mnietka.kokietka
26.06.06, 14:23
wirtualnemedia.pl/document,,1314315,Szymon_Majewski.html
Rozmowa z Szymonem Majewskim o prowadzonym przez niego show w TVN i
kabaretowych 'Rozmowach w tłoku'.
Robert Patoleta: - Jak czułeś się jako Miss Marsa w ostatnim odcinku przed
wakacjami?
Szymon Majewski: Czułem się kapitalnie. Uwielbiam takie przeróbki. Jako Miss
Marsa byłem pomalowany na zielono. Do tej pory mam na swoim ciele oazy
zieleni. Ta zielenina, sałata pojawia się ciągle w niespodziewanych
miejscach, na przykład w uszach. W niektórych miejscach schodzi, w niektórych
świetnie się trzyma. To jak śnieg w górach leżący jeszcze w czerwcu.
- Jak duży udział masz w wymyślaniu takich szalonych pomysłów do scenariusza
programu?
Mam dużo pomysłów i najczęściej są brane do programu, ale nigdy by nie
powstał, gdyby nie było tam innych ludzi. Osób pracujących nad programem jest
20 – 30. Ścisłe grono wymyślające to 7 – 8, reszta to ludzie, którzy myślą o
ciuchach, różnych grepsach, jak ustawić zdjęcia. Ten organizm funkcjonuje
tydzień w tydzień do tego stopnia, że program jest nagrywany, a ekipa już
siedzi i wymyśla, łowi i sprawdza pomysły do następnego programu. Dzięki temu
zdejmują ze mnie trochę odpowiedzialności. Gdybym miał od początku do końca
odpowiadać za program, to bym psychicznie nie wytrzymał.
- Zawsze byłeś pomysłowy i rozpierała cię energia. Jako uczeń dostałeś na
przykład uwagę dzienniczka: „biega na korytarzu w drugą stronę”. Co to miało
znaczyć?
Kiedy kazali nam chodzić w szkole, to zastanawiałem się: „A w zasadzie
dlaczego?”. Ruch na korytarzu był w lewą stronę, to ja szedłem w prawą.
Dlaczego musiałem robić to, co wszyscy? Był we mnie gen nadpobudliwości. Coś
kazało mi sprawdzać granice. Nie byłem jednak buntownikiem, nie podpalałem
Reichstagów ani Białych Domów. Bliżej było mi do „Pomarańczowej alternatywy”.
- Parę lat później stałeś się znany jako autor „Spontonów” w Radiu Zet.
Pamiętam inną audycję, która była parodią „Dynastii” i została nadana w tym
samym czasie, kiedy w telewizji leciał kolejny odcinek serialu.
To początki mojej pracy w „Zetce”. Siedziałem naprzeciwko telewizora i
komentowałem na żywca, co dzieje się w danym momencie w odcinku. Gadałem
totalne bzdury. Sto procent abstrakcji. Bardzo się to ludziom podobało,
aczkolwiek nie wszyscy byli w stanie wytrzymać. Ci, którzy myśleli, że będę
opowiadał dokładnie to, co jest w serialu, mogli się pomylić. Bardzo miło to
wspominam, bo to był sprawdzian zmysłu improwizowania. Każda kolejna sytuacja
podnosiła poprzeczkę do góry. Opowiadałem o tym, co się Blake’owi przydarzyło
albo o tym, że Krystle spadła ze schodów. Taka mniej więcej była dramaturgia.
Podejmowałeś próby parodii innych seriali?
Przez moment chciałem to samo robić z „Doktor Quinn”, ale to już nie
wychodziło, dlatego że ten serial był mniej paździerzowy. W „Dynastii” kapało
od złota, od napuszenia aktorów, od zadęcia, było więcej kiczu. „Doktor
Quinn” to serial dziejący się na prerii w jednym domku. Przejechał koń, widać
było górę i cześć.
- W świadomości widzów zaistniałeś jako wynalazca w programie Alicji Resich-
Modlińskiej. Potem miałeś „Słów cięcie, gięcie” w Canal +. A jak doszło do
tego, że zacząłeś prowadzić „Mamy cię” w TVN-ie?
Pracowałem w Radiu Zet od prawie piętnastu lat, ale telewizja cały czas
kręciła się wokół mnie. Co pewien czas otrzymywałem propozycje prowadzenia
programów, ale one na ogół mi się nie podobały. Nie dawały swobody, albo same
pomysły formaty nie stanowiły dla mnie ciekawego zadania. Kiedy dostałem
propozycję prowadzenia „Mamy cię”, poczułem, że to jest szansa stworzenia
czegoś własnego. I to się sprawdziło. Czułem się tam dobrze. Miałem poczucie,
że jest mój program.
