Czy pisarz musi publikować książki?

[stephen_s]

Pytanie może brzmieć idiotycznie, ale już wyjaśniam, o co chodzi.

Otóż: nie wiem, czy Wy tak macie, ale ja łapię się na takim mysleniu, że żeby
ktoś mógł naprawdę uznać się za pisarza, musi coś opublikować. W sensie: idzie
do wydawcy, wydawca uznaje książkę za godną wydania, drukuje, ksiązka jest w
księgarniach. Dopóki tego nie ma, pisarz jest tylko amatorem. Tak samo z
innymi typami sztuki: na przykład, grafik, żeby uznac się za profesjonalistę,
musi być gdzie publikowany - inaczej jest hobbystą tworzącym do szuflady.

I teraz pytanie: czy to słuszne podejście, czy też nie? Czy np. tak samo
poważnie traktowalibyście kogoś, kto pisze i np. rozsyła swoje teksty po
grupie znajomych, jak pisarza "publikującego"? Czy też jednak bycie
opublikowanym to jednak jakiś wyznacznik jakości, profesjonalizmu?

[isma]

Eeee, w dzisiejszych czasach "opublikowac cos" moze byc tylko
kwestia portfela przeciez. Zdecydowanie nie wszystko co opublikowane
jest lepsze od tego co nieopublikowane ;-))).

A powaznie - sporo zmieniaja w tej dziedzinie mozliwosci
publikowania w sieci. Byt wirtualny, jakim jest niejaka Kataryna,
podpisuje nawet, w gronie cenionych publicystow i komentatorow sceny
politycznej, rozne listy otwarte ;-))).

[a000000]

samo opublikowanie nie jest wyznacznikiem poziomu danej pozycji czy autora.
Dopiero OCENA przez czytelników i krytyków - może coś powiedzieć. Oczywiście -
pod warunkiem, że publikacja nie trafiła na falę trendu, jak np Wojna
rusko-polska, czy inne podobne "dzieła". Wówczas na ocenę trzeba poczekać, aż
trend minie i powróci normalność.

[stephen_s]

No to pojawiają się dwa pytania:

1. Czy krytycy w ogóle zauważą coś, co jest opublikowane "tylko" w sieci?

2. Czy jeśli ktoś ma wielu czytelników, a publikuje tylko w sieci, to czy
rzeczywiście może nazwać się pisarzem?

[stephen_s]

No własnie, też mnie zastanawia, jak ma się do tego Internet? Czy można
opublikować coś w sieci i tak naprawdę powiedzieć, że się jest pisarzem?

Pytam poważnie...

[isma]

No wiesz - moim zdaniem mozna. Ale, yyyy, to chyba nie do konca
chodzi o to, zeby sie moc "jakos nazywac".

[stephen_s]

Przepraszam, ja chyba jestem uzależniony od etykietek ;)

Ale wracając do mojego pytania: czy nie widzisz róznicy między publikowaniem na
papierze, a publikowaniem w sieci? Czy zdolny pisarz publikujący wyłącznie w
sieci byłby dla Ciebie tyle samo wart, co tak samo utalentowany z ksiązkami w
księgarniach?

Steph,

[vobiska1]

nie miej złudzeń,wiem,ze chcesz na skróty, ale dopoki nie zostanisz
uznany za utalentowanego , choć Tobie o sobie wolno tak mysleć
zawsze)), to publikacja w sieci niewiele da, no może trochę
satysfakcji i trochę oceny.Chyba,ze tam Cię ktos znajdzie i
zaproponuje wydanie ksiązki.Niektórym autorom blogu to się udało.

[stephen_s]

Hmm. Nie chodzi o blog, chodzi o teksty literacki i / lub komiksy...

Steph,

[vobiska1]

chyba wiesz,że najwazniejsza jest promocja !! Wtedy dowiadują się o
Tobie krytycy, wydają opinię czyś Ty już pisarz czy jeszcze nie,
następuje sprzedaż i tu net staje się b.wazny też. A żeby Cię
wypromowano musisz trafić na zafascynowanego Tobą wydawcę, bo ryzyka
finansowego nie chcą ponosić , co zrozumiałe.Fascynacja Twoim
dziełem najwazniejsza.Zacznij rozsyłać do wydawnictw, choćiażby
demo, dwa wydawnictwa Ci mogę polecić na priva lub świetną, tanią
drukarnię, gdzie za Twoje srodki pięknie wydrukują nawet
minimalną ilośc egz.Tak moja znajoma już 3 raz wydaje swoje tomiki
wierszy i rozsyła po znajomych, no ale to jest poezja, towar
elitarny.)))

kataryna_kataryna

[hiperrealizm]

była kiedyś gazetową forumowiczką. Potem redakcja portalu namówiła
ją do blogowania.
A teraz jest w salonie24.

