Nastolatki

[verdana]

Mam czasem wrażenie, ze matki interesują się swoimi dziećmi tylko póki sa
malutkir i smieszne. A potem, to już tylko kłopot. Może ktoś miałby ochotę
porozmawiać o nastolatkach, kłopotach i radosciach z ich wychowaniem?

[Gość: Iza2]

Wielokrotnie były próby organizowania forum dla starszych dzieci. Zresztą to
forum miało taki charakter w odróżnieniu od forum edziecka, gdzie niemowlaki i
przedszkolaki zaduszą każdą próbę dyskusji. Gazeta niszcząc forum dziecko w
wątku społeczeństwo obiecała stworzyć dla nas tam miejsce, ale na obiecankach
się skończyło. Może musiałybysmy założyć forum prywatne...

[burza4]

verdana napisała:

> Mam czasem wrażenie, ze matki interesują się swoimi dziećmi tylko póki sa
> malutkir i smieszne. A potem, to już tylko kłopot. Może ktoś miałby ochotę
> porozmawiać o nastolatkach, kłopotach i radosciach z ich wychowaniem?


O dzisss, to są jakieś radości z posiadania nastolatki w domu???? bo ja to rwę
włosy z głowy...

[verdana]

A dla mnie właśnie nastolatki to najlepszy wiek. Opiekować się już nie trzeba,
a porozmawiać b. miło. Bardzo chętnie porozmawiałabym o typowych i nietypowych
kłopotach z innymi mamami - ale załozyć forum nie mogę, bo jedno już mam, a
drugiego chyba się nie da... Moze jedna z was?

[burza4]

verdana napisała:

> A dla mnie właśnie nastolatki to najlepszy wiek. Opiekować się już nie
trzeba, a porozmawiać b. miło.

To twoje w ogole rozmawia???? moja głównie jest obrażona na cały świat, co byś
nie zaproponowała to "nuuda, nie chce mi się", wycieczka błe, obóz błeee,
zimowisko błeee, chcesz jej coś kupić - NIC W TYCH SKLEPACH NIE MA!!! jak ma
wyrzucić śmieci to uważa się za wykorzystywanego Kopciuszka, jak pytasz co
słychać, to odpowiada "NIC" albo "fajnie"...

Opiekować się sensu stricte nie trzeba, ale mieć oko i czuwać na pewno i to
znacznie bardziej skomplikowane niż opieka nad młodszym dzieckiem.

[andaba]

burza4 napisała:

> O dzisss, to są jakieś radości z posiadania nastolatki w domu???? bo ja to rwę
> włosy z głowy...


Same radości.

Jak dla mnie nastolatek to zaraz po niemowlaku najfajniejszy okres. Niemowlę bo słodkie, kochanne i bezbronne, nastolatek fajny, dowcipny, pogadać można, pomoże we wszystkim.

Ja najbardziej nie lubię dzieciaków w wieku przedszkolnym.

:) od jakiego wieku sie kwalifikuje?

[roseanne]

moj syn skonczyl 10 w grudniu
w/g polskiego nazewnictwa wkroczyl w okres nastoletni
w/g tutejszego nastolatkiem jest po 13 urodzinach
chetnie porozmawiam
takich tematow mi czesto brakuje

pozdrowki

[verdana]

Moim zdaniem nastolatki są wg. liczebników angielskich czyli 13-19.
Dziesięciolatek jeszcze nie, bo po prostu nie wkaracza jeszcze w wiek
dojrzewania i problemy sa jeszcze inne. Ale pogadać można i tak, nie?

pewno :)

[roseanne]

jak narazei to z przyjemnoscia obserwuje, jak powolutku "skorupka traca"
manierami,
zrozumieniem wobec faktu, ze ktos sie zle czuje
checia pomocy


to zabawne, gdy slyszy sie wlasne zwroty w ustach dziecka , jako argument w
powaznej rozmowie z rowiesnikami

Ile swobody?

[verdana]

Jak uważacie? Ile swobody dawać nastoletniemu dziecku? Bo spotkałam się z taką
opinią dyr. jednej z najlepszych szkół w W-wie, ze mlodzież powinna mieć zajęty
cały czas po lekcjach, to nie narobi głupstw. A moim zdaniem właśnie wtedy
narobi, bo nie nauczy się samodzielnie dysponować czasem i organizować sobie
rozrywek. A przecież są ferie, wakacje, no i dorosłe zycie już blisko...

[aka10]

Mlodziez powinna sama wybierac,jak chodzi o zajecia po lekcjach.Jeden lubi grac
w siatkowke,drugi w tenisa,trzeci jeszcze trenuje judo.Na pewno tez nie caly
wolny czas powinien byc przeznaczony na treningi,kursy itp.,bo musi byc i czas
na nauke,na kolege/kolezanke,kino itp.Pozdrawiam.

