Uparciuch i złośnik

[Gość: mami]

Poradzcie jak postępować z niesamowicie upartym i złośliwym 3 latkiem. Prośby i
groźby nie odnoszą żadnego skutku, kiedy to minie?

[Gość: anma]

Mam niestety ten sam problem....a więc też czekam na porady doświadczonych w
tym względzie rodziców.
Pozdrawiam./

[Gość: mamma2]

Może napiszcie coś więcej ,kiedy i jak się złości, w jakich sytuacjach, jak
reagujecie. Każdego wkurza trochę coś innego, więc trudno tak poradzić w
ciemno.
Z perspektywy czasu widzę, że nasza złośnica po pierwsze była zazdrosna o
młodsze rodzeństwo, po drugie chciała sprawdzić kto rządzi w domu.
pzdr

[Gość: anma]

Mój złośnik(2 lata 10 miesięcy) ma dni,że do rany przyłóż! Na przykład dwa dni
temu wybrałam się z nim do ZOO i po prostu do dzisiaj nie moge wyjść z podziwu
jaki był tam grzeczny...Spacerowaliśmy sobie, oglądaliśmy jego ulubione
zwierzęta, bawiliśmy się z kózkami(jest u nas w ZOO dzieciniec gdzie dzieci
moga się bawić z młodymi zwierzakami, głównie kózkami), nawet dojazd tramwajem
i powrót autobusem zniósł dzielnie. A są dni kiedy nic mu się nie podoba (tych
niestety jest więcej): Nie będę jadł, nie będę spał, nie będę rysował, daj to,
daj tamto itd. To moje wolne tłumaczenie, bo synek jeszcze nie mówi (wg
logopedów proste opóźnienie mowy, rozumienie definicyjne na poziomie
czterolatka). Kiedy nie dostanie czegoś o co prosi, bo na przykład nie jest na
to pora (np. słodycze przed obiadem)zaczyna krzyczeć i nie trafiają do niego
żadne argumenty, bo ich po prostu nie słyszy - przekrzykuje to co mówię. Poza
tym jest strasznym uparciuchem, jak sobie postanowi że nie będzie jadł, to nic
go nie przekona, ani prośby, ani groźby. Zdarza mu się niestety nierzadko, że
rzuca zabawkami kiedy coś jest nie po jego myśli. Próbowałam zabierać mu
zabawki, którymi rzuca, ale to nie pomaga, na moje słowa że nie dostanie
więcej tej zabawki reaguje podśpiewywaniem pod nosem i udawaniem że nie słyszy
(dodam, że rzeczywiście nie dostaje więcej tej zabawki). Mamy psa, który
niestety ostatnio wyjechał na wakacje do moich teściów, bo synek(który zna psa
od urodzenia i do tej pory wszystko było dobrze)zaczął go mu tak wylewnie
okazywać uczucia, że o mało psa nie udusił...I nic nie dało moję odpędzanie go
od psa, prośby i tłumaczenia, że pieska to boli, żeby go delikatnie głaskał.
Ja swoje, synek swoje.
Przykładów jest mnóstwo, ale jakoś mi teraz nie przychodzą do głowy. Chcę
tylko dodać, że nie ustępuję synkowi wtedy gdy się złości, raczej czekam aż
się uspokoi i próbuję na spokojnie od niego wydobyć o co chodzi i jeśli to
możliwe zaspokoić jego potrzebę lub wytłumaczyć dlaczego nie mogę jej
zaspokoić (na przykład dlaczego nie można bawić się serwisem do kawy, lub
rozgniatać mydła na dywanie, albo chodzić po stole - to tylko niektóre pomysły
mojego malucha). Takie incydenty zdarzają się czasem raz na kilka dni, czasem
raz dziennie a czasem kilka razy dziennie, także potrafią umęczyć...Chociaż
poza tym mój synek jest bardzo radosnym, energicznym chłopcem. Tak sobie
myślę, czy przyczyną nie jest po części to opóźnienie mowy, bo czasem wydaję
mi się, że on się denerwuje, gdy my nie rozumiemy co nam chce przekazać -
chociaż on świetnie potrafi po swojemu nam opowiadać i my w większości go
rozumiemy.
CZekam na porady )))
Pozdrawiam.

