jak sobie radzic?

[marzena_24]

[Gość: czarna]

????

[Gość: anma]

Radzić można sobie na wiele sposóbów ale najlepiej jek się na wstępie wie z
czym sie chce sobie poradzić )

[marzena_24]

kurde, wczoraj puściłam tekst, i poleciałam do domku, a tu nic nie ma. Jakies
dziwy czy cuś??
Ale do rzeczy. Otóż mam problemy z 5 letnią córką. Jest ona bardzo uparta, jak
czegos chce to tak długo płacze i marudzi, az dostanie. Jak mowie jej : nie,
bo..(i tu tłumaczę, ze jej zachowanie jest nieodpowiednie, i ze nie dostanie
czegos tam bo placze), to ona mowi: ale bede grzeczna, ale juz nie będe płakała
itd... A ja dalej, ze nie, bo była niegrzeczna, i tak w kółko. Oprócz tego to
czasami jest arogancka, mówi : to co z tego?, lub : no i dobrze!
Kiedy czegos jej odmawiam, bo placze, chcę ją przytulić, by sie uspokoiła, to
czasami ona sie wyrywa, a potem przylatuje do mnie i mówi, żebym ją przytuliła.
Wczoraj mialam znowu taką sytuację: przyszłam po nią do przedszkola, skończyła
układać klocki i wybiegła z sali nie sprzątajac po sobie. Zawróciłam ją, i z
wielką łaską posprzatała. Potem zbiegła po schodach , spotkała koleżankę i już
nie chciala sie ubierac. Gdy ja powiedziałam, ze w takim razie idę, to ona
wpadła w panike i poleciała sie ubierac, ale usiadła na podłogę , demonstrując
przy tym swoje niezadowowlenie. Gdy kazałam jej wstać i chcialam pomóc zapinać
jej butki, to ona się wściekła i znowu usiadła na podłogę. Jak juz wyszłyśmy,
to znowu zaczęło sie , bo chciała loda. Rzecz jasna odmówiłam jej, no tak przz
1,5 godziny beczała i marudziła że chce loda, ze juz będzie grzeczna , ze nie
będzie płakać itd..., aż usnęła w domu. Czasami katuje samą siebie poprzez np.
wmawianie, ze czegoś jej nie pozwalam, gdy wcześniej powiedziałam jej by to
zrobiła. Np. usiądz koło mnie na fotelu, a ona na to, ze nie pozwalam jej być
tu w pokoju bo kazałam jej iść do drugiego (a rzeczywiscie kazałam, ale jak
płakała, bo nie chciałam juz tego słuchać), często powtarza sie, jak np. na coś
czeka. chce bym ją przytuliła, lub wzięła na kolana, a ja akurat robie coś w
kuchni,i móię, ze za chwilę, to ona jest bardo blisko mnie, i pyta : kiedy,
kiedy.... tak do znudzenia. A jak pytam się jej w końcu co kiedy, to ona zacina
sie i dalej pyta :kiedy...
Przepraszam, zew takim bałaganie to opisałam, ale chciałam być w miarę
dokładna.
Dodam jeszcze tylko, ze rozwodzimy sie z mężem, i nie wiem czy takie jej
zachowanie ma zwiazek z tym własnie , czy z jej wiekiem. Nie wiem czy chce
zwrócić na siebie uwagę, czy chce pokazac że ona tu rządzi.
Często staram sie rozmawiać z córką, tłumacząc jej, ze płaczem niczego nie
zdziała, ze jest mi przykro, ze tez chce mi sie płakać, że teraz powinna mi
pomagać bo jest dużą dziewczynką. Jednak wtedy córka chyba czuje sie winna, i
zaczyna mnie przepraszać. Ja ją głaskam i przytulam i mówię, ze już dobrze, to
ona zcasami w tych momentach zaczyna "się pieścić".Więc dalej z nia rozmawiam,
staram sie w ogóle na nia krzyczeć, klapsa dostaje sporadycznie, powtarzam, ze
ja bardzo kocham, ze zawsze z nią będe, ze jest moja najdrozszą córeczką , moim
Skarbem, itd... Często to wszystko skutkujem, jednak nie trwa to za długo. Juz
nie wiem co robić. Tracę cierpliwość, i nadzięję, ze jej to przejdzie.
Poradzcie coś może, może też mieliscie podobne sytuacje.
Czeka i pozdrawiam.

