Bolesna bezradność

[sunraise]

Kilka postów niżej przeczytałam o podobnym problemie, choć w nieco innym
kontekście.
Moja siedmioletnia córka ma straszny problem z podejmowaniem
decyzji.Ostatnio (zresztą nie pierwszy raz) wejście na jakiekolwiek gumy,
trampoliny do skakania urosło dla niej do rozmiaru katastrofy (to tak przy
okazji długiego weekendu, podczas którego wystawiono dla dzieci takie
dobrodziejstwa-dla mnie koszmar).Bardzo by chciała bawić się jak inne dzieci,
chętnie leci na plac zabaw pełna planów i nadziei, ale w końcu tak się boi,
waha, że nie jest w stanie tego zrobić. Jest już duża, więc rozumie, że jej
strach jest irracjonalny, widzi dużo młodsze dzieci pysznie się
bawiące,skaczące, trudno ją w sumie odciągnąć od tych wszystkich atrakcji.
Stoi i patrzy i cierpi. Zachęcam ją, proszę, tłumaczę, wszystko na nic. Potem
bardzo rozpacza, pyta, dlaczego ona się taka urodziła, mówi, że wolałaby nie
żyć, wręcz, że mogła umrzeć, kiedy się urodziła. To się powtarza przy różnych
okazjach - to niezdecydowanie pomieszane ze strachem. Moje dziecko cierpi, bo
jest według niego jest inne. Co mam jej powiedzieć? Poza słowami akceptacji
oczywiście, które jak najbardziej padają...

[miltonia77]

A Twoja coreczka boi sie innych dzieci czy podejmowania aktywnosci fizycznych?
Bo to dwie rozne sprawy i rozne sa tego przyczyny.

[sunraise]

Dzieci absolutnie nie. Ona boi się nowych wyzwań, tzn. boi się lub nie umie
podjąć decyzji o skorzystaniu z czegoś. Z jednej strony bardzo by chciała, z
drugiej ma silne hamulce.Takie miotanie, ale w końcu hamulce zwyciężają, a ona
ma poczucie strasznej klęski. I inności. Wczoraj odeszła z tego placu zabaw z
jakimiś skoczniami, pontonami, gumami do skakania (nie pierwszy raz) z
poczuciem totalnej porażki.

Zróbcie tak:

[olamka1]

Niech na taki plac zabaw NIGDY nie "leci" sama lub TYLKO z Wami, z rodzicami
Bo co wtedy następuję: staje SAMA przed NOWYM problemem, bo raczej NIE liczy,
że Ty z nią wskoczysz na te atrakcje Myślę, ze BARDZO może pomóc zjawienie
się tam RAZEM z koleżanką. Typu zapraszasz do domu jakąś jej dobrą koleżankę i
RAZEM niech tam idą. Wtedy twoja córeczka niejako automatycznie "zapomni" aż o
takim strachu. Bo po prostu RAZEM z koleżanką poskaczą tu i tam . NIE będzie
momentu potrzeby podjęcia aż DECYZJI gdzie najpierw ma iść i czy w ogóle się
zdecydować... . Dwoje dzieci działa NATYCHMIAST bardziej spontanicznie.
Wypróbuj. Plus nawzajem się stymulują. Jak te dwie panny pobiegnął razem np. na
zamek do skakania to jestem pewna, że u twojej córeczki w mniejszym stopniu
wystąpią jakiekolwiek strachy... POWODZENIA! Aha - i lepiej, żeby była tam z
JEDNĄ kolezanką. DWIE mogą niestety zbudowac jakby "front" przeciwko niej na
zasadzie "Eeeeeeeeee... ty się boisz a my nie..." JEDNA blizka koleżanka będzie
super pomocą

[sunraise]

Dziękuję bardzo za odpowiedź.
Ależ ja tego próbowałam. Koleżanka bawi się w najlepsze, a moje dziecko stoi
załamane Z jeszcze większym poczuciem porażki. Serce pęka.

A jak to się zaczęło???

