodną, postać tego cieśli zapisującego
wiersze ołówkiem na deskach stanie obok twórców jezyka poetów, takich jak
autor "Pieśni o Wiklefie" czy domniemany autor "Kolendy gospodarskiej".
Parnas bowiem.... ma dwa różne szczyty: jeden i drugi osiągają prawdziwi poeci,
cóż, że jedni uczeni, a drudzy z bożej łaski. "
Tadeusz Ornacki - 1959 rok

[tralala33]

Tadeusz Ornacki napisał: 'cóż, że jedni (poeci) uczeni, a drudzy z bożej
łaski.'
A ja myślę, że bycia poetą nie mozna się nauczyć, że wszyscy poeci są poetami z
Bożej łaski. A jeśli tej łaski lub talentu nie ma, to są tylko wierszokletami.

Co do Kajki to był on bardziej wykształcony niż by się zdawało - prosty cieśla,
owszem, ale w swojej prostej mazurskiej chacie miał zadziwiająco bogaty
księgozbiór, którego podstawą była Biblia, kancjonał ewangelicki, katechizm i
inne księgi religijne a także mazurskie kalendarze Marcina Gerssa. Michał Kajka
czytał też klasyczną literaturę polską: Pana Tadeusza Adama Mickiewicza,
Krzyżaków Henryka Sienkiewicza, Marię Malczewskiego, Pieśni o ziemi naszej
Wincentego Pola. Prenumerował czasopisma: 'Mazura' i 'Gazetę Ludową'.
Skrupulatnie zbierał wszystkie polskie pisma dla Mazurów.

[rita100]

Też tak myśle , że Kajka interesował się literaturą inaczej by jej nie pokochał
i się tak nie zaangażował. Słowem wierszowanym utrwalał tradycje i walczył o
nią. Walczył o Mazury i miał szerokie kontakty. To , ze był cieślą z zawodu nie
obniża poziomu jego twórczości, wręcz przeciwnie, wśród ludu więcej czuł i mógł
więcej nam przekazać tego ducha.

Poeta o poecie

[tralala33]

Poeta mazurski Erwin Kruk o poecie mazurskim Michale Kajce:

Przed laty, gdy sposobiłem się do napisania większej pracy o pieśniarzu
mazurskim, na podstawie bogatej dokumentacji, opublikowałem kilka tekstów, a
wśród nich studium pt. "Treny mazurskie. O poezji religijnej Michała Kajki i
jej genezie" [Kalendarz Ewangelicki,1983]. Starałem się tam wykazać, że
pieśniarz mazurski nie jest jednym z wielu poetów ludowych, ale jedynym i
niepowtarzalnym w dziejach całej polskiej kultury. Żaden samorodny twórca nie
był osadzony tak głęboko i nie czerpał tak ze źródeł staropolszczyzny, jak
Michał Kajka. O nim to, wiedziona poetycką intuicją, Anna Kamieńska napisała,
że był "spóźnionym klasykiem literatury staropolskiej". Wielka to dystynkcja,
ale jak się wydaje - ze wszech miar zasłużona. Staroświecki, na przekór modom,
szedł Kajka przez zmienne i burzliwe zawirowania swej epoki tak, aby nie
zachwiał się "stateczny krok staropolskiego wiersza".
www.luteranie.pl/diec.mazurska/pl/

[tralala33]

I dalej ważne słowa:
"W dziewiętnastym stuleciu, a szczególnie już w jego połowie, gdy wraz z
powstałą monarchią konstytucyjną Niemcy poczęli wprowadzać system organizacyjny
i ekonomiczny nowoczesnego państwa i gdy na zapóźnionych cywilizacyjnie
Mazurach zaczęli usuwać wszystko co polskie - dla mazurskich poetów ludowych
polszczyzna Reja i Kochanowskiego, Trzecieskiego i Seklucjana była nadal
pożądanym i praktykowanym wzorem. Wzorem do układania własnych poematów były
pieśni, które śpiewali dotąd w kościołach, z Psalmami Dawidowymi Kochanowskiego
włącznie. Również Kajka komponował swoje pieśni do znanych mu kancjonałowych
melodii."

[tralala33]

Teraz można zrozumieć dlaczego Kajka pisał:
"Czyli my ojczyste hymny
Z różnemi pieśniami
Mamy rzucić w strumień zimny
I zdeptać nogami?"

