Zangazowanie w internetowa dyskusje

[stella25b]

Naleze do ludzi ktorzy czesto olewaja internetowe dyskusje nawet jesli
wczesniej byli w nie barzdzo zaangazowani. Nie tyle z braku mocnej czy nowej
argumentacji lub jej braku, ale odczucia znuzenia takowa. W pewnym momencie
mam dosc i moja energie wole spozytkowac w inny sposob, niz zazarta dyskusja
na laczach. Poprostu uciekam i nie interesuje mnie jak potoczy sie dalej
rozmowa i co mysla o mnie moi rozmowcy. Nie musze stawiac tej przyslowiowej
kropki nad "i".
Czesto, juz po czasie, chetnie czytam taki stary temat i juz bez emocji
rozwazam wypowiedzi dyskutantow.

nieno

[jottka]

dyskusje netowe są męczące, ponieważ paluszki zaczynają boleć:) a w rozmowach
bardziej zasadniczych już samo wyjasnienie sobie wzajem pojęć podstawowych
zajmuje strasznie dużo czasu, a potem jeszcze przeczytać trzeba, co rozmówca nam
odpowiedział, no a potem skorygować te trzy zdania, w których niewłasciwie
streścił nasz punkt widzenia

no jednak nie masz to jak miłe smol-toki:)

[stella25b]

Mam wrazenie, ze Ty droga J-ko wogole ucieklas do zycia w realu, pomijajac juz
te obolale palce:)

[jottka]

że nieprawda, już dawno ustalono, że jestem bytem sieciowym:( tylko, że ostatnio
sobie straszę z oddali

[agni_me]

Nigdy forumowa dyskusja nie podniosła mi cieśnienia ani nie wzruszyła, ale
kilka razy skłoniła do rozmów na temat poza forum z "prawdziwymi ludźmi".
Ogromnie cenię sposób w jaki rozmawiają beatanu i staua. Same argumenty i
szacunek dla współwątkowiczów, bez złośliwostek, i choć szalenie osobisty
sposób wypowiedzi, to nigdy nie krępujący czytacza. Co nie znaczy, że nie
doceniam innych, zwłaszcza, że jednolitość bywa nudna.
Jak to niedawno powiedziała jen - przestaję wątek czytać, kiedy zaczyna on
przypominać słowną masturbację. Poza tym często zdarza mi się o wątku jakimś
zapomnieć nawet jeśli brałam czynny udział w dyskusji.

[braineater]

Również na cisnienie internetowe debaty mi nie wpływają dodatnio/ujemnie. Ot po
prostu rozrywka o wiele ciekawsza niz rozwiązywanie krzyżówek, a przy tym mozna
się paru ciekawych rzeczy dowiedzieć.
Natomiast zapominanie gdzie to ja ostatnio pisałem, jest nagminne i męczacym
potem bywa przypominanie sobie wszystkich argumentów jakich się już użyło:)
Stąd retardacje i repetycje az do kompletnego zapetlenia i zapóźnienia:)
Ale w kategorii niezobowiązujących rozrywek yntelektualnych, pisanina na forum
rulezzzz!:P

Pozdrowienia:)

[stella25b]

Agni i Brain, podziwiam za wyjatkowe cool'owate podejscie do sieci. Mnie
niestety czesto ponosza emocje, aze nie jestem exhibicjonistka w tej dziedzinie
wybieram droge ucieczki.

[jenny_s]

Muszę wyznać, że od dłuższego czasu napawacie mnie szczerym podziwem
ilością "produkowanych" (przepraszam za słowo) wypowiedzi. Dyskusje, nowe
tematy, wspomnienia, bolączki, ledwie nadążam z czytaniem wybranych (czasem,
prawda, na chybił trafił) wątków, a już żadną miarą nie znalazłabym czasu na
uczestniczenie, nie mówiąc o pełnym zaangażowaniu. Gratuluję inwencji
uczestnikom TWA (muszę przyznać, że jednak zdecydowanie wolałam starą nazwę
tego forum) i naprawdę miło wiedzieć, że jest takie miejsce w sieci, w które
można zajrzeć bez obawy, że 90% wypowiedzi to najzwyklejsze bicie piany.

A może znacie jakiś miły i niedrogi sposób na rozciąganie doby?


