sezon ogórkowy

[obly]

Wątek na krótkie makabryczne opowiadanka wasze dotyczące jak w temacie.
opowiadanka naprawdę krótkie kilka kilkanascie zdań.

Wątek uważa sie za otwarty

"sezon ogórkowy"

[obly]

szedł cichutko, skradał sie, stopa za stopą, miesiste sitowie w którym skrył
swój skorodowany niepotrzebnymi myslami łeb jęczało pieszczotliwie jak dosadny
orgazm trzydziestolatki. każdy szept, wprawiał go w pewnego rodzaju odrętwienie
i dopiero rozkodowanie szmerów i parcelacja ich bezzębnych ciagów dalszych
powodowała rozluźnenie mięśni i kolejny krok naprzód. a moze w tyl. sam nie
wiedział czy cofa sie już czy w bok idzie czy może po prsotu kula mu się obraca
pod stopami, poddał sierytmowi tej łąki. niepozonie coś pisneło, tak
maluczkowato, tak wieśniacko i flanelowo jakby kłębek wełny spadł na dywan.
miękkie pulchne pac. ale on wiedział ze to juz koniec poszukiwań, usmiechnał
się, podniósł nóż i rzucił się w kierunku tarzajacego się w odchodach krowich
ogórka. ogórka spryciulka, który w ten sposób chciał przeżyć kolejny sezon
ogórkowy na tej łące bez dna, nieba i piekła...
rozorał mu najpierw ogonek by wbić pieścia miąższ w glebę, i rozciał wnętrze
wraz z rozoraniem niebiańskiego spokoju swoim rykiem zwycięstwa. ogórek resztem
tchu worał mu się w udo, ostatnim rzutem, i ostatnim tchem wpluł do krwioobiegu
resztke pestek..
za rok kolejny zeson ogórkowy

[3promile]

- Najpierw trzeba przywiązać główkę do klamki.
- Zwariowałeś, zboczeńcu?
- Naprawdę, wtedy łatwiej skóra schodzi.
- Ależ on śliski, może sam przywiąż.
- Daj sznurowadło, ten sznurek może być za słaby... ooo, teraz będzie się
trzymał. Ściągaj.
- Nie mogę, wyślizguje się z rąk. Sam spróbuj.
- O w mordę, ale się trzyma. Daj kombinerki.
- Kombinerkami???
- Dawaj, mówię, nie będziemy się z nim cackać!
- O, zaczyna schodzić! Aż mnie ręce bolą
- Uff...









I w ten oto sposób wspólnymi siłami udało nam się w końcu odskórzyć węgorza ;)

Tribute to K.I.G.

[braineater]

Dlaczego ogórek nie śpiewa?
Stawia pytanie Poeta.
Przed śpiewem jakaś obawa
wstrzymuje naszego kokieta?

Jeśli ogórek nie śpiewa,
czy znak to, że czegos sie boi?
czy też po prostu warzywo
nie ma ochoty ni woli?

Pragnie ku niebu wznieść się kantatą
A tu już dzieci z wyrzutem: Oj, tato,
nie jesteś Krzysztofem Krawczykiem;
I żona ucieka gdzieś z krzykiem.

Ogórek więc, zielony i długi
samotnie ćwiczy sonaty i fugi
A rodzinę wyrodną karząc za fanaberie
oddał wrogom - zrobia z nich mizerię.

I tak Sinobrody ogórek
śpiewać już może do woli
Ot, czasem dziecka wspomni
ale już pień się nie boi.

P:)

[obly]

Był sierpniowy poranek, w oddali blyskały kopuły katedry wzywajacej na poranną
jutrznię. Ogórek wyskoczył z rąk zakonnicy z jadącego samochodu na pole żyta,
przekoziołkował kilka razy, aż zatrzymał sie na tablicy "uwaga wysokie
napięcie" z tym zę on uderzył bardzo nisko. i napięcia nie wytrzymał. rozsypał
się niebożątko na czternaście stron świata. w ostatniej chwili pomyslał. i tak
lepsze to
niż pochwa....

