Panie i samochody czyli trochę seksizmu na weekend

[gumpel]

;-)

gumpel.wrzuta.pl/film/gp5JjsoR6T/femaledrivercompilation


G.

[mamalgosia]

"wystąpił problem z odtworzeniem filmu, prosimy spróbowac później"

[omat_koboska]

dobrze tej ostatniej babie... chciała przycwaniakować i zniszczyła zawieszenie :) a i łbem chyba przywaliła w szybę... następnym razem zapnie pasy :D

[maria421]

To ja chyba nie jestem kobieta:) Dwadziescia lat za kolkiem bez zadnej stluczki
(odpukac!)

[diabollo]

maria421 napisała:

> To ja chyba nie jestem kobieta:) Dwadziescia lat za kolkiem bez zadnej stluczki
> (odpukac!)

Mnie też to nie bawi. Na temat błędów kierowców można nakręcić dowolny materiał,
a ten tutaj został zmontowany pod kobiety.

W moim średnio-długim życiu przejechałem za kierownicą coś ze 400 tys kilometrów.

Te doświadczenia i całokształt własnej przeżytej głupoty za kierownicą czegoś uczą.

Ach, ta "rajdowa" młodość... te wejścia w zakręt na ręcznym i zmiany biegów bez
wciskania pedału sprzęgła na pełnym gazie (ze wstydem też wyznaję, że tej
dewastacji aut dopuszczałem się nie będąc ich właścicielem, to były tylko auta
służbowe). Eh, jakby sfilmować owy cały idiotyzm...

No i dalej z liczymi spektakularnymi zdarzeniami od zimowych i niebezpiecznych
piruetów moim maluchem na drodze, który nadsterownie wyrwał się co najmniej jak
porsche spod kontroli, przez nurkowane golfem w przydrożnych zaspach śniegu pod
Przełęczą Okraj z których wyciągały mnie zastępy dobrych ludzi i sprzętu (to
chyba był największy wstyd) do rozjebania o schody całego tyłu mojego ślicznego
i nowiutkiego audi przy wyjeżdżaniu z miejsca parkingowego)...

Zatem te doświadczenia za kierownicą uczą przede wszystkim pokory.

Oczywiście pocieszam się, że (jak dotąd) moją działalność za kierownicą w sumie
bezpieczna była.
Było kilka niebezpiecznych sytuacji, ale wszyscy żyją, nikt nie jest ranny,
nikomu krzywdy nie zrobiłem. Choć to może tylko szczęscie.

I jakoś mi tak nie jest do śmiechu z niewinnych błędów bliźnich.
I to jeszcze zmontowanych tak, aby pośmiać się z kobiet za kierownicą.

Sam bywałem śmieszniejszy.

Kłaniam się nisko.

PS. A propos parkowania, siedziałem na fotelu pasażera, kiedy mój znajomy
(mężczyzna) po prostu rozerwał od auta przedni zderzak o betonowy słupek
parkingowy fantazyjnie ruszając przy skręconych kołach swoim terenowym lexusem.
Czy to było zabawne? Może trochę.

[maria421]

No widzisz, Diabolciu, ja sie takimi kozackimi wyczynami pochwalic nie moge, bo
jako kobieta do auta podchodzilam od poczatku z duzym respektem i
odpowiedzialnoscia i sama wyczuwalam na co mnie stac a na co nie, sama uczylam
sie na jakie predkosci moge sobie pozwolic, tzn. przy jakich czuje sie dobrze i
stopniowo przesuwalam granice w gore.
Moja corka dostala prawo jazdy jak miala 18 lat i tydzien; do tej pory (czyli
przez 6 lat) nie miala zadnej stluczki.

Odpukac:)

[gumpel]

No cóż, kobiety generalnie jeżdżą bezpieczniej. I - paradoksalnie - właśnie
dlatego śmieszne filmiki "za kierownicą" są głównie o kobietach. Bo cóż to za
"wypadki" ? Zniszczona karoseria lub przestawiony pachołek. To zabawne.
Tymczasem maniera Panów za kierownicą to brawura, a ta skutkuje wypadkami na
nieporównywalną skalę. No i filmik pokazujący zmasakrowane ciało ze zgniecionymi
kończynami, albo i bez raczej śmieszny nie jest.

Jednak jak w każdym stereotypie także i tym o "kobiecie za kółkiem" tkwi jednak
ziarno prawdy. Panie zazwyczaj mają większy problem z koordynacją przestrzenną
niż Panowie i stąd problemy z parkowaniem.


G.

[diabollo]

gumpel napisał:

> No cóż, kobiety generalnie jeżdżą bezpieczniej. I - paradoksalnie - właśnie
> dlatego śmieszne filmiki "za kierownicą" są głównie o kobietach. Bo cóż to za
> "wypadki" ? Zniszczona karoseria lub przestawiony pachołek. To zabawne.
> Tymczasem maniera Panów za kierownicą to brawura, a ta skutkuje wypadkami na
> nieporównywalną skalę. No i filmik pokazujący zmasakrowane ciało ze zgniecionym
> i
> kończynami, albo i bez raczej śmieszny nie jest.
>
> Jednak jak w każdym stereotypie także i tym o "kobiecie za kółkiem" tkwi jednak
> ziarno prawdy. Panie zazwyczaj mają większy problem z koordynacją przestrzenną
> niż Panowie i stąd problemy z parkowaniem.
>
>
> G.