Serdeczności

[braineater]

Jenny - u mnie akurat to jest sposób wypełniania czasu w pracy, gdy nikt sie
nie dzieje, to po pierwsze, po drugie zaś, coraz bardziej się przekonuję, że
pisanie jest dla mnie naturalniejszym sposbem wypowiedzi, o wiele
wygodniejszym, i pozwalającym na więcej niż mówienie. No i kurce, klasyczna
grafomańska przypadłość: ja po prostu lubie pisać, dopoki nikt mi za to nie
płaci, lub nie każę sam sobie tego robić - wtedy jest to czynnośc najbardziej
znienawidzona.
A legalnych sposobów na rozciągnięcie doby chyba nie ma:)
Natomiast, co do nazwy, zawsze, jak zresztą i każdy możesz podac pod rozwagę i
g...wanie (Wyraz zakazany - patrz TEMATY TABU:) nową.

Pozdrowienia:)

To jest problem....

[dr.krisk]

jenny_s napisała:

> A może znacie jakiś miły i niedrogi sposób na rozciąganie doby?
No wlasnie - tu czlowiek chcialby sie wypowiedziec, intelektem blysnac,
erudycja sie nienachalnie popisac... a rzeczywistosc skrzeczy, czasu i starunku
wymaga! I jak juz zalatwimy czasem owe sprawy niecierpiace zwloki, to z nas
samych zostaja (prawie) zwloki, intelekt paruje, i jedyne na co mnie stac to
przyswojenie wieczorem wiadomej szklaneczki. Mam stale poczucie braku czasu,
spoznienia, niedomkniecia, niezalatwienia. I na to chyba juz nie ma rady...

[braineater]

Nie planować
nie myśleć na przód
nie zastanawiać się co będzie jutro
carpe diem itdp
Horacy miał rację:)

No i nie mieć 'spraw':P

Pozdrówka wszystkim zagonionym:)

Karpie diem....

[dr.krisk]

braineater napisał:

> Nie planować
> nie myśleć na przód
> nie zastanawiać się co będzie jutro
> carpe diem itdp
> Horacy miał rację:)
>
> No i nie mieć 'spraw':P
>
> Pozdrówka wszystkim zagonionym:)
Nie da rady. Mam prusko-pomorski charakter, gdzie wszystko musi byc na swoim
miejscu, kartka z kalendarza codziennie solennie zerwana a skarpety pocerowane.
Niebo gwiazdziste nademna a podloga wyszorowana.
Ale..... Nigdy nie przepadalem za latynoskim "zyciem chwila", uwazalem to za
przejaw slabosci charakteru. W zeszly likend siedzialem w malej kawiarni nad
Zatoka Meksykanska i nic nie robilem. Kawiarnia byla wlasnacia jakiejs
meksykanskiej rodziny, ktorej to dorodne potomstwo plci zenskiej obslugiwalo
gosci (tez Latynosow glownie). Jako podklad muzyczny byly jakies gardelowskie
tanga (choc to Argentyna raczej). Przyjemnie sie siedzialo bez myslenia o
jutrze, przegladajac podarty album z reprodukcjami Fridy Kahlo..... Manana!

[stella25b]

Hahaha "prusko-pomorski charakter. Dochtore, widze ze u Ciebie najpierw
priorytety a pozniej ulanska fantazja greka Zorby;)

Wlasnie tak!

[dr.krisk]

Jakos godze w sobie owe, zdawaloby sie wykluczajace, cechy charakteru. A moze
mnie jest dwoch? Na razie nie moge sie rozpisywac, bo musze naostrzyc moje
wszystkie olowki: idealnie pod tym samym katem, poukladac je rowno na biurku....

Technika ostrzenia ołówków

[beatanu]

Właśnie - jaką stosujesz technikę ostrzenia ołówków?

Btw -czy istnieją jeszcze takie śmieszne temperówki z żyletką w środku? Toż to
była zabawa, gdy trzeba było zaostrzyć dwanaście kredek, które łamały się w
zastraszającym temie... No ale to było baaaardzo dawno temu.

B, którą napadły wspomnienia z przedszkolnych lat.

