Do Rodzicow dzieci nadpobudliwych....

[kejt]

Kochani,
ostatnio slyszlam ale tylko jednym uchem i ulecialo ze jest jakas gazeta
dotyczaca takich problemow, ktora warto czytac!

Bardzo was prosze poradzcie co zaprenumerowac...

pozdrawiam
k.

[agat1]

Nie wiem o tej gazecie, ale mam problem z tzryletnim chlopczykiem, który
zdradza objawy nadpobudliwości. Napisz, jak to wygląda u Ciebie, proszę.

[Gość: anma]

I ja mam ten problem. Moje szczęście jest najkochańszym dzieckiem na świwcie
(jak pewnie i wasze dzieci) ale też ma cechy dziecka nadpobudliwego. Ma 3
lata i 2 m-ce. Z artykułu w Polityce wynika ze w tym wieku trudno o
jednoznaczna diagnozę, bo może się to okazać na przykład wynikiem szczególnego
rodzaju temperamentu, braku dyscypliny i innych przyczyn. I że dopiero około
wieku szkolnego można powiedzieć ze to ADHD. Nie wiem jak to jest naprawdę,
ale nie chciałabym niczego przegapić i zaniedbać. Również proszę o informacje.
Pozdrawiam

[agat1]

Mój synek ma 3 lata i 8 miesięcy i od zawsze był dzieckiem bardzo energicznym,
zawsze wiedział, czego chce i konsekwentnie się tego domagał. Przy tym zdarzają
mu się chwile całkowitego skupienia, potrafi nauczyć się na pamięć wierszyka,
liczy już do stu, bawi się zabawkami. Może to nie jest jeszcze ADHD, jednak ja
również jestem zaniepokojona i umówiłam się już na wizytę u psychologa. Z tym
temeramentem i brakiem dyscypliny to prawda - mały wychowywał się u dziadków,
gdzie mu pozwalano na wszystko, zresztą tak jest do tej pory, z tym, że
dziadkowie teraz zorientowali się, ze coś nie tak w zachowaniu wnuka i próbują
mu zwracać uwagę. On oczywiście nie słucha i dochodzi do nieporozumień.
Poza tym obydwoje z mężem jesteśmy dość impulsywni, a cierpliwosć nie jest
naszą najmocniejsząstroną, więc jeśli dodać te wszystkie elementy, dziecko po
prostu nie ma podstaw do bycia wyciszonym. Staramy się organizować zabawy w ten
sposób, żeby synek trochę się uspokoił, żeby coś narysował czy posłuchał bajki.
Zresztą czytanie (a właściwie słuchanie) bajek, w odróżnieniu od rysowania, to
jedno z jego ulubionych zajęć i nigdy mu się nie nudzi. Zawsze też miał i ma
stałe godziny wieczornej kąpieli i rytuał z układaniem się do spania, sypia w
nocy dobrze. Także z tym jego pobudzeniem jest rożnie.
A jak to wygląda w przypadku Waszych maluchów ?
Pozdrawiam
agat1

[Gość: anma]