"Generalnie" robi wielka różnicę.
Osobiście znam dwie kobiety w Niemczech, które nie potrafią jeździć inaczej niż
z prędkościami naddzwiękowymi, w stylu jakiego nie powstydziłby się pewnie
największy samczy, polski cwaniak.

Mój znajomy (mężczyzna), który regularnie podróżuje z jedną z nich twierdzi, że
każda podróż kosztuje go wiele stresu.

A nad słynną męską przewagą w "koordynacji przestrzennej" podałem przykład swój
i znajomego, gdzie przy wyjeżdżaniu z parkingu i przy prędkości bliskiej zera
dokonaliśmy sporych a wstydliwych zniszczeń.

Kłaniam się nisko.

[maria421]

Wezcie pod uwage ze kobiety sa na ogol mniejsze niz mezczyzni, wiec maja
bardziej ograniczone pole widzenia przy parkowaniu tylem.
Sensory do parkowania wlasnie dla kobiet wymyslono:)

[mamalgosia]

Jeżdżę moim zdaniem całkiem dobrze:) Od 1987 bezwypadkowo.
Trzy razy we mnie stuknięto, raz tak szpetnie, ze drzwi nie mogąłm
otworzyć:( (weszłam do sklepu zostawiając samochód, wyszłam, a ono
już było stłuczone).
Natomiast kompletnie nie potrafię wjeżdżać w zatoczkę. Potrzebuję
takiej dla autobusu (a jeżdżę małym peżotem), zaczynam podejzrewać
że jestem zupełnie neiwyuczalna w tym względzie

[gumpel]

Jak byłem dawno, dawno temu w Holandii to ze zdziwieniem zauważyłem przed pewnym
hipermarketem miejsca parkingowe z napisem "dla kobiet". Były mniej więcej 1.5 w
stosunku do "normalnych". Potem takie same zobaczyłem w Austrii. Dla feministek
to pewnie naruszenie godności kobiety i dyskryminacja. Przyjmowane rozwiązania
powinny być praktyczne, a nie ideologiczne.


G.

[diabollo]

gumpel napisał:

> Jak byłem dawno, dawno temu w Holandii to ze zdziwieniem zauważyłem przed pewny
> m
> hipermarketem miejsca parkingowe z napisem "dla kobiet". Były mniej więcej 1.5
> w
> stosunku do "normalnych". Potem takie same zobaczyłem w Austrii. Dla feministek
> to pewnie naruszenie godności kobiety i dyskryminacja.

Czcigodny Gumpelu, skąd się bierze popularność tego prawackiego myślenia, że
feministki/feminiści to kretyni?
Bez choćby próby zrozumienia ciężko mówić o dialogu (zresztą gdybyś zrozumiał,
zostałbyś feministą).

Przypomina się taka anegdota o Angliku, śmiesznie ubranym po europejsku w
krótkich portkach i w kapeluszu korkowym, który zapędził się w afrykański
interior i po raz pierwszy zobaczył żyrafę i stwierdził: "nonsense".

Kłaniam się nisko.

[gumpel]

A dlaczego uważasz feministki za kretynki ? One chcą likwidacji różnego
traktowania kobiet i mężczyzn znajdujących się w takiej samej sytuacji. A
różnicowanie uważają za dyskryminację. To się może nie podobać (mnie się nie
podoba), to można uważać za szkodliwe tak dla mężczyzn jak i dla kobiet (ja to
uważam za szkodliwe). Ale żeby uważać to za kretynizm ?


G.

[a000000]

gumpel napisał:

>One chcą likwidacji różnego
> traktowania kobiet i mężczyzn znajdujących się w takiej samej sytuacji.

nierealizowalne....np:w sytuacjach w których wykorzystywane są naturalne,
biologiczne różnice. Statystyczna kobieta jest fizycznie słabsza od
statystycznego mężczyzny. Więc statystyczne nie może być z nim zrównana.


Też uważam takie zapędy za szkodliwe dla społeczeństwa.

Wolę myć wannę, czyli pani Graff

[diabollo]

Czego potrzeba do zrozumienia, czcigodny Gumpelu? Dobrej woli? No, przecież nie
inteligencji.

Kłaniam się nisko.

***********************
Wolę myć wannę
Agnieszka Graff 2009-03-08, ostatnia aktualizacja 2009-03-05 11:56:46.0

Osiągając sukces, mężczyzna podkreśla i podbudowuje swoją męską tożsamość.
Robiąca dokładnie to samo kobieta stawia swoją kobiecość pod znakiem zapytania

Od wielu wieków kobiety służą mężczyznom za zwierciadła, posiadające tę magiczną
i bardzo użyteczną moc, że odbijają postać męską w co najmniej dwukrotnym
powiększeniu. (...) Wyjaśnia to, przynajmniej częściowo, dlaczego kobiety są
mężczyznom tak bardzo niezbędne.