[borys-krakow]

Nie daj sie szantażować.
Przytulaj ją kiedy możesz, pokaż, że ją kochasz, ale nie spełniaj kaprysów.
Demonstracje ignoruj, jeśli masz czas przeczekaj atak fochów.
Rozwodzisz się, więc pewnie przez jakis czas musisz być także ojcem. Stanowczym.

[marzena_24]

dzieki.
No i wlasnie powiedzialam sobie, ze spróbuje 1 raz jej nie ulec.
I nie uleglam. Postanowiłam być konsekwentna w tym co mówię. Tylko, czy to
napewno dobra metoda, no i ile mozna tak sluchac ryku, poprostu bolą mnie uszy,
i głowa, ale nie chce byc dla niej katem. Nie wiem do końca jak postępować...

[borys-krakow]

Ryku będziesz słuchała wprost proporcjonalnie do tego ile czasu jej ulegałaś.
Ale pamiętaj, ulegając dalej - krzywdzisz głównie ją.
Mieliśmy z żoną straszne przejścia z usypianiem synka. W końcu żona ulegałą,
czego owocem było to, że cały do wieczorem zamierał, bo "Młody nie może
zasnąć". Ani posiedzieć przy telewizorze, ani porozmawiać przez telefon...
Szantarz całego domu. Wiele miesięcy straconych na niepotrzebne nerwy. A trzeba
było sprawy postawić stanowczo. W tej chwili synek usypia nawet przy muzyce
pianina (córa ćwiczy w ich sypialni).
Trzymaj się "sztywno", ale zawsze gdy możesz, pokazuj jej, że ją kochasz.

[borys-krakow]

borys-krakow napisał(a):

> Szantarz całego domu.
Sorki, pośpiech. Szantaż.

[marzena_24]

jasne
kurde wielkie dzięki. U mnie jest podobnie, choć już czasami da sobie coś
przetłumaczyc, to jednak z regóły na krótko.
Oby ten powrót do normy nie trwał tyle co piszesz, bo przez 5 lat to mi chyba
uszy odpadną

a tak przy okazji, to przypomniało mi sie takie powiedzonko: małe dzieci są
takie słodkie, ze mamy chęć je zjeśc, a jak sa strasze, to załujemy, że ich nie
zjedlismy.
czy jakoś tak. Coś w tym chyba jest
pozdrawiam i dzięki

buntownicze 5 latki

[roseanne]

jakbym widziala moja corcie dwa lata temu.
Straszna walka o dominacje w rodzinie.
No bo ona tez jest "kobieta" to dlaczego by nie sprobowac.
Najlepiej twardo ustalic reguly: co mozna ,co nie i jaki rodzaj kary. na moja
corke najlepiej dzialalo ograniczenie mozliwosci ogladania ulubionej kreskowki.
a i tak najlepiej bylo, bdy namawialam ja na "pomoc w domu" - byla /jest taka
szczesliwa, ze taka juz duza i madra, ze jej.
pozdrawiam, zycze stalowych nerwow.
Niedlugo to minie.
roseanne

[e.n.o.l.a]

Ja sobie radze z rykami (takimi bez konkretnego "bolesnego" powodu), kazac
dzieciakom isc do lazienki i zamknac za soba drzwi. Fakt, ze w tej lazience
dochodzi czasem do atakow wscieklosci (pieciolatki, dwu-i-pol-latka jeszcze
nie miewa atakow), ale wolno im wyjsc dopiero kiedy sie uspokoja.

Moze to zbyt ostre, nie wiem... Ale musze tez dbac o wlasne nerwy

Pozdrawiam, Enola

[Gość: marzena_]

ja tez kazałam iść ryczeć ale do drugiego pokoju, ale mnie olała i nie
poszła, tylko za mną chodziła i ryczała.

[Gość: mamma2]

Ostatecznie można się schować w łazience lub balkonie ew. zamykanym pokoju.
Trochę to dziwaczne, ale było skuteczne w czasie, gdy uczyłam moją cztero- i
pół latkę, że to ja jestem mamą, a ona córką. Dotąd to ona dyktowała warunki, a
ja dałam się wciągać w wieczne gierki twoje-moje. Teraz staram się być
stanowcza + zapewnienia o miłości. Powoli, ale skutkuje.

