Pon Hilary - Tuwim

[rita100]

Bziega, ryczy pon Hilary
"Kaj só moje łokulary ?"
Sznupsio w buksach, w czornym ancungu
W prawi bucie: "bryle, gdzieście?"
Wciórko w kistach poprzewrocoł,
Maco zoki, ancug maco.
"Skandol!" - ryczy. "Jakem Hilary!
Chtoś mi grabnół łokulary!
Ślipsia wszandzie: za gardino,
Tam gdzie kuchy, tem gdzie zino
Sznupa w psiecu i w komninie,
W mysiej durze i w psianinie.
Nawet dyle chce łobrywoć,
Łuż policaj zaczoł wzywoć.
Łoraz - zerknoł do szpygelka...
Nie chce zierzyć... Znowu zerka.
Znalazł! Só! Pokazało sia,
Co je mnioł na własnym nosie…"

To może sprawdzajta tero i popraziajta, tak coby noziancej buło
polsko-warnijskich słózieczek i ludzia mogli zmniarkować

[freemason]

rita100 napisała:

> Bziega, ryczy pon Hilary
> "Kaj só moje łokulary ?"
> Sznupsio w buksach, w czornym ancungu
> W prawi bucie: "bryle, gdzieście?"

"Ancug" nie rymuje się z "gdzieście" - trzeba poprawić. Do tego
ancug w narzędniku ma za wiele sylab.

"Sznupo w buksach, dalij (potym, czornyj) w weście
W prazim bucie, bryle gdzieście?"

Może tak? Mam wątpliwości co do partykuły "-ście". Czy tak się
mówiło na Warmii?

Last but not least: może rzeczywiście zamienić tego Hilarego
(takiego imienia na 100% nie było w Prusach, zreszą w Polsce też nie
było popularne) na "landrata Millera" i wtedy będzie do rymu
z "brylami"? Tylko czy landrat mógł się nazywać Miller?