Do rodziców bardzo żywych dzieci

[Gość: bea]

Czytaliście może na forum Kobieta wątek "Jak to jest z dziećmi i matkami?"

Ja, matka "żywego srebra", zaczęłam teraz obawiać się sąsiadów i
przechodniów. Jeden się uśmiechnie i stwierdzi, że żywy i wesoły, a drugi
podsumuje, że źle wychowany i nie powinien wychodzić z domu.

Cóż, pieska można wytresować, żeby posłuchał komendy: do nogi! czy leżeć!
A mój synek leży tylko kiedy śpi.
Jak wychować TAKIE dzieci, żeby były "wychowane"?

[roseanne]

z miloscia , zrozumieniem i wielka dawka cierpliwosci

nie przejmuj sie kasliwymi komentarzami
pozdrawiam

[Gość: Ola]

Kochaj go jak do tej pory, ciesz sie nim kazdego dnia i nie przejmuj sie
zlosliwymi uwagami. To jest najwazniejsze ze go kochasz i jestes najlepsza
matka jaka mozesz byc. Nikt nie bedzie go kochal tak jak jego rodzice. Ty wiesz
najlepiej jaki jest twoj syn. Pozdrawiam

[Gość: dodo]

jak?
a no pamietajac rowniez, ze reszta swiat a tez ma swoje prawa.
zywe srebra, lobuziaki z naszej paki i inne gatunki dzieci nielatwych
w obsludze byly zawsze i zawsze beda, co nie znaczy, ze pewne ich
zachowania nalezy tolerowac mowiac sobie pod nosem "tak kocham
moje dziecko i ono juz takie jest wiec jest mi wszystko jedno, co sobie
inni ludzie mysla".
gdy sie ma bardzo ruchliwe dziecko, trzeba mu zapewnic mozliwosc
wyzycia sie w miejscach i warunkach bezpiecznych i do tego
przeznaczonych. dzieki takiemu dziecku, czlowiek zdecydowanie lepiej
poznaje okolice, ma wiecej ruchu i wieksza wiedze o wszelkich
okolicznych parkach, basenach, malpich gajach i innych atrakcjach tego
typu.
moj najstarszy syn do dzis ma nadmiar energii (24 lata) choc
paradoksalnie zawsze byl przy tym dosc zrownowazonym (spokojnym
duchem?) i zgodnym chlopcem, ale wysilkiem calej rodziny nauczylismy
go pozytkowac owa energie przy minimum konfliktow z reszta
otoczenia. to jest czesto trudny czlowiek do wspolzycia (nawet w swojej
doroslosci), bo musi! dzialac bez przerwy ale na tym polega
wychowanie, ze daje sie dziecku mozliwosci i srodki do
wykorzystywania takich potrzeb i kierunkowania ich bezpiecznie lub
wrecz pozytecznie.
ilez ja sie z hugo smieci nazbieralam... zabieralam go wczesnie rano na
spacery po okolicy i zbieralismy smiecie przy drodze. reszta rodziny
jeszcze spala a moj 6-latek juz byl gotowy do rozrabiania, no to przeciez
nie moglam mu pozwolic na rozniesienie domu robilismy wiec rzeczy
"spolecznie pozyteczne" jak chocby te smiecie.
zywe srebra sa wyzwaniem dla wyobrazni i kreatywnosci rodzicow.
rowniez wychowawcow i naczycieli, babc i cioc ale przede wszystkim
jednak rodzicow. nie wystarczy sobie powiedziec "takim to moje
dziecko panie boze stworzyles, takim je masz", bo wtedy w koncu
wszyscy na tym cierpia - i owo dziecko (niezrozumiane, upominane,
czestowane rozwscieczonymi spojrzeniami), i rodzice (upominani,
obgadywani, zestresowani), i reszta swiata (zmeczona urwisem).
jak juz jest to nastolatek, to przynajmniej mozna go namowic do biegania
maratonow i na 5 godzin jest spokoj polecam

[Gość: Gwiazda]

Wiesz, ja tez jestem mamą takiego synka i wszyscy już go mają po dziurki w
nosie. Teraz spi i dziękuję Bogu, ze ma nademną litość i on czasem śpi.
Jak jeszcze urośnie (ma rok) to mąż będzie grał z nim w piłkę a ja prowadzać na
jakies zajęcia ruchowe. Niech się wyszaleje zdrowo.
Ponadto, jak się zabiera do czegoś, czego mu nie wolno, odganiam go i z
kamienną twarza oraz uporem maniaka, mówię "nie". Po pietnastu razach skutkuje.
Życzę wytrwałosci i pamietaj, że jest nas więcej.

[Gość: Ojciec]

Gość portalu: bea napisał(a):

> Czytaliście może na forum Kobieta wątek "Jak to jest z dziećmi i matkami?"
>
> Ja, matka "żywego srebra", zaczęłam teraz obawiać się sąsiadów i
> przechodniów. Jeden się uśmiechnie i stwierdzi, że żywy i wesoły, a drugi
> podsumuje, że źle wychowany i nie powinien wychodzić z domu.
Negatywnymi opiniami sąsiadów i przechodniów się w ogóle nie przejmuj, niech
spadają,
>
> Cóż, pieska można wytresować, żeby posłuchał komendy: do nogi! czy leżeć!
> A mój synek leży tylko kiedy śpi.
> Jak wychować TAKIE dzieci, żeby były "wychowane"?
Ja też jestem ojcem wyjątkowo żywego dziecka - 3 lata i 4 miesiące. Myślę, że
takie dziecko lepiej sobie poradzi w życiu niż anemiczne. Problem jest chyba
gdy takie dziecko tak Cię dominuje, że nie możesz nad nim zapanować. Trzeba
zachować spokój i żelazną konsekwencję i mu nie ustępować bez sensu, jeżeli
jesteś pewna o słuszności swojej sprawy - np. żeby nie wychodził na szafę albo
nie szczypał czy nie bił dorosłych albo np. nie wpuszczał ich do windy (jak w
moim przypadku). Mimo , że takie dziecko potrafi niezwykle teatralnie
manifestować swoje nieszczęści z tego powodu. jak tylko załapie, że nic nie
wskóra od razu odpuszcza sobie. One są bardzo inteligentne i wiedzą kim można a
kim nie można manipulować.

