Kurwa mać:(

Przecinki stosuję statystycznie co jakiś czas i zawsze przed "że"
i tak już zostanie.
Załozenie PO i Pis - u, jak je przedstawiasz nie stoją w sprzecznosci.
W gruncie rzeczy niezaleznie od poziomu uświadomienia zasada jest jedna, wygrywa
ten kto potrafi uwiarygodnić przed społeczeństwem swoje pretensje do rządzenia,
przekonując, że to dzięki jego polityce naród zyska najwięcej.
Z tego punktu widzenia, kampania pod "pióro" czy inaczej, nie ma znaczenia. To
nie jest kwestia do której jest sensownym przykładanie miary etycznej (bo
zakładamy, że procedury demokratyczne są zachowane w pędzie kurcgalopkiem do
żłobu co tym samym wyklucza ordynarne faule) tylko miarę skuteczności.
Ostatecznym weryfikatorem jest końcowa odległość miedzy deklarowanym przez
polityków celem a rzeczywistym wynikiem ich starań.
Dlatego nie rozliczam ich z intencji, programów deklaracji tylko z efektów
(tamte wcześniejsze rzecz jasna ważą przy wstpnej decyzji komu zaufać).
Osobiście jednak sram na to czy państwo będzie z nazwy etatystyczne, liberalne,
klerykalne, anarchistyczne, autorytarne. Czy będzie nim rządził Tusk, Lepper,
czy Zanussi, co tam będa pierdolić do mikrofonu i pod wąsem.Czy przekonają naród
do oddania władzy mądrą perswazją czy przechwycą ją lisim sprytem.
Jeśli żyło się w nim będzie bezpiecznie i dostatnio z zachowaniem wolności
gwarantowanych przez konstytucję, dostępu do szerokopasmowego internetu i
Bosmana 10 w skali boueforta, to to co się dzieje przy korycie ani mnie grzebi
ani zieje.
Etykieta "męża stanu" zarezerwowana jest dla polityków którzy ex post okazali
się w swoim rzemiośle wirtuozami, mającymi szczęście prostować kręte ściezki
histori narodów w momentach trudnych dla nich wyzwań. Ich biegłość i skutecznosć
jest oczywiście oznaką mądrości ale także dowodem czuwajacej nad nimi
opatrzności podsuwającej niekiedy bardzo szczęśliwe rozstrzygnięcia i zbiegi
okoliczności.
Sama odwaga i cnoty to za mało bo przymioty te nie chronią przed, bywa,
pionkowaniem całe życie na politycznm aucie.

Jakiś poziom wiary w istnienie w narodzie, któremu brak liberalnych tradycji
(albo ścislej który zapomniał o nich) zdolnosci recepcji, percepcji i
przyswajania nie tylko treści o konsystencji lepu na muchy, polityk powinien
posiadać. Nie może to być ani bezwarunkowa wiara ani bezwarunkowy pesymizm.
Postawa pierwsza grzeszy naiwnością, druga cynizmem.
Tusk nie wybrał kompromisu tylko stanął nieudolnie w rozkroku.
Okazał się technokratą który za późno zreflektował się, że ma argumenty które są
dobre na party z przedstawicielami biznesu a nie na wiecu ludowym.

Na koniec,nawet gdyby Platforma i Tusk przykameleonili jak wymagała tego
sytuacja i wygrali, to bez porozumienia społecznego nie mieliby szans długo się
utrzymać realizując śmiałe a niepopularne chociaz konieczne posunięcia.
Właśnie dlatego edukacja jest niezbędna żeby nie zdawawać się na zredukowaną
mocno (nie)prawdopodobieństwem możliwość, zaistnienia męża opatrznościowego
stanowego, który będzie w stanie pokonac opór materii i dźwignąć wbrew niej ten
bajzel.

(co to jest nagłówkowa zasada ppp? bo nie mam nie tylko pewności marksistowskiej
ani nawet podejrzenia marksistowskiego odnośnie jej)