[tralala33]

Jeszcze jeden wiersz, w którym Michał Kajka staje w obronie polskiego języka i
prawa Mazurów do wielbienia Boga 'w macierzystej mowie':

Czyli my ojczyste hymny,
Z różnemi pieśniami,
Mamy rzucić w strumień zimny
I zdeptać nogami?
Lub polskie kancjonały,
Albo też Biblije,
Wszelkie księgi Boskiej chwały
Kwitnące jak lilije?
Takie nasze skarby drogie,
Droższe nad złoto,
Mamy wyrzucić na drogę
I zagrzebać w błoto?
Choć nauki apostolskie,
Niech wiatr je rozwiewa,
Bo dlatego, że to polskie,
Bóg się na nie gniewa?
Bóg nie słucha, co polskiego
Nawet miły kumie?
‘Boże, wybaw nas od złego’,
Bóg to nie zrozumie?
Nie zrozumie, więc
Dlatego nawet karać będzie,
Bowiem pacierza polskiego
Zakazuje wszędzie?
Nie tak ma być kochaneczku,
Radzę co dobrego,
Mów z władzami po niemiecku,
Gdy żądają tego.
Kiedy zwierzchność nami włada,
Pilnie nas dogląda.
Wtedy niech z nią każdy gada
Tak, jak ona żąda.
Boć to Pan Bóg. Ten, co w niebie,
Na polskie pacierze,
Ten nie gniewa się na ciebie,
Gdy je mówisz szczerze.
Slijcie Bogu wszelkie dźwięki,
Wasze prośby ziści.
A tak starzy lub też młodzi,
Kto ma tylko dowcip w głowie,
Chwalcie Boga, jak się godzi,
W naszej macierzyńskiej mowie.
(1908)

[rita100]

Z tego wychodzi , ze Kajka był chyba największym orędownikiem mowy polskiej.
Ciekawe jak jego lud przyjmował w tamtych czasach ? My go rozumiemy coraz
bardziej, ale w tamtych czasach nie łatwo mu było. Zawsze twórca najbardziej
doceniany jest po śmierci.

[rita100]

Michał Kajka poeta mazurski ulubieniec tegoż ludu.

[tralala33]

"Z okazji Setnej Rocznicy Urodzin Michała Kajki rok 1958 ogłoszono Rokiem
Kajkowskim. Centralnym akcentem roku było odsłonięcie pomnika poety w Ełku w
28.0901958 r. Pomnik wykonała olsztyńska rzeźbiarka Balbina Świtycz-Widacka.
Za model służył jej syn poety, Adolf Kajka z Orzysza."

[rita100]

Trza eszcze jakie ziersze posznupać

[warnija]

Tak i posznupać łodo
Am trasiuł na tan psiankny kóntecek ło Kajce i fest sia noju zidzi, co tak fejn noma dziywczoki kedajś ło naszam mazurskam cieśli i poecie psisały.
Tak cias napsisać co ziency...

Muzeum Michała Kajki w Ogródku

[warnija]

ŁOF NOJDZIETA



W 1968 roku, w 110 rocznicę urodzin poety, w domu, który zbudował i w którym mieszkał ponad pół wieku, otwarto muzeum. Ma ono charakter biograficzny. Na urządzonej w Muzeum wystawie ukazano w sposób chronologiczny koleje życia, działalności i twórczości poety.

Kalendarium życia i twórczości

[warnija]

Kalendarium życia i twórczości Michała Kajki

27 września 1858 – urodził się w Skomacku w parafii Klusy (pow. ełcki) w rodzinie „biednych chałupników”. Matka, Justyna z Zawadzkich, i ojciec, Fritz (Frycz) Kayka, posługują się wyłącznie językiem polskim.

O, cna przeszłości,
Gdy pomnę na cię,
Na me młodości
W rodzinnej chacie,

Na matkę moję,
Co mię pieściła,
Jak dziecię swoje
Modlić uczyła.

Ojciec do tego
Pilnie pracował
I dnia każdego
O mię zorgował.

1864 – rozpoczą naukę w szkole ludowej, znajdującej się obok domu rodzinnego (pierwsi nauczyciele Karl Jaschinski i Owczarczyk); wg słów syna Adolfa: „bardzo chętnie do szkoły chodził i pilnie się uczył”. W dzieciństwie i późniejszych latach uczestniczył w „jutrzni mazurskiej”, wystawianej w czasie Bożego Narodzenia.