[Gość: mami]

Moje słodkie maleństwo ma 3 lata i jest niesamowicie żywiołowe, ciekawy całego
świata, nie uwierzy zanim nie sprawdzi sam. Dziś na przykład wysmarował sobie
ręce smarem od karuzeli ponieważ za nic nie dał się przekonać, żeby tego nie
robić. Kiedy mu czegoś zakazuję to oczywiście jest opór,wrzask, kladzenie się
na ulicy itp.Przyznam, że czasmi ulegam np. w sklepie- nie chcę urządzać cyrku.
Synek potrafi być również złośliwy, robi coś i patrzy na naszą reakcję, czasami
nawet kilka razy, jakby to sprawiało mu przyjemność, tłumaczenia nic nie dają,
czasami pomaga klaps (lekki) oczywiście staramy się to już robić w osteczności.
Czekam na Wasze rady

[Gość: mamma2]

Dość długo pisałam poprzedni post, więc teraz będę się streszczać.
1)Nie ulegaj wrzaskom. Będą trwały proporcjonalnie do częstości ulegania.
2)Ustal kilka ważnych dla siebie zasad i się ich trzymaj. Jeśli trzeba użyj
siły fizycznej np. przestaw dziecko w "bezpieczne miejsce",ale nie bij. Przy
reszcie się wyluzuj. Trudno, trzeba będzie ten smar wyszorować. Spróbuj się
cieszyć z tego, że masz energiczne, ciekawe świata dziecko.
3)Czasami daj sobie spokój z tłumaczeniem. Jesteś dorosła i często po prostu
wiesz lepiej.
4)Kup sobie duży worek z napisem "cierpliwość" i spróbuj go nią napełnić: w
razie potrzeby czerp garściami.
pzdr

[Gość: mamma2]

Mam wrażenie, że opisałaś typowego, wręcz książkowego dwu i pół latka: krzyczy,
uparte to to, nic do niego nie dociera. No i tak to jest, że wrzeszczącemu
dwulatkowi możesz tłumaczyć długo i namiętnie, a on i tak nie zrozumie, bo jest
zajęty wrzeszczeniem. Chciałby tyle rzeczy a tu nie wolno i nie wolno...Ja
zależnie od sytuacji i stanu swoich nerwów albo przeczekuję, mówiąc, że
porozmawiamy, gdy przestanie krzyczeć, albo ignoruję - gdy nie mogę tego znieść
oddalam się. Gdy już krzyk ma się ku końcowi, podchodzę i mówię, że widzę jak
bardzo moja córcia była zła i z jakiego powodu, opisuję całą sytuację, że widzę
że ta złość już przechodzi. Najczęściej pada mi wtedy w ramiona i rzeczywiście
się uspokaja i zajmuje czym innym. Moja młodsza córcia ma 2 i pół roku - trochę
wcześniej przechodziła czas rzucania się na podłogę i wrzasku. Teraz zdarza jej
się krzyczeć, ale mówi też, że musi się uspokoić, po czym biegnie do swojego
łóżeczka, albo przytula zabawkę, albo od razu wali do mnie i po mniej więcej
minucie mówi - już się uspokoiłam, oddycha głęboko i rozmawiamy o tym co się
wydarzyło. Ale ja ci tu o gadatliwej Martynie... Ze starszą, która zaczęła
mówić w wieku trzech lat było trudniej. Do tej pory potrafi urządzić nam
awanturę, choć dużo rzadziej niż kiedyś. Wtedy byłam mniej pewna siebie, na co
mam pozwolić, na co nie i trudno mi było znieść jej humory. Teraz ustaliłam
pewne odpowiadające mi zasady i staram się ich trzymać np. to czy chcą jeść czy
nie to ich decyzja, staram się robić 3 posiłki dziennie + owoce pomiędzy. Jeśli
nie chcą jeść - trudno. Zazwyczaj kolejny posiłek zjadają, choć starsza czasem
trafia dopiero na kolację. Zapewniam, że obydwie bardzo dobrze wyglądają -
powyżej 75 centyla, młodsza jeszcze wyżej. Co do spania ustaliliśmy z mężem
godzinę 21.00 momentem, gdy dziewczynki śą w łóżkach. Jeśli nie chcą spać -
mogą się bawić przy lampce nocnej, ale nie mogą wstawać i chodzić po pokoju. O
dziwo nasza pewność siebie i konsekwencja skutkuje i teraz prawie nie zdarzają
się kłótnie przy kładzeniu spać i parę minut po dziewiątej dziewczynki raczej
już śpią. One znają zasady i granice, w jakich mogą decydować.
Uff, ale się rozpisałam, tyle o mnie. Co do Twojego urwisa to przyszło mi do
głowy, że Twój maluch może się też zwyczajnie nudzić. Piszesz, że jest bardzo
energiczny: może w domu po prostu szuka rozrywki i dlatego chodzi po stole itd.
Zdaje się, że nie przypadkowo w ZOO (czyżby warszawskim?)był taki grzeczny.
Może następnym razem Łazienki albo Muzeum Wojska Polskiego (polecam - duże
samoloty, czołgi itp. moje dziewczyny były zachwycone)?
pzdr