Virginia Woolf

Świat zamyka nas w pułapce roli, którą gramy, i bardzo trudno jest zachować
czujność, zbudować dystans pomiędzy obrazem nas widzianych z zewnątrz i tym, kim
jesteśmy w istocie.

James Baldwin

Kobiety utalentowane, aspirujące lub niespełnione artystki chyba najczęściej
skarżą się na to, że nie potrafią nic dokończyć. Częściowo pewnie dlatego, że
skończyć pracę znaczy poddać się osądowi - ale również dlatego, że kończenie
tego, co się robi, jest oznaką dorosłości. I, co ważniejsze, może oznaczać
potencjalny sukces. A sukces dla kobiet zawsze jest po trosze porażką.

Erica Jong

Zaczęłam od cytatów z trójki wybitnych pisarzy, bo to mi dodaje odwagi i
pewności siebie. Często tak robię, chociaż wiem, że to typowe kobiece zachowanie
świadczące o braku odwagi i pewności siebie. Zamiast walić prosto z mostu, dając
do zrozumienia, że znamy się na rzeczy, robimy długie wstępy, podpieramy się
cudzym autorytetem, co gorsza - rytualnie negujemy własny. Z badań językoznawców
zajmujących się dynamiką rozmowy wynika, że kobiety dużo częściej niż mężczyźni
szukają u rozmówcy akceptacji, potwierdzenia, aprobaty. Pozwalamy sobie
przerywać; potakujemy; podważamy wagę własnych słów; podrzucamy uprzejmie wątki
rozmowy, które odpowiadają drugiej stronie. Wtrącamy: 'Nieprawdaż?', 'Nie wiem,
ale ', 'Rozumiesz?' (a po angielsku tzw. tag questions: 'Isn't it?', 'Don't
you?'). Mówimy w ten sposób nie dlatego, że jesteśmy takie empatyczne i
kontaktowe. To zachowania językowe typowe dla osób w sytuacji podporządkowania.
Podobnie mówi podwładny do szefa, uczeń do nauczyciela, członek dyskryminowanej
mniejszości do członka większości. Ktoś, kto zakłada, że jego słowa są mało
warte, a sam fakt, iż ma coś do powiedzenia, nie gwarantuje uwagi rozmówcy.
Bezwiednie wchodzimy w rolę lustra dla męskiego JA, o którym we 'Własnym pokoju'
pisała Woolf.

Sabotażystki własnej sprawy

Zjawiska językowe są barometrem czegoś szerszego i głębszego. Naszego
przekonania, że jesteśmy mniej ważne. Że naszą rolą jest dbanie o cudzy
autorytet, a nie budowanie własnego. Od lat te niższościowe zachowania obserwuję
u moich studentek. Czasem mam wrażenie, że sabotują własny sukces, uciekają
przed nim w przeciętność. Mówią za cicho i za szybko. Zaczynają świetnie
przygotowane referaty od przeprosin: 'To tylko praca w toku ', 'To się na pewno
nie spodoba ', 'Nie znam się na tym, ale '. Jeśli podzielę grupę na mniejsze
zespoły, prosząc, by każdy z nich wybrał sobie przedstawiciela, mogę być niemal
pewna, że dziewczyny wybiorą kolegów - nawet słabszych od siebie. A koledzy
chętnie się godzą. Dlaczego nie kończą niemal gotowych, świetnie zapowiadających
się prac? Albo kończą, bronią, ale mimo zachęt zacinają się na następnym etapie
- już-już mają je oddać do druku, ale wycofują się, znikają, jakby się bały
zobaczyć efekt własnej pracy. Czy rację ma Erika Jong, że owo kobiece
niekończenie to przejaw lęku przed dorosłością? Moje studentki czytają ten tekst
('Artystka jako gospodyni domowa') i kiwają głowami: tak, to o nich. O nas.

Bywa, że wybitnie zdolna dziewczyna w ostatniej chwili rezygnuje z ubiegania się
o fantastyczne stypendium. Mówi: 'To nie dla mnie, nie przyjmą mnie. A jeśli
przyjmą boję się, że nie dam rady'. Właśnie dostałam e-mail od pewnej młodej
kobiety, która martwi się - tak, martwi! - że dostała się na wymarzone studia
doktoranckie w Stanach. A raz usłyszałam szczerą i samoświadomą odpowiedź:
'Wiem, że jestem zdolna, mam wielką chęć spróbować, ale boję się reakcji
chłopaka i rodziny'.

Patrzę na te ich zmagania, na rozdarcie między ambicją a tym, co uważają za
'kobiecość', i wiem, że to nie są osobiste dylematy Kaśki, Oli czy Agaty. To są
skutki uboczne bycia inteligentną, ambitną kobietą w społeczeństwie, które
ambicję uważa za niekobiecą, a na inteligencję nam co prawda pozwala, ale pod
warunkiem że mamy też inne, bardziej kobiece zalety. Osiągając sukces, mężczyzna
podkreśla i podbudowuje swoją męską tożsamość. Robiąca dokładnie to samo kobieta
stawia swoją kobiecość pod znakiem zapytania. Kobiecość jest od wieków
definiowana jako uległość, łagodność, opiekuńczość, nadmierna emocjonalność, a
zatem - powiedzmy to sobie otwarcie - jako przeciwieństwo sukcesu zawodowego, o
który trzeba rywalizować, wierząc w siebie, stawiając sobie cele i wymagania.
Sukces to niemal zawsze władza. A my boimy się, że władza nas 'odkobieci'.
Żyjemy w patriarchalnym społeczeństwie i obawiam się, że w jakimś stopniu
wszystkie - nie wyłączając feministek - mamy po trosze patriarchat w głowach.