Kiedy na dworze
Z dziećmi biegałem
I po ugorze
Kwiatki zbierałem.

Gdym nieomylnie
Młode pacholę
Pobierał pilnie
Nauki w szkole,

Nauczyciele
Od mej młodości
Uczyli wiele
O pobożności,

Uczyli cnoty
I wiary w Boga
Podczas zgryzoty,
Gdy przyjdzie trwoga.

Gdy zaś na Gody,
Nauczyciele
Dusznej ochłody
Dawali wiele.

Gdzie aniołkowie
Rzędami stali,
Boskiej Osobie
Wdzięcznie śpiewali,

A lud w pokorze
Modły swe głosił
I hymn ku górze
Wdzięcznie się wznosił.

I wdzięczne pienia
Się unosiły:
Władcy zbawienia
Chwałę głosiły.

Ja to lubiłem
W mojej młodości,
Pana chwaliłem
Z ludem w przeszłości.

Gdzie wskazywali
Na wiernych ślady,
By wielcy, mali,
Strzegli się zwady,

Rodziców czcili,
A z bliźnim zasię
W miłości żyli
Choć w przykrym czasie.

A wszystko brzmiało
W ojczystej mowie
I skutkowało
Na duszne zdrowie.

1868 – kontynuował edukację w Rostkach nad jez. Orzysz, gdzie zamieszkiwała rodzina Kajków.

1871/1872 – zgodnie z tradycją Kościoła ewangelickiego został przyjęty do społeczności wiernych (konfirmacja), kończy szkołę; po śmierci ojca rozpoczął pracę zarobkową jako m.in. pasterz i parobek u gospodarzy; uczył się także murarstwa, ciesielstwa. W dorosłym życiu będzie nazywany „przedsiębiorcą budowlanym”.

1884 – 26 grudnia ożenił się z Wilhelminą Karaś z Ogródka, gdzie zamieszkał na stałe.

Żona moja też uczciwa
Zawsze pracowała,
Bo do pracy nieleniwa,
Nigdy nie próżnowała.

Kaykom urodziło się 10 dzieci, ale wieku dorosłego dożyli jedynie Gustaw i Adolf.

Jako chmura, co w prędkości
Ulotni się i zginie,
Tak mię dziecko zostawiło w żałości,
Smutek nie przeminie.

Uciecho moja w każdej dobie,
W smutku i w radości,
Czemuż teraz leżysz w grobie
I sprawiasz mi tęskności?

Lecz z Jobem wespół wyznaję
I tak mówię szczerze,
Iż to Pan Bóg dziatki daje,
Więc On je też bierze.

Kiedyś zniknął mi w prędkości
I nie widzę ciebie,
Niechże choć po doczesności
Cię zobaczę w niebie.
[1898]

1884 – pierwociny literackie wysłał do Marcina Gerssa, ale zadebiutował w „Mazurze” (nr 35), „tygodniku chrześcijańskim dla polskich ludzi” redagowanym przez Jana Karola Sembrzyckiego, rymowaną odpowiedzią na zagadkę redaktora:

Niemowiątko gdy się narodzi,
Z drzewa kolebka mu się wygodzi.
W czym potem ludzie mieszkają?
Z drzewa budynki stawiają.
A gdy raz umrą, wieczne gumna,
Z drzewa wyrobi im się trumna.

1885 – założył i prowadził w swoim domu w Ogródku punkt biblioteczny Towarzystwa Czytelni Ludowych w Poznaniu.

1896 – w grudniu w Ełku został członkiem Mazurskiej Partii Ludowej, kierowanej przez Karola Bahrkego.

1897–1902 – współpracował z „Gazetą Ludową”, tu publikował pieśni religijne, artykuły, korespondencje oraz wiersze okolicznościowe na cześć Wilhelma I i II.

1905 – współpracował z „Gońcem Mazurskim”, „Mazurem”, a także (rzadziej) z „Pruskim Przyjacielem Ludu” i „Kalendarzem Królewsko-Pruskim Ewangelickim”.

1908 – kupił rower, którym dojeżdżał do odległych miejsc pracy ciesielskiej i murarskiej.

1914/1915 – na skutek działań wojennych w południowych Prusach Wschodnich (według słów Karola Małłka) rodzina Kayków stanęła przed tragedią, której uniknęła.