[Gość: ashtan]

jestem mamą 3 letniego chłopczyka, oczywiście mam z nim też wiele problemów
ocząwszy od napadów agresji, wymuszania, i tzw. ogólnej upierdliwości, z którą
nieustannie się zmagam jak np. jeżdżenie samochodzikami po stole w trakcie
wspólnego obiadu. Często wydaje mi sie, że jestem złą mamą, że nie nadaje się
aby wychowyać dzieci, że to mnie przerasta. Przeczytałam na ten temat kilka
książek, ale myślę, że wszelie porady trzeba traktować wybiórczo, dzieci
przecież są tak różne. Mogę powiedzieć tylko o tych poradach, które sprawdziły
się w moim przypadku, no lub bąźmy szczerzy prawie sprawdziły się.
Do dzieci nie przemawia krzyk, agresja i podniesiony głos, czy zbyt długie
monologi, przemawia gest. dzieci doskonale wyczuwają nasze zniecierpliwienie,
które niejednokrotnie również odbierają jako agresje - nie możesz nigdy
okazywać swojego zniecierpliwienia. Twojej konsekwencji "powinien towarzyszyć
uśmiech" (ale nie złośliwy), choćbyś w środku się gotowała. Niech mała ma
pewność, że Twoja decyzja nie jest efektem Twojej złości czy znieceirpliwienia.
Jeżeli dziecko widzi, że odmawiasz z odrobina złości, to myśli, że odmwaiasz bo
jesteś zła, a nie z powodu, który jej właśnie przedstawiłaś. Poza tym może
zamiast krzątać się po kuchni i mówić "zaraz" powinnać przerwać całą tę
cholerną robotę i po prostu małą przutulić. Pomyśl jak Ty byłaś w jej wieku
jakie miałaś wtedy potrzeby. Konsekwencja jest ważna, to podstawa, ale bedąc
konsekwentną nie możesz zapomninać, że obok Ciebie rośnie mała wrażliwa istota,
która doskonale wyczuwa Twoje nastroje i poddaje się im, a przecież musi mieć w
Tobie oparcie. A może to wszytko to głupoty, po prostu z Twojego listu wydaje
mi się, że ta sytuacja trochę Cie przytłacza, ale niestety musisz się pozbierać.

[Gość: mila]

Rozumiem, ze rozplakany bachor to rzecz, ktora wyprowadza z rownowagi, ale...
Nie piszesz, czy mala zawsze zachowywala sie w ten sposob. Wasz rozwod to dla
dziecka sytuacja kryzysowa. Opisane przez ciebie zachowania mnie nie kojarza
sie z szantazem, ale z poczuciem rozpaczy, z ktorym 5 letnie dziecko nie daje
sobie rady. Ona byc moze czuje niepokoj, lek, bol, ale nie potrafi tych uczuc
rozpoznac ani zakomunikowac. Swiadczy o tym moim zdaniem niekonsekwencja jej
zachowan (przytula sie, a zarazem nie przytula, zapewnia, ze juz bedzie
grzeczna - i na pewno tego CHCE, ale sobie z tym nie radzi). Niepokojace jest,
ze mala zaczyna placz kojarzyc z niegrzecznoscia, czyms, co Tobie sprawia
przykrosc. Pozwalaj jej sie wyplakac z Twoja aprobata, probuj jedynie pomoc jej
rozpoznac, w jakiej sprawie naprawde placze (zapytaj, czy jest smutna,
rozmawiaj o uczuciach towarzyszacych stracie, opowiadaj o sobie lub opowiadaj
bajki, ktorych bohater musial zmierzyc sie ze strachem i smutkiem i wyszedl z
tego zwyciesko). Lepiej nie rozmawiac zbyt duzo o samej sytuacji (tj. o
rozwodzie) - jej uczucia w tej sprawie sa prawdopodobnie zbyt silne, by byla w
stanie sie z nimi swiadomie zmierzyc. Mam nadzieje, ze sie myle, ale mam
wrazenie, ze mala przez swoje wymuszania probuje rozpaczliwie udowodnic sobie,
ze jest dla ciebie wazna - rozpaczliwie, bo sama czuje, ze jej dzialania
przynosza odwrotny efekt. Sprobuj bardzo czesto mowic, ze ja kochasz, przytulac
- nie w sytuacji, kiedy na to zasluzy, ale bez przyczyny - przeciez to prawda.
I uzywaj wyrazen, na ktorych coreczka moze sie na dluzej skoncentrowac,
pobudzajacych wyobraznie (np. nie po prostu: Kocham cie, ale Kocham cie, jak
stado slonic swoje sloniatka, albo jak stad do najdalszej czarnej dziury i z
powrotem). Bedzie mogla taka twoja deklaracje przezywac dluzej. Byc moze sie
myle i problem nie jest az tak powazny, ale zachowania twojej coreczki bardzo
przypominaja mi zachowanie mojego bratanka (4 lata), ktory stracil mame.

