Dodaj wiersz

[j.w.orlowski]

Wiersze są też przekazem myśli i życia publicznego, dlatego rozpoczynam nowy
wątek od wiersza, który daje wiele do zrozumienia i zastanowienia się.

Tytuł: A cóż to za Kraj
Tu o sprawiedliwość
Kamienie wołają
Tu spryt się nagradza
A wyszydza prawo
Tu depcze się prawdę
I krzyżuje świętość
Tu kpi się z proroków
Patriotów i mędrców
Tu dużo się krzyczy
A robi niewiele
Tu wyznaje się Boga
Jedynie w Kościele
Tu podcina się skrzydła
Wzniosłym ideałom
Tu życie poświęcić
To jeszcze zamało
Tu honor i dumę
Odesłano w baśnie
A cóż to za kraj
Ato Polska właśnie.

Zamiast wiersza

[krystyna.siennicka]

Wiersz pochodzi z tomiku "Dotknąć nieba ..."
Autorka - Teresa Paryna

[ptysiek2]

to ja się przypomnę - kiedyś pytałam forumowiczów. W związku z rosnącą liczbą
forumowiczów zapytam znowu, może ktoś z państwa często czytuje bajki. Poszukuję
autora następującej bajki (zwiedziłam antykwariaty i nic, księgarnie i nic),
bajka zaczyna się:

"Jest taki kot w krainie bajek,
co chodzi w butach i pali faję,
kapelusz z piórem nosi na głowie,
niejedną bajkę dzieciom opowie.
Bajki krótkie i długie,
jedna piękniejsza od drugiej,
mama je czyta Agacie
i wy je kiedyś poznacie..."

Resztę pamiętam na wyrywki bowiem ten wiersz, towarzyszy mi od dzieciństwa, i
nie wszystko udało mi się zapamiętać.... może ktoś z państwa czytając w domu
bajki dzieciom natknął się na taką...?

[k.bychowski]

ptysiek2 napisała:
>Poszukuję autora następującej bajki

Niestety autora nie znalazłem - ale może Ci się przydadzą takie kawałki.
Znalazłem to jako "konkursy biblioteczne".

www.renatawin.za.pl/biblioteka.htm
Są bajki krótkie i długie
Jedna piękniejsza od drugiej
Mama je czyta Agacie
A czy wy te bajki znacie?
Las, rzeczka, pagórek,
Przez las idzie ścieżką ...("Czerwony Kapturek")

Dwoje dzieciaków zabłądziło nocą.
Patrzą- okienka wśród drzew migocą.
Domek z piernika! Wejdźmy do środka.
Ach, czy nic złego dzieci nie spotka? ("Jaś i Małgosia")

Siedmiu krasnoludków
W małym domku mieszka.
Kto im teraz gotuje?
Czarnowłosa ...("Śnieżka")

Jaki to kotek w krainie bajek,
Co chodzi w butach i kurzy faję?
Kapelusz z piórem nosi na głowie.
Co to za kotek? Kto mi powie? ("Kot w butach")

Jaka to dziewczynka
Ma przyjaciół wiele,
A na wielkim balu
Gubi pantofelek. ("Kopciuszek")

Ciągnie sieci stary rybak.
Ach, skarb jakiś złowił chyba.
Skarb ten ludzkim mówi głosem:
Puść mnie, puść mnie, proszę. ("O rybaku i złotej rybce")



www.literka.pl/modules.php?name=News&file=article&sid=12673
1 Oto pierwsza bajka,
Las, pagórek, rzeczka.
Przez las idzie ścieżką
Wesoła dzieweczka.
Wilk skrył się za górką
I oczami błyska.
Ach, strzeż się, dziewczynko,
Groźnego wilczyska. („Czerwony Kapturek”)

2 Wykluło się z jajka
spojrzało w toń wody
i zapłakało z powodu urody.
Za kaczą mamą powędrowało,
Nad swą brzydotą ubolewało. („Brzydkie kaczątko”)

3 Jest taki kotek w krainie bajek
co chodzi w butach i kurzy faję.
Kapelusz z piórem nosi na głowie.
Niejedną bajkę dzieciom opowie. („Kot w butach”)

4 Siedem krasnoludków w kopalni pracuje,
A w ich domku królewna obiad im gotuje.
Przyjdą tu kiedyś królewscy rycerze,
Królewicz dziewczynę na zamek zabierze. („Królewna Śnieżka”)

5 Ciągnie sieci stary rybak.
Ach, skarb jakiś złowił chyba,
A tu rybka ludzkim głosem
Mówi: puść mnie, puść mnie, proszę.(„O rybaku i złotej rybce”)

6 Chłopczyk i dziewczynka zabłądzili nocą.
Patrzą, okienka wśród lasu migocą.
- Domek z piernika!
Wejdźmy do środka!
Ach, czy nic złego dzieci nie spotka? („Jaś i Małgosia”)

7 A oto smoluszek dobry i poczciwy,
schyla się nad miską,
gołąb grucha siwy,
- idź na bal dzieweczko,
przebiorę ziarenka.
Już czeka kareta i złota sukienka. („Kopciuszek”)

8 Po błękitnym niebie leci jaskółeczka,
- kto wędruje na niej?
Mała dziewczyneczka.
Do królestwa leci kwiatów.
Szumią, szumią skrzydła wiatru. („Calineczka”- „ Odrobinka”)

[ptysiek2]

Dziękuję za pomoc Panie Krzysztofie:))))
Jeszcze jestem na etapie poszukiwań...... Jest osoba, która jak się do mnie
odezwie, to może wiedzieć kto to napisał.