[evee1]

Ja uwazam, ze dobrze jak ma zajety, ale wlasnie tym co lubi. Dlatego
ja poszukuje zajec dla dzieci, ktorymi one na dluzszy czas beda
zainteresowane i mam nadzieje, ze chec uczestniczenia w tych zajeciach
moze przewazy nad zabawa w idiotyzmy. No, ale dobrze tez miec troche
czasu na "zmarnotrawienie". Doroslym tez to sie by przydalo ).
Oczywiscie istnieje jeszcze presja rowiesnikow, ale nad tym tez staram
sie pracowac budujac w dziecku poczucie wlasnej wartosci i to, ze bycie
nieco innym niekoniczenie musi oznaczac bycie gorszym. Na ile to zadziala
nie wiem, czas pokaze.
Oczywiscie ja narazie jedynie teoretyzuje, bo moje dzieci sa jeszcze
nieduze, ale corka (w czerwcu skonczy 9) zaczyna juz dorastac i hormony
niedlugo zaczna robic swoje. Dlatego bardzo chetnie poczytam i porozmawiam
z innymi mamami, ktorych dotycza (beda dotyczyc) te problemy.

[verdana]

Czy nastolatkom trzeba jeszcze szukać zajęć? A może to one już same powinny te
zajęcia załatwiać? Tak mi się nasunęło, bo młodzież idąca na studia często jest
niesamodzielna, nie umie znaleźć sobie i ułożyć zajęć. A jak jest, waszym
zdaniem, ze szkołą srednią. Ja jestem zdania, ze młodzież powinna sama
wybierać, ale wiele moich koleżanek wysłało dzieci do szkoły wybranej przez
siebie, najwyżej po krótkiej konsultacji. Ciekawa jestem, jak jest u was.

[aka10]

Jasna sprawa,ze szkole srednia i zajecia pozalekcyjne w szkole sredniej
mlodziez musi sama sobie wybierac.Toz to prawie dorosli ludzie,o krok od
samodzielnego zycia i samodzielnego podejmowania decyzji(i ponoszenia
konsekwencji za swoje decyzje).Nie mozna ich przez cale zycie za raczke
prowadzic.Pozdrawiam.

[verdana]

No i co? Moja teoria, ze nastolatki nie interesują rodziców, ze to tylko
kłopot, o którym jak najmniej należy mówić, jakośsię sprawdza...

[Gość: joannab-o]

Ze dwa lata temu przeprowadzono w Stanach badania, z których wynikło, że 50%
rodziców nastolatków żałuje, że w ogóle mieli dzieci. Biedne dzieci.
joanna

Mamy nastolatek

[evee1]

To ja mam pytanie do mam dziewczynek. Kiedy wasze panienki staly sie
kobietami, to znaczy kiedy zaczely miesiaczkowac. Mojej corce zaczal
juz "puchnac" biust i ciekawa jestem kiedy zacznie sie ta cala
szopka )).

[Gość: Echo]

A moze to jest tak, ze problemy z zupkami, kupkami, nauka sikania na nocniku
czy klopotami z samodzielnym zasypianiem sa takie bardziej ogolne gdy problemy
z indywidualnymi nastolatkami sa duzo bardziej specyficzne? Zeby rozmawiac o
nastolatkach i problemach z nimi za duzo by trzeba opisywac szczegolow a te nie
zawsze chce sie podawac na publicznym forum. To tylko taka moja spekulacja -
nie przypuszczam zeby rodzice mniej sie przejmowali nastolatkami tylko po
prostu duzo trudniej o klopotach opowiadac i szukac rady, bo za duzo juz jest
rodzinnych historii i powiazan do opisania. Dorastanie dziecka to bardzo trudny
okres dla kazdej rodziny ale mam wrazenie, ze w kazdej rodzinie te trudnosci sa
troszke wyjatkowe. Dlatego moze tak malo z nas zareagowalo na Twoj watek.
Pozdrawiam.

[verdana]

Własnie tak się zastanawiam... Czy dorastanie dziecka musi być trudnym okresem?
Dlaczego uwazamy go za trudny? Bo nastolatek się buntuje? Ale przeciw czemu?
Może dorastanie jest także trudne nie z winy 'zbuntowanych nastolatków', ale i
rodziców, którzy nie chcą przyjąć do wiadomości, ze dorastające dzieci powinny
mieć o wiele większą sferę wolnosci niż 10-12 latki?