[daria13]

Pamiętam te nieszczęsne temperówki! Ło matko, ale to była jazda! Dam sobie
niemal wszystko uciąć, że takich już nie robią, bo i żyletki jakoś zupełnie
wyszły z użycia. Strasznie żałuję, że nie zachowałam takiego ustrojstwa na
pamiątkę, żeby teraz pokazać dzieciom. Właśnie teraz myślę, ile tego typu
przedmiotów odeszło w niebyt, hmmm...
Kto w Torbie pamięta temperówki z żyletką, ręka do góry! Dla najmłodszego
uczestnika, który miał toto w ręce - oklaski.
Pozdrawiam:)

[daria13]

Dla ułatwienia dodam, że owe temperówki były w kształcie gitaropodobnym, jak mi
się zdaje, choć pewności nie mam:)
P.

temperówka z żyletką

[beatanu]

Dla ułatwienia podrzucam obrazek :)

polskaludowa.com/codzienne/jpg/temperowka_2.jpg
B (ze wszystkimi paluszkami u rąk mimo systematycznego używania temperówki z
żyletką w latach 60-tych i 70-tych)

[anikraw]

pamietam tę temperówkę:) boze kedy to było:)

[stella25b]

Ile ja sie nameczylam zeby naostrzyc taka temperowka kredki. Pamietam, ze
podziwialam moja mame, ze jej to tak pieknie wychodzi. Podnosze wiec 2 rece do
gory, ze znam, uzywalam i jestem to pokolenie.

[braineater]

Ehh
ja jako pokolenie pachnących kolorowych żelopisów przyznam szczerze, że
zupełnie nie wiem o czym mówicie. Forkę zobaczyłem, ale takiego instrumentum
kompletnie nie pamiętam.

P:)

[nienietoperz]

Zglaszam sie chwilowa (dopoki mlodziez nie wyprzedzi) po nagrode!
Moja Mama uzywala takiej temperowki jeszcze jakies 5-6 lat temu, a z dziecinstwa
swietnie pamietam, kiedy zolta temperowka ze srebrna zyletka lezala w czerwonym
plastikowym pojemniczku na rzeczy rozne. Nota bene pojemniczki w postaci
plastikowych miniwalcow roznej wielkosci polaczonych ze soba i umozliwiajacych
przechowywanie dlugopisow, olowkow (te wyzsze) gumek i temperowek (te nizsze)
tez chyba pamietacie?
Nigdy nie umialem sobie z zyletkowa temperowka radzic. Podobnie zreszta jak z
niczym innym co wymagalo elementarnej sprawnosci manualnej.
Ech.

Wasz
nntpz

Dr KrisK i temperowki - czyli o dorastaniu......

[dr.krisk]

Tklyscie czulej struny w mej pamieci zmaconej, wspomnienia rzewne powrocili i
lzy mnie poplyneli na wspomnienie mlodosci niewinnej w Szkole Podstawowej Nr. 4
imienia Konopnickiej przetrawionej, wsrod zapachu lizolu pomieszanego ze
smrodem niedomytych dzieciatek....
Pamietam, ba - nawet posiadam! - taka temperowke.... Jako dziecko grubawe,
niewinne i dobrze wychowane, przekonany bylem ze oto zyje na najlepszym z
mozliwych swiatow! Przekonanie moje, podsycane umiejetnie przez oficjalna
propagande, nauczycielstwo indoktrynujace z obowiazku, a takze przez wrodzony
wowoczas optymizn, wystawiane bylo na ciezka probe przy usilowaniu zaostrzenia
olowka, badz kredki.
Otoz wspomniana temperowka wykonana zajczesciej byla z dosc wiotkiego plastyku,
i gibala sie w rekach. Umieszczona w srodku zyletka byla zwykla zyletka do
golenia - tez wiotka i tracaca ostrosc po kilku struzynach (Rawy Lux byly jakby
trwalsze, Polsilver zupenie sie nie nadawal...). Natomiast olowki i kredki
wykonane byly z zylastego drewna swierkowego, co skutecznie uniemozliwialo w
praktyce ich zaostrzenie. Teraz to wiem, ale wowczas przekonany bylem ze to
wina mojej niezdarnosci, i z zapalem zasypywalem swiat dokola wiorkami z
nieszczesnych wyrobow Panstwowej Fabryki Olowkow w Pruszkowie (Kredki Szkolne
Nr. 3 - na przyklad). Co gorsza, wiekszosc olowkow i kredek wyposazona byla od
poczatku w polamany grafit, tak wiec niejednokrotnie mozna bylo sie dostrugac
do samego konca, uzyskujac jedynie zalosna kupke wiorkow i polamanego
grafitu....
Dla mnie byl to dowod, ze musze jedynie udoskonalic technike strugania,
delikatnie zbierac cieniutkie jak muslin struzyny, muskac ostrzem zyletki
grafit wrazliwy jak nitrogliceryna, zastepujac niedostatki materialu wlasna
gorliwoscia i pasja strugacza. Nic z tego.
Na szczescie pojawily sie z czasem zolte automatyczne olowki marki Kohinoor,
produkowane w nieistniejacym obecnie, a bratnim wowczas kraju o nazwie
Czechoslovakia.
Z tej calej przygody pozostaly mi dwie rzeczy:
a) trwajace do dzis swiete przekonanie, ze jezeli cos nie idzie tak jak isc
powinno, to jest to wylacznie moja wina: najwyrazniej za slabo sie staram...
b) milosc do ladnych drewnianych olowkow. Ostrze je elektryczna temperowka i
lubie obserwowac jak w trakcie pisania sciera sie grafit, litery z finezyjnie
cienkich staja sie zamaszyscie grube - sygnal, ze trzeba odlozyc pisanie i
znowu naostrzyc! W ogole mam slabosc do przyborow biurowych: ladny olowek,
pioro, pisak, gumka, papier..... potrafie godzinami grzebac w eleganckich
sklepach papierniczych.
Ale to juz temat na inna historie!
KrisK