[tadek1947]

ptysiek2 napisała:
Poszukuję autora następującej bajki

Czy to ta bajka - Kot w butach - europejska baśń ludowa, zebrana przez Ch.
Perraulta i opublikowana w zbiorze Bajki Babci Gąski (1697).

Baśń opowiada o jednym z trójki synów młynarza, który jako że był najmłodszy
otrzymał od ojca jedynie kota. Pierwotnie żali się, że został potraktowany
najgorzej, niemniej dzięki przebiegłości kota (który m.in. wmawia królowi, że
syn młynarza jest bogatym markizem de Carabas) młynarczyk żeni się z królewną i
zasiada na tronie.

[ambanasik]

Ojczyzna chochołów

Park dziwów starożytnych, wiatr, który szeleści
Wokół śpiących pałaców, grobowców bez treści,
Te lampy i posągi, księżyc gdzie się słania
Geniusz twego narodu, duch zapominania,
Te rany wielkiej dumy, inne wielkie rzeczy,
W których tyle jest prawdy, ile się złorzeczy,
Wszystkie cnoty parszywe - to nas nie przejedna.
To pustką zarażona Polska jeszcze jedna.

Z czego budujesz ten kraj?
Z czeczoty, z jesionu,
Kruchy antyk i rzewność od wielkiego dzwonu?
Ojczyznę w kolumienkach z widokiem na ule,
Gdzie miód słodyczą swojską zasklepia się czule,
Nad rzeką stoją wierzby, na łąkach bociany,
Słyszysz, Basiu, to nasi biją w tarabany -
A wyszydzony chochoł, sobowtór symbolu,
Starym się obyczajem kokoszy na polu,
Słoma trzeszczy zapchlona, gzi dziewki w podołku,
Szumy chmielu, alkowa z pałaszem na kołku
I ta krzepa: wieś w malwach, szkorbut, dzieci kopa,
Święta ziemia praojców.
Twój naród - bez chłopa!

Z czego budujesz kraj ten?
Z ludzi, których nie ma,
Znów jeden za miliony, rękami aż dwiema?
Z kim pieniactwo wielkości twoje tu się kłóci,
Gdy wszyscy jedzą dzień swój wolni i rozkuci,
Na wszystko wasza zgoda spływa narodowa
Anhellicznym natchnieniem wypchana, jak sowa.
Duchem są albo diabły albo namaszczeni
Gołębim ochędóstwem astrale z przestrzeni,
Blade twarze w gorączce, biblijni studenci,
Bractwo westchnień, cierpliwcy, wszyscy polscy święci.

Przelicz jeszcze i dodaj czterdzieści i cztery
Sposoby wybawienia od wszelkiego licha,
By wolność jak tabakę zażyć z tabakiery,
Potem zdrowo i głośno na wszystko się kicha -
I ten rachunek w prawdę sumuj oczywistą,
Niech ci do romantycznej znów uderzy głowy -
To jest twój sen upiorny, Wielki Realisto:
Państwo w kamieniach młyńskich, naród niegotowy.

Buduj teraz, wydzwigaj nas śród świata, nad dziejów przesmykiem,
Wyjdz pierwszy na piedestał i rozgłoś naokół
Tę wielkość wymuszoną batem albo krzykiem,
Święć przemienienie tłuszczy i chrzcij nowe czasy
Z kropielnicy, co wyschła i krwią już nie chlusta,
Starym herbem sarmackim w popuszczone pasy
Zatkaj gęby krzyczące i zgłodniałe usta -
I komu teraz jeszcze otuchy za mało
A przeszłość jesionowa praojców nieśliczna,
Niech stanie pod cokołem i porwany chwałą
Tworzy wolność.
Masz rację. Jakże jest tragiczna.
.......................................
Kazimierz Wierzyński z tomu "Wolnosć tragiczna" 1936

[liona1]

truciciele dusz

próchno błyszczące gdzieś widać w ugorach
chęci zabrakło i nadziei pługów
gdzie się odwrócić truchło truchlejące
a rzeczywistość rozpadła się w dłoniach
skorupy mumii zieją z kątów ciemnych
wyniosłe w świetle z potrójnym językiem
łuk kapitału w jednym mając ręku
w drugim trzymając marchewkę przegniłą
płomienie stosu średniowiecznych wierzeń
bez miłosierdzia palą człowieczeństwao
przekrwione oczy oślepłe swym fatum
niszczą co inne ot bez przebaczenia
ciemność z światłością jak w kalejdoskopie
nadto złe lustra swym odbiciem mamią
przeplot materii w parze z duchem czasów
w podszeptach matni wściekłości amoków

ożywczych źródeł niewinności biele
skryte we wnętrzach kokonów opieki
i kiedy przyjdą już wyzwoliciele
zejdą z gier sceny duszy truciciele
2005
Małgorzata Kapica (emka)

