Rozczarowania.

[tropem_misia1]

Delikatnie przygładziła biały obrus.I tak zostało lekkie wybrzuszenie,gdzie
wsadziła trochę siana.
Zapaliła świeczki na choince.Z kuchni lekką smugą zapachu aromaty wigilijnych
potraw wędrowały powoli do pokoju.
Podeszła do lustra w przedpokoju ,by po raz dziesiąty poprawić włosy i
obciągnąć sukienkę.
Czekała.
Gwiazda zwiastująca nadejście dawno weszła na nieboskłon.
Czekała.
Nadzieja zmieniała sie powoli w niedowierzanie.
Świece spłynęły łzawym woskiem.
Dwa talerze krzyczały pustką.
Przytuliła obie dłonie do twarzy..białe ptaki,chcąc zahamować potok łez.
Usiadła całym bezwładem rozpaczy na krześle.
Jedyne oczy jakie sie w nią wpatrywały ,były oczami martwego karpia po żydowsku.

[tropem_misia1]

Obudziła się...najwyższa pora...księżyc świecił zimnym blaskiem.
Drżąc z zimna zapinała drobnymi palcami guziki bólu i upokorzenia.
Głęboko wciągnęła do płuc rozczarowanie.Z głębokim westchnieniem wyrzuciła z
siebie ostatnią falę nadziei. Patrząc na krajobraz za oknem ,obserwowała go jak
stoi na ostrzu noża.Miała wrażenie ,że księżyc zwykle obojętny mignął falą
upiornego uśmiechu za strzępiastej chmury.Pełnym pobłażania.I tchnął
szeptem:-wracaj.

[tropem_misia1]

Napisałam:


Nie obiecuj mi poranka o świcie,
czarnej kawy,zapachu bułeczek.
Czekam.Nie czekam.Czekam.
Sama już sobie przeczę.

Nie obiecuj mi swego dotyku,
warg muśnięcia,trzepotu dłoni,
nie obiecuj ciepła oddechu.
Co do wiary mnie dzisiaj skłoni?

Zegar z trudem popycha minuty,
które z mlaskiem małej wskazówki
szepcą ;jesteśmy wiecznością.
Jakie znowu usłyszę wymówki?

Nie obiecuj.Nie buduj zamków,
z nietrwałych ,ruchomych piasków.
Ot,los sypnął mi piaskiem w oczy.
Świta.Sama wstanę o brzasku.