CDN

[diabollo]

Lęk przed sukcesem

Tu znów podeprę się cudzym autorytetem. Opowiem o dwóch eksperymentach z
psychologii społecznej. Pierwszy dotyczy tzw. lęku kobiet przed sukcesem.
Wielokrotnie powtarzany i modyfikowany po raz pierwszy odbył się w latach 60.
Marina Horner, badaczka mechanizmów psychologicznych, które decydują o motywacji
i osiągnięciach w pracy, poprosiła studentów i studentki (w sumie 178 osób), by
dokończyli opowiadanie dotyczące postaci ich własnej płci, która studiując
medycynę, odnosi sukcesy w nauce. Młodzi mężczyźni pisali o zdolnym i pracowitym
Johnie, dziewczęta wieszczyły przyszłość zdolnej i pracowitej Anne. Historie o
Johnie w 90 proc. kończyły się szczęśliwie - był wybitnym specjalistą, miał
kochającą rodzinę, dużo zarabiał, pomagał ludziom. Tymczasem w 65 proc. kobiety
widziały przyszłość swojej bohaterki w mrocznych barwach - rezygnowała ze
studiów, była samotna albo rzucała wszystko, by wspierać karierę narzeczonego, i
zakładała rodzinę, by potem żałować utraconych marzeń. Wniosek Horner? Kobiety
na samą myśl o sukcesie przeżywają negatywne emocje, lęki, niepokoje. Badaczka
nazwała to 'kobiecym lękiem przed sukcesem'.

W kolejnych latach wprowadzano rozmaite zmiany do procedury Horner - porównywano
np. reakcje w przypadku rywalizacji z mężczyznami i w czysto kobiecych
kontekstach; badano wpływ obecności chłopaka w życiu Anne itp. Wyniki bywały
różne - sugerowano na przykład, że kobiety boją się sukcesu słusznie: to
racjonalna reakcja na to, że bywamy za sukces karane. Tak czy owak odkrycie
Horner pozostaje w mocy: istnieje napięcie, a nawet sprzeczność między
kulturowym wizerunkiem 'kobiety szczęśliwej' i 'kobiety sukcesu'. Zestaw
kobiecość i kariera - częściej niż męskość i kariera - budzi niepokój,
ambiwalencję. Na pocieszenie dodam, że sama Horner, będąc szczęśliwą matką
trójki dzieci, zrobiła błyskotliwą karierę akademicką na Harvardzie i
przyczyniła się znacznie do wprowadzania równości płci na amerykańskich uczelniach.

Drugi eksperyment - przeprowadzony w latach 90. przez zespół psychologii
Claude'a Steele'a z Uniwersytetu Stanforda - dotyczy 'wrażliwości na
stereotypizację'. Chodzi o wpływ negatywnych sądów dotyczących własnej grupy na
wyniki testów standardowych. W największym skrócie rzecz polega na tym, że każe
się ludziom rozwiązywać testy (IQ, a także matematyczne), sugerując im (lub
nie), że celem jest sprawdzenie umiejętności grupy, której są członkami. Wyniki
różnią się dramatycznie. Steele odnotował kilkunastoprocentowy spadek wyników
testu, jeśli danej grupie (np. kobietom lub Afroamerykanom - skądinąd wybitnie
uzdolnionym) na początku ogłoszono, że testuje się ich jako kobiety lub jako
Afroamerykanów. Wystarczyło, że testowani musieli wypełnić rubrykę 'płeć' lub
'rasa'. W grupach kontrolnych, gdzie nie uruchamiano w ten sposób
uwewnętrznionych stereotypów, wyniki były odpowiednio wyższe. Co ciekawe, udało
się też obniżyć motywację białych mężczyzn, oznajmiając im na wstępie, że ich
wyniki będą porównane z wynikami osób pochodzenia azjatyckiego (Azjatom
powszechnie przypisuje się talent matematyczny).