[Gość: Opty]

Skłaniam się do zdania Echo nt. wypowiedzi o nastolatkach w internecie. Jest to
tak trudny temat, bo bardzo osobisty. Po tych kilkunastu latach wychowywania
dziecka zauważa się już pewne błędy popełnione wcześniej i trudno o nich mówić.
Nastolatki to temat rzeka i rady innych nie zawsze się sprwdzają. Myśli
rodziców nt. swoich dzieci (nastolatków) czasami są straszne i nie do
przytoczenia na forum. Sprawdza się powiedzenie: małe dziecko - mały kłopot,
duże dziecko - duży kłopot. Z chęcią bym się cofnęła o parę lat, żeby zobaczyć
radosny uśmiech mojego dziecka.

[verdana]

Jestem zaskoczona! Przez wiele lat uczyłam nastolatki i zawsze uwazałam, ze to
fajny wiek! Nie uczą się, pyskują, są czasem aroganccy, ale jeszcze czegoś
chcą, mają jakieś zainteresowanie, ideały? Dlaczego Wasze nastolatki się nie
uśmiechają? Moje tak.

[Gość: Opty]

Bo gdzieś trzeba się odstresować. Dom rodzinny najbardziej się do tego nadaje.
Tu przechodzi się szkolenie w zakresie uzyskania niezależności. A to czasem
boli (wszystkich).

[burza4]

coś między 11 a 12 rokiem życia.

[Gość: Echo]

Dzisiejszy numer TIME magazine przyniosl cover story poswiecone rozwojowi mozgu
u nastolatkow. To nie jest wszystko takie proste i oczywiste, ze bunt i klopoty
wychowawcze sa prostym wynikiem nieodpowiedniego postepowania z mlodzieza ze
strony rodzicow. Duzo ciekawych informacji - ide czytac dalej. Od siebie
powiem, ze wbrew roznym opiniom, widze duza zaleznosc pomiedzy wychowaniem w
rozsadnej dyscyplinie we wczesnym dziecinstwie i stosunkowo bezbolesnym
przechodzeniem przez okres nastoletni roznych dziewczyn i chlopakow. Dla mnie
powiedzonko o skorupce nasiakajacej za mlodu znajduje jak najbardziej
potwierdzenie w zyciu.

[evee1]

> Dzisiejszy numer TIME magazine przyniosl cover story poswiecone rozwojowi
mozgu
Musze tam zajrzec. Trzeba sie do tego dobrze przygotowac ).
Moja firma organizowala serie roznych seminariow poswieconych roznym
tematom (radzenie sobie ze stresem, ze zloscia, balans miedzy zyciem
zawodowym i rodzinnem, zycie z nastolatkami). Poszlam na to o natolatkach
i dowiedzialam sie bardzo wielu ciekawych rzeczy. Teraz nie mam tych
notatek pod reka, bo jestem w pracy, ale wspomne moze tylko o tym, ze
dla nastolatkow ten okres nie jest jedynie ciezki psychicznie, ale takze
fizycznie. Bardzo wiele nastolatkow po prostu nie radzi sobie ze swoim
szybkim wzrostem, cialem, ktore zaczyna sie zachowywac zupelnie inaczej
(i nie mam tu na mysli jedynie spraw intymnych). Bardzo czsto w tym
okresie potrzebuja po rpostu znacznie wiecej snu i wypoczynku.
Poza tym psycholog porownywala ten okres do oresu, kiedy dzieci sa
malutkie i odkrywaja swoja niezaleznosc, ciagle mowia nie i chca postapowac
tak jak one tylko chca. Musze wtedy sie wiele nauczyc i my rodzice musimy
im w tym pomagac. Dorastanie jest pod tym wzgledem bardzo podobnym okresem
z tym, ze teraz dzieci ucza sie byc doroslymi i my rodzice powinnismy im
w tym pomagac, zamiast gnebic. Jest tez okres dorastania nie tylko dzieci,
ale i rodzicow, ktorzy musza nauczyc sie radzenia sobie z faktem, ze ich
dzieci ni sa juz od nich zalezne. To wbrew pozorom dosyc trudne i jest
wilu rodzicow, ktorzy sobie z tym po rpostu nie radza.
Jak sobie przypomne, to moze przyniose te notatki i jeszcz kilka rzeczy
wstukam.