[Gość: anma]

Dzięki serdeczne!!
Trochę się uspokoiłam, że nie tylko ja to przechodzę))
Co do tego, że maluch może sie nudzić - no pewnie że się nudzi!! Bo w domu
wszystko jest nudne, poza oczywiście zmywaniem naczyń, wyciąganiem z pralki
prania, ściąganiem z suszarki jeszcze niewyschniętej bielizny, a najlepiej
grzebie się w taty skrzynce z narzędziami (oczywiście ma swoje narzędzia ale
to nie to samo, nawet miniaturową skrzyneczkę ma taką samą jak tata). I
właśnie dlatego, że jest taki energiczny i ruchliwy staram sie z nim
jaknajczęściej być na dworze, wychodzimy dwa razy dziennie-przed południem i
po spaniu około 16 drugi raz. Chodzimy na nasz plac zabaw, na którym jest dużo
sprzętów, albo do pobliskiego parku, czasem jeździmy na wieś do mojej cioci. I
co interesuje najbardziej na placu zabaw mojego synka? Nie, nie piaskownica i
drabinki...A no na przykład rynna na pobliskim budynku, do której trzeba
włożyć calą rączkę, aż po pachy, śruby którymi jest przymocowana zjeżdżalnia
(no i smar oczywiście), albo wbieganie i zbieganie ze stromej górki, na której
już raz sobie rozbił nos (wcale go to nie zraziło, chociaż upadek wyglądał
groźnie). A w parku, gdzie też jest plac zabaw moje dziecko biega za
wiewiórkami, ptaszkami, motylkami, ogląda mrówki, pajączki i inne stworki
(generalnie jest przyrodnikiem wielkim). Zainteresowanie przyrodą jest jak
najbardziej w porządku, bo też satarmy się sami pokazywać mu piękno przyrody,
ale chodzi mi o to że on w ogole nie bawi się na przykład w piaskownicy. No
może chwilkę, az nie zobaczy czegoś interesującego...Zostawia wtedy wszystkie
zabawki i już go nie ma. A ja jeszcze nie usiadłam na spacerze na ławce, bo
ciągle muszę być w gotowości do jakieś akcji zapobiegawczej ))
Nie narzekam broń Boże! Cieszę się że jest dzieckiem radosnym i energicznym,
bardziej martwiłabym się gdyby siedział i nic nie robił. Tylko czasem się
martwię -patrząc na dzieci bawiące się w piaskownicy godzinami i mamy lub
babcie na ławeczkach - czy to normalne? Jeśli tak, to w porządku! Niech się
rozwija swoim sposbem!
Pozdrawiam...

[Gość: anma]

Zapomniałam dodać, że nie jesteśmy z Warszawy tylko z Wrocławia...
Ale tu też mamy mnóstwo atrakcji z których oczywiściekorzystamy aw
organizowaniu czasu naszemy synkowi. Byliśmy już kilka razy na lotnisku
oglądać samoloty, jeździmy do pieknego parku szczytnickiego, południowego i
innych, do dżungli Atomików w Centrum Korona, a przy okazji zakupów basen z
kulkami z Ikei lub innych sklepach. Kto zna Wrocław wie o czym mówię.
Ale faktycznie nie pomyślałam o muzeum jakims militarnym, na przykład
wrocławski Arsenał..to jest myśl. Tylko czy eksponaty to wytrzymają ...))
Jeszcze raz pozdrawiam.