- Nie wydaje ci się, że „Mamy cię” można było pociągnąć trochę dłużej?
Myślę, że tak. Mam nadzieję, że ktoś do tego jeszcze wróci. Problem był w
tym, że w Polsce jest mało tzw. celebrities. We Francji można wkręcać
wszystkich piłkarzy z reprezentacji po kolei, bo wszyscy są bardzo znani. U
nas zna się co najwyżej Otylię Jędrzejczak i Adama Małysza. Aktorów też nie
jest tak dużo, seriali nie ogląda 60 milionów osób, tak jak w Stanach. Gagi
kosztowały bardzo dużo, ich organizacja pochłaniała sporo czasu. Zabawa
zataczała coraz szersze kręgi i coraz częściej ktoś się orientował, że jest
wkręcany. Oddziaływało to na atmosferę programu, bo siadało napięcie.
- Jaka była największa wpadka?
Bywało tak, że ktoś się po prostu wystraszył i uciekł. Tak było z Moniką
Brodką. Po minucie uciekła, bo sytuacja jej nie pasowała. Małgorzata
Domagalik tez zorientowała się bardzo szybko. Człowiek z którym przyszła
zawsze klnie, a tu nagle przestał bluzgać, więc wyczuła, że coś musi być nie
na rzeczy. Zobaczyła, że sytuacja jest dziwna, więc pewnie jest nagrywana.
- Ciekawe jest to, że im starsi widzowie, tym chętniej wybierają twój
program. Przypuszczałem, że to raczej młodzi ludzie są lepiej nastawieni do
takiego rodzaju humoru.
O dziwo bardzo dużo kobiet ogląda program – 60% z dużych miast. Być może
więcej starszych osób, ale w ogóle ten show ma większą widownię niż „Mamy
cię”. Okazało się, że program jest bardziej komercyjny od tamtego. Mam
wrażenie, że jestem sympatycznie odbierany przez ludzi. Nawet, jeśli drę
łacha i widzowie nie do końca zgadzają się z moją oceną politycznych
wydarzeń, które prezentuję, to mają przed sobą faceta, który też się śmieje z
siebie. W ostatnim programie Martyna Wojciechowska pokonała mnie w siłowaniu
się na rękę. Ilu facetów dałoby się pokonać dziewczynie?
Szczytowanie oglądalności programu przypada na „Rozmowy w tłoku”.
To jest już wizytówka programu. A jeszcze rok temu nikt nie dawał temu
kabaretowi prawa do jakiegokolwiek sukcesu. W ogóle program na początku nie
miał kredytu zaufania. Czułem po „Mamy cię” presję. Ciężko przychodzi ludziom
oswajanie się z kimś nowym na antenie. Kiedy już przyzwyczają się, to zaczyna
się czekanie mniej więcej takie jak na mecz Polska – Ekwador. Ten program
przechodził trzy fazy. Pierwsza okres totalnej „zjebki” trwał cztery
tygodnie. Potem nagle był zachwyt i nagrody. A teraz jest trzecia faza – bij
mistrza. Krytyków drażni każda minuta programu - tu się wyłożył, jak on się
ubrał, to już gdzieś było. Dlatego nie czytam forów internetowych ani listów.
Nie chcę się dołować. Ja po prostu robię swoje. Jeżeli ktoś umie się podpisać
imieniem i nazwiskiem, to wtedy go słucham.
- Na pewno znaczenie miało przeniesienie pory emisji o godzinę wcześniej.
Pora emisji po godzinie 22 była pomyłką. To nie był czas na ten program,
który jest w zasadzie familijny, przeznaczony dla całych rodzin. O godzinie
20 mógłby mieć jeszcze większą widownię.
- Twój program jest o tyle nowatorski, że stanowi połączenie kilku różnych
formatów – rozrywkowego show, talk show, kabaretu politycznego. Tego jeszcze
u nas nie było.
W „Rozmowach w tłoku” są dwie osoby, które wziąłem z radiowych „Spontonów”.
To Joanna Wilk i Michał Zieliński, facet grający Leppera, Marcinkiewicza, a
teraz Janasa. Pracując w Teatrze Powszechnym, grał niewiele, chociaż był
bardzo dobrym aktorem. W radiu widząc jego zdolności parodystyczne, mówiłem
mu: „Michał, to że robisz Leszka Millera głosem, to nie wszystko. Możesz być
drugim Jimem Carreyem”. On nie był tego pewny do tego stopnia, że nie chciał
podawać nazwiska, kiedy go przedstawiałem w „Spontonach”. Aktorzy grający
role komediowe są poddawani u nas ostracyzmowi w swoim środowisku. Liczy