[daria13]

Jako, że juz chyba nikt z młodszego odłamu Torby się nie wypowie w kwestii
temperówek z żyletką, ogłaszam zwycięstwo Nienietoperza i zgodnie z obietnicą
biję brawo na stojąco!!!! Skądinąd ciekawe, że Braieater niby to samo
pokolenie, a temperówki nie zna.
Wspomnienia temperówkowe Kriska za to jak zwykle dostarczają ogromnej dawki
radości. Jak to dobrze, że jesteś dottore, bo u nas już pochmurno i coraz
ciemniej, a twoje posty wspominkowe wnoszą tyle uśmiechu w tę naszą szarość
polską i jesienną:) Dziękuję za uśmiech:)
Pozdrawiam z wdzięcznością:)

Moje wspomnienia....

[dr.krisk]

daria13 napisała:

>> Wspomnienia temperówkowe Kriska za to jak zwykle dostarczają ogromnej dawki
> radości.
Ha! A jeszcze w kolejce czeka Straszliwa Opowiesc o Worku z Kapciami, Bolesnej
Tarczy Szkolnej.... o pisaniu stalowka, kalamarzu, plastelinie oraz
wyrafinowanych potrzebach Pana od Prac Recznych nie wspomne (skad do cholery
wziac bylo w PRL-u sklejke 5 mm!).....
Ale to przy okazji!
Tez pozdrawiam serdecznie, zazdroszczac niskich temperatur, pochmurnego nieba i
dzdzu jesiennego. Ostatnia noc spedzilem przywiazany do ryczacego
klimatyzatora - oddalenie sie dalej niz metr grozilo udarem cieplnym...
KrisK z Temperowka

Nie worek z kapciami tylko JUNIORKI!!!

[stella25b]

Pamietam te mecyje z obuwiem zmiennym w szkole i pamietam hit poczatku lat 70-
tych czyli Juniorki. Zastapic mialy tenisowki, trampki, adidasy i inne temu
podobne. Tez mi mama kupila takie piekne czerwone.

[beatanu]

dr.krisk napisał:
>W ogole mam slabosc do przyborow biurowych: ladny olowek,
> pioro, pisak, gumka, papier..... potrafie godzinami grzebac w eleganckich
> sklepach papierniczych.
> Ale to juz temat na inna historie!

