czy piękno to tylko idea?

[justysbytomianka]

Człowiek składa się z duszy i ciała(Platon) .Jaką trzeba mieć duszę
by chcieć dokuczyć tak mocno jakby kamień uderzył.
Miałam ucznia o niezwykle pięknej duszy.Wrażliwego , dobrego człowieka ,
którego głupcy odrzucili bo miał zdeformowaną twarz , przerostem mięśnia
policzkowego.
Ile w sobie trzeba mieć okrucieństwa? ile niepohamowanego zła?
I skąd się to bierze?

[kawa3603]

Justyno, może z braku złych doświadczeń. Podobno każdy młody człowiek przy
doborze znajomych, przyjaciół kieruje się przede wszystkim wyglądem. Dopiero z
wiekiem zaczynamy piękno zewnętrzne już mniej cenić. Chociaż stopień tego
przeobrażenia w spojrzeniu na innych zależy od cech indywidualnych i stanu
świadomości.

[ruda_strzyga]

Ten stan świadomości jest wg mnie kluczem. W niektórych przedszkolach są dzieci
z zespołem Downa właśnie po to, by podnieść stan świadomości jednych a umożliwić
kontakt z rówieśnikami drugim dzieciom. Zauważyłam, że to doskonale się
sprawdza, metoda na oswojenie. W klasie mojego syna są kalekie bliźniaki na
wózkach. Są między naszymi dziećmi od początku edukacji i nie ma sprawy, nikt
ich w żaden sposób negatywnie nie wyróżnia. Pozostali już nie dostrzegają
kalectwa, zostali zaakceptowani właśnie w takiej postaci. Mijając tych chłopców
mnie czasami szarpnie, ale patrząc na swobodne podejście moich dzieci jakoś mi
mija współczucie:) Od dzieci się można nauczyć fajnych rzeczy:)

[kawa3603]

Tak Katju, pod warunkiem, że tym dzieciom podsunięto wcześniej /świadomie lub
nie/ właściwe wzorce do naśladowania.

[sprawa7]

Jako dziecko przeżyłam pewne wydarzenie, które na zawsze utkwiło w mej pamięci.
W czasie wakacji, na naszym podwórku pojawił się chłopiec, przyjechał do swojej
cioci. Miał zaledwie 7 lat i jedną nogę. Boss podwórkowy zaczął się z niego
naigrawać, paru chłopców dołączyło. Na nasze uwagi nie reagowali, maluch
zaczynał już płakać. W tym momencie wracał z pracy ojciec bossa i widział, co
się dzieje.
Bez słowa złapał syna, zaciągnął go do piwnicy i przez długie minuty obaj nie
wychodzili.
Byliśmy w szoku, kiedy wreszcie ojciec wyprowadził skaczącego synalka-skrępował
mu nogę tak, że stopa wylądowała w okolicy pupy i wyglądał, jakby kończyna
urywała się na wysokości kolana. Do wieczora musiał kuśtykać na jednej nodze,
ojciec nie pozwolił mu siedzieć z nami na ławce, musiał stać. Nikomu nie było do
śmiechu ani w tym dniu, ani w następnym, ale nie rozmawialiśmy o tej sprawie
nigdy i nigdy nikogo z nas nie przyłapano na dokuczaniu sprawnym inaczej.

[proces7]

justysbytomianka napisała:

> Miałam ucznia o niezwykle pięknej duszy.Wrażliwego , dobrego człowieka ,
> którego głupcy odrzucili bo miał zdeformowaną twarz , przerostem mięśnia
> policzkowego.
> Ile w sobie trzeba mieć okrucieństwa? ile niepohamowanego zła?
> I skąd się to bierze?

Poszłabyś do łóżka z mężczyzną bez rąk albo nóg? Weszłabyś do basenu, w którym
kapią się ludzie zarażeni HIV? Ja nie. Nie wiem skąd u mnie to niepohamowane
zło, a skąd u innych tyle hipokryzji.

[justysbytomianka]

Proces mylisz się, ale to zbyt osobiste bym mogła Ci odpowiedzieć.

[kawa3603]

Masz dziwne porównania procesie. Dlaczego wszystko zaraz sprowadzasz do łóżka ?
To wyobraź sobie sytuację, że najbliższa Ci osoba, traci np. jedną kończynę. I
co, nagle stanie Ci się obca ? O jakiej hipokryzji Ty mówisz ?
Jeśli kogoś pokochasz, czasem pewne defekty zewnętrzne przestają mieć znaczenie.
Nie da się na takie pytanie odpowiedzieć, przed postawieniem samego siebie w
konkretnej sytuacji. I nie powiem Ci też, czy potrafiłabym pokochać kogoś z
jakimiś defektami. Ale wiem, że moje uczucia do najbliższych nie mogłyby ulec
zmianie. Zmieniłoby się coś, to na pewno, ale nie wyglądałoby to tak jak piszesz.