[burza4]

Rozsądna dyscyplina... hmmm, mam wrażenie, że u mnie to funkcjonowało w miarę
dobrze, ale do czasu. Nie wiem, skąd się bierze bunt, czy to hormony, czy moje
wcześniejsze błędy, pewnie wszystkiego po trochu. Ale do tego dochodzi jeszcze
czynnik ludzki, czyli tzw. charakterek. I z tym chyba mam największy problem.
Moja córka np. potwornie ciężko przechodzi wszelkie konfliktowe sytuacje z
przyjaciółmi. A w tym wieku wiele nie trzeba. Karolina powiedziała, że Paulina
słyszała, że Kasia mówiła... i afera gotowa. A ona przeżywa to zupełnioe
niewspółmiernie do okoliczności, dla niej taki konflikt (który zazwyczaj ustaje
w ciągu 2 dni) jest zgoła dramatem. Ja po prostu nie wiem, co robić -
psychologowie trąbią na każdym kroku - pogadać! Jak??? moje dziecko od
maleńkości było skryte i niezależne. Do tej pory jest nieskora do jakichkolwiek
rozmów, ja nie potrafię nakłonić jej do zwierzeń, opędza się od jakichkolwiek
pytań i wydobycie z niej informacji to kilkugodzinna orka na ugorze. Nie raz
bywało, że widziałam po niej, że coś ją strasznie gryzie, a nijak nie mogłam
się dowiedzieć, co się właściwie stało. Pytałam i prosiłam - coraz bardziej
przerażona - a po 1,5 godziny pytań i dociekań (oczywiście życzliwych i
spokojnych tłumaczeń) okazywało się, że ktoś krzywo spojrzał...

A pyskowanie? przecież nie mogę z drugiej strony tolerować pewnych odzywek?
Wiecznie spóźniona wraca od koleżanki - mówię że miała być 45 minut temu. I
słyszę "no i co?". No sorry - moja wyrozumiałość też ma pewne granice. A
jeszcze rok temu (tak gdzieś właśnie dopóki nie zaczęła miesiączkować) to było
rozsądne, grzeczne, uśmiechnięte dziecko... Gdzie się podziało? bo teraz jest
wiecznie nadęta i obrażona na cały świat.

A co do artykułów - wszystko fajnie, ale najlepsza nawet analiza nie przybliży
mnie do rozwiązania, które w tym konkretnym przypadku byłoby skuteczne. Bo mi
ręce opadają - ani prośbą ani groźbą, ani tłumaczeniem, ani serdecznością, ani
wrzaskiem, ani karami... Co ja mam do cholery robić???

[verdana]

Pmiętam z czasów burzliwej młodości, ze też nie znosiłam w domu mówić o swoich
problemach. Gdy widzę, ze córka jest wściekła/ zmartwiona, mówię - widzę, ze
jesteś wściekła. Na to z reguły (o ile nie chodzi o problemy z nauczycielami, o
których mówi chętnie) z reguły słyszę odpowiedź - ależ skąd. Jesli nie mija,
pytam po pewnym czasie jeszcze raz - chodzi mi o to, by wiedziała, ze orientuję
się, że ma zły nastrój i mogła pogadać, kiedy zechce. Albo nie pogadać, o ile
nie chce. Natomiast b. rzadko wypytuję dłużej, bo pamiętam jakie to było
denerwujące. 1,5 godziny to już całe przesłuchanie! Natomias 'krzywe
spojrzenie' zawsze było dla mnie w młodości b. powaznym problemem, nie uwazam,
by bardzo silne przeżywanie odrzucenia (a zdanie nastolatki jest to odrzucenie)
było niewspółmierne do okoliczności. Ja do dziś po pewnych drobnych incydentach
w szkole nie mogę się otrzasnąć, a minęło, hmm... wiele lat. Jeśli chodzi
natomiast o odzywki to wytępiłam je b. wcześnie. Za rzeczy, których nie
toleruję po prostu karałam, w bardzo rózny sposób.

[burza4]

Przesłuchania? też miałąm takie wrażenei - jakbym próbowała wyciągnąć coś z
zakamieniałego przestępcy - jak grochem o ścianę... Wiesz, mnie po prostu
przeraził całokształt sytuacji, widziałam, ze z dzieckiem dzieje się coś
bardzo, bardzo dziwnego, że coż straszliwie przeżywa, po pierwszych pytaniach i
braku odpowiedzi wystraszyłam się śmiertelnie... Raz coś takiego zdarzyło się
po szkolnej dyskotece, wróciła z niej tak roztrzęsiona, że w pewnym momencie
zaczęłam się zastanawiać, czy ktoś jej nie zrobił jakiejś krzywdy... Im
bardziej ona unikała odpowiedzi, tym ja stawałam się coraz bardziej
przerażona... w końcu okazało się, że chodzi o to, że żaden chłopak nie
poprosił jej do tańca... A jej zachowanie równie dobrze mogło wskazywac na to,
że ktoś ją np. molestował albo coś w tym stylu ("nie mogę ci powiedzieć co się
stało"). Dodam, że moja córka w 3 klasie podstawówki była już mojego wzrostu,
więc zawsze wyglądała na o wiele starszą, co pogłębiało moje obawy.