Z moim synkiem jest podobnie. Od zawsze, czyli od urodzenia sypia spokojnie,
spi jeszcze w dzień do tej pory. Również lubi czytanie książeczek oczywiście
ma swoje ulubione. Równie chętnie ogląda książeczki w których są tylko rysunki
i opowiadamy sobie co na nich jest, chociaż zna je swietnie uwielbia to robić
(tam są całe sceny z życia w mieście,rzeczywiście super książka nawiasem
mówiąc). Lubi też bawić się plasteliną, natomiast nie lubi rysować, z
malowania farbami najlepsze jest rozchlapywanie wody. Ma również utalony plan
dnia, który jest dość sztywno przestrzegany przez niego samego ) Potrafi
się upomnieć o spanie, jedzenie, bajkę. Ale z kolei nie może usiedzieć w
miejscu, nawet jak je to wędruje dookoła stołu (to i tak sukces bo kiedyś to
ja musiałam wędrować za nim) Wchodzi na krzesło i schodzi, po stole w tym
czasie jeżdżą wszelkie służby: straż pozarna, policja, pogotowie, czasem nawet
helikopter. Jedynie bajkę w telewizji ogląda jak zaczarowany (tego to z kolei
ja nie lubię). Mieszkanie po całym dniu wygląda jak pobojowisko, nie nadążam
sprzątać, a właczanie do sprzątania małego kończy się wrzuceniem do pudełka 5
klocków. I już widzę jak się oburzają zwolennicy żelaznej konsekwencji...Tylko
czy oni mają nadpobudliwe dzieci? Na dworze wszystko jest dobrze, biega , bawi
się najchętniej ze starszymi dziećmi. Gorzej jak zobaczy mniejsze dziecko,
wtedy muszę być na wyciągnięcie ręki bo może być agresywny. Mniejsze dziecko
potrafi popchnąć, uderzyć, wyrwać zabawkę. I nie skutkują żadne moje prośby,
groźby i tłumaczenia. Mój synek bardzo słabo mówi (prawie wcale) więc jesteśmy
pod opieka logopedy. Widział go w poradni logopedycznej również psycholog i
stwierdził, ze wszystko jest ok, a agresja wobec dzieci moze być sposobem
nawiazania kontaktu, gdy nie potrafi tego zrobić za pomocą słów. I ze w ogóle
jesgo nadpobudliwość moze byc wynikiem niemozności porozumiewania sie
werbalnego. Rozumienie ma nawet powyżej swojego wieku (sprawdzane było przez
logopedę). I daja nadzieję ze to wszystko trochę złagodnieje ja zacznie mówić,
ale pewności nie mam....i dlatego się boję.
pozdrawiam

do anmy

[agat1]

Pewnie Cię to nie pocieszy, ale mój synek mówi bardzo dobrze od drugiego roku
życia, więc na pewno nie to jest przyczyną jego zachowania. Mamy natomiast
teorie alergologiczną - mały jest uczulony, tylko jeszcze ciągle nie wiadomo na
co, więc miewa złe humory związane z niewyspaniem, co z kolei jest spowodowane
alergicznym katarem, koło się zamyka.
Miejmy nadzieję, że rzeczywiście problemy nieco złagodnieją w miarę dorastania
naszych brzdąców
Pozdrawiam
agat1

[Gość: kasia]

mam również teorię alergologiczną - moja trzyletnia córka mazaniem się, nawet
podwyższoną temperaturą, płaczliwością i katarem w nocy reaguje na kota (i to
nie tylko po kontakcie dotykowym, a ostatnio zauważyłam takie zachowanie w
obecności chomika, świnki morskiej - czyli ogólnie zwierząt futerkowych. Idąc
za tą myślą usunęłam wszystkie pluszaki z pokoju (2 wory ślicznych zwierzątek,
misiów, ...), zwinęłam dywan (alergeny utrzymywać się mogą do 7 lat) i często
zmywam podłogę. Pomogło.

[Gość: anma]

A to pewnie dla Ciebie z kolei żadna pociecha....Mój synek (odpukać, dzieki
Bogu) nie jest na nic uczulony. Nigdy nie miał objawów alergii pokarmowej,
mamy w domu zwierzaki i tez nie reaguje alergicznie. Oby tak pozostało... Więc
pewnie każdy maluch ma swój powód do bycia nadmiernie pobudzonym. Oczywiście
nie usprawiedliwiam zachowania mojego synka w 100 % problemami z mową, ale
podobno ma to duże zaczenie (opinia psychologa).
Zyczę Tobie i sobie siły i wytrwałości )

[Gość: sylwia]

Nasza Zosia od 1 roku życia miała to samo, testy nic nie wykazały, dodatkowo
miała atopowa zapalenie skóry pod kolanami. Według naszych obserwacji, alergeny
były w pościeli lub materacu; gdy śpi w śpiochach i nie ma kontaktu skóry nóg z
pościelą wszystko znikło (od roku)- może to zbieg okoliczności może nie.
Trzymajcie się

[Gość: x]

www.pp.krakow.pl/index.php?s=definicje&st=nadpobudliwosc
forum.onet.pl/1365,277549,program.html
www.amwaw.edu.pl/~artuwis/adhd.htm
www.matkris.republika.pl/nadpobud.htm
www.tvp.com.pl/szansanazycie/dok/adhd.doc
www.republika.pl/sp14opole/adhd.htm
www.podn.rzeszow.pl/kwartalnik/1_02_dw.doc

[Gość: kasia]

Chyba wszystkie piszące mamy mają dzieci trzyletnie, a to jest właśnie chyba
ten okres. Ja przeżywałam horror z moim trzylatkiem. Teraz jako 5-latek jest
dzieckiem nie do poznania, aczkolwiek bywają jeszcze trudne momenty. Powiem
wprost: przejdzie z czasem (i wiem, że to trudne).

[Gość: anma]

Dzięki Ci za te słowa!!! Tak po cichu włąsnie na to liczę, że po prostu mój
trzylatek tak ma i minie mu z wiekiem....
Oby.....
Pozdrawiam )

[agat1]

Tę teorię (wiekową) ma z kolei mój mąż i rzeczywiscie pocieszające, jeśli
prawdziwe. Ale nasz trzylatek doczeka sie w przyszłym roku rodzeństwa i już się
boję, jak na to zareaguje...

[Gość: anma]

Mam w rodzinie przykład na poparcie tej tezy. Mój kuzyn, 2 lata ode mnie
starszy, był strasznym urwisem. Moja mama zajmowała się czasem nim kiedy mnie
jeszcze nie było na świecie i później też. I mówi ze mój Kamiś to przy nim
aniołek.... Potrafił wleźć do szamba (!) i uudawać ze go nigdzie nie ma,
podczas gdy cała rodzina - babcia, dziadek, rodzice, ciotki i wujkowie-
szukali go i nawoływali. Wyobrażasz sobie? A ten się śmiał i czekał aż go
znajdą. Nie potrafił zatrzymać się w miejscu na 5 sekund. W przedszkolu
wiecznie stał w kącie, bo a to kogoś ugryzł, a to popchnął, a to uderzył, a to
rozdeptał specjalnie zabawkę...W szkole to samo - uwagi, wezwania do szkoły,
mój wujek to już się bał go odbierać bo nie wiedział co znowu usłyszy. I w
pewnym momencie koniec. Jak ręką odjął. miał wtedy jakieś 13-14 lat. Zrobił
się spokojny, nieśmiały, aż nieporadny momentami... i zostało mu to do dzisiaj
a jest już dojrzałym facetem (35 lat). Więc i tak może być. Ale nie musi. I
dlatego coś nie mam zaufania do tej teorii. A jak się okaże że czas niewiele
tu zmienił, a ja siedzę i czekam na nie wiadomo co. Dlatego chcę już teraz coś
robić, tylko co?
Pozdrawiam...

[agat1]

Ja się zapisałam do psychologa dziecięcego i czekam w kolejce na wizytę. Też
myślę, że powinnam coś zrobić, żeby dziecku pomóc, ale nie bardzo wiem co.
Poza tym, u nas w domu bywa niekiedy nerwowo z różnych powodów, co z pewnością
odczuwa również dziecko, musi to jakoś odreagować. Zobaczę, co powie psycholog,
a potem będe działać.
Ja też mam w rodzinie przykład kuzyna - zabijaki, który teraz jest spokojnym
mężczyzną, meżem i ojcem, a w dzieciństwie gdzie sie nie pojawił, to zaraz się
coś waliło, kontakty byly wyrwane ze ściany, gasło światło, działy się cuda.
Też mu przeszło ok. 15 roku życia. Miejmy nadzieję.
Pozdrawiam
Agat1