Błędne koło, czyli jak zostałam humanistką

Opis eksperymentu Steele'a przywołał w mojej pamięci pana od matematyki, który
wypisując na tablicy zadanie, mówił ironicznie: 'Ciekawe, czy któraś z dziewcząt
sobie z tym poradzi!'. Nie radziłyśmy sobie, siedziałyśmy sztywne ze strachu, z
wyłączonymi mózgami. Latami wysilałam swój umysł - humanistyczny, a jakże, wszak
wszystkie dziewczyny to humanistki! - by uniknąć matni zwanej 'matmą'.
Stereotypy to nie są po prostu błędne przekonania na czyjś temat, fałszywe sądy,
które można obnażyć i obalić. One są dużo sprytniejsze - działają jak
samospełniające się przepowiednie. Kobiety podobnie jak osoby należące do
rozmaitych mniejszości uważanych za inne, gorsze, z natury mniej ambitne
uwewnętrzniają powszechne przekonania o tym, 'jakie są kobiety'. A potem
pozwalamy, by te przekonania sterowały naszym życiem. Do dziś budzę się czasem
przerażona snem, w którym muszę jednak zdać maturę z matematyki. Bo feminizm
feminizmem, ale jako kobieta wiem, że nie mam głowy do liczb. I nie mówcie mi,
że jest inaczej - i tak nie uwierzę. Błędne koło trudno przerwać, nie od parady
jest błędne. Skoro wierzysz, że kobiety są z natury mniej ambitne, to sama łatwo
zrezygnujesz z ambicji. Skoro sukces jest nie dla kobiet, a nawet nas
unieszczęśliwia, to po co się starać, po co zarywać noce - łatwiej zrezygnować z
sukcesu, który i tak 'nie jest dla mnie'. Im więcej kobiet tak postępuje, tym
powszechniejsze przekonanie o naturalności takich zachowań - i koło się zamyka.

Grzeczności dla gości

Kobiety, którym się w życiu zawodowym powiodło, często publicznie za ten sukces
przepraszają. Dając do zrozumienia, że jest on, po pierwsze, przypadkowy, a po
drugie, zupełnie dla nich nieistotny. A jeśli nie przepraszamy, to możemy być
niemal pewne, że ktoś przeprosi za nas. Po obronie doktoratu - jak sądziłam,
błyskotliwym początku kariery akademickiej - podszedł do mnie pewien
zaprzyjaźniony profesor i z szarmanckim uśmiechem oznajmił: 'Pani Agnieszko,
doktorat doktoratem, ale jak pani dziś pięknie wygląda!'. Tego akurat tego dnia,
po ośmiu latach wysiadywania po bibliotekach, komplement zadziałał na mnie jak
zimny prysznic. Występowałam przed komisją jako obdarzony pewnym talentem i
wyposażony w wiedzę odcieleśniony umysł, nowy członek akademickiej wspólnoty. I
oto przedstawiciel starszyzny tejże wspólnoty, za nic mając moje
uniwersalistyczne mrzonki, potraktował mnie jako 'panią Agnieszkę' - osobę, czy
może raczej osóbkę, którą ocenia się za wygląd. Ja nie zamierzałam przepraszać
za swój sukces ale on zareagował tak, jakbym przeprosiła, i dał do zrozumienia,
że mi ten nietakt wybacza.

Jako kobiety jesteśmy kojarzone z prywatnością. Ze sferą uczuć, relacji, z
opiekuńczością i wdziękiem - z podobaniem się (lub nie) mężczyznom. W sferze
publicznej - w świecie prestiżu, autorytetu, hierarchii i władzy kim? No
właśnie, kim? Intruzami? A może gośćmi? Tak, gośćmi. Takimi, którzy wprowadzili
się tu niedawno i postanowili zostać na stałe. Gospodarze nawet na to przystali,
ale nadal traktuje się nas jak gości. Prawi się nam komplementy, ale rzadko nas
dopuszcza do prawdziwych tajemnic rodzinnych, mało kto daje też gościom dostęp
do rodzinnego konta w banku Co gorsza, same siebie traktujemy jak gości.
Przepraszamy, staramy się nie zostawiać po sobie śladów, nie hałasować, nie
wchodzić w drogę gospodarzom. Zachowujemy się grzecznie. O wiele za grzecznie
jak na domowników. W świecie władzy, pieniędzy, rywalizacji i odpowiedzialności
jesteśmy obecne od kilku pokoleń. Niby kawał czasu, ale z perspektywy historii
ludzkości to przecież strasznie krótko. Kilka tygodni temu obchodziłyśmy
90-lecie przyznania kobietom praw wyborczych. Żądania naszych prababek
sufrażystek uważano w 1918 roku za dziwactwo, fanaberię, w najlepszym wypadku -
nagrodę dla kobiet za poświęcenie dla ojczyzny.

CDN

[diabollo]

Nie filozofuj!... Nie kraj trupów!

Wpadła mi w ręce książka sprzed nieco ponad stu lat pt. 'One'. Gabriela Zapolska
grzmi tu przeciw 'emancypacyi'. Kobieta nie powinna jej zdaniem myśleć o tym, by
zostać lekarzem, a zwłaszcza chirurgiem, bo niechybnie zagrozi życiu pacjentów,
a do tego 'osieroci domowe ognisko'. Dlaczego? Ano, co robić, taki już jest
'niezmienny kobiecy ustrój'! Kobieca skłonność do wzruszeń i łez, kobieca obawa
przed widokiem krwi - wszystko to spowoduje, że zadrży jej w ręku skalpel, a ona
sama zaleje się łzami i poprosi o pomoc prawdziwego lekarza. Oczywiście
mężczyznę. Zapolska potencjalnym lekarkom udziela szeregu dobrych rad: Nie
filozofuj!... Nie kraj trupów!... Nie zatracaj swej godności niewieściej. To
czar! To twoja władza! To twoje królestwo! Nie abdykuj! Korony dla biretu nie
składaj Nie wnoś zarazy w fałdach swej sukni i ręką, przesiąkniętą wonią trupa,
nie gładź czoła swego dziecka!.