Ja zdaję sobie sprawę, że to tylko OBIEKTYWNIE wygląda na przejaskrawioną
sytuację, ale coś trzeba z tym zrobić - nie chcę bagatelizować problemu (sama
też pamietam różne historie, podobnie jak ty i nie chcę mówić dziecku że nic
się nie stało), mogę jedynie pocieszyć i wskazać rozwiązanie, ale to nie
przynosi spodziewanych efektów, ona nadal się tym strasznie przejmuje. I mam
powody do niepokoju, bo boję się, czy jej nie odbija na tyle, żeby sobie np.
jakąś krzywdę zrobić. Nie da się rozmawiać z nią racjonalnie, myślałam o
psychologu, ale to tak mało prawdopodobne że to coś da, skoro ona izoluje się
od najbliższych.

A odzywki - cóż - tępiłam zawsze i tępię, ale mało efektywnie. Przeprasza;
widać, że sama wie, że za daleko się posunęła, po czym przy kolejnej okazji -
to samo.

[Gość: Opty]

Tak naprawdę nie ma możliwości doszkolenia się w zakresie "rozwów z
nastolatkiem". Wszystko jest na zasadzie prób i błędów. Rodzicielstwa też
trzeba się nauczyć ale gdzie? Są warsztaty dla rodziców ale z większymi
problemami(narktyki , ucieczki z domu, itp.). Dla zwykłych "problemów domowych"
nie ma.Czytam trochę literatury na te tematy i stwierdzam,że problemy rodziców
w Stanach (jeszcze do niedawna abstrakcyjne) są jak najbardziej aktualne w tych
czasach. Wiele rzeczy się dowiedziałam ale wolałabym zajęcia rzeczywiste.
Ps. Ja też nie poznaje swojego dziecka, zmieniło się diametralnie.

[verdana]

Współczuję Burza! Wyobrazam sobie, jak musiałaś się wystraszyć, ja w tej
sytuacji też przesłuchiwałabym do upadłego! Ale czytając wypowiedzi matek
mniejszych dzieci zorientowałam się, gdzie może leżeć jeden z możliwych błędów.
Okazało się, ze wiele matek 6-7 letnich dzieci nie bardzo wie, o czym z nimi
rozmawiać, zastępuje więc zwykłą rozmowę pytaniami o to co było w szkole, co na
obiad w przedszkolu itd. Nie mówię, by o tym nie rozmawiać, ale wydaje się, że
wiele matek maluchów nie ma pomysłu na inne rozmowy z dziećmi. Te dzieci także
nie uczą się rozmowy, a tylko odpowiedzi na pytania dotyczące ich spraw. Kiedy
wkraczają w okres dojrzewania nie mają już chęci zwierzać się rodzicom. A na
inne tematy nigdy się w domu nie mówiło - stąd kryzys. A co wy o tym sądzicie?

[burza4]

Moja córka nigdy nie nalezała do tych wylewnych. Od najwcześniejszego
dzieciństwa w przeciwieństwie do większości dzieci świetnie się zajmowała sama
sobą i nie oczekiwała uczestnictwa kogokolwiek w zabawach. Absorbująca była w
znikomym stopniu już w niemowlęctwie - o ile wiele matek skarży się, że maluchy
wymagają maksimum uwagi - moja potrafiła leżeć i przez 2 godziny z zachwytem
oglądać sobie paluszki. Potem godzinami bawiła się lalkami, budowała z klocków
i w zasadzie raczej mnie przepędzała "ja się teraz bawię, nie przeszkadzaj".
Moim błędem było być może to, że nie nalegałam zbyt usilnie, siłą rzeczy było
mi to na rękę. Rozmawiałyśmy o róznych rzeczach, ale niezbyt często córka
wykazywała jakieś zainteresowanie, czy inicjatywę (pytaniami). Co by nie mówić -
rzecz już się stała. I pytanie - jak z tego wybrnąć? Tłumaczyłam wiele razy,
że problemy są nieodłączną częścią życia i po prostu trzeba nauczyć się je
rozwiązywać. Że mogę jej pomóc, ale niech powie, o co chodzi, niech
zasygnalizuje. Ona nie życzy sobie tej pomocy, ale z drugiej strony sobie nie
radzi.

Pisałaś o poszanowaniu prywatności - ale chyba z pozycji osoby, której dziecko
nie przysparza poważniejszych problemów. Leksji ani tornistra nie pilnowałam
nigdy w życiu. Zasadniczo się zgadzam z teorią, ale... co robić, kiedy są
podstawy do niepokoju? poważnego niepokoju? rozmowa nic nie daje...