Toż to temat pasujący jak nic do "szajb naszych kochanych"... No i jeszcze raz
przyznaję, że ten rodzaj słabości podzielam z zacytowanym wyżej panem :)

ZAWSZE będąc w księgarni zbaczam po jakimś czasie do oddziału materiałów
piśmienniczych i usiłuję sobie przypomnieć czy na pewno aby ktoś w rodzinie nie
potrzebuje nowego ołówka/długopisu/gumki itp itd. Uwielbiam brać do ręki te
kolorowe cacka i wypróbowywać je na wyłożonych obok karteluszkach. Choć do tej
pory największym sentymentem darzę i najbardziej lubię "normale" drewniane
ołówki. Tutaj jestem jednak bardzo wybredna (nauczona przykrym doświadczeniem
kredek w PRL-u?) - stawiam na jakość i ołówki (dawniej kredki dla dziewczyn) są
zazwyczaj niemieckie. (Kiedyś udało mi się kupić całe dziesięć mniej lub
bardziej zaczarowanych ołówków z Czech. Jakość świetna!)

Ale też bez bicia przyznaję się, że w podróży posługuję się takim bardziej
nowoczesnym wariantem wspomnanego przez Ciebie Krisku automatu Kohinoor.
Ostatnio w przepięknym wrzosowym kolorze. No jak ktoś ma fioła, to ma... i już!

Pozdrawiam sentymentalnie-ołówkowo-papierniczo,
B
P.S. Zazdroszczę posiadania temperówki z żyletką...

[dr.krisk]

Ja natomiast lubie olowki holenderskie... oraz wloskie (to wyrafinowanie!)
przyrzady do pisania. Niestety - w USA kroluje w tym wzgledzie calkowite
bezguscie typu BIC i PaperMate...
A temperowke na zyletke mam, ale dosc solidna i zyletka juz fachowa, gruba i
ostra. Ale wole moja elektryczna.
Aha - czy obgryzaliscie w latach szkolnych olowki? Ja nigdy - brzydzilem sie
sladami siekaczy i oslinionymi koncami kredek.... Ale moje kolezenstwo
najwyrazniej musialo scierac sobie przednie uzebienie, bo na takiej matematyce
to jakby stado wiewiorek siedzialo!

[aaneta]

O, tak, ja też uwielbiam sklepy papiernicze! Ile tam skarbów!
A z ostrzeniem ołówków i kredek nigdy nie miałam problemów, bo robił to mój
tata, nie uznający absolutnie żadnych temperówek. Używał zawsze scyzoryka albo
jakiegoś małego noża, i ja robię podobnie. Oczywiście moja technika jest o niebo
słabsza od tej, którą stosował mój tata, on to robił bardzo sprawnie i
precyzyjnie, ale tak rzadko używam ołówka, że ujdzie.

[nienietoperz]

Po pierwsze dzieki za Dariowe brawa.
Po drugie temperowki + Aanecie wspomnienie Taty ostrzacego takowe przypomnialo
mi magiczne miejsce w domu z okresu dzieciectwa wczesnego, a mianowicie
sekretarzyk rodzicow. Spelnial wszystkie czarodziejskie warunki: byl zamykany na
kluczyk, nie byl dzieciom zazwyczaj dostepny, mial wewnatrz mase blizej
niezidentyfikowanych obiektow papieropodobnych (prace Mamy, ksiazki Taty,
taejmnicze notatniki, stare listy) i papierozwiazanych (np. stare gumki,
przyciski do papieru, lampka). Zdecydowanie ulubiona zawartoscia byly pocztowki.
Srednio raz na rok mozna bylo wszystkie wyjac, przegladac, pytac sie kolejny raz
kim byli Gienia z Wojtkiem i gdzie jest Iwonicz-Zdroj. Cos pieknego.

Po trzecie mimo kilkunastu lat roznicy doswiadczenie zapachu lizolu w SP imienia
Konopnickiej z Kriskiem mamy wspolne.

Wasz
nntpz

[eva.68]

A ja znam szkołę, w której owego środka używało się jeszcze całkiem niedawno.
Bo był tani a dyr. oszczędny, ku utrapieniu pań sprzątaczek, które z owym
lizolem zmuszone były znajomość dość bliską zawrzeć. Ale przestali to
produkować albo... dyr. w końcu się ucywilizował. :-)
A moje osobiste, najbardziej przykre, wspomnienie dotyczące obecności lizolu w
szkolnej toalecie sięga czasów mojego debiutu szkolnego (wtedy to jeszcze nie
była "zerówka" ale ponieważ przedszkole do którego uczęszczałam nie mieściło
wszystkich chętnych uczęszczajacych, ostatnią grupę zainstalowano w pobliskiej
podstawówce). Pewnego dnia strasznego ów lizol właśnie wyżarł piękny czerwony
kolor z moich wyjściowych wełnianych spodni, które opadły mi ciut za nisko
podczas wykonywania pewnych toaletowych czynności. A posadzka była świeżo
odświeżona... Co ja wtedy przeżyłam!!! Do końca dnia w przedszkolu musiałam
paradować w samych rajtuzach. Co za wstyd! (czy ktoś z Was to rozumie?) No i
oberwało mi się w domu. Za zniszczenie najlepszych spodni.
Pozdrawiam :-)

Straszne....