Gdy trafiłam na ten zapomniany tekst, pomyślałam, że Zapolska przyczyniła się
bezwiednie do klęski życiowej dzielnej Anne z eksperymentu Horner. Żeby odnieść
sukces, trzeba go sobie najpierw wyobrazić jako możliwy. A naszą wyobraźnię
kształtują podsuwane nam obrazy tego, co wyobrażalne. Powiecie, że sto lat to
kawał czasu, że Zapolska to ramota, ba, nawet epokę Horner mamy za sobą? Że
nastała era ambitnych kobiet, które 'nie czują się dyskryminowane'? Cóż, może i
nie czują. Chodzi jednak o to, że dyskryminacja jest faktem społecznym, a nie
uczuciem. Na szczęście coraz łatwiej jest o tym w Polsce mówić - jeszcze kilka
lat temu słowo 'dyskryminacja' powszechnie uchodziło za przejaw feministycznej
obsesji. Obecnie według OBOP-u ponad jedna trzecia społeczeństwa dostrzega
dyskryminację. Widzą ją zarówno kobiety, jak i mężczyźni choć trzeba przyznać,
że kobiety widzą częściej (K - 44 proc., M - 26 proc.).

Do tych twardzielek, co się nie czują dyskryminowane

Nie czujesz się dyskryminowana. Mimo to, szukając pracy, zauważasz, że oferty z
górnej półki adresuje się często do mężczyzn, pań szuka się głównie na
stanowiska asystentek i sprzedawczyń. Dalej idą płace - różnica (na tych samych
stanowiskach) wynosi ok. 30 proc. Nic nie czujesz, ale takie właśnie są dane dla
osób z wyższym wykształceniem. W dużej mierze są skutkiem 'segregacji zawodowej'
polegającej na tym, że praca kobiet skupiona jest w gorzej płatnych zawodach.
Nie czujesz się dyskryminowana, ale droga kobiet do awansu jest trudniejsza niż
mężczyzn. W socjologii płci mówi się o 'szklanym suficie' i 'lepkiej podłodze'
dla kobiet oraz 'ruchomych schodach', czyli drodze na skróty, dla mężczyzn. W
wielu dziedzinach widoczna jest 'piramida' prestiżu: najwięcej kobiet na
niższych stanowiskach, najmniej na najwyższych. Do tego bariera mentalna - ty
jej oczywiście nie czujesz, ale wyczuł ją CBOS: Polacy obawiają się
szefa-kobiety - aż 39 proc. ankietowanych wolałoby, aby ich szefem był
mężczyzna, a jedynie 9 proc., aby była to kobieta. Co jeszcze? Jeszcze ten
drobny szczegół zwany 'łączeniem ról'. Otóż kobiety wykonują statystycznie ponad
80 proc. prac domowych - jedyne, co się zmieniło w ostatnich dekadach, to
samozadowolenie mężczyzn (uważają, że robią więcej).

Istnieje duża szansa, że dyskryminację jednak poczujesz, zostając mamą. Bo mimo
rytualnych zapewnień o polityce prorodzinnej i konieczności walki z kryzysem
demograficznym kobiety systematycznie karze się w pracy za macierzyństwo -
aktualne lub planowane. Chociaż jest to niezgodne z kodeksem pracy, młode
kobiety notorycznie pyta się w Polsce o plany związane z rodzicielstwem;
pracodawcy domagają się nawet pisemnych deklaracji o nieplanowaniu potomstwa. W
Polsce rodzi się mało dzieci nie dlatego, że - jak sugeruje prawica - życiu
rodzinnemu zaszkodził nadmiar równości, ale dlatego, że kobiety mają świadomość
skutków nierówności. Nagminnie zwalnia się z pracy kobiety w ciąży, a ochrona po
powrocie z urlopu wychowawczego często jest fikcją. Te, które odczuły to na
własnej skórze, czasem nawet wytaczają pracodawcom procesy.

Dyskryminacja? Zrobię to sama!

Zostanę przy tych kilku przykładach, bo miejsca mam mało, zużyłam je na cytaty.
Tymczasem nurtuje mnie pytanie: jak to jest, że jeszcze nam mało i że dodatkowo
dyskryminujemy się same? Skoro tak trudno się nam wybić, to dlaczego podkopujemy
własne poczucie wartości, rezygnujemy z sukcesów, a osiągając je, negujemy ich
wartość? Dlaczego tak chętnie służymy za lustra powiększające mężczyznom, a
niechętnie wspieramy kariery innych kobiet? Otóż zrobiono nam, delikatnie
mówiąc, pranie mózgów. Żyjemy w schizofrenicznej kulturze, która zapewnia nas o
równości płci, bo teoretycznie w nią przecież wierzy, ale jednocześnie z
przyzwyczajenia zalewa nas hmm, jakby to ująć, żeby nie wyszło za bardzo
feministycznie i ideologicznie? A niech tam: otóż jest to kultura patriarchalna,
która zalewa nas patriarchalną ideologią. Negatywnymi przekazami na temat
naszych ambicji, możliwości, szans życiowych. Oficjalnie zachęca się nas do
nauki ale w podręcznikach kobiety występują w fartuszkach, a panowie z
garniturach. Otwiera nam się drzwi, zapraszając na wyższe uczelnie, ale gdzieś w
tle pobrzmiewa stara śpiewka, coś jakby Zapolska nuciła przyszłym lekarkom:
stój, kochanie, bez przesady z tą ambicją, z naturą nie wygrasz, a poza tym
przecież nie chcesz tam być. Twoje miejsce, kochaneńka, to świat uczuć i
wzruszeń, a nie kasa, władza i seks, prawda? I tak same wycofujemy się z tej
'niekobiecej' przestrzeni - z rywalizacji, samodyscypliny, pieniędzy i sukcesu.