[Gość: bea]

Nazywając mojego synka żywym dzieckiem używam sporego eufemizmu. Najczęściej
jest jak tornado o potężnej sile niszczenia wszystkiego, co stanie na jego
drodze. Ma 4 lata i prawie od początku zmagamy się z jego nadpobudliwością. A
dzięki rodzicom z forum wiem już, że raczej z wiekiem mu to nie minie.
Poradniki psychologiczne znam na pamięć, ale w jego przypadku większość złotych
metod jest nieskuteczna.
Psycholog, który stwierdził nadpobudliwość, pochwalił moje metody, cóż z tego,
jeśli nie przynoszą one wymiernego efektu. Jedyną doskonałą metodą jest
rzeczywiście bezwarunkowa MIŁOŚĆ i akceptacja.
Pracuję nad nim non stop, rozmawiamy bez przerwy, jest inteligentny, ale z
tego, co mówię przyjmuje tylko tyle, ile zechce.
Na myśl o szkole przechodzi mnie dreszcz przerażenia. Wiem, że to, co
najgorsze, ciąle jeszcze przed nami. Chyba, że stanie się cud.

A tymczasem słyszę i czytam o samolubnych rodzicach, którzy w imię tzw.
bezstesowego wychowania i własnej wygody i lenistwa - zaniedbują wychowanie
dzieci, które swoim skandalicznym zachowaniem przeszkadzają żyć innym. Że
wystarczy wytłumaczyć dziecku, by grzecznie siedziało i czekało, aż mama
załatwi swoje sprawy, a ono posłucha. Przestoi nieruchomo przez całą Mszę, w
kawiarni nikogo nie zgorszy głośnym zachowaniem, na placu zabaw nie będzie
krzyczało, bo ktoś właśnie w bloku obok chce sobie uciąć drzemkę. Wystarczy, że
mama go o to poprosi.
Wiecie co? Jestem zdruzgotana.
Nie sądzę, żebym synka wychowywała inaczej niż jego młodszą siostrę. A
tymczasem ona jest jego totalnym przeciwieństwem.

Skąd w ludziach tyle bezinteresownej złośliwości wobec tzw. żywych dzieci?
Dotyczy to również lekarzy i wychowawców. Nasza mentalność chyba tak bardzo nie
poszła z postępem, owszem, nie zgadzamy się na przemoc wobec dzieci, ale ciąle
uważa się, że dziecko ma przede wszystkim nie przeszkadzać. W średniowieczu
chyba też tak myślano.

[Gość: też bea]

Jak ja to dobrze pamiętam , wszystko o czym piszesz.Mój syn był postrachem
okolicy.Głośny , wiecznie pędzący , wymyślający na naszych oczach
nieprzewidziane sytuacje(np. wyrzucenie sztućców u znajomych - zrobił to,
pilnowany,przez okno , w dodatku celując w kojec psa).Zaliczał każdą kałużę ,
stoczył się z każdej górki.Miał kłopoty w kontaktach z rówieśnikami , a przede
wszystkim z ich rodzicami. Pani w przedszkolu postawiła diagnozę , że ma
schizofrenię , bo rysuje tylko czarną kredką(nie miał czasu na zmianę kolorów).
My uchodziliśmy za rodziców , którzy pozwalają się kołysać dziecku na
żyrandolu.W wychowanie pozostałej dwójki włożyłam promile pozostałej mi
energii , a wyrosły mi kochane , słodkie , bezproblemowe istotki.
A mój synek? Dziś jest spokojnym nastolatkiem.Zaczął wyciszać się w szkole.
Aż za bardzo.Pozostały mu problemy z koncentracją i nad tym teraz pracujemy.
Jest samotnikiem(co mnie martwi) , ale bardzo rodzinnym.Jego najlepszy kumpel
to tato.Gadamy , gadamy godzinami.Wie , co nas martwi - ta jego izolacja od
rówieśników , ale czuje , że akceptujemy go w pełni.Nauczył nas , że z nim nie
da się metodą książkową.Jest bardzo inteligentny , ale brak mu motywacji i
umiejętności skupienia się. Jego nadpobudliwość przeszła do środka. Jest taki
wrażliwy, nie radzi sobie często ze światem. Znów martwię się o niego.Boję
się , że pozwoli się stłamsić. To moje dziecko zawsze już chyba będzie trochę
inne , wymagające więcej uwagi.Zawsze pociesza mnie jednak uwaga pewnej pani
psycholog : dlaczego chcesz mieć dziecko takie jak wszyscy? Jest trudniejszy do
kochania , ale nieszablonowy , ciekawy , inny właśnie.
Bea , nasze dzieci są inne - męczące , wymagające , napinające nerwy do
ostatka.... Ja wierzę , że z takich dzieci wyrastają nieszablonowi ludzie ,
choć czasami czuję strach , dokąd ta inność doprowadzi. Nauczyłam się nie
słuchać opinii innych , choć to trudne. Nie dam ze swojego dziecka zrobić
głupka , wciąż powtarzam mu ile w nim wspaniałych cech. Bo tak jest w istocie.
Nikt tak wiele mnie nie nauczył , jak ten mój trudny chłopiec.