[ambanasik]

Ballada o trzęsących się portkach

Posłuchajcie, o dziatki,
bardzo ślicznej balladki:

Był sobie pewien pan,
na twarzy kwaśny i wklęsły,
miał portek z piętnaście par
(a może szesnaście)
i wszystkie mu się trzęsły:

włoży szare: jak w febrze;
włoży granatowe: też;
od ślubu: jeszcze lepsze!
marengo: wzdłuż i wszerz.

Krótko mówiąc, w którekolwiek portki
kończyny dolne wtykał,
to trzęsły mu się one
jak nie przymierzając osika.

w ten sposób, przez trzęsienie,
pan żywot miał bardzo lichy,
bo wszędzie, gdzie wszedł, zdziwienie,
a potem śmichy i chichy.

W końcu babcia czy ciocia,
już nie pamiętam kto,
powiedziała do tego pana:
"Chłopcze, ty uschniesz, bo

nad portek sprawą przedziwną
wylałeś trzy morza łez,
a znowu nie jest tak zimno,
więc spróbuj chodzić bez.

Toć są materiały urocze.
Toć są, kochanie. Toć.
Ty kup sobie jakiś szlafroczek
i w tym szlafroczku chodź;

lub od razu na zadek
kup sobie spódnic troszkę,
a na wszelki wypadek
parasolkę. I broszkę;

też innych rzeczy mnóstwo,
kociackie ochędóstwo,

rzęsy z drutu, najlony -
i już będziesz urządzony,
a wąsy sobie wyskub.
I tak wyglądasz jak biskup".

Kupił pan sobie szlafroczek,
chodził w szlafroczku roczek,
ale tylko w ciemności,
bo i szlafrok trząsł mu się cości;

a portki schowane w kredensie
też się nie zrzekły tych trzęsień;
trzęsło się całe mieszkanko,
kanapy i futryny,
bo to był dom melancho i bardzo cyko ryjny.

Tutaj się kończy ballada
o portkach się trzęsących,
z ballndy morał gada,
morał następujący.

GDY WIEJE WIATR HISTORII,
LUDZIOM JAK PIĘKNYM PTAKOM
ROSNĄ SKRZYDŁA, NATOMIAST
TRZĘSĄ SIĘ PORTKI PĘTAKOM

K.I.Gałczyński 1953

[waclaw_pulawski]

Demokracja

Przyszła mysz do kota
Bo smutno jej w norze
To jest dla niej problem
Więc kot jej pomoże.

Kot popatrzył na nią
Ogon już jest w górze
Sprężył się jak lampart
I ma ją w pazurze.

Mimo że jest kotem
Choć głodem przymiera
Żal mu jej się zrobiło
Że jej nie pożera.

Pomóc czy skosztować
Kot się zastanawia
I tak się tą myszką
Powoli zabawia.

To w brzuszek ją trąci
To kark jej masuje
Chęci na nią ma duże
Ona mu smakuje.

Mysz czuje już koniec
To nie są już żarty
I mówi do kota
Zagrajmy dziś w karty.

Kto wygra ten bierze
To jest demokracja
Dodam swoje zapasy
I będzie kolacja.

Kot pomyślał chwilę
Ja też jestem samotny
Żyć samemu w świecie
- zrobił się markotny.

Zabawmy się razem
Choć głód mi doskwiera
Jesteś zbyt delikatna
Bym cię miał pożerać.

A i o mnie w przyszłości
Wiersz napiszą dla dzieci
Jak dobre mam serce
Niech przykładem im świeci.

To nie polityka
Tam żrą się wzajemnie
W oczy pięknie ci mówią
Knują potajemnie.

Pomyśl chwilę nad sobą
Trudno żyć jest w norze
Ale jeśli z niej wyjdziesz
Czy ktoś ci pomorze?

[liona1]

Coś o UE i emigracji "za chlebem"

fatamorgana

gdzieś na środku ziemi po przejściach nielekkich
zatrzymawszy się chwilę łaknąc odpoczynku
tłum stojący na brzegu puściwszy korzenie
wbił oczy w brzeg drugi czeka na odrodzenie

myśląc oto tamten o rajskich świetlnych brzegach
wielkością dorówna ich pragnieniom mnogim
bo tam owoc piękniejszy źródła czystszej wody
zda się im bez trudu dosięgnąć w nagrody

widząc że tam jasność potęguje mocą
że jakby się zbliża tylko ręką dotknąć
już ciepło uderza i zapach szampana
że tam bez wysiłku sięgnie ich nirwana

korzenie nie puszczają tam fatamorgana

2005
Małgorzata Kapica