furia u 2-latka

[Gość: lalka]

Moja 2 letnia córka czasem tak się złości, że kładzie się na podłodze,
wrzesczy, bije głową w podłogę, jak ją podnoszę to się wygina i wrzeszczy,
gryzie się sama np. w ręce, bije głową o ścianę choć ją to boli albo gryzie
jakiś przedmiot. powody furii są często nieznane, bo np nie zrobiłam czegoś bo
nie wiedziałam o co jej chodzi. Zaznaczam, że nigdy u żadnego dziecka nie
widziała takiego zachowania i na nikim się "nie wzoruje". Proszę poradżcie, czy
to jest "normalne" i przejdzie z czasem, czy powinna się udać do lekarza.

[Gość: Donata]

Sama pamiętam jak moja córa w wieku ok. 2 latek dostawała napadów histeri
(troszkę innych niż w przypadku Twojej). Powody również były nieznana albo
niemiarodajne do jej zachowania. Również bardzo się martwiliśmy. Byliśmy nawet
u neurologa, który potraktował nasze obawy z lekkim przymróżeniem oka.
Zaprzyjaźniony pediatra tłumaczył, że samo przejdzie!!! Wiesz co i w naszym
przypadku przeszło. Dzisiaj ma 5 lat i jest grzeczną, wrażliwą dziewczynką.
Napady w przypadku naszej córki nie bły zbyt częste (powiedzmy raz na 2-3
tygodni) i trwało to kilka m-c.
Myślę jednak, że poczujesz się o wiele lepiej gdy sprawdzisz to u lekarza. Na
początek powinien wystarczyć dobry pediatra.
Sama widziałam i znam dzieci które właśnie w tym wieku tak się zachowują a
później jest ok.
Głowa do góry i nie zamartwiaj się
Pozdrawiam

[dragonr]

Ja też mam dwuletnią córkę i ona też ma napady podobne do tych, które opisałaś.
Najczęściej zdarza się jej to kiedy jest zmęczona np. wieczorem gdy nie spała w
dzień lub gdy wracamy ze spaceru bez wózka, a ja nie chcę jej wziąść na ręce itp.
Czasem zdarza się jej to bez powodu tzn. ja nie widzę żadnej konkretnej sprawy,
która mogłaby się do tego przyczynić, ale widzocznie Adusia (moja córka) uważa
inaczej. Szukałam rozwiązania, czytałam mądrą literaturę i popularne poradniki
dla rodziców i chyba jedyną powtarzającą radą jest 'PRZECZEKAĆ' - u mnie skutkuje!
Gorzej jest kiedy zdarza się to na chodniku lub w innym miejscu publicznym, bo
wtedy Adusia może zrobić sobie krzywdę (szkła na chodniku, bliskość ulicy,
przejeżdżające rowery). Staram się ograniczyć skutki uboczne np. podkładając rękę
czy torebkę pod głowę, ale nie podnoszę na siłę, zwracam jej uwagę na coś
ciekawego i spokojnym głosem przekonuję, żeby wstała i 'tłumaczę' sytuację.
Trzeba mieć pokłady cierpliwości (mnie jej brakuje, wciąż się staram), ale
naprawdę warto spróbować! Z dzieckiem trzeba ciągle rozmawiać! Ada naprawdę dużo
zapamiętuje z tego co jej mówię i później mi przypomina o tym gdy sytuacja się
powtarza, a ja nie zachowuję się tak jak powiedziałam kiedyś, że powinno się
zachować.
Życzę powodzenia i duuuuuużo cierpliwości!

[Gość: Insomnia]

Jest to typowy kryzys 2-latka. Nie ma się czym przejmować, faktycznie samo
przejdzie. A cierpliwości rzecywiście potrzeba bardzo dużo. Dziecko zaczyna
sprawdzać co mu wolno, na ile rodzice pozwolą. Dlatego ważne, żeby nie dać się
małemu tyrankowi. Myślę, że najważniejsza jest konsekwencja, bo ona wbrew pozorom
daje maluchom poczucie bezpieczeństwa oraz tłumaczenie, tłumaczenie i jeszcze raz
tłumaczenie tych samych rzeczy po kilkanaście razy. Powodzenia.

[Gość: agas2]

Moja córka nie ma wprawdzie jeszcze 2 lat (ale już niedługo -21-m-cy) a od
niedawna zachowuje się wprost skandalicznie. Robi dokładnie wszystko co nie
powinna. Zaczęła bić swoją starszą siostrę, (ostatnio mnie ugryzła) wszędzie
ucieka - na dworze trudno ją upilnować, włazi gdzie tylko się da, ciągle z
czegoś spada ale nie wyciąga z tego wniosków.Wszystko najlepiej jakby było tak
jak ona chce - taki mały tyran. Jestem trochę przerażona, bo nie pamiętam żeby
starsza córka taka była. Mam tylko nadzieję, że to tylko chwilowe i wkrótce z
tego wyrośnie.