[Gość: mami]

Och jak dobrze, że nie tylko ja tak mam z moim maleńatwem. Twoje dziecko to
wypisz wylamuj moje, ja też z rzadka mogę spokojnie posiedzieć na ławce na
podwórku, zainteresowania naszych pociech też są podobne.
Dziękuję za rady i życzę nam wytrwałości i nadziei, że to się już niedługo
skończy.
A myślałam, że tylko chłopcy to takie urwipołki.
pzdr.

[Gość: anma]

Obyś miała rację ))
Moja mama mówi, że mój kuzyn (starszy ode mnie o dwa lata więc ja tego nie
pamiętam) był właśnie taki jak mój synek. I przeszło mu...około czwartej klasy
podstawówki! Ale za to potem rzeczywiście był spokojnym chłopcem i nie mieli
rodzice z nim większych kłopotów jak był nastolatkiem,więc może w tym jakaś
pociecha
Myślę, że nie jest z naszymi dziećmi tak źle, po prostu maja temperamencik.
Pozdrawiam również i życze odporności, siły i wytrwałości.

[siafa]

Anma,
Jestem mamą trzyletniego chłopca i moje dziecko też rozpiera często energia.
Jestem z Wrocławia i mieszkam na Biskupinie. Mam obcykane ZOO, kulki w IKEI i
parę innych miejsc na "okresy burzy i naporu". Szukam mam z Wrocka, ktore mają
dzieci w podobnym wieku i z ktorymi mój mały mogłby się czasem pobawić po
południu. Nie jestem rodowitą Wrocławianką, nie mam tu rodziny, pracuję do 16 i
nie mam znajomości z innymi mamami na placu zabaw. Mój mały na razie ma nianię
a do przedszkola chcę go posłać za rok. Moje dziecko interesują zresztą inne
miejsca do zabawy niż tradycyjne place zabaw i może tą drogą udałoby mi się
nawiązać kontakt z inną mamą jakiegoś trzyletniego, ruchliwego stworzenia,
które chciałoby się pobawić z moim synkiem?

[Gość: anma]

Czemu nie?
Ja mieszkam w zupełnie innej części Wrocławia (chociaż mieszkałam kiedyś na
Biskupinie - znasz ul. Czarnoleską?), bo na tzw. osiedlu Kosmonautów, ale to
mimo wszystko jedno miasto...
Nie iwm tylko czy udałoby się nam doprowadzić do spotkania przed wakacjami, bo
ja teraz jestem zajęta kursem prawa jazdy (lepiej późno nix wcale ), a 29
czerwca wyjeżdżam na całe dwa miesiące do lasu!! Już się nie mogę doczekać, bo
mój synek jak sie wybiega porządnie to łagodnieje mu temperament nieco )
Ale jeśli do "po wakacjach" nie zmienisz zdania to ja jestem za.
Pozdrawiam.

[Gość: wawa_29]

Z uwagą przeczytałam Wasze komentarze. To dokładny opis wieku "uparciuszka" (3-
4 lata). Byłam na to przygotowana. Moja córka skończyła 3 lata i nic. Świetnie
się rozumiemy. Dużo rozmawiamy ze sobą o wszystkim. To jest wiek, kiedy dziecko
próbuje podkreślać swoją niezależność. Pozwalam jej więc decydować, co chce
zjeść, w co się ubrać. Sugeruję jednocześnie dlaczego to jest dobre. Myślę, że
takie drobnostki pozwalają jej poczuć się dowartościowaną osóbką i nie próbuje
mi niczego udawadniać. Oczywiście zdarzają się krytyczne sytuacje, ale są
bardzo sporadyczne i szybko się rozwiązują. Nie jestem ekspertem w temacie
macierzyństwa. Staram się dużo czytać na ten temat, choć wiem, że i tak nie
ustrzegę się błędów wychowawczych.Podzielę się z Wami obserwacjami z
otoczenia.Kidy moja znajoma poszła do pracy jej spokojna córeczka zaczęła
rzucac się na chodniku, kopać, gryźć itd. Druga dziewczynka, trochę młodsza,
kiedy zaczęła chodzić do żłobka również miała podobne zachowania. Dzieci
czasami muszą odreagować. Żadna niańka nie zastąpi rodziców i nie da dziecku
takiego poczucia bezpieczeństwa.

