wolontariat

[quarantina]

jako sposób na życie. U nas nie jest to chyba zbyt popularne, zwłaszcza, że
nie ma chyba żadnych zasiłków dla wolontariuszy. W Australii jest tak, że
wolontariusz po iluś latach pracy "na normalnym etatcie" zyskuje prawo do
zasiłku. Ma za co żyć.
Co myślicie o wolontariacie? Znam wolontariuszkę, która uczy dzieci w
Indiach. Jest zupełnie odjechana. Ma męża, który pracuje w jakichś pokojowych
organizacjach, też jest wolontariuszem. Żyją z zasiłku, bardzo skromnie.
Wydają się być zadowoleni.
Rzucam temat, ponieważ intrygują mnie tacy ludzie.

[froydis]

Jako sposob na zycie, rzeczywiscie nie jest popularne, bo niewielu jest takich,
ktorzy moga sobie na to finansowo pozwolic. A tym ktorzy moga, rzadko sie
chce...
Mnie szczegolnie bliska jest pewna wielka grupa wolontariuszy, ktorych sa w
Polsce setki tysiecy, a ktorych nikt wolonatiuszami nie nazywa. I choc
inwestuja swoj czas i pieniadze, to najczesciej sa przedmiotem
pogardy "wrazliwych inaczej" sasiadow czy rodziny. Tymi wolonariuszami sa
karmiciele kotow. Olbrzymia, bezimienna grupa spolecznikow, ktorym wolontariat,
w przeciwienstwie do ludzi pracujacych w domach dzieckach itp, nie przynosi
zazwyczaj ani odrobiny spolecznego szacunku. Przykre ale prawdziwe.

[8macek]

ja szczerze popieram!
mógłbym być woluntariuszem,ale jestem chyba zbyt leniwy.

[braineater]

bawiłem się w wolontariat. Dokładniej prowadziłem darmowe zajęcia w Domu
Dziecka - z historii sztuki, i z historii filmu. Zajęcie daje okrutną
satysfakcję, ale na dłuższa metę nie da się go pogodzić z normalnym zyciem. Ale
od wrzesnia już mam podpisane wstępne umowy ze szkoła mojej żony na prowadzenie
zajęc dla dziecieków - również z filmu, tylko bardziej jak, niz co. I się
cieszę.

P:)

[8macek]

tesz za buk zapłać?

[braineater]

za czysty bukzapłacz. Dla satysfakcji. Lubie to.
P:)

[8macek]

choć cie uściskam!

[froydis]

A to ja sie jeszcze wcisne z moim wolontariatem... Dwa razy popelnilam - w
teatrach. W jednym - porazka, bylam od odkurzania garderoby itp. Wolontariusz
rownal sie darmowa sila robocza. W drugim - bardzo udane 3 miesiace. Moglam
siedziec na probach, m.in. u Lupy, co bylo naprawde fantastycznym
doswiadczeniem.

[chihiro2]

Ja tez zajmowalam sie wolontariatem. Mialam staz w UNHCR (wolontaryjny), w
Niemczech w ramach studiow pomagalam jednej rodzinie bosniackiej, potem
organizowalam warsztaty dla dziewczynek z mniejszosci etnicznych sluzace
radzeniu sobie ze stereotypizacja. Wolontariat jest szalenie satysfakcjonujacy,
chetnie uczynilabym go swoim sposobem na zycie, gdyby mnie bylo stac. Z
przyjemnoscia pojechalabym do Indii na kilka miesiecy i pracowala w imie praw
kobiet. Ale coz, czasem szarawa rzeczywistosc nie pozwala mi zajac sie tym...

[samica1]

Coś podobnego mi się przytrafiło. Z trudnymi dziećmi w świetlicy
socjoterapeutycznej jako "pani od plastyki". Z tym, że inni podobni do mnie
brali pieniądze :) o czym dowiedziałam się zupełnym przypadkiem. I tamten czas
to raczej "frajerat", bo nawet materiały typu brystol czy emulsja przynosiłam
własne, nie wspominając o porządnych pędzlach. Satysfakcja tak, ale i trochę
niesmaku z powody nabycia wiedzy o tym, po co komu takie świetlice (przepływ
kasy między burmistrzem, opieką społeczną i kilkoma grubszymi rybami miejskimi).
A kiedy już podpisano ze mną umowę, to też nie była to umowa na jakiś program,
tylko na wykonanie "pomocy naukowych" itp.
Czysta satysfakcja, że się dzieci do dziś kłaniają :)