[obly]

albin mechaciał, mechaciał od strony podniebienia, worek pod oczami przestał mu
się szamotac, widać kotki juz sie potopiły, we łzach. a albin potrafił płakać
jak nikt. płącz zaczynał od zapachu. roznosił woń deszczu majowego startego ze
starym mydłem i słonego zapachu łojotoku. potem łapał się za swoje łydki
oburącz i mając jednoczesnie przykurcz tricepsa drgał ekstatycznie. wyciete
żebra już dawno przerobione na pałeczki do ryżu smętnie sterczaly w zmywarce,
albert juz zmechacony maksymalnie że aż garderoba nitka po nitce zaczynała
odpadać. od skroni odpadały sztuczne brwi a szminka rozmazywała mu sie na
poziomie jego własnych ud. udało się warknał i złapał lubieżnie ustami za
sterczącego ogórka...
i zaczął płakac...
jak on łkał...
boże
jak on
łkał

[8macek]

--smolim was fszyskich krucha - pomyślał,cytując (nieco znudzony swoimi
myślami) nieznaną,aczkolwiek zajebistą myśl usłyszaną kiedyś z ust wojtka
manna,przerabiając oczywiście "wszystkich" na klasyczne "fszyskich".
...i dupa f krate,niech bedzie moja strata-to była jego ostatnia myśl (gópia
jak zafsze) zanim przekroczył próg.

-dziędobry panu - z idiotyczną uprzejmośćcią i gópim akcentem siloncym sie na
poprawnom polszczyzne ruda pipencja (jej matka jak boga kocham ładniejsza jest)
przywitała go jak zwykle z kurewskim uśmiechem na twarzy mówiącym:"w każdej
chwili mogę ci zafundować loda";uśmiech zresztą odziedziczyła po matce,ale
matka przynajmniej nie poprzestawała li tylko na uśmiechu...
-dzień dobry,to co zwykle-powiedział znudzonym jak zwykle głosem,miał
abonament,więc mógł sobie pozwolic na ostentacyjne eksponowanie znudzenia.
-dawno pan nas nie odwiedzał hehehe -ironia w jej głosie była aż nazbyt
wyczuwalna.
--ty rudy kurwiszonie...!!! - pomyślał,ale nic nie powiedział bo po co?!
-no to co,proszę się rozebrać;krawat zdecydowanie proszę zdjąć,wygodnie niech
pan usiądzie...
znał na pamięć te kurewskie teksty i miał zasadę-nigdy nie prowadził
konwersacji przed,a w trakcie tym bardziej!
czyli co,jak zwykle,tak?!-zapytała już rutynowo i sadystycznie wręcz
eche-odpowiedział już nieco poddenerwowany

no to zobaczmy co my tu mamy-zapytała retorycznie...




KURWA JAK JA NIE LUBIĘ DENTYSTEK!!!

[mamarcela]

Pewnego dnia gdzieś tak na początku lipca zniknął syn. Wieczorem jeszcze był, a
rano ani śladu. A potem i żona, i córka zaczęły się dziwnie zachowywać. Tak
jakby miały przed nim jakąś tajemnicę. Układały jakieś stosy, pakowały jakieś
rzeczy, szeptały ze sobą po kątach. Już już miał się zapytać żony, o co chodzi
i gdzie się podział jego pierworodny, gdy nagle okazało się, że żona też
znikła. Szukał jej w sypialni, w kuchni, w łazience, a kiedy w końcu
postanowił dowiedzieć się czegoś od córki, odkrył, że jej pokój jest pusty. Psa
też nie było. Na próżno gwizdał, nawoływał, obiecywał spacer i smakołyki. Nic.
W biurze koledzy patrzyli na niego dziwnie. Przy jego biurku siedział Kowalski
i udawał, że coś robi. „A ty co?” – zapytał szef. – Przecież ciebie tu nie
powinno być.”
Szedł do domu zmęczonymi upałem pustymi ulicami. Ludzi było podejrzanie mało.
Zdecydowanie mniej niż zwykle. Wieczorem okazało się, że w domu nie ma nic do
jedzenia. Sklep na rogu był zamknięty na wielką metalowa sztabę i odpowiednich
rozmiarów kłódkę. Na drzwiach wisiała jakaś kartka, ale litery zblakły od
słońca. Co jest? – pomyślał po raz pierwszy z niepokojem i chyba nawet
wypowiedział te słowa głośno, bo siedzący na murku pod zamkniętą na głucho
administracją przydrożny pijak wyraźnie mu odpowiedział: „Czego marudzisz,
człowieku, sezon ogórkowy. Jak co roku.”
„Sezon ogórkowy?” – powtarzał w duchu, idąc po rozpalonej klatce schodowej, a
potem wchodząc do pozbawionego powietrza mieszkanie. Usiadł na pokrytym grubą
warstwą letniego kurzu taborecie kuchennym. Nic nie rozumiał.
I wtedy zauważył, że w stojącym na parapecie wielkim kamionkowym garnku
zakwitły kiszone ogórki.