[stephen_s]

Ja słyszałem teorię, że Kataryna to mężczyzna. Aczkolwiek osobiście uważam, że
to nieprawda...

świadomie nie poruszałem kontrowersji związanych

[hiperrealizm]

z k_k. Teorie są rózne. Niektórzy udowadniali że to sam Adam Michnik
jest.

[stephen_s]

A to by było ciekawe :)))))

[hiperrealizm]

stephen_s napisał:

> A to by było ciekawe :)))))
=====================================
A piotr_gdański (czy jakoś tak) to podobno sam Jacek Kurski jest.

Steph, chcesz coś opublikować?

[kochanica-francuza]

Najlepiej wyślij do Ziemowita Fedeckiego, krytyka.

[stephen_s]

Heroic fantasy i komiksy też mam do niego wysyłać..?

opublikuj w sieci

[hiperrealizm]

a my strzelimy recenzje - będziemy bezlitośni dla dzieła i jego
autora :)

[stephen_s]

Osobę autora należy od dzieła oddzielać :)

[hiperrealizm]

stephen_s napisał:

> Osobę autora należy od dzieła oddzielać :)
===============================================
Janse! Nad autorem bedziemy pastwić się niezależnie od dzieła!
:)

Dzieło świadczy o autorze, hehe

[kochanica-francuza]

Jak można oddzielać???

dzieło i autor to byty niezalezne

[hiperrealizm]

relacje
autor-dzieło
dzieło-odbiorca
nie mają ze sobą nic wspólnego, są całkowicie niezależne.
dlatego pytanie "co autor miał na myśli" jest zupełnie bezsensowne
bo nie ma to znaczenia!
(no chyba że się jest biografem twórcy)

[a000000]

hiperrealizm napisał:

> dlatego pytanie "co autor miał na myśli" jest zupełnie bezsensowne
> bo nie ma to znaczenia!
> (no chyba że się jest biografem twórcy)

hehehe, albo nauczycielem j.polskiego.

[hiperrealizm]

a000000 napisała:

> hiperrealizm napisał:
>
> > dlatego pytanie "co autor miał na myśli" jest zupełnie
bezsensowne
> > bo nie ma to znaczenia!
> > (no chyba że się jest biografem twórcy)
>
> hehehe, albo nauczycielem j.polskiego.
========================================
A kto powiedział że nauczanie jp jest robione sensownie?

[kochanica-francuza]

eee, ja myślałam, że prozę piszesz...

[stephen_s]

Prozę też próbuję... :)

(no co? Fantasy to nie proza?)

mozesz fantasy wierszem pisać.

[hiperrealizm]

stefan rzuć gdzieś próbki tego twojego fantasy.

Tak

[hiperrealizm]

weryfikacja przez odbiorcę jest niezbedna.
PS
Ja tam mam to i owo w szufladzie i niech tam na zawsze pozostanie!
KRYTYKI NIE ZDZIERŻĘ!
Po co ktoś ma mi mówić że jestem grafomanem.

[stephen_s]

Ale czy odbiorca musi zapoznać się z wersją drukowaną, czy też może odbierać
przez Internet?

[hiperrealizm]

stephen_s napisał:

> Ale czy odbiorca musi zapoznać się z wersją drukowaną, czy też
może odbierać
> przez Internet?
=========================
????
Możesz nawet swoje dziala wykuć w kamieniu!
stefan nośnik nie jest istotny (no chyba że liczysz na zyski)

Ten artykul kompatybilny z pytaniem Stepha!!

