survey06
19.06.13, 14:50
Trwa wieloletnia realizacja kompleksowej rozbudowy i modernizacji chabarowskiej rafinerii przy ktorej pracuje juz blisko 3 lata pod flaga Krolestwa Hiszpanii. Ostatnio udalismy sie na site investigation poza nasza Rafinerie do miejskiej podstacji elektrycznej w zwiazku z decyzja inwestora o podlaczeniu dodatkowym zasilaniem naszych nowych instalacji z miejskiej „elektroszczitowoj”. W efekcie, bedziemy dobudowywac nowa napowietrzna linie przesylowa co oczywiscie wiaze sie z dodatkowymi powaznymi kosztami dla inwestora. Ale, jak to tutaj mowia, jest kasa jest robota.
Jak tylko zjechalismy z asfaltu na droge szutrowa i minelismy niewielki zagajnik, natrafilismy na tor kolejowy biegnacy lekkim lukiem w dosyc glebokim wykopie. Blizszy oglad prowadzi do wniosku, ze tor jest w stalej eksploatacji o czym swiadcza m.in. tabliczki z zakazem fotografowania, swieze plamy smarow na podkladach, automatycznie opuszczane i otwierane zapory, czynne swietlne sygnaly ostrzegawcze.
Pozniej dowiedzialem sie, ze ten szlak kolejowy za nasza rafineria prowadzi wprost do tunelu pod Amurem bedacym fragmentem Transyberyjskiej Magistrali. Od miejsca gdzie przekroczylismy tor, do poczatku tunelu jest juz blisko.
Tunel kolejowy pod Amurem ma laczna dlugosc 7198 metrow a z odcinkami dojazdowymi w wykopach blisko 9 kilometrow. Zostal zbudowany w latach 1937-41 jako alternatywa dla utrzymania w stalej eksploatacji Kolei Transsyberyjskiej i przeprawy przez (pod?) Amur na wypadek zniszczenia mostu kolejowego, ktory do niedawna tj. do czasu zbudowania mostu kolejowo-drogowego w Komsomolsk nad Amurem ( 2001 rok) stanowil jedyna droge komunikacyjna miedzy kontynentalna czescia Federacji Rosyjskiej z rosyjskim Dalekim Wschodem rozciagnietym na przestrzeni od Wladywostoku do Nikolajewska przy ujsciu Amuru do Morza Ochockiego. O budowie tunelu zdecydowal Stalin w 1936 roku po zapoznaniu sie z tajnym raportem dowodztwa Armii Czerwonej Dalekiego Wschodu. Jednoczesnie ta inwestycje zaliczono do owczesnych priorytetowych obiektow strategicznych niezbednych dla obronnosci kraju nadajac calemu programowi realizacji najwyzszy stopien utajnienia.
Budowe tunelu pod Amurem, Dyrekcja Rosyjskich Imperialnych Kolei rozwazala od samego poczatku budowy Transsibu. W roku 1914 na wystawie przemyslowej we Wladywostoku nawet zaprezentowano plany budowy takiego tunelu rozpracowanego w kilku wariantach.
Jednakze, koniecznosc budowy amurskiego tunelu dojrzala do realizacji w wyniku wieloletnich trwalych zawirowan politycznych i agresywnych poczynan wladzy radzieckiej na Dalekim Wschodzie czesto na skutek podjecia dzialan obronnych ale jeszcze czesciej i zdecydowanie w wyniku doktrynalnej ekspansyjnej polityki jaka narzucal wojenny komunizm i gloszona leninowska idea o zaostrzaniu sie walki klas w miare postepu rewolucji.
Opanowanie przez bolszewikow Dalekiego Wschodu odbylo sie duzym wysilkiem militarnym ale ich wladza nigdy nie byla w pelni ustabilizowana.
Za date zakonczenia wojny domowej na Dalekim Wschodzie przyjmuje sie zajecie przez bolszewikow Wladywostoku w dniu 25 pazdziernika 1922 roku. (W czesci europejskiej Rosji zakonczenie wojny domowej to zdobycie Krymu w poczatku listopada 1920 roku). Pasjonujaca jest historia rosyjskiej wojny domowej na Dalekim Wschodzie. Jednak nie czas ani miejsce aby sie na ten temat rozpisywac. Skale tego konfliktu po czesci uprzytomnia kto i jakimi silami angazowal sie na Dalekim Wschodzie po stronie „bialych” Otoz: „ ... we Władywostoku lądowały kolejno: brytyjskie bataliony piechoty, francuski pułk piechoty kolonialnej z Indochin, 18 tys. żołnierzy japońskich, dwa pułki piechoty amerykańskiej w sile 8.753 żołnierzy, oraz drobne kontyngenty włoski, polski, serbski i rumuński. Dowództwo nad całym zgrupowaniem przejął japoński gen. Otani Kikuro. Dodatkowo 6 tys. Japończyków skierowanych zostało przez Mandżurię na tereny zajęte przez atamana kozackiego Siemionowa, a do listopada na Syberii i w Mandżurii było już 72.400 żołnierzy japońskich. Później, w październiku, siły brytyjskie wzmocnione zostały przez samodzielną brygadę kanadyjską, liczącą 6 tys. żołnierzy.” (Tadeusz Binek: Krucjata Churchilla - Brytyjska inwazja na Rosję 1918-1920)
Historycy jednak nie odnotowuja powazniejszych starc zbrojnych miedzy zmilitaryzowanymi oddzialami Rad Zolniersko-Robotniczo-Chlopskich lub bolszewickiej Czerwonej Gwardii. Sily interwencyjne glownie skupiaja swoje zadania na ochronie magazynow zywnosciowych i skladow uzbrojenia, punktow tranzytowych, ochronie szlakow kolejowych, przepraw przez rzeki i na sluzbie wartowniczej.