[Gość: mila]

A, jednak to napisze. Nie chce nikogo urazic, ale niepokoja mnie wszelkie rady
typu "przeczekac placz dziecka". Dziecko sie dostosuje i to zbyt latwo. Kiedy
mialam 4 lata mama poszla na rok do szpitala, a ja do prewentorium. Przez jakis
czas plakalam, potem wychowawczynie przekonaly mnie, ze nie jest to mile
widziane - przestalam plakac, ale nie rozpaczliwie tesknic (bardzo dobrze
pamietam wiele zdarzen z tego okresu - chyba najzywsze wspomnienia z mojego
dziecinstwa). Kiedy wrocilam, plakalam przy byle okazji chyba przez pol roku.
Nie dlatego , ze byl ku temu powod, ale dlatego, ze wreszcie wolno bylo plakac!
Chyba bylam szczesliwa, ze moge to robic. Nie chce powiedziec, ze kazdy placz
dziecka powinien byc rozpatrywany w tak ekstremalny sposob, ale, ze przed
podjeciem decyzji, jak mu zaradzic, powinnismy bardzo starannie rozwazyc jego
mozliwe przyczyny. Teoria, ze dziecko placze, by nas szantazowac nigdy mnie nie
przekonywala.

[_enola]

Wydaje mi sie, ze co innego jest placz z tesknoty za mama, ktora jest w
szpitalu, a co innego po prostu bezsensowny wrzask o byle drobiazg...

[borys-krakow]

Poza tym dla własnego zdrowia psychicznego należy czasami zachować dystans.
Jeśli będę cały czas bawił się w psychologa dziecięcego to w końcu popadnę w
szaleństwo i ucierpi na tym dziecko.
Najważniejsze jest uczucie: jeśli Je kochasz, serce podpowie kiedy je przytulić
a kiedy być stanowczą.

[Gość: anma]

No właśnie. Jeździmy sobie często z moim synkiem (2 lata i 10 miesięcy)
autobusem do mojej mamy. Mamy tylko kilka przystanków i prawie codziennie lub
raz na kilka dni jeździmy tam w ramach spacerów, jest tam park i inne atrakcje
dla dzieci. I jak do tej pory odbywało sie to bardzo sprawnie. Synek lubi te
przejazdżki, w autobusie jest zwykle grzeczny. Do dzisiaj. Dzisiaj wracałam
już do domu (jakies 45 minut temu, więc jeszcze nie ochłonęłam)i mój maluch
siedział jak zwykle grzecznie, patrzył na otwierające się drzwi, coś tam sobie
opowiadał po swojemu i nagle wrzask! Nie z jakiegoś powodu, nic się nie stało,
po prostu strasznie głośne AAAAAAAAAAAA! Powiedziałam spokojnie żeby nie
krzyczał, bo to przeszkadza innym ludziom a on jeszcze raz! Proszę jeszcze
raz, tłumaczę że w ayutobusie nie można robić hałasu, że wszyscy spokojnie
jadą,itp. a on za każdym moim tłumaczeniem jeszcze raz AAAAAAAAAAA! W końcu
zasłoniłam mu buzię ręką (chciałam dojechać do celu a został mi jeszcze jeden
przystanek)i on to potraktował jako zabawę, zaczął się śmiać i specjalnie
krzyczeć żebym mu zasłaniała buzię. W końcu wysiedliśmy i stanowczo mu
powiedziałam, że nie podoba mi się takie zachowanie ale on próbował dalej więc
zaczęłam to ignorować. Synek nadal chciał sprowokować mnie do zabawy w
zasłanianie buzi, więc mu powiedziałam, że to nie jest brzydka zabawa, bo
przeszkadza innym ludziom i tak dojechaliśmy wózkiem do domu. Kiedy kładłam go
spać (właśnie śpi smacznie) jeszcze raz wróciłam do tej sytuacji, spytałam czy
wie że żle zrobił, czy nie będzie już wiećej tak się zachowywał w autobusie.
Nawet trochę na wyrost powiedziałam, że jak następnym razem będzie tak
krzyczał to kierowca autobusu nas wyprosi i nie będziemy mogli jeździć do babci
(może przesadziłam?ale chyba nie...)No i nie wiem, czy następnym razem
sytuacja się nie powtórzy....Bo jeśli mu się to podobało, to przy następnej
okazji sobie przypomni i będzie znowu próbować. No chyba że zrozumiał.....)
Może macie jakieś rady na takie zachowania??
Pozdrawiam.