[vobiska1]

kultura idzie na dno
Joanna Derkaczew
2008-04-07, ostatnia aktualizacja 2008-04-06 18:37


Czy Polacy jeszcze jakoś uczestniczą w kulturze? Czy relatywnie
niski stopień zamożności i brak wolnego czasu zmieniają nas tylko w
bezrefleksyjnych odbiorców masowej rozrywki? Czy surfowanie w
internecie to udział w życiu kulturalnym?


Rys. Jacek Gawłowski
Bogacenie sie społeczeństwa nie przekłada się na większy udział w
kulturze
ZOBACZ TAKŻE
• Co czytają Polacy (07-01-08, 18:13)
• Nie czytamy, jak zwykle (04-09-07, 19:25)
• Nagrody literackie na pokuszenie (04-09-07, 01:00)
• Literatura z Tesco i z kolonii (20-08-07, 18:48)
• Zmierzch niezależnych księgarni (09-01-05, 00:00)


- Nie da się ukryć, że chamiejemy - mówi Kazimierz Krzysztofek,
profesor socjologii ze Szkoły Wyższej Psychologii Społecznej w
Warszawie, członek europejskiej sieci instytutów badań nad kulturą i
centrów informacji o kulturze (CIRCLE).

Po badaniach, jakie pod koniec zeszłego roku przeprowadził TNS OBOP -
wykazały one, że 70 proc. dorosłych Polaków w ogóle nie uczestniczy
w wydarzeniach kulturalnych - kolejne dane przyniósł raport z
początku tego roku instytutu ARC Rynek i Opinia. Z tych badań
wynika, że jedynie 27 proc. badanych wykazało choćby niewielkie,
okazjonalne zainteresowanie kulturą. W porównaniu z badaniami z 2004
r. to prawie 10-proc. spadek Dla porównania: osoby
deklarujące "zdecydowanie zainteresowane" to tylko 2-proc. elita.

Kultura coraz częściej ogranicza się dla Polaków do dostępnych w
domu form rozrywki: • telewizję ogląda 99,2 proc.; • DVD - 57,5
proc. (od 2004 r. wzrost o ponad 17 proc.); • książki czyta 37,2
proc. (spadek o blisko 15 proc.). W ciągu czterech lat o połowę
spadło zainteresowanie koncertami - z 22,6 proc. do 10,8 proc., a
trzykrotnie wystawami - z 15 do 5,6 proc. i teatrem - z 15,2 do 6,8
proc. Ponadto teatr stał się dziedziną zdominowaną przez kobiety (64
proc.), młodzież do 24. roku życia (42,7 proc.), mieszkańców wsi i
małych miast (mieszkańcy dużych miast, gdzie teatr jest najłatwiej
dostępny, stanowią jedynie 17,1 proc. publiczności).

Co wynika z tych danych? Czego możemy się spodziewać, obserwując
kryzys czytelnictwa, odnotowując, że bogacenie się społeczeństwa
(zwłaszcza mieszkańców wielkich miast) nie przekłada się na większy
udział w kulturze? Czy Polskę czeka intelektualna i cywilizacyjna
degradacja?

Prof. Krzysztofek: - Kompletny brak przygotowania do uczestnictwa w
życiu kulturalnym odróżnia nas choćby od Francji. Tam już dawno
zrozumiano, że jedynie rodziny inteligenckie zarażają kulturą
i "tresowanie do kultury" zaczęto realizować w szkole. Poza tym nie
osiągnęliśmy jeszcze takiego poziomu zamożności, który pozwoliłby
nam zamienić hasło "bogaćcie się" na "rozwijajcie się". Badania
pokazują, że dopiero od poziomu dochodu ok. 8,5 tys. zł miesięcznie
obok potrzeb materialnych pojawiają się potrzeby duchowe.

- Problem stanowi u nas przede wszystkim brak silnej i wykształconej
klasy średniej - tłumaczy Dorota Ilczuk, dr hab. nauk
humanistycznych, założycielka fundacji Pro Cultura, członek
Europejskiego Parlamentu Kulturalnego. - Polacy nie korzystają z
kultury albo przez ograniczenia finansowe, albo - jak w przypadku
dużych miast - z powodu braku wolnego czasu.