1918/1919 – zwrócił się z prośbą do redaktora „Gazety Olsztyńskiej” Zygmunta Nowakowskiego o pomoc w uwolnieniu starszego syna, Gustawa, z obozu jenieckiego we Francji.

1920 – przed plebiscytem 11 lipca 1920 roku udzielał się wśród działaczy polskich.

1923 – został honorowym prezesem Zjednoczenia Mazurskiego, współpracował z „Mazurskim Przyjacielem Ludu”, rozpoczął współpracę z „Gazetą Mazurską” i „Kalendarzem dla Mazurów”.

1924 – w „Kalendarzu dla Mazurów” (red. Emilia Sukertowa-Biedrawina) ukazał się jeden z najbardziej popularnych utworów Kajki Tęskność za ojczystą mową.

1925 – rozpoczął współpracę z działaczem Związku Polaków w Niemczech, Walentym Habandtem (aż do 1937 roku).

1925–1928 – współpracował z „Życiem Młodzieży”.

1927 – 16 stycznia pojechał do Burdąga koło Pasymia na „zebranie jednego z Towarzystw Młodzieży Mazurskiej”; opublikował pierwszy i jedyny za życia tomik Pieśni mazurskie, wydany dzięki organizacyjnemu wysiłkowi Emilii Sukertowej-Biedrawiny.

1930 – podjął, zakończone niepowodzeniem, starania na wycieczkę do Polski.

1931 – został stałym współpracownikiem „Mazura” (otrzymywał 25 marek miesięcznego honorarium).

1935 – w Ogródku pojawił się Melchior Wańkowicz, ale rozmawiał jedynie z małżonką poety.

1936 – napisał list do redakcji „Mazura” z prośbą, „aby żadne polskie auto do mnie nie przybyło”, a mimo to w nieco późniejszym czasie odwiedzili poetę w Ogródku: Seweryn Pieniężny, Leon Sobociński, prezes Związku Mazurów Karol Małłek i inni.

1937 – 13 sierpnia zgon żony Kajki.

1940 – 22 września poeta umarł „bez bólów” w Orzyszu – w domu, który pomagał budować synowi Adolfowi.

25 września 1940 – został pochowany na cmentarzu w Ogródku.

Michał Kajka

[warnija]

Michał Kajka

Znany poeta mazurski urodził się 27 września 1858 roku w Skomacku zmarł 22 września 1940 roku w Orzyszu. Pochowany został na ewangelickim cmentarzu w Ogródku.

W 1883 roku ożenił się z pochodzącą z Ogródka Wilhelminą Karaś. Wkrótce nabył z parceli 6 ha. ziemi i w 1886 roku postawił tu dom z zabudowaniami gospodarczymi. Z zawodu cieśla i murarz, budował domy w całej okolicy jako znany i ceniony fachowiec.

Małżeństwo doczekało się dziesięciorga dzieci, ale przeżyło tylko dwóch synów. Starszy Gustaw, przejął od ojca gospodarstwo i mieszkał razem z rodzicami w Ogródku. Młodszy, Adolf, zamieszkał w Orzyszu. W 1945 roku Gustaw zginął w Gdańsku. W domu poety pozostała więc tylko synowa Kajki z dwojgiem dzieci. W 1966 roku całe gospodarstwo razem z budynkami przekazała na rzecz skarbu państwa. Sama zaś, z dorosłymi już wtedy dziećmi, wyjechała do Niemiec.

Michał Kajka nie był ani Niemcem ani Polakiem, był Mazurem-człowiekiem pogranicza. Modlił się po polsku, ale mówił i czytał także po niemiecku. Chwalił swoje rodzinne strony, zachwycał się pięknem mazurskiej przyrody, ubolewał jednak nad zanikiem w tym krajobrazie „macierzyńskiej mowy” czyli języka polskiego. Polskość Kajki ukształtowały: gwara mazurska, religijne księgi ewangelickie drukowane staropolszczyzną oraz czasopisma, gazety i kalendarze drukowane dla Mazurów po polsku czcionką gotycką.