Kobiety serio traktujące karierę to rzadkość w polskich serialach. Jeśli już się
taka trafi, to albo jest samotna i nieszczęśliwa, albo w porę rezygnuje z
kariery, by się oddać życiu rodzinnemu. Wybitne kobiety często - choć trzeba
przyznać, że coraz rzadziej - twierdzą, że karierę zrobiły przypadkiem i że to
nic w porównaniu z tym, jak potrafią lepić pierogi, sprzątać i bawić się z
dziećmi. Media zdają się też robić wszystko, by zapobiec powstawaniu kobiecej
solidarności: aktywistki, które walczą o równość płci, wyszydzają feminizm,
wyznaczając na największego wroga zwykłej kobiety. Ciekawe, że wykluczenie nas
ze świata sukcesu zawodowego odbywa się zwykle pod pozorem troski o nasze dobro,
dobro naszych rodzin, dzieci, partnerów życiowych. Pod warstewką życzliwej rady
kryje się zawoalowana groźba: nie wychylaj się, nie wyskakuj przed szereg.
Osiągając więcej niż mężczyzna, skazujesz go na upokorzenie, a samą siebie - na
katastrofę życiową. Czy nie lepiej od razu zrezygnować?

CDN...

[diabollo]

Komplementy i drukarki

Mam wrażenie, że Polki coraz częściej zdają sobie sprawę, co tu jest grane -
szarmanckie gesty, życzliwa opieka oraz zachwyty nad 'urokiem naszych pań' to
elegancki sposób na sprowadzenie nas, kobiet, do parteru. W liście do 'Wysokich
Obcasów', który parę lat temu skrupulatnie wycięłam sobie na pamiątkę, niejaka
Paulina, rocznik 1978, opisuje to tak:

Pracuję w firmie, w której co rano kobiety całuje się w rękę i zawsze
przepuszcza w drzwiach. Niezależnie od wieku i talii prawi nam się komplementy
co do wyglądu. Ze zrozumieniem przyjmuje się to, że kobiety muszą przebywać na
urlopach macierzyńskich i wychowawczych. I że miewają gorsze dni. Albo po prostu
humory. A w każdą Wigilię i Wielki Piątek zwalnia się je o godz. 12 do domu,
'muszą wszak przygotować święta'. Nie może być lepiej? Bynajmniej. Schody
zaczynają się, gdy kobieta nie chce lepić uszek i domaga się, by była traktowana
nie jak kobieta, ale jak człowiek, czytaj: mężczyzna. () Kiedy zostaję po
godzinach, 'niepotrzebnie się poświęcam' i 'stwarzam problemy', bo trzeba mi
załatwić transport (kobieta nie może sama chodzić po zmroku). List kończy się
trzeźwą konstatacją: Zamiast całowania mojej dłoni przez szefa wolałabym sprawną
drukarkę, jaką ma kolega z pokoju obok. Jak się wyrwać z pułapki
pseudoprzywilejów, a w istocie - niskich wymagań? Przede wszystkim nie da się
tego zrobić w pojedynkę. Żyją wśród nas pojedyncze "kobiety sukcesu" - czasem
nawet spektakularnego sukcesu w dziedzinach związanych z władzą i pieniędzmi -
jak Henryka Bochniarz czy Alicja Kornasiewicz. Nie chodzi jednak o to, by wciąż
te nazwiska z podziwem wymieniać jako rzekome dowody na brak dyskryminacji, lecz
o to, by kobiecy sukces przestał być wyjątkiem potwierdzającym męską regułę. By
Anna - w biznesie, banku, szpitalu czy na uczelni - miała takie same szanse jak
Jan. By nie musiała być od niego lepsza i bardziej zdeterminowana, aby osiągnąć
to samo.

Błędne koło równości

Na szczęście nie tylko negatywne stereotypy budują pewną rzeczywistość na
zasadzie błędnego koła. Podobnie działa pewność siebie, siła wewnętrzna,
poczucie, że nierówność to nie żadna natura, tylko zwykła niesprawiedliwość i
granda. Przekonanie, że świat stoi przed nami otworem, a wysiłek i talent
zostaną nagrodzone - to też są samospełniające się przepowiednie. Tym też można
się zarazić. W domu, na uczelni. A najlepiej - w równościowym przedszkolu, gdzie
zabaw i zabawek nie dzieli się na te dla dziewczynek i te dla chłopców. Podobno
w Toruniu takie przedszkole już jest i świetnie się sprawdza. Chłopcy okazują
się bardziej niż zwykle empatyczni, opiekuńczy, dziewczynki wykazują zaskakujący
talent do myślenia ścisłego, są odważne i przedsiębiorcze. Równość płci może być
oczywistością, tak jak przez wieki była nią nierówność; w krajach takich jak
Szwecja czy Francja w dużej mierze już się tak stało. Potrzeba tylko jednego:
wspólnot ludzkich, w których może dojść do zarażenia równością. Błędne koło? No
właśnie - ale chodzi o to, by je uruchomić.