Krzysztofek tłumaczy też przewagę kobiet wśród odbiorców kultury i
bierność mieszkańców wielkich miast. - Udział kobiet jest większy,
bo to one potrzebują najbardziej kultury pozadomowej. Częściej też
traktują sztukę jako inspirację do myślenia o własnych dylematach. Z
kolei specyfika wielkich miast polega na tworzeniu domowych centrów
kultury wyizolowanych z rzeczywistego otoczenia. Ludzie są tam
zmęczeni codziennym tempem, szukają więc lżejszych, relaksujących
form.

Dr Małgorzata Jacyno z Zakładu Socjologii Kultury UW, autorka
książki "Kultura indywidualizmu", dodaje, że
nowi "wielkomieszczanie" mogą mieć poczucie, że sztuką i tak
nieustannie oddychają, więc nie warto podejmować dodatkowych
wysiłków. - Każda oferta weekendowa galerii handlowej wzbogacona
jest zwykle o występ, spotkanie z gwiazdą, prezentację kuchni
orientalnej, konsultację z psychologiem. Z kolei wstępu do galerii
sztuki bronią nam nadal bariery symboliczne. Robotnik może latami
przechodzić obok wystawy, a i tak nie wejdzie, bo będzie miał
poczucie, że to "nie dla niego" - mówi.

Czy badania instytutu ARC rzeczywiście pozwalają obiektywnie ocenić
nasze uczestnictwo w kulturze?

Jacyno: - W PRL-u sztuka nobilitowała, udział w niej odgrywał niemal
rolę działalności opozycyjnej. Jednocześnie inny był stosunek do
konsumpcji. Zdobycie puszki coca-coli nie było zwykłym zakupem, ale
dawało poczucie przynależenia do kultury Zachodu. A zgodnie z tym
kluczem w zmienionym systemie awans społeczny nadal realizuje się
poprzez udział w konsumpcji. Oferta nie sprowadza się już tylko do
muzeów, filharmonii i teatru, poszerzyła się o warsztaty, kursy,
podróże, egzotyczne restauracje. Nasz udział w kulturze może wyrażać
się przez to, jak się ubieramy, jak urządzamy nasze otoczenie, dokąd
podróżujemy, jak "kreujemy siebie".

To tak jak w haśle ze starej, wyświetlanej na zachodzie reklamy
Ikei: "W '68 zmienialiśmy świat, w '86 zmieniamy kuchnię".

Ważne jest także, co ankieterzy ARC pomijają.

- W tych badaniach nie ma śladu namysłu nad ewolucją form
uczestnictwa w kulturze - zauważa Lidia Makowska, prezeska
gdańskiego stowarzyszenia Kultura Miejska, menedżerka kultury,
ekspertka w dziedzinie polityki kulturalnej. - Z wyników ARC bije
czysty populizm. Anachroniczny sposób formułowania pytań ankietowych
odpowiada biznesowo-liberalnym standardom z lat 90. Chodziło wtedy,
by sprawdzić, ile podatnik płaci, a ile za to dostaje np. w postaci
produktu kultury. W tych badaniach nie ma ani słowa o internecie. A
przecież każdy z nas codziennie właśnie tam ogląda projekty
artystyczne, czyta prasę kulturalną, korzysta z blogów, gdzie można
pobrać muzykę czy książki.

Dorota Ilczuk także podkreśla, że papierowa "Galaktyka Gutenberga"
przestała być dla nas wszechświatem, a stała się jedynie jedną z
opcji. - To nie jest żadna zmiana, ale tendencja utrzymująca się od
lat 90. Zmierzamy w stronę społeczeństwa informacyjnego, które czyta
mniej książek, a więcej witryn.

Według Kazimierza Krzysztofka przechodzimy na dwa nowe systemy
odbioru: - Chodzi o "lean-back" (oprzyj się), czyli typ kanapowy,
bierny, masowy, typ "push" (pchaj, typ wciskania gotowego produktu)
oraz typ "pull" (ciągnij), typ aktywnego, samodzielnego
poszukiwania, często poza oficjalnym nurtem i tradycyjnym
rozumieniem "kultury wysokiej".

Rozpada się narodowy kanon kultury - każdy może mieć własny. Nie
tylko w Polsce obserwuje się coraz mniejszą potrzebę instytucji.
Dominuje samozaspokojenie ludyczne, a energia idzie do sieci.