[evee1]

Ja Wam bardzo wspolczuje, ale wiem tez, ze mnie to czeka. I sama
naprawde nie wiem jak sobie w takich sytuacjach bede radzic. Ja
mam niby jeszcze czas, zeby nauczyc moje dzieci "wylewnosci",
ale ciekawa jestem o czym ja mam tak naprawde ze swoimi dziecmi
(lat 7 i 9) rozmawiac, zeby to nie bylo o tym co w szkole czy
o tym co robia w domu. To jest ich swiat i o tym moga mi cos
opowiedziec. Czasami probuje rozmow na inne tematy bardziej
abstrakcyjne, ale moje dzieci sa jedynie zainteresowane konmi
i Bioniclami. O, o tym moznaby z nimi rozmawiac godzinami!
Wiec o tym tez rozmawiamy, ale ile mozna. Poza tym one sa
z gatunku bardzo zywych i musza sie wyzyc fizycznie. Wiec na
to tez odchodzi trcohe czasu, a bawia sie wspolnie i my im
do tego nie jestesmy tak bardzo potrzebni.
Poza tym ja naprawde nie mam pomyslu jak takie "rozmawianie"
powinno wygladac. Moze Wy macie jakies pomysly?
Jak narazie wydaje mi sie, ze mam z nimi dobry kontakt,
ale kto to wie co bedzie pozniej. Ba, ja nawet jestem pewna,
ze potem sie zamkna i tylko od czasu do czasu cos odburkna.

[black_halo]

> obiad w przedszkolu itd. Nie mówię, by o tym nie rozmawiać, ale wydaje się, że
> wiele matek maluchów nie ma pomysłu na inne rozmowy z dziećmi. Te dzieci także
> nie uczą się rozmowy, a tylko odpowiedzi na pytania dotyczące ich spraw. Kiedy
> wkraczają w okres dojrzewania nie mają już chęci zwierzać się rodzicom. A na
> inne tematy nigdy się w domu nie mówiło - stąd kryzys. A co wy o tym sądzicie?

No ale to nie jest generalnie wina rodzicow. Ja ze swoimi nie mialam za bardzo o czym rozmawiac bo to niewykszalceni ludzie, wychowani dodatkowo w innych czasach kiedy "ryby i dzieci" glosu nie mialy. Zreszta w tym wieku prowadzilam niekanczace sie rozwazania z kolezankami na tematy typu "Zbyszek z 7C spojrzal na mnie o pol sekundy dluzej, czy to znaczy, ze chce ze mna chodzic?". Nie wyobrazam sobie rozmawiania na te tematy z mama czy tata.

[judytak]

burza4 napisała:

> Moja córka np. potwornie ciężko przechodzi wszelkie konfliktowe sytuacje z
> przyjaciółmi. A w tym wieku wiele nie trzeba. Karolina powiedziała, że
Paulina
> słyszała, że Kasia mówiła... i afera gotowa. A ona przeżywa to zupełnioe
> niewspółmiernie do okoliczności, dla niej taki konflikt (który zazwyczaj
ustaje
> w ciągu 2 dni) jest zgoła dramatem.

moja tak miała w wieku 5-6-7 lat, potem się poprawiło :o)
czy to znaczy, że znów się pogorszy? :o(

> wydobycie z niej informacji to kilkugodzinna orka na ugorze. Nie raz
> bywało, że widziałam po niej, że coś ją strasznie gryzie, a nijak nie mogłam
> się dowiedzieć, co się właściwie stało. Pytałam i prosiłam - coraz bardziej
> przerażona - a po 1,5 godziny pytań i dociekań (oczywiście życzliwych i
> spokojnych tłumaczeń) okazywało się, że ktoś krzywo spojrzał...

no mówię, opis słowo w slowo mojej córki w zerówce...
może to, co teraz (początek szkoły podstawowej) to taka "przerwa na
wytchnienie"?

> A pyskowanie? przecież nie mogę z drugiej strony tolerować pewnych odzywek?
> Wiecznie spóźniona wraca od koleżanki - mówię że miała być 45 minut temu. I
> słyszę "no i co?".