[dr.krisk]

Straszna opowiesc - prawie taka jak moja o Spodniach Ciagle Pekajacych na
Tylku: mialem takie, tatus przywiozl z NRD, wykonane (czyba odlane..) z
jakiegos potwornego bistoru przecierajacego wszelkie nici na szwach. Co pewien
czas pekaly mi w najmniej odpowiednich momentach, pobudzajac gawiedz szkolna do
paroksyzmow radosci...
Co do lizolu, to mam z nim porachunki osobiste tez - moja mama uznala go za
najlepszy sposob na zapewnienie czystosci w domu, i szorowala z zapalem
wszelkie zakamarki w ktorych mogla sie jakas bakteria uchowac. Nic wiec
dziwnego ze z luboscia pozeralem niemyte owoce, obsciskiwalem sie z obcymi
psami i kotami, o kolezankach nie wspomne!
Straszne to byly czasy!
KrisK

[beatanu]

eva.68 napisała:
>Co ja wtedy przeżyłam!!! Do końca dnia w przedszkolu musiałam
> paradować w samych rajtuzach. Co za wstyd! (czy ktoś z Was to rozumie?) No i
> oberwało mi się w domu. Za zniszczenie najlepszych spodni.

Rozumiem Twój wstyd jak najbardziej, sama kiedyć paradowałam w samych
rajtuzach, żenada okrutna.
I współczuję Ci - zwłaszcza za to oberwanie w domu... jakby to była Twoja wina,
że takiego świństwa używano do zmywania podłóg w toaletach. Jakby dzieci za
cokolwiek musiały obrywać...

A tak już trochę bardziej a propos słonia - czy to nie wspaniałe, że tak
sprawnie przechodzimy od zaangażowania w internetowe dyskusje, poprzez
temperówki, do środków odkażających w zamierzchłych (choć nie do końca
zamierzchłych, jak wynika z raportów Twaczów) czasów? Uwielbiam takie
prześlizgnięcia w temacie wątku!!!

Beata adorująca TWA i TWA-czy, cobyśmy nie zapomnieli skąd ten piękny skrót się
wziął :)

Bardzo wspaniale!

[dr.krisk]

beatanu napisała:

> A tak już trochę bardziej a propos słonia - czy to nie wspaniałe, że tak
> sprawnie przechodzimy od zaangażowania w internetowe dyskusje, poprzez
> temperówki, do środków odkażających w zamierzchłych (choć nie do końca
> zamierzchłych, jak wynika z raportów Twaczów) czasów? Uwielbiam takie
> prześlizgnięcia w temacie wątku!!!
Bo to przeciez wszystko interesujace nad wyraz! I nawet przy okazji takich
smiesznych tematow niejedna calkiem powazna mysl sie ujawni, pytani ejakies
wazkie a i odpowiedz sie czasem znajdzie....
Pozdrawiam - KrisK

[braineater]

dr.krisk napisał:

I nawet przy okazji takich
> smiesznych tematow niejedna calkiem powazna mysl sie ujawni, pytani ejakies
> wazkie a i odpowiedz sie czasem znajdzie...

No właśnie - powiedzcie mi, o rado Starszych forum onego, czemuż, ach czemuż
całe dziecięctwo w latach 80 pędzone, musiałem, ja, facet, paradować w
fioletowych rajstópkach, popod równie fioletowe gabardynowe spodnie? Czemu łeb
mój zdobiony był koafiurą na pazia? Czemu rękawiczki występowały, wszystkie 10
par co roku gubionych, ze sznurkiem, ale za to bez palcy?
No i pytanie najważniejsze - gdzie się podziały srebrne RELAX'y?