Jak uważa Lidia Makowska, wcale nie musi to oznaczać strat dla
producentów kultury. - Z badań kanadyjskich wynika np., że wymiana
muzyki, filmów czy tekstów pomiędzy blogowiczami na zasadzie peer-to-
peer (czyli w myśl liberalnych zasad - wbrew restrykcyjnym prawom
autorskim) wspiera dostęp do kultury i uczestnictwo w niej. Hobbyści
blogowicze chętniej kupują płyty i filmy DVD, jeżeli najpierw
ściągną je z bloga albo przynajmniej obejrzą fragment na YouTube.

Lidia Makowska podkreśla, że w Polsce sztuka w sieci (net art) i
projekty artystyczne na styku działań alterglobalistycznych i
równościowych pozostają zupełnie niezbadane.

- Badania statystyczne bez analizy dostępu do kultury za pomocą
internetu są niepełne i niewiarygodne. To po prostu podsycanie
populistycznych mitów, że ludzie wybierają telewizję, DVD i
rozrywkę. Należy w takich badaniach ankietowych pytać o oglądanie
filmów w necie, słuchanie muzyki z blogów, czytanie tekstów ja

końcówka artykulu

[vobiska1]

Badania statystyczne bez analizy dostępu do kultury za pomocą
internetu są niepełne i niewiarygodne. To po prostu podsycanie
populistycznych mitów, że ludzie wybierają telewizję, DVD i
rozrywkę. Należy w takich badaniach ankietowych pytać o oglądanie
filmów w necie, słuchanie muzyki z blogów, czytanie tekstów jako PDF
albo podcasty audio. I nagle okaże się, że ludzie czytają poezję
(również na jakiejś Naszej-klasie). Wchodzą, często przypadkowo, na
strony artystów, muzyków i czytają, słuchają - najczęściej
fragmentów - i w konsekwencji ściągają (kupują) całą książkę, film,
płytę. A to jest przecież udział w kulturze - mówi Makowska.


Źródło: Gazeta Wyborcza
Wyślij Wydrukuj Podyskutuj na forum

No właśnie, to samo pytanie...

[stephen_s]

... czy tworzenie czegoś i publikowanie w sieci jest już kulturą / sztuką itd.?

[isma]

Moze byc. Ale nie zawsze jest ;-P.

[stephen_s]

A co trzeba zrobic, by nią było? :)

[isma]

Chichi. No, tak jak w tej anegdocie o Kaziu N. - musi miec wartosci
estetyczne ;-))).

Tak na roboczo, to mnie jest bliska definicja sztuki jako kodu -
innymi slowy, cos jest sztuka, jesli moze byc odczytywane w sposob
inny niz doslowny/naoczny, i ten kod jest zrozumialy dla jakiejs
zewnetrznej grupy odbiorcow (a nie tylko dla tworcy ;-))). Jak w
kazdym kodzie, istnieja jakies wewnetrzne kryteria jego poprawnosci,
a zazwyczaj tez - kryteria wartosciowania.

Ale to moze jakos innym razem w szczegolach, bo teraz musze o nowej
mobilnosci w miescie ;-(((.

[stephen_s]

> Tak na roboczo, to mnie jest bliska definicja sztuki jako kodu -
> innymi slowy, cos jest sztuka, jesli moze byc odczytywane w sposob
> inny niz doslowny/naoczny, i ten kod jest zrozumialy dla jakiejs
> zewnetrznej grupy odbiorcow (a nie tylko dla tworcy ;-))). Jak w
> kazdym kodzie, istnieja jakies wewnetrzne kryteria jego poprawnosci,
> a zazwyczaj tez - kryteria wartosciowania.

Hm. Czyli jeśli coś skłania do przemyśleń, wywołuje refleksje, zastanawia itd.,
to jest sztuką?

[isma]

Niekoniecznie. Refleksje moze wywolac np. obserwacja wypadku
ulicznego. A takze lektura opisu takowego np. w gazecie codziennej
(rzadziej ;-))). Ale tu masz "odczytanie" raczej doslowne
(obiektywnej rzeczywistosci), niz "kodowane" (dla zrozumienia
konieczna jest znajomosc kodu).