Tymczasem w dziedzinie budowania kobiecej solidarności mamy już pewne
osiągnięcia: rewelacyjnie wychodzi nam krok pierwszy, czyli narzekanie na brak
kobiecej solidarności. Nieźle nam też idzie przekonywanie samych siebie, że
kobieca solidarność to głupota, bo z kobietami zadawać się nie warto. Ot, choćby
w 'WO' czytałam list pewnej dojrzałej kobiety, która po latach obserwacji i
przemyśleń doszła do wniosku, że kobiety z natury są nudne. Ze swadą dowodziła,
że należy nam się wycisk: słusznie, że nie ma nas w polityce, bośmy, mówiąc
oględnie, głupie krowy. Rozumiem, że dotyczy to tych innych kobiet, bo sama
autorka regule płci nie podlega.

A może jednak warto próbować? Zacznijmy od tego, by bezmyślnie nie powtarzać
stereotypów. Krok następny: konsekwentnie obśmiewać teorie głoszące, że
tradycyjne role płci to wina matki natury, bo już jaskiniowcy w jaskiniach Otóż
nie żyjemy w jaskiniach i parę rzeczy się od tamtych czasów zmieniło. Nie żyjemy
też w czasach Zapolskiej, gdy powszechnie wierzono, że edukacja może kobiecie
zaszkodzić, czyniąc ją niezdolną do miłości i macierzyństwa. To nie natura nas
osłabia, ale nasze o naturze wyobrażenia.

Pamiętacie eksperyment ze Stanfordu? Skoro wierzymy, że kobiety nie mają głowy
do liczb, to na wszelki wypadek - nieświadomie - gorzej wypadamy na testach.
Wychodzi na to, że kobiece środowisko głęboko przekonane o tym, że kobiety mają
głowę do liczb, spowoduje, że zaczną ją mieć. Albo pokaże, że zawsze ją miały.
Nieprawdaż? A tak w ogóle to ja ten tekst napisałam przypadkiem, wolę myć wannę
niż pisać teksty. Dziękuję za uwagę i przepraszam, że zajęłam Wasz cenny czas.

Agnieszka Graff

wyborcza.pl/1,81388,6343317,Wole_myc_wanne.html

[maria421]

Gumplu,w Niemczech tez sa miejsca parkingowe "Für Frauen" i znajduja sie one
zawsze w poblizu wyjscia lub w poblizu straznika.
To nie jest kwestia feminizmu, tylko bezpieczenstwa.
Niestety, kobiety na parkingach byly napadane, okradane, gwalcone.

[diabollo]

maria421 napisała:

> Gumplu,w Niemczech tez sa miejsca parkingowe "Für Frauen" i znajduja sie one
> zawsze w poblizu wyjscia lub w poblizu straznika.
> To nie jest kwestia feminizmu, tylko bezpieczenstwa.
> Niestety, kobiety na parkingach byly napadane, okradane, gwalcone.

Tak. W "parkhausach" z reguły pierwszy poziom jest właśnie dla pań. I nie ma tam
jakiś dyskryminacyjnych zakazów tylko napis w stylu "szarmanccy panowie
pozostawiają te miejsca paniom". Za parkawanie na tym miejscu pewnie
nieszarmanckiemu Gumpelowi nikt krzywdy by nie zrobił.

Kłaniam się nisko.

[gumpel]

Woow, cóż za czuły punkt musiałem dotknąć, że mój żartobliwy wątek potraktowałeś
tak poważnie i takie retoryczne armaty wytoczyłeś ;-) Proste pytanie O
Czcigodny: dlaczego te miejsca parkingowe są ... szersze ?

:-)
G.

[diabollo]

gumpel napisał:

> Woow, cóż za czuły punkt musiałem dotknąć, że mój żartobliwy wątek potraktowałe
> ś
> tak poważnie i takie retoryczne armaty wytoczyłeś ;-) Proste pytanie O
> Czcigodny: dlaczego te miejsca parkingowe są ... szersze ?
>
> :-)
> G.

Bo nie są szersze.

Na parkingach przed dużymi marketami są szersze miejsca dla niepełnosprawnych i
kierowców z dziećmi. Jak jest wolne to korzystam. Chodzi o to, żeby nie trzepnąć
dzwiami sąsiedniego auta, kiedy wyciąga się dziecko z fotelika, albo do niego
wkłada, przypina pasami.

Kłaniam się nisko.

[maria421]

Potwierdzam za Diabollo- miejsca parkingowe dla kobiet nie sa szersze, miejsca
dla inwalidow tak.

[gumpel]

No co ja mogę napisać ? Widziałem większe. Szerszy pierwszy rząd podzielony
między kobiety i niepełnosprawnych, a następnie już "normalne" pozostałe rzędy.


G.

[mamalgosia]

Patrz, co ideologia robi ze wzrokiem...;)