[Gość: gosiak]

Moja ćorcia ma 2 lata i 4 miesiące i bardzo duzy temperamencik. Dzięki
książce "Posprzątaj zabawki kochanie" - pozytywna dyscyplina, czyli 1001
rozwiązań na codzienne problemy wychowawcze, od niemowlęcia do nastolatka -
znalzałam na nią dobry sposób. W sytuacjach, gdy upiera się, ze czegos nie
zrobi, nie chce itp. zmuszam ją do podjęcia decyzji np. nie chce wydmuchac
nosa, to się pytam czy mam przynieść gruszkę i jej wyciągnąc katar z nosa, czy
wydmucha w chusteczkę. Kiedyś nie chciała się położyc wieczorem do łóżka i nie
wiedziałam już co mam zrobic , bo była straszna awantura, więc spytałam, czy
sama się położy, czy mam ją położyc - zdecydowała, ze ja mam ją położyc - i na
tym się skończyło. Jest to bardzo prosta metoda - wytarczy nie dac dziecku
możliwości do mówienia "nie" a dać możliwośc wyboru. Oczywiście w naszsym
przypadku czasem zawodzi i co bym nie proponowała, to i tak mówi "nie". Z
regóły jednak pomaga. Potrzeba czasem dużo wyobraźni i cirpliwości, ale się
opłaca. I jeszcze jedno - trzeba być kosekwentnym i stanowczym.
Pozdrawiam i życzę sukcesów.

[Gość: Am]

Czy możesz podać autora tej ksiązki ?

[Gość: anma]

Dziękuję za spostrzeżenia. Im więcej tym lepiej )
Tylko chciałabym dodać, że od urodzenia mój synek jest ze mną w domu, jestem
na urlopie wychowawczym i tylko sporadycznie, gdy musze coś załatwić czy
pojechać na większe zakupy synek zostaje pod opieką moich rodziców (oczywiście
jeżeli jadę razem z mężem lub jest on jeszcze w pracy). Jak na razie nigdy nie
nocowaliśmy osobno ( to znaczy w innych mieszkaniach), jeśli wyjeżdżamy to
zawsze z dzieckiem. Także teoria z opiekunka czy żłobkiem nie ma tu akurat
zastosowania ale mimo to dzięki. Może musze poszukać innej sytuacji która może
wywyoływać aktywność mojego "złośnika" )
Chociaż muszę powiedzieć, że ostatnio jest trochę lepiej, tzn. więcej udaje
się wynegocjować, a ataki złości są dosłownie kilkusekundowe i natychmiast
zapominane. Oby to nie było przejściowe...
Pozdrawiam.

[Gość: kurczato]

Sporo sie nasmialem czytajac Wasze posty. Radosne wybryki domowych
znicponialych krasnali sa czasem wprost geniale. Smar z karuzeli, mydlo w dywan
po prostu dla mnie total. Sam pamietam, jak majac lat b. niewiele znalazlem
piekny, blyszczacy, czarny kamien. Wlozylem go do kieszeni i caly czas gorliwie
sciskalem. Niestety po kilku chwilach przyszedl czas na przywitanie sie z
ciocia, a tu nie bardzo bylo sie czym przywitac - reka cala byla oblepiona
smola i z niejakim oporem opuszczala kieszen. Moja mama doprawdy nie byla
zadowolona... pozdr
Swoja droga przyszedl mi do glowy pomysl, zeby zalozyc watek pt. radosne
wybryki naszych pociech. Nie z samych problemow sklada sie wychowywanie dzieci.

[Gość: anma]

Wyciągam ten wątek dla Katmar, która rozpoczęła wątek histeria 2-latka....

Dobra rada - pas.

[Gość: Marcel]

Strzel mu przez łeb i będzie spokój. Jak nie umiesz wychować dzieciaka to masz.
Za dwa lata pewnie zacznie mordować ludzi.