Wiekszosc sztuki "tradycyjnej" ma taki kod, i to mocno
sformalizowany - np. muzyka (szum morza nie jest sztuka, chociaz
moze wzruszac, bo percepujesz go naturalnie, nie ma kodu, ktory
musialbys poznac. Ale juz allegro sonatowe jest sformulowane w
jezyku, majacym swoje reguly)

Ciekawie zaczelo sie robic w czasach fotografii ;-))). Policyjna
fotografia trupa wykopanego w lesie nie jest sztuka, tylko
dokumentem rzeczywistosci (chociaz moze budzic emocje). Ale zdjecie
ofiary wojny pokazane na World Press Photo juz sztuka moze byc - bo
odsyla poza siebie, jest robione w tym celu, zeby uruchomic jakis
kod, jakis ciag skojarzen.

[stephen_s]

Hm. W takim razie czy np. powieść realistyczna jest sztuką? Skoro miała opisywać
świat taki, jakim jest - a może niekoniecznie wywoływać skojarzenia?

BTW. Nieskromnie powiem, że wedle Twojej definicji to, co robię, jest sztuką
:)))))))))))))

[isma]

No, prosze. Stawiasz pytanie bardzo fundamentalne (w swoim czasie
fundamentalne ;-))). To wlasnie byl jeden z glownych zarzutow pod
adresem powiesci realistycznej, ze skoro ma byc "zwierciadlem
przechadzajacym sie po goscincu", to nie moze byc sztuka.

Ale sa dwa myki: pierwszy taki, ze kod powiesci jest slowny, a
rzeczywistosc jest obrazowa (czy obrazowo-slowna, albo "zmyslowa" na
inny sposob). Opisywanie rzeczywistosci wizualnej za pomoca slow
jest juz przelozeniem na kod (wlasciwy danemu autorowi, epoce...), a
zatem sie w definicji moze miescic. Drugi myk dotyczy tego, co
pozniej zastosowane zostalo w analizach estetyki filmowej: montazu.
Nie jest obojetne, jakie zdarzenia powiesciopisarz realistyczny
wybierze i umiesci w jakims ciagu (to jest ten slynny zabieg z
obrazem tej samej twarzy umieszczanej raz po fotografii talerza z
zupa, a raz po fotografii pobojowiska). Umieszczanie w kon-tekscie
jest wiec kodowaniem.

Ufff. Zmusiles mnie do odswiezenia sobie (nie)wiedzy sprzed jakichs
15 lat ;-))).

[isma]

A, jeszcze jedno, na marginesie, w zwiazku z internetem. Najczesciej
traktuje sie siec tylko jako medium przekazu, ktore go nie
znieksztalca.

Tymczasem w kontekscie tego, co napisalam o montazu, to sie okazuje,
to ono takze znaczaco wplywa na percepowanie tekstu: np. niby tak
samo czytasz Balzaca on-line, ale mozesz tez wlaczyc wyszukiwarke, i
znalezc tylko ten cytat, ktory Ci jest potrzebny, o serwowaniu
zajaca w potrawce np. A tym samym przestajesz odbierac cala
zamierzona przez autora strukture dziela, tracac konteskt -
poddajesz destrukcji jego kod.
Slowem - zaczynasz uzywac Balzaca jak serwisu wiadomosci z Onetu ;-
))).

[stephen_s]

Nie rozumiem. W "książkowym" Balzacu też mogę znaleźć konkretny cytat...

[isma]

Bez uprzedniego czytania nie bardzo. 90 tomow Komedii Ludzkiej to
dosyc sporo jest, jak na szukanie na piechote ;-))). Nie da rady bez
przynajmniej pobieznej orientacji w tresci.

A powaznie - nie umiem tego dobrze zwwerbalizowac, ale w kazdym
razie szlo mi o to, ze z pomoca wyszukiwarek mozna konstruowac
takie "falszywe erudycje", cos podobnego do anegdotycznej turystyki
Japonczykow - zwiedzanie, ja wiem, Uffizi, nie powinno polegac
przeciez na tym, zeby dopasc jedno czy dwa dziela znane wszystkim -
Primavere albo Madonne ze szczyglem. Bo wiadomo, ze nie ma to nic
wspolnego ze znawstwem.
Czytelnik sieciowy moze latwo abstrahowac od struktury dziela, o.

Do Ismy,

[vobiska1]

bardzo celne uwagi, szczególnie dotyczące tej erudycji
wikipediowej)), niektórzy bawią się w to systematycznie i na każdym
forum są "ekspertami", cóz , jakie czasy , tacy ludzie,pozdrawiam.