Wiersze Michał Kajka układał pod dyktando pór roku i następujących po sobie świąt kościelnych. Z jego tekstów wyzierają: bieda, strach przed złem, niechęć do wojen, niepokój o moralność młodego pokolenia, obraz prac w gospodarstwie i zmagania z nieprzychylną aurą w czasie tych prac. Mimo trudów ludność wsi mazurskich nie opuszczało poczucie humoru, o czym świadczą humorystyczne wiersze M. Kajki. Naśmiewa się w nich poeta z ludzkiej głupoty, lenistwa i cwaniactwa. Twórczość Michała Kajki jest jednym z nielicznych śladów po tych mieszkańcach tej ziemi, którzy żyli tu z dziada pradziada od wieków. Jego życie i twórczość symbolizują trudny los Mazurów rozdarty między polskość a niemieckość.

[warnija]

Wiadomości ze strony

Muzeum Michała Kajki w Ogródku

psianknie dziankujewa

Ogródek - Muzeum Michała Kajki

[warnija]

Ogródek to niewielka wieś koło Orzysza. Dom - muzeum Michała Kajki (1858-1940), poety i działacza mazurskiego, znajduje się tuż obok małego jeziora, na łagodnym morenowym wzniesieniu.

Wnętrze muzeum jest więcej niż skromne. Takim człowiekiem był Kajka. Z zawodu cieśla i murarz. Z woli Boga — poeta samorodek, który według legendy swe pierwsze wiersze pisał na deskach.

Muzeum ma charakter biograficzny. Na wystawie pokazano w sposób chronologiczny koleje życia, działalności i twórczości poety.

— Wystawione są tu egzemplarze kancjonałów, kalendarzy i czasopism, które Kajka czytał i w których drukował swoje utwory — mówi kustosz muzeum Elżbieta Nieszczerzewska. — Ponadto znajdują się rękopisy i książkowe wydania jego twórczości, wśród nich jedyny wydany za życia tomik wierszy Michała Kajki „Pieśni Mazurskie” z 1927 r.

W sypialni stoi łóżko, na którym zmarł Michał Kajka. Przekazał je muzeum syn Kajki, jeden z dwóch, którzy dożyli wieku dorosłego (Kajka pochował wcześniej ośmioro dzieci). W odrestaurowanym budynku gospodarczym mieści się wystawa sprzętu gospodarczego i narzędzi służących do ciesielstwa.

Muzeum jest czynne we wszystkie dni tygodnia, oprócz niedziel i poniedziałków w godz. 9-16. Więcej informacji pod numerem tel. [phone]. W okolicy warto zobaczyć stary ewangelicki cmentarz z grobem poety i jego rodziny, kościół w Klusach oraz cmentarze w Bartoszach i Talusach.

Agnieszka Żukowska

Ogródek (niem. Ogrodtken): Wieś w województwie warmińsko-mazurskim, w powiecie piskim, w gminie Orzysz położona nad jeziorem Kraksztyn i Druglin (Kaleńskie). Mieszkał tu i tworzył Michał Kajka, jeden z wybitniejszych twórców ludowych. Jego grób znajduje się na miejscowym cmentarzu. Wieś wymieniana w dokumentach z roku 1550,

.................................................................

A wciórko mowam dzianki :

Galeria zdjęć - Muzeum Michała Kajki

[warnija]

GALERYJO ŁOBROZIKÓW






A wciórko mowam dzianki :

Odnowiono nagrobek Michała Kajki

[warnija]

Artykuł Radia Olsztyn

Po kilkuletnich staraniach odrestaurowano miejsce pochówku mazurskiego poety ludowego Michała Kajki i jego żony Wilhelminy na cmentarzu we wsi Ogródek.

Na nowej tablicy znalazł się również fragment jednego z wierszy mazurskiego poety „Tęsknota za ojczystą mową”. Odnowiono otoczenie grobu; zbudowano nowy chodnik i schody. Prace dofinansowało starostwo w Piszu i gmina Orzysz, które przeznaczyły po 10 tys. zł. Według kierownika, muzeum szukało środków na ten cel od 2010 r.

.......................................................................................

Łobrozików eszcze nie łoddo, jek tlo nojdziewa, tak zaroz poślypsiota

[warnija]

warnija napisał:

Po kilkuletnich staraniach odrestaurowano miejsce pochówku mazurskiego poety
ludowego Michała Kajki i jego żony Wilhelminy na cmentarzu we wsi Ogródek.

[warnija]

Psiankno strónka Radyja Łolstyn ło Michale Kajce



Fot. Łukasz Węglewski

Zdjęcia odnowionego grobu Michała Kayki

[warnija]

Łobroziki mowam dzianki Póni Agacie z Łurzandu Mniasta we Łorzyszu.

Psianknie dziankujewam