Przeklina i wyzywa :((

[beataj02]

POradźcie, bo ręce mi opadają (
Mój 12-letni, do tej pory rozsądny syn, "zafascynował" się przeklinaniem.
Słownictwo rodem z brukowca, aż uszy więdną. Zdaję sobie sprawę, że oni tak
wszyscy mówią w swoim gronie, a nawet jestem tego pewna, bo parę razy udało
mi się podejśc niepostrzeżenie do grupki chłopaków z naszej klasy. Ale mnie
to brzydzi, odrzuca i NIE CHCĘ, żeby moje dziecko tak mówiło ! A do tego oni
tymi najgorszymi przekleństwami wyzywają siebie ! No i niestety, mój syn,
który łatwo okazuje emocje, przoduje w tym (
Jak do niego dotrzeć ?? Jak mu wytłumaczyć, że to NIE jest oznaka i dowód
dorosłości ? Jak wyjaśnić, że jego reakcja tylko podkręca kolegów i powoduje
większą złośliwość ? Stosować kary (jakie ?), zakazy (jakie?) czy nagrody (za
opanowanie) ? I jak to skontrolować ??
Na razie, za wczorajszą "akcję", ustaliłam szlaban na TV i zagroziłam zakazem
chodzenia na zbiórki harcerskie (tym ostatnim się przejął). Ale co dalej ?

Beata

PS. Dodam, że w domu NIE posługujemy się słownictwem, którego tak chętnie
używa mój syn; czasem komuś z dorosłych wyrwie się coś w stylu cholery, ale
to raczej w odniesieniu do sytuacji, a nie konkretnej osoby.

[scher]

Z faktu, że do tak skandalicznego zachowania dziecka podchodzisz tak "miękko",
deliberujesz, zastanawiasz się nad karami, a najsurowszymi, jakie Ci przychodzą
do głowy, są zakazy oglądania telewizji i uczęszczania na zbiórki harcerskie,
wnioskuję, że Twojemu synowi naprawdę przydałaby się męska ręka.

Przy czym wcale nie chodzi mi o kary fizyczne.

Sz.

[beataj02]

Skoro krytykujesz moje metody, to proszę - powiedz, jaką to "męską rękę" Ty
zastosował/-a byś w takiej sytuacji ??
Komputera nie ograniczam, bo i tak jest ustalone, że w tygodniu syn nie gra,
nie bawi się, nie korzysta (chyba, że potrzebuje czegoś na lekcje), a uważam,
że kara odsunięta w czasie na za tydzień prawie, nie przynosi efektów. To samo
dotyczy wychodzenia na piłkę czy inne spotkania z kumplami - dobywają się
głównie w weekendy; w tygodniu są spacery z psem (ale to jest jego obowiązek,
więc nie będę go odciążać) i właśnie te zbiórki harcerskie.
No to proszę - czekam na jakąś KONSTRUKTYWNĄ propozycję od Ciebie...

B.

[scher]

beataj02 napisała:

> Skoro krytykujesz moje metody, to proszę - powiedz, jaką to "męską rękę" Ty
> zastosował/-a byś w takiej sytuacji?

Ja staram się, żeby już mój gniew był dla dziecka karą. W przypadku takiego
zachowania oburzenie moje byłoby "święte".

> Komputera nie ograniczam, bo i tak jest ustalone, że w tygodniu syn nie gra,
> nie bawi się, nie korzysta (chyba, że potrzebuje czegoś na lekcje), a uważam,
> że kara odsunięta w czasie na za tydzień prawie, nie przynosi efektów. To
> samo dotyczy wychodzenia na piłkę czy inne spotkania z kumplami - dobywają
> się głównie w weekendy

Czyli rozumiem, że w weekend syn normalnie usiądzie do komputera i pójdzie grać
w piłkę z kolegami, niezależnie od tego, czy jego zachowanie ulegnie poprawie,
czy nie? czy wyrazi skruchę, czy nie? czy z jego zachowania będzie wynikać, że
zrozumiał, o co matce chodzi, i ma mocne postanowienie poprawy, czy nie?

Jaka kara odsunięta w czasie? Jak mu zapowiesz, że od dziś nie ma piłeczki i
komputera, to jest to kara natychmiastowa. Dwunastolatek jest spokojnie w
stanie wyobrazić sobie najbliższy weekend - bez przyjemności.

> No to proszę - czekam na jakąś KONSTRUKTYWNĄ propozycję od Ciebie...

Cofnięcie przywilejów, ograniczenie swobody poruszania się (np. codziennie
godzinka w swoim pokoju bez prawa do ŻADNEGO zajęcia, nałożenie dodatkowych
obowiązków (sprzątanie, zmywanie) - aż nie ZROZUMIE istoty rzeczy.

Sz.

[beataj02]

scher napisał:

> Ja staram się, żeby już mój gniew był dla dziecka karą. W przypadku takiego
> zachowania oburzenie moje byłoby "święte".
Skąd wiesz, że moje oburzenie takie nie było ? Owszem było, gniew również, że o
poważnej rozmowie nie wspomnę - dla mnie to oczywiste, że zganiłam jego
zachowanie, że pokazałam mu swoje niezadowolenie i zażądałam zmiany zachowania.

> Czyli rozumiem, że w weekend syn normalnie usiądzie do komputera i pójdzie
> grać w piłkę z kolegami, niezależnie od tego, czy jego zachowanie ulegnie
> poprawie, czy nie? czy wyrazi skruchę, czy nie? czy z jego zachowania będzie
> wynikać, że zrozumiał, o co matce chodzi, i ma mocne postanowienie poprawy,
> czy nie?
Nie, nie pójdze grać z kolegami. W ogóle najbliższy weekend będzie
odizolowaniem od kolegów - właśnie za karę. Skruchę wyraził już, a czy
zrozumiał ? Czas pokaże. Mam nadzieję, że tak, a znając swoje dziecko mogę
twierdzić, że się zmieni. Tylko co z presją otoczenia ? Skoro oni po prostu tak
do siebie mówią, to JAK wytłumaczyć, że nie warto ?

> Jaka kara odsunięta w czasie? Jak mu zapowiesz, że od dziś nie ma piłeczki i
> komputera, to jest to kara natychmiastowa. Dwunastolatek jest spokojnie w
> stanie wyobrazić sobie najbliższy weekend - bez przyjemności.
Realizacja kary jest odsunięta w czasie, a powód jej wyznaczenia rozmywa się w
świadomości dziecka
>
> Cofnięcie przywilejów, ograniczenie swobody poruszania się

- na 50 m2 to marnie się ogranicza poruszanie )))

> (np. codziennie godzinka w swoim pokoju bez prawa do ŻADNEGO zajęcia,

- ma się gapić w ścianę ? - dla mnie to jest działanie bezefektywne, zmarnowany
czas, bo skąd wiem, o czym w tym czasie myślał ?

> nałożenie dodatkowych obowiązków (sprzątanie, zmywanie)

- to jest POMOC rodzicom, a nie karanie - uczę swoich synów, że dbałość o
otoczenie i porządki robi się dla uprzyjemnienia życia rodzinie