[stephen_s]

A co w takim razie z np. kryminałem? Nie jest sztuką?

[isma]

Dlaczego nie? Moze byc.

[stephen_s]

Ale czy kryminał pobudza do skojarzeń, interpretacji niedosłownych
itd.?

[isma]

Nnno nie wiem, bo jakas specjalna koneserka gatunku nie jestem. Ale
np. Smierc w Breslau Krajewskiego, ktora sie w poetyke kryminalu
nader udatnie wpisuje, to owszem, odsyla. Np. w taka tradycje
literacka miasta-upiora (Irzykowski dajmy na to, ale wspolczesnie
np. cykl o komisarzu Brunnettim).

[stephen_s]

No to ja już nie mam pytań... :)) "Poetyka miasta-upiora"? Nawet nie
wiedizałem, że takie coś istnieje :)

To z grubej rury może: czy filmy o Rambo są sztuką? :)

[isma]

No, jakze. "Miasto-upior" to jeden z najbardziej charakterystycznych
topoi modernizmu (i jego spadkobiercow) jest. "Pałuba", "Wspolny
pokój", ekspresjonisci. I ci awangardysci, cos sie w innym watku o
nich pytal, ze swoja apoteoza miasta, to wlasnie w opozycji do tego
manifestowali. O tym to akurat moge do upojenia ;-))).

Ale o Rambo nie moge. Pas. Kompletna detka jestem ;-))).

Rambo? Współczesny rycerz

[kochanica-francuza]

Nie moja to egzegeza, ale słyszałam o takiej interpretacji. ;-)

Skoro jest praca doktorska "Dyskursy tożsamości w literaturze chick lit", hehe...

(Stefciu, zamiast stawiać pytanie: Yyyyyy? Co to jest chick lit???? - używasz
gugla. Jasne?)

[stephen_s]

Co to jest "gugiel"?

;)))))))))

[marcinlet]

stephen_s napisał:

> To z grubej rury może: czy filmy o Rambo są sztuką? :)
Mogą być filmy Zanudziego sztuką, może być i Rambo.

[marcinlet]

isma napisała:

> Wiekszosc sztuki "tradycyjnej" ma taki kod, i to mocno
> sformalizowany - np. muzyka (szum morza nie jest sztuka, chociaz
> moze wzruszac, bo percepujesz go naturalnie, nie ma kodu, ktory
> musialbys poznac. Ale juz allegro sonatowe jest sformulowane w
> jezyku, majacym swoje reguly)
Ale jeśli nagram szum morza, przepuszczę go przez różne fajne efekty
to może wyjść z tego kawał świetnej muzyki.

> Ciekawie zaczelo sie robic w czasach fotografii ;-))). Policyjna
> fotografia trupa wykopanego w lesie nie jest sztuka, tylko
> dokumentem rzeczywistosci (chociaz moze budzic emocje). Ale
zdjecie
> ofiary wojny pokazane na World Press Photo juz sztuka moze byc -
bo
> odsyla poza siebie, jest robione w tym celu, zeby uruchomic jakis
> kod, jakis ciag skojarzen.
To tak jak z tymi ready-mades Duchampa: pisuar w toalecie to tylko
pisuar, pisuar na wystawie to dzieło sztuki.

[isma]

Dokladnie tak. Przepuszczajac przez efekty, kodujesz.
Umieszczajac swiadomie w kontekscie (np. pisuar na wystawie),
kodujesz.
Jesli odbiorca bedzie umial zdekodowac, znaczy sie, sztuka sie
udala ;-))).

Ta teoria ma slabe punkty, ale do mnie generalnie przemawia. Co nie
znaczy, ze wszystko, co jest wedle niej "sztuka" mi sie podoba.

[a000000]

stephen_s napisał:

> A co trzeba zrobic, by nią było? :)


ech, Stefciu.... SZTUKA wypływa z TALENTU, serca.... jeśli zaczynasz stosować
sposoby dla ukształtowania konkretnego dzieła, to masz rzemiosło, nie sztukę.

Steph, odbierz maila! n/t

[vobiska1]

Odebrałem i odpisałem już jakiś czas temu :) (n/t)

[stephen_s]