Dramat ogrodowy w dwóch aktach

[skajstop]

Nie pamiętał, kiedy się ocknął. W pewnej chwili po prostu już wiedział, że JEST
i myśli.
Leżał na gołej ziemi, wilgotnej od porannej rosy, przykryty liśćmi.
Próbował powstać - i wtedy odkrył, że coś go trzyma, jakieś elastyczne zielone
pęta, które nie dawały się zerwać!
Zamarł więc w bezruchu, zastanawiając się, co tu robi i jak się wyrwać z matni.
Nagle ponad jego głową rozległ się szelest rozgarnianych liści, oślepiło go
ostre słoneczne światło. Poczuł straszliwy ból w boku. Coś próbowało się dostać
do jego gniazda nasiennego...
"Zaraz, jakie gniazdo?" - pomyślał przerażony. - Nigdy nie miałem żadnego
gniazda, ani tym bardziej nasion!!!
Wielki, przerażający, brązowy potwór przeciął tę ostatnią myśl, gryząc, żrąc,
pożerając...

x x x

Kilka dni później z psiej kupy nieopodal ścieżki wyjrzała mała roślinka o
słabych listkach. Rozejrzała się i westchnęła:
- Dziwny jest ten świat...

[agni_me]

Nie był taki zły. Co prawda bekał po jedzeniu, domagał się obsługiwania, czasem
zakładał nieświeże skarpetki, ale naprawdę nie był zły. Przepuszczał w
drzwiach, całował w rękę i przynosił kwiatki. I tylko to zepsute jedzenie.
Dobrze, że sam je robił. Nie zmuszał jej ani do jedzenia, ani przygotowania.

Nie do uwierzenia co on jadł. Takich świństw nie spotkała nigdzie. Teraz też
przyniósł ogórki nie takie prawdziwe, o równej ciemnozielonej skórce, gładkie i
jędrne, jakie cywilizowani ludzie zwykli jadać, tylko małe pokurcze, o skórce,
której powierzchnia przypominała elewacje domu starej Jane, nawet kolor
podobny. Gdzie w Bournemouth znalazł takie ogórki? Nagle zrozumiała jego
wycieczki, dziką radość kiedy odkrył wielkie liście, takie trochę łopianowe
(twierdził, że to liście chrzanu) i czemu oskubał z listków wiśnię u Mary i jej
Hindusa. Zastanawiała się czy i ona nie powinna postarać się o Hindusa, bo ci
Polacy są naprawdę dziwni, choć może to przypadłość robotników budowlanych
jedynie? Jej Polak twierdził, że skończył studia, ale oni wszyscy tak mówią.
Jak można mając wyższe wykształcenie kupić zamiast drobnego zielonego kopru
taki przerośnięty, który wygląda jak przesuszone zielsko?

Otarł z czoła pot ubrudzonymi czarną ziemią rękami. Jak dobrze, że są jeszcze w
tej cholernej Anglii warzywniki, nie te wodne uprawy. Z miłością patrzył na
płożące się liście, czepliwe liście i drobnozółte kwiaty. Ciekawe - pomyślał -
jak będą smakowały te, które wyrosną już z ziemi użyźnionej ciałem jego
Angielki. Niech rosną szybko. Teraz już nikt nie wywali mu małosolnych.