Poratujcie dziecine, dobrzy ludkowie, odpowiedzcie....

[beatanu]

braineater napisał:
> No właśnie - powiedzcie mi, o rado Starszych forum onego, czemuż, ach czemuż
> całe dziecięctwo w latach 80 pędzone, musiałem, ja, facet, paradować w
> fioletowych rajstópkach, popod równie fioletowe gabardynowe spodnie? Czemu
łeb
> mój zdobiony był koafiurą na pazia? Czemu rękawiczki występowały, wszystkie 10
>
> par co roku gubionych, ze sznurkiem, ale za to bez palcy?
> No i pytanie najważniejsze - gdzie się podziały srebrne RELAX'y?

Oj ciężko będzie, ciężko z odpowiedzią - a to m. in. dlatego, że odpowiedź
zahaczyłaby niebezpiecznie o jeden z tematów tabu, i nie chodzi mi o "wyrażanie
niepochlebnych opinii o ojcu-założycielu" ,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,,0 -
- tutaj dopisał się kot-niecnota i siedzi teraz na półce nade mną, szczerzy
kły i nie chce powiedzieć o co mu chodziło :(

A może taka była wtedy moda? Unisex?

I przyznam, że musiałam na googlach sprawdzić co kryje się (kryło się?) pod
nazwą RELAXY. Teraz kojarzę jak przez mgłę, ale w latach 8o-tych byłam już za
dużą dziewczynką, żeby pozwolić sobie włożyć na nogi TAKIE BUTY. Ale może były
wygodne i ciepłe? Co ja tam wiem...
B

O rajstópkach i innych takich :-)

[eva.68]

W latach 80 to ja już Bardzo Dorosła byłam i z zasady nie nosiłam podspodnio
żadnych rajtópek, nie tylko fioletowych. ;-) Ale myślę, że Braineaterowa mama
tak z troski o zdrowie dziecięcia i z braku innych podspodnich "materiałów",
które by zastąpić owe rajstópki mogły. Czasy wtedy takie były, że często trzeba
było lubić, co się miało. ;-)
Sznurek w rękawiczkach służyć miał właśnie temu, żeby ich zgubne tendencje [;-)]
ukrócać. Moja mama dorabiała mi takie sznurki, kiedy nie było w komplecie. Ale
bezpalczasych zupełnie rękawiczek nie pamiętam ze swojego dzieciństwa. Z bardzo
wczesnego dzieciństwa własnego dziecka (jakieś 4 lata do tyłu) i owszem. I
miało to chyba ułatwić nadziewanie na taką małą łapkę, co nie potrafi się
rozcapierzyć. ;-) Dość wygodne i czas zoszczędzające. Ale przez dziecię
nielubiane, nawet takie niewielkie (dziecię).
Relaxów nie posiadałam i pewnie ubolewałam skrycie. Nie była to chyba jednak
Rozpacz Ogromna, bo nie zachowałam w bolesnej pamięci. ;-)

Beacie Bardzo Dziękuję za zrozumienie i współczucie. Zupełnie serio.
Pozdrawiam

[daria13]

A ja mogę podac dokładny przedział czasowy, do którego królowały fioletowe
fajstópki. Otóż dla Julki, lat obecnie 14, nigdy nie udało mi sie kupić owych w
kolorze przyjemnym dla oka, np. granatowy. Były wyłacznie fioletowe, trupio
zielone (lubie zieleń, ale tamta była naprawdę jakaś obrzydliwa;) ewentualnie
chabrowym (taki wściekły odcień czegoś pomiędzy ciemnym niebieskim a
fioletowym).Ohyda. Ale już dla Kuby udawało się znależć kalsycznie granatowe,
który to kolor pozostał jego ulubionym po dziś dzień. Kuba wkrótce kończy 11
lat:)A od dwóch lat odmawia noszenia rajstop, ale znaleźliśmy kompromis i
nosimy wełniane kalesonki, czyli rajstopy bez stóp za to z rozporeczkiem,
urocze:))))
Za to między innymi nie znoszę zimy; za konieczność noszenia w mrozy rajstop
pod spodnie. Na samą myśl o tym, już mi sie odechciewa zimy, brrrr...
Pozdrawiam wszystkich serdecznie:)

Dario!