"no i jutro nigdzie nie idziesz" - przynajmniej takie mam bardzo zdecydowane
zamiary, przede wszystkim w kwestii spóźnienia

pozdrawiam
Judyta

[grrrrw]

Mnie wykańczaja:
- nieodzywanie się i nieodpowiadanie na najnormalniejsze wswiecie neutralne
pytania w stylu "czy byliscie na tym badaniu kosci z klasą?" bez wyraźnych
przyczyn. Po prostu chwilowy brak humoru !
- niezauwazanie rodzica rankiem i po przyjsciu ze szkoły. W naszym domu
obowiazuje "dzień dobry" lub przynajmniej "cześć mamo", ale zauwazanie go
natychmiast jak wyjmie portmonetkę ! Interesowność i to tak nieumiejętnie
maskowana, ze smiac się chce;
- reagowanie na komplementy i pochwały dzikim "przestań, jestem najbrzydsza
(najgłupsza... wpisz co chcesz... w szkole!";
- wręczanie rodziców prezentów z okazji czegokolwiek dziwaczną manierą:
wchodzimy do pokoju, rzucamy przezent i uciekamy, podziękowan nie przyjmujemy.
Ewentualne komplementowanie prezentu wywołuje dzikie p/w "przestań, to
najgorszy prezent, jaki dało się znależć w miescie!".

Osobny wart omówienia temat to oczywiscie "wyjscie z nastolatka po zakup
zimowego obuwia".

[Gość: Opty]

Znamy to ,znamy. Mimo tej burkliwości nastolatka on oczekuje zachowania
rodziców zgodnego ze "standardem rodzicielskim". Wtedy w szkole powie:"u mnie
to samo co u was".Najgorsze dla rodziców jest to, że nie wiedzą co robić i co
mówić. Najlepiej nie narzucać się ani z pochwałą (tylko uzasadniona i nie na
wyrost)ani z krytyką (najpierw mała pochwała , potem zapewnienie naszej
akceptacji, potem krytka). Obserwować, obserwować i nigdy nie stracić
czujności. Z czasem dziecko się przyzwyczaja , ze jesteśmy tuż obok (jakby
wcześniej nie wiedziało)i kiedy trzeba pomóc to na pewno pomożemy(niby to wie).
Burza hormonów robi swoje i na nowo trzeba wszystkie prawdy powtarzać. Poza tym
dużo cierpliwości(!), spokoju (!) i robić swoje. Nastolatek zna nas czasem
lepiej, niż my sami (a potem krytykuje ostro).
Polecam książki: "Ocalić Ofelię" M. Pipher (Jak chronić osobowość dorastających
dziwcząt), "Nie przestawaj mnie kochać" A.F.Caron (Poradnik dla matek
dorastających córek) a także "Te straszne nastolatki" K. Figes i ksiżki typu:
Jak mówić, żeby dzici nas słuchały, itp.
Pozdrowienia

O czym rozmawiać z dziećmi

[verdana]

Ewee1! ja jakoś nie miałam problemów z rozmowami, ale widzę, że wiele osób ma
(tak jak ja np. z zabawami, nigdy nie umiałam bawić się z dzieckiem). Nigdy nie
zdarzyło mi się wymyslać tematów, rozmawiam o tym samym mniej-więcej co z
dorosłymi. Z moim 9-latkiem sporo mówię o grach komputerowych (oboje gramy
namiętnie), o kolegach szkolnych (to nie najlepszy sposób uczyć dziecko
plotkować, ale za to jak przyjemnie!) i o czym się nawinie. Przykładowe rozmowy
z wczoraj na krótkim spacerze (efekt bieżących wydarzeń i szkoły). Czy jestem
za akceptacją marszu gejów w Krakowie i dlaczego? Czy zaakceptowabym syna-geja
i czy byłabym z tego zadowolona? Co to są fundusze inwestycyjne i czym róznią
się agresywne od innych (ogłoszenie na przystanku). Poza tym - syn powiedział,
że ma wyrzuty sumienia, gdy babcia daje mu pieniądze, a ja tłumaczyłam, że dla
babci to większa przyjemność niż dla niego. Jak nie będzie miała, to nie da.
Syn miał wątpliwości. W jaki sposób dać tramwajowi cukierek, jesli się mu
obiecało (przywoływaliśmy tramwaj obiecując za przyjechanie słodycze i się
udało). Jak więc widać poziom rozmowy rózny, problemy różne.

[Gość: agatka_s]

Verdana a jesteś za akceptacją marszu w Krakowie i zaakceptowałabyś syna
geja ? Pytam, bo ja dzisiaj też się nad tym zastanawiałam (to jest nad
Krakowem, bo syna geja i moją potencjalną akceptacje, przemyslalam juz dawno).