W dniach od 12-15 lutego 1922 roku pod Woloczajewka (okolo 40 km na zachod od Chabarowska) dochodzi do jednej z najkrwawszych bitew rosyjskiej wojny domowej. Te trzydniowe zaciekle walki prowadzone przy ponad 30 stopniowym mrozie skonczyly sie kleska bialogwardzistow, ktorych poleglo ponad 800 przy stratach bolszewikow okolo 370. Reszta\ki „bialych” ocalalych z „woloczajewskiej krwawej banii” salwowala sie ucieczka na poludnie za Amur, na terytorium Chin. Kres dzialalnosci partyzanckim i zorganizowanym oddzialom bialogwardzistow na Dalekim Wschodzie polozyly wyprawy korpusu „czerwonego” marszalka Wasilija Blichera do Jakucji (1923) i na Kamczatke. Jednakze, Czerwona Gwardia a po utworzeniu w lutym 1923 roku Armia Czerwona stale zmagala sie z licznymi wybuchami buntow antysowieckich na calym zaamurskim rosyjskim terytorium trwajacych praktycznie do wiosny 1925 roku.
Rownoczesnie, mimo pozawieranych traktatow pokojowych, sytuacja zewnetrzna w regionie zaczyna sie komplikowac grozac wybuchem wojny z Chinami lub Japonia co nowej i slabej wladzy radzieckiej jest „nie na reke”. Przyczyny braku stabilizacji politycznej a w konsekwencji regularnej wymiany not dyplomatycznych dotycza przede wszystkim spraw toczacych sie wokol Kolei Wschodnio-Chinskiej (nie mylic z Koleja Transsyberyjska na jej dalekowschodnim odcinku w calosci lezacym na terytorium ZSRR). Rosja carska wniosla istotny wklad w budowe w latach 90ch XIX wieku Kolei W-Ch jako eksterytorialnego szlaku komunikacyjnego na terytorium Chin bedacym „skrotem” do Wladywostoku do czasu wybudowania ostatniego odcinka Kolei Transsyberyjskiej (Transsibu) biegnacego od Czity przez Blagowieszczensk, Birobidzan, Chabarowsk i Ussuryjsk do wladywostockiego terminalu na Pacyfikiem. Jawne proby narzucenia wylacznej kontroli przez ZSRR nad tym waznym szlakiem komunikacyjnym staly sie zarzewiem zbrojnych incydentow granicznych i wrecz otwartych dzialan wojennych. Praktycznie, zatargi graniczne z wiekszym lub mniejszym nasileniem trwaly nieprzerwanie do czasow zakonczenia IIWS na Dalekim Wschodzie i utworzenia Chinskiej Republiki Ludowej.
Zwiazek Sowiecki uwazal sie za sukcesora umowy Rosji Carskiej z Chinami odnosnie budowy i eksploatacji Kolei Wschodnio-Chinskiej, a tym samym, roscil sobie prawo do pelnej kontroli nad ta strategiczna magistrala. Jednakze swoje pretensje ‘bycia w grze’ zglaszali rowniez Japonczycy, Amerykanie i Francuzi. W latach 1921-23 przy wsparciu Stanow Zjednoczonych intensywne starania unormowania statutu KW-Ch i podzialu wplywow z eksploatacji podjela Japonia. Jednakze, jej dazenie do powolania stalego miedzynarodowego nadzoru nad koleja (konferencja waszyngtonska w koncu 1922 r.), poza wyeliminowaniem Francuzow, nie przyniosla zadnych efektow. Wznowienie w roku 1924 stosunkow dyplomatycznych miedzy ZSRR i Chinami (zerwanych w 1921 z powodu ... wlasnie ... zatargow o Kolej Wschodnio-Chinska) i porozumienie o wspolnej kontroli nad KW-Ch w praktyce nie bylo realizowane. Rosjanie nie mogli w pelni korzystac ze srodkow transportu, ze skladowania i przechowywania towarow po uzgodnionych stawkach, nie przedstawiano im rozliczen z tranzytu, kosztow eksploatacji, oplat ubezpieczeniowych itp. Dopuszczano sie zatrzymywania i otwierania rosyjskich przesylek dyplomatycznych.