[Gość: AniaSK]

Jak tak czytam to wiecie co??? Ja mam w domu święte dziecko - na razie. 2
latka,żadnego bicia, gryzienia, rzucania się... Co najwyżej usiłuje lekko
przeforsować swoje zdanie...

[Gość: ada]

To jest święty wśród aniołów, na 100%
ada

[Gość: lalka]

Dziękuję wszystkim za rady, naprawdę podnieśliście mnie na duchu, Pozdrawiam

[Gość: Miki]

A mój 1,5 roczny synek na mnie krzyczy. Jest to strasznie smieszne, ponieważ nie
umie jeszcze mówić (pare słów)i bełkocze. Nie wiem skąd mu sie to bierze, bo w
domu raczej nikt nie krzyczy. Największy wrzask podnosi gdy chce mu w czyms
pomóc. Taka Zosia-Samosia.

[Gość: Ola]

Strasznie mnie rozsmieszyl ten twoj maluch krzyczacy na ciebie. A powaznie to
moznaby tu pojsc dwiema drogami: pierwsza: udawac ze cie krzyk i histeria twojego
dziecka zupelnie nie rusza, robic swoje jak gdyby nigdy nic. Nie dostarczac
satysfakcji ze sie starymi rzadzi jak chce. Nawet wyjsc w trakcie napadu do
innego pokoju. Jesli jestesmy w sklepie czy innym miejscu publicznym zagrozic
natychmiastowym powrotem do domu i wykonac to 2-3 razy rzeczywiscie. Nastepnym
razem powinna zadzialac juz sama grozba. Inna droga to ewentualne postawienie do
kata, czy chwilowe zamkniecie w lazience. Poczatkowo wykonac to sila, nastepnym
razem powinna sama stanac w kacie. Ewentualnie zamknac sie z mala w lazience i
mocno ja chwile przytrzymac, badz jeszcze inaczej patrzec na jej wysilki
obojetnym wzrokiem, bez cienia emocji. Pozdrawiam.

[Gość: Ola]

Pamietajcie jednak ze zredukowac nie oznacza w 100% zlikwidowac, ale doprowadzic
do stanu ze rodzina moze funkcjonowac. 2 latek to 3 latek i srodki persfazji nie
maja tu duzego zastosowania, dlatego sprobujcie to co powyzej napisalam. I
najwazniejsze nie dyskutujcie i nie tlumaczcie zbyt wiele tylko dzialajcie.

[Gość: ada]

Olu!
Litości! Nigdy, przenigdy nie zamykaj dziecka w osobnym pomieszczeniu.

[Gość: Ola]

Nie zamykam. Podalam to jako totalna ostatecznosc jak absolutnie nic juz nie
skutkuje i do jednorazowego zastosowania. Wiem ze jest to metoda ekstremalna i
kontrowersyjna. Lepiej jest ignorowac i nie dawac pozywki do histerii. Sa jednak
przypadki dzieci z ktorymi ignorowaniem nic sie nie wskura. Wiem ze taka metode
stosuje sie czasami w przypadkach autyzmu( aby dziecko sprobowac z niego wyrwac,
ale tylko na poczatku, pozniej nalezy przejsc na lagodniejsze traktowanie).
Pozdrawiam.

[Gość: Miki]

Olu, postępuję dokładnie tak jaz radzisz tzn. w spokoju robię dalej swoje i
udaje, że go nie słucham, dopiero, gdy zaczyna "bełkotać" łagodniej" reaguję.
Nasza opiekunka musiała sie tego nauczyć. Wcześniej tłumaczyła mu "nie złośc sie,
tego nie można itd". Oczywiście efekt był odwrotny, krzyczał więcej. Ostanio
zauważyłam, że krzyczy na innych, ale nie na tatę (męska solidarność).
Najsmieszniej jest gdy udaje, że rozmawai przez telefon i tez krzyczy. Ale wiem
skąd mus ie to wzięło. Ponieważ często pracuję w domu, dzwonę do firmy no i
zdarza się, że muszę stanowczo przypomnieć pracownikowi o zaległościach.

[Gość: Ola]

Ten twoj dzieciaczek musi byc straszna pociecha. To prawda ze dopiero na naszych
dzieciach mozemy zauwazyc jakie bledy popelniamy. Ja tez to juz niejednokrotnie
stwierdzalam ze moj synek patrzy i nasladuje wszystko po nas. Tak ze czasami i te
nasze dzieci moga nas czegos nauczyc. Czesto nie zdajemy sobie sprawy z tego ze
to nasze , dorosle zachowanie tez pozostawiawia czasami wiele do zyczenia.
Pozdrawiam serdecznie.