[beatanu]

> Za to między innymi nie znoszę zimy; za konieczność noszenia w mrozy rajstop
> pod spodnie. Na samą myśl o tym, już mi sie odechciewa zimy, brrrr...
> Pozdrawiam wszystkich serdecznie:)

A słyszałaś o legginsach z dzianiny jedwabnej? REWELACJA! Nie szczypią, nie
gryzą, lekkie i niegrube a ciepełko w zimie trzymają, że hej! I nie pocisz się
jak mysz nosząc je w pod spodniami w ciepłym pomieszczeniu. Jeżeli jesteś
zainteresowana, to podaj swój rozmiar na priva - mogę Ci przywieźć i podarować
w prezencie jesienno-TWA-iczowsko-warszawsko-gwiazdkowo-urodzinowym :)
B

[beatanu]

Hmmm. Dużo zależy od nastroju, tematu dyskusji, tego, co mam (albo czego nie
mam) do powiedzenia i... dostępu do kompa (dzielę go z dwoma czatującymi sporo
nastolatkami :) Najpierw odkryłam forum "wydawnictwa i ich obyczaje" - ale jako
początkująca tłumaczka traktowałam je tylko i wyłącznie jako źródło wiedzy na
tematy okołotranslatorskie. Pod koniec zimy stałam się namiętną czytaczką FK,
ale dopiero na TWA zaczęłam systematycznie pisać. Jestem więc niezaprawioną w
bojach dyskutantką w sieci i trudno mi wysnuwać jakieś ogólne wnioski...

Agni_me - dzięki! Poczułam się mile połechtana Twoimi słowami...
B

[staua]

Rowniez dziekuje Agni za komplement, niezbyt zasluzony, bo jednak do precyzji mi daleko (widze to
po dosc czestych nieporozumieniach).
Przestalam sie emocjonlnie angazowac w dyskusje na forum (GW to jedyny portal, ktorego jestem
uczestniczka) trzy lata temu, kiedy to na forum Uroda (tak!) rozgorzala dyskusja miedzy wegetarianami
i obroncami praw zwierzat a ich przeciwnikami. Byla to dyskusja, ktora spedzala mi sen z powiek przez
kilka dobrych nocy, po czym zorientowalam sie, ze nie moge normalnie funkcjonowac dlatego, ze
mysle o forum. Udalo mi sie jakos pojac, ze to absurd i od tej pory sie nie angazuje. No, najwyzej
minimalnie.
Czasem dzialaja mi na nerwy konkretne osoby, ale tez kiedy sie zorientuje, ze tak jest, staram sie po
prostu ich unikac (zaznaczam na szaro i juz).

[blue.berry]

ja tez mam za soba pare(parenascie?, paredziesiat?) takich dyskusji ktore
powodowaly ze sprawdzalam forum 500 razy dziennie, ze po zmianie biura na dom
rzucalam sie od wejscia do komputera, ze o iczym innym nie myslalam, ze na
spacerze ukladalam w glowie odpowiedzi.
powiedzialam sobie - basta!
szkoda nerwow
przeciez nie mam pojecia z kim dyskutuje, wiekszosc z dyskutantow zazwyczaj
bije piane i podgrzewa atmosfere, no i ma gdzies moje poglady.
zreszta to staly tekst mojego TZ "daj spokoj, to glaby, komu chcesz znow
objasniac swiat".
moze ma racje, moze nikomu juz nie warto.

mam za soba totalna fascynajcje internetem, wiele godzin spedzonych na chatach,
forach i innych. doswiadczenie dobre jak kazde inne. co zostalo - jedna
niewiarygodna fantastyczna przyjazn. warto? warto!
dzis ograniczam sie do 2, 3 forum - tematy wybieram wybiorczo:) - szukam miejsc
gdzie kultura jest nade wszystko (i dlatego dobrze mi z tym ze zostalam
zaproszona tutaj).
i to tyle.

pozdrawiam

[agni_me]

Kompletnie nie na temat, ale widzę, że brain męczył się potwornie chcąc wkleić
link, więc pozwolę sobie na odrobinę spamu - www.tiny.pl jest boskie. Polecam
ojcu założycielowi szczególnie. :)

[braineater]

heh - za leniwy jestem:)
i nie uwierzyłem, że do 3ch razy sztuka:)
ale dzięki za info

Pozdrowienia:)