Sorry ,jeżeli to jakieś zbyt osobiste pytanie (choć chyba nie)

Pozdrawiam

[verdana]

Tak, zdecydowanie akceptuję ( z tym, ze nie w tym pierwszym wybranym terminie).
Nietolerancja wobec gejów jest tak duża, że trzeba pokazać ludziom, ze ci
ludzie istnieją i śa normalni (a nie tacy, jak pokazują idiotyczne komedie).
Akceptuję takze dlatego, ze ich prawa moga być zagrożone - np. pomysł, aby
homoseksualiści nie mogli być nauczycielami. Jest to grupa niewątpliwie
dyskryminowana (czego najlepszym dowodem jest to, ze większość woli się
ukrywać). W demokracji nikt, kto nie szkodzi innym nie powinien być
dyskryminowany - i dlatego popieram!

[verdana]

A, zapomniałam o synu geju. Więc tu są dwie prawdy - jedna, która powiedziałam
synowi i jedna, starannie skrywana nawet przede mną. A więc, oficjalnie
zaakceptowałabym syna geja, z tym ze wolałabym stałego partnera, niż wielu (ale
to samo w przypadku heteroseksualisty). Powiedziałam też, ze martwiłby mnie
brak wnuków i odrzucenie społeczne, z którym mógłby się spotkać. Mniej
oficjalnie wiem, że na pewno byłabym bardzo zmartwiona.

[evee1]

verdana napisała:

> Ewee1! ja jakoś nie miałam problemów z rozmowami, ale widzę, że wiele osób ma
> (tak jak ja np. z zabawami, nigdy nie umiałam bawić się z dzieckiem).
Ja z kolei w ogole nie mam problemu z zabawami z nimi. I tez staram sie bawic
nie zawsze z obojgiem, tylko
Wlasciwie caly czas po przyjsciu z pracy az do czasu kiedy pojda spac spedzamy
z dziecmi. Telewizor nigdy nie jest wlaczony. Bardzo czesto gramy w gry
planszowe na ogol w monopol (wtedy dzieci trenuja liczenie), albo w Cluedo
(nie wiem czy w Polsce jest taka gra - super gra uczaca logicznego myslenia).

> Nigdy nie
> zdarzyło mi się wymyslać tematów, rozmawiam o tym samym mniej-więcej co z
> dorosłymi. Z moim 9-latkiem sporo mówię o grach komputerowych (oboje gramy
> namiętnie), o kolegach szkolnych (to nie najlepszy sposób uczyć dziecko
> plotkować, ale za to jak przyjemnie!) i o czym się nawinie.
No to ja wlasciwie tez tak robie. Ale jakas tam mama kiedys pisala o czym
to ona rozmawia ze swoim 5letnim synkiem i ja sie troche podlamalam.

> Przykładowe rozmowy
> z wczoraj na krótkim spacerze (efekt bieżących wydarzeń i szkoły). Czy jestem
> za akceptacją marszu gejów w Krakowie i dlaczego? Czy zaakceptowabym syna-
geja
> i czy byłabym z tego zadowolona? Co to są fundusze inwestycyjne i czym róznią
> się agresywne od innych (ogłoszenie na przystanku). Poza tym - syn
powiedział,
> że ma wyrzuty sumienia, gdy babcia daje mu pieniądze, a ja tłumaczyłam, że
dla
> babci to większa przyjemność niż dla niego. Jak nie będzie miała, to nie da.
> Syn miał wątpliwości. W jaki sposób dać tramwajowi cukierek, jesli się mu
> obiecało (przywoływaliśmy tramwaj obiecując za przyjechanie słodycze i się
> udało). Jak więc widać poziom rozmowy rózny, problemy różne.
Acha, dziekuje. Moje dzieci w ogole sa jakie takie dosyc naiwne, czy tez moze
beztroskie, no ale sa jednak troche mniejsze. Z corka (8 lat) juz zaczyna byc
lepiej.

Założyłam forum NASTOLATKI

[izunia6]

Jestem mamą dwóch nastolatków 12 i 14 lat i ponieważ zauważałam, że my - mamy
nastolatków nie mamy się gdzie podziać, a nasze dyskusje przeplatają sie to tu
to tam - założyłam to forum. Mam nadzieję, że szybko się rozrośniemy, nabijemy
taką ilość postów, że gazeta nasz doceni, doceni wagę problemów z dziećmi w
wieku szkolnym i wysunie nas na nieco lepszą pozycję.
Zapraszam Iza2

[izunia6]

forum.gazeta.pl/forum/71,1.html?f=20150

[4gretchen13]

Mam na imie Gretchen i mam 13 lat

Tatus zalozyl mi to konto dzisiaj,mam jezyk polski w szkole
ale mam tez trenowac zywy jezyk pisany-tak mowi Tata

szukam na forum GW forum dla nastolatkow i nieznalazlam
Tata niechce pomoc,mowi naucz sie szukac sama
pomozcie mi znalezdz takie forum,podajcie strone,moze na
moj mail ?

[e-mail]