[olamka1]

Czy jako mała dzidzia nigdy nie chodziła na plac zabaw???
No, w wieku od roczku powiedzmy? Mam na myśli oczywiście te zwykłe place zabaw,
przydomowe, ze zwykłymi huśtawkami itp. Wtedy już też tak się wszystkiego bała
czy może nie chodziliście tam i nie miała możliwości się oswoić??? Bo jeśli
dziecko od małego wspina się aktywnie to niejako później takie bardziej
rozbudowane parki atrakcji nie wywołują już aż takich emocji...
Myślę, ze może spróbujcie chodzić najpierw na rzeczy mniejszego kalibru i nie
aż z taką ilością potencjalnych WYBORÓW... . Np. do Mc Donaldisa na JEDNĄ
zjeżdżalnię... albo na JEDEN zamek do skakania a NIE tam gdzie jest tego DUŻO i
trzeba podejmowac DECYZJĘ na co najpierw... . Plus... moze też ... olać ten
PROBLEM. Serio. Często rozdmuchiwanie go, wałkowanie z dzieckiem wszystko TYLKO
pogarsza... wpędza w większy koszmar. NIE przedłużajcie stania i gapienia się
jej na bawiące dzieci. To TYLKO pogłębia stres i poczucie własnej
bezwartości... itp. Ja bym bardziej wzruszała ramionami i kwitowała , że "nie
chcesz... o rany... to nie. W takim razie idziemy na loda. Moze w drodze
powrotnej trochę poskaczesz..." I już. To stanie i patrzenie jak inne dzieci
się bawią ma coś z niezdrowego masochizmu... ... raczej trzeba to skracać. Bo
nic nie daje, córka Ci się tylko bardziej pogrąża w niewierze we własne siły.
Wiesz co mi się wydaje... że jej to po prostu... PRZEJDZIE. Najlepiej
bagatelizuj problem... wtedy POKONANIE go nie będzie się wydawało aż tak
NIEOSIĄGALNE

[mamusia1999]

tez bym olala ten PROBLEM, zeby nie urosl. poza tym ze stanie i medytowanie
poglebia lek, uczucie porazki itd. to trzeba wziac pod uwage, ze dzieci
PODSWIADOMIE uwielbiaja zwracac na siebie ztaroskana uwage rodzicow.

a ze lek sie - pierwotnie niejako - pojawil? od 5 roku zycia jezdzilam na
nartach az furczalo. ale mniej wiecej w 8 roku zycia jakos zdalam sobie dosc
nagle sprawe z niebezpieczenstwa i na dlugi czas wrocilam do pluga. pewnie taki
efekt dojrzewania.
moja corka ledwo chodzila i wskakiwala do basenu nie ogladajac sie czy ktos ja
zlapie. w 4 roku zycia zrobila odznake "juz plywam". a jako 6latka na treningu
przestala wskakiwac do wody. trenerka (zna ten efekt, sporo dzieci go ma) po
prostu bez komentarza pozwala jej sie zeslizgiwac z brzegu. minelo jakies 9
miesiecy i Mloda zaczela skakac na glowke i z 3metrowej wiezy. teraz (7 lat)
przymierza sie do 5m.
nie unikajcie tych atrakcji, niech beda w zasiegu ale namwiac tez nie warto.

[sunraise]

Bardzo dziękuję za wsparcie Olamko i Mamusiu1999
Może to i racja - przeczekać problem. Fakt stanie i patrzenie potęguje problem.
Ale ona tak ciągnie na te "atrakcje" z nadzieją i zapałem, że sobie poskacze,
wejdzie, spróbuje i nic. Mówi: mamo ja chcę, ale nie mogę.
Denerwuje się, rozpacza.
Gdy się widzi inne dzieci, odważne i beztroskie, człowiek zastanawia się, co
robi nie tak,że ma takie zahamowane dziecko. No i te słowa o śmierci
Moja mała niczego sobie nie kupi, nawet głupiego lizaka w sklepiku, załatwiają
to za nią koleżanki, nie odzywa się do dorosłych (niedawno dopiero zaczęła
odzywać się do pani w zerówce), do sąsiadów, którzy ją znają od urodzenia i
zagadują, do swojej pani doktor itp.
Nie wiem, czy ją prostować czy nie. Intuicja mi podpowiada, by nie nalegać, ale
córka jest już duża, ma 7 lat, idzie do szkoły, a jej nazwijmy to nieśmiałość
jest baaardzo duża. Może za bardzo ją usprawiedliwiam? Może powinnam nalegać?
Być bardziej bezwzględna? Gubię się chwilami...

[mamusia1999]

jesli jestes pewna ze dziecko nie przezylo jakiejs traumy (no niby ma nas
zastanawiac nagla bojazliwosc etc.) to nie daj sie wciagac w przepychanki. z
wielu powodow.
rodzice musza byc troche okrutni, zeby dziecko pozostawione samo z problemem do
niego uroslo, przekonalo sie o wlasnej sile.
dzieci podswiadomie pragna skupic na sobie uwage, nawet jesli ma ona
zabarwienie negatywne.
no i chca wygrywac z doroslymi (to jak najbardziej zdrowe samo w sobie), wiec
jak ty namawiasz to ono "nie"
jak pislam wyzej przychodzi moment, ze dzieciak pojmuje, ze moze mu sie cos
stac, bo MAMATATA nie jest wszechmocna, szczegolnie na odleglosc. potrzeba
pewnie czasu zanim przekona sie, ze moze tez samo na siebie uwazac. mysle, ze
to sa procesy podswiadome.
ja bym tam moja Mloda wyslala sama a ja bym czytala gdzies w poblizu ksiazke.
(daje ci slowo, ze jak kiedys po treningu KAZALAM jej wskoczyc do wody, bo sie
wkurzylam, to zrobila sie tragedia grecka w kilku odslonach). jak sobie nie
chce kupic lizaka, to niechze sobie nie kupuje (u nas tak bylo nawet z
lodami!!!), ty jej nie wyreczaj.
a apropos niesmialosci w kontaktach z doroslymi/silniejszymi - zobacz czy macie
gdzies w poblizu taka organizacje WSD pro child. oni maja fajne kursy. teraz
Mloda az sie wyrywa do sklepu.

Dokładnie :)

[olamka1]

Też czasem jestem ... "OKRUTNA"
Pewnie sama popełniam masę błędów, bo moze jestem NIERÓWNA, raz moją Małą (5,5
roku) wyręczam, drugi raz OSTRO każę samej coś zrobić... Ale generalnie
myślę, że aż jakiś wielkich szkód psychicznych jej NIE czynię, gdy czasem ostro
wkroczę w te jej strachy i wahania i "zmuszę" to tego czy owego Bo jednym
ciachnięciem przecinam cały łańcuch OBAW które rozdmuchiwane zaczynają
przyjmować niebotyczne rozmiary...
Np.
Basen i "rura" zjeżdżalnia
Moja Sarah widzę ma PRZEOGROMNĄ ochotę zjechać, ale się boi. Stoimy w kolejce.
Sarah aż pali się do zjazdu, opowiada jak to będzie, czy będę ją mocno trzymała
0 jedziemy RAZEM itp. Zadaje tysiąc pytań czy tam jest ciemno, czy głeboka woda
na końcu... czy ktoś w nas nie wbije... . W końcu nasza kolej. Możemy już
usiąść i czekać na zielone światełko. Ona ... rejteruje. NIE CHCE... cofa się
do tyłu, wygina, usta w podkówkę, nie chce... . Co zrobiłam. A łup ją na ręce,
siłą posadziłam i odepchnęłam się i jedziemy... . Trzymam ją mocno i śmieję
się. Chlup do wody. Wynurzamy się. Sarah ma minę niezbyt wyraźną. Pytam:
Jedziemy jeszcze raz? Kiwa poważnie głową, przejęta i DUMNA, ze ZJECHAŁYŚMY...
Wiem... wiem... wiem...
Mogło być inaczej.
Mogła poczuć się GORZEJ, że ją zmussiłam!!!
Ale... ja WIEM, że sto razy gorsza dla niej byłaby KLĘSKA, że się WYCOFAŁA. Że
inni jadą , że nas minęła kolejka, że NIE wyszło... , DECYZJĘ podjęłam JA, ale
w ten sposób problem jednym ciachnięciem został ROZWIĄZANY. Wiem, ze nie zawsze
jest to takie proste. NIE zawze też jest dobrym rozwiązaniem. Ale czasami ...
to najlepsza droga... bez bla bla bla...bez rozstrząsania... ciup i już

[agatka_s]

o samym problemie nic nie powiem, bo jest mi to zjawisko totalnie obce...

Chce Was tylko pocieszyc, ze moze byc i w druga strone. ja mam chlopca ktory
przed niczym nigdy nie mial i nadal nie ma zadnych zachamowan, i zawsze jest
pierwszy do wszelkich dzialan. Dzis jest juz OK bo ma 12 lat, i troche rozumu
(ale tylko troche),ale jako kilkulatek, bylo to naprawde czasem az
niebezpieczne-zero strachu, zero zachamowan, wszedzie i z kazdym i na kazdy
temat....

No coz taki jest i juz. Jemu jest z tym latwiej (zero stresow, czy problemow),
ale ja sie troche namartwilam bo nigdy nie wiadomo jak jego smialosc i wrecz
wyrywanie sie do roznych "atrakcji" moglo sie skonczyc.


Ja mysle sobie ze dzieci sa rozne i tak to jest. Tez tak przedstawialabym to
corce. Wlasnie ze dzieci sa rozne, jedne takie, inne -takie. Powiedzialabym
ze jestem szczesliwa ze jest taka ostrozna, bo nie martwie sie itp, a ze z
czasem ta niesmialosc jej przejdzie. Raczej nie robilabym problemu, aby tego
problemuy nie wyolbrzymiac. (to tak jak z niejadkami)

Pozdrawiam

[agatka_s]

ZAHAMOWAN-oczywiscie

przepraszam cos mnie za(c)hamowalo przed ortografia !!!!!

[puniaa]

Wrzuć w google hasło : mutyzm i zobacz, czy problem Twojej córki nie jest powiązany z tym zjawiskiem. Znam podobne "nie mówiące" i wycofane dziecko i terapia bardzo mu pomogła.

[judytak]

a kup ty jej trampolinę do domu, niech sobie poskacze, może się czegoś trzywać,
nikt jej nie zobaczy...
są takie okrągłe, średnicy jakieś 80 cm

pozdrawiam
Judyta

[agatka_s]

judytak napisała:

> a kup ty jej trampolinę do domu, niech sobie poskacze, może się czegoś
trzywać,
>
> nikt jej nie zobaczy...
> są takie okrągłe, średnicy jakieś 80 cm
>


a gdzie sa ? ja zawsze marzylam o czyms takim. Czy one dorosla babe (nie za
gruba, ale wysoka) wytrzymaja ?
> pozdrawiam
> Judyta

[sunraise]

Właśnie wróciłam z pracy i zajrzałam na forum. Bardzo dziękuję za
zainteresowanie
Naprawdę chwilami nie wiem, co robić.
Fakt, być może popełniam błąd, że wyręczam moje dziecko, ale zawsze mi się
wydawało, że ważne dla kazdego berbecia jest poczucie akceptacji przez
rodziców, akceptowania go takim, jakim jest (oczywiscie nie mówię tu o jakichś
wynaturzeniach). To babcia wytrząsała się nad nią, że nie kłania się sąsiadom.
Ja dałam sobie spokój, gdy jako pięciolatka powiedziała mi: Mamo, ja wiem, że
powinnam powiedzieć dzień dobry, ale nie mogę, po prostu nie mogę.
Co mogę zrobić, gdy moje dziecko nikomu się nie przedstawia, nie chwali, ile ma
latek, nie recytuje wierszyków, nie pcha się nikomu na kolanka, nie prosi o
nic, nie nawiązuje szczebiotliwej konwersacji, nic, nic, nic... Kocham je
takie, jakie jest i nie dokładam kompleksów kazaniami.
Czy rzeczywiście popełniam błąd? Czy powinnam TAKIE dziecko nakłaniać i wrzucać
na głęboką wodę? Czy rozpocząć radykalny proces uspołeczniania? Ale jak?

[zonaniezona1]

Nieśmiałość Zimbardo - może tam znajdziesz jakieś rady.
Jedno jest pewne ,..idz za dzieckiem ..a niepobuj zmienic je na siłę .

...są rózne dzieci

[sunraise]

Dziękuję za ten tytuł. Nasze posty poszły w tej samej chwili

[zonaniezona1]

Z tego co widać .. ty tez masz problem z akceptacją dziecka...bo wyobrażasz
sobie ,ze powinno być inne....
Może kiedyś zrobi krok w kierunku przekroczenia swoich barier...ale tylko
wtedy , gdy uwierzy w swoję siły i kompetencje. Niechich je nabiera w drobnych
rzeczach... Mniej krytyki , więcej wsparcie... ( to także powinno stać się
celem babć !) I bez wyszydzania zaswstydzania dziecka ...- ( ja tutaj nie
mówię o tobe...czasem robią to babcie dziadkowie ... )
Co do strofowania....
Ja do tej pory mam problem z podaniem ręki pierwsza facetowi ...bo
pamietam ...te teksty mamy ...nie podawaj rę ki dorosłemu ) a jak facet ma
lat 40 to jest dorosły )))

[zonaniezona1]

A i jescze jedno...jak się urodziło moje dziecko ...to zastanawiałam się czy
na pewno jest wszystko ok...dzieci mojej siostry płakały po nocach, zaczynały
chodzic jak miały 7 miesięcy ...Takie były ..
Mój synek spał po 12 h w nocy , w wózeczku wógóle nie płakał i nie podnosił sam
głowiki ..do 4 miesiaca życia. Pani neurolog - jak poszłam do niej - zrobiła
badanie..uśmiechnęla się i powiedziała ...Ale śliczny leniuszek . jemu się po
prostu nie chce. Proszę znależc metode ,zeby czymś się zainteresował . I
zainteresował się moimi włosami ))) to do nich podniosł glowkę ... (a nie
reagowął na śliczne zabawki...)

[sunraise]

KOcham moje dziecko takim jakie jest. Bez szemrania. Jeśli widzę jakieś
problemy z jego zachowaniem, to tylko przez pryzmat tego, jak może to wpłynąć
na córki funkcjonowanie.
Chciałabym, by była szczęśliwa, by nie przeżywała chwil bezradności w
codziennym normalnym życiu, np. gdy sąsiad student mówi do niej od lat "cześć",
a ona autentycznie spłoszona wlazłaby w mysią dziurę, a co najmniej ominęła go
szerokim łukiem.
W tym kontekscie pytam, czy ją na siłę uspołeczniać? (Wszystko mi mówi, by nie,
by nie truć, ale może się mylę.)

[zonaniezona1]

przeczytaj książkę ...

absolutnie się nie mylisz... ,na siłę to raczej nie...ale uspołecznić sie
da... spokojnie z czasem ....

[sunraise]

Dziękuję za słowa otuchy

[agatka_s]

mysle ze i tak nie zmienisz...

Ja jak juz pisalam nie spotkalam sie z taka niesmialoscia, wiec moze bzdury
powiem, ale wydaje mi sie ze tak wrazliwe i malo pewne siebie dziecko trzeba
wspierac. Dawac do zrozumienia ze jest OK tak jak jest, mowic ze jest wielu
ludzi ktorzy maja takie problemy. Bo to jest prawda. Sa ludzie dla ktorych to
co innym nie sprawia zadnej trudnosci, stanowi wyzwanie porownywalne conajmniej
do wystapienia na Gali Oskarow (no wlasnie tak sobie pomyslalam jakbym tam
miala wystapic, brrr i pewnie twoja corka czuje cos takiego).

Ja bym sie skupila raczej na tym zeby ona tak nie przezywala ze taka
jest "inna", bo kurcze nie jest. Wydaje mi sie ze jako mama powinnas skupic
sie aby twoje dziecko zaakceptowalo siebie, a mysle ze nie ma wlasnie jak
rozmawianie. I oswajanie tej przypadlosci, nie aby ja wyeliminowac, tylko
oswoic, nauczyc sie z nia funkcjonowac.

Ale z drugiej strony tez nie ma co robic zbyt duzego problemu. Mysle ze jak
czsem sobie zazartujesz z jej niesmialosci, albo przejdziesz nad tym do
porzadku dziennego, to takie "lekkie" potraktowanie sprawi, ze ta niesmialosc
stanie sie czyms takim jak piegi, czyms na co w pewnym momencie sie zwraca
uwage, potem sie do tego przyzwyczaja, az w koncu nie wyobraza sie siebie bez
nich...

Moze gadam glupoty, ale tak jakos to czuje istynktownie (caly czas sobie te
Oskary wyobrazam...).

Generalnie Glowa do Gory (a trampolina w domu to niezly pomysl..)

[sunraise]

Dziękuję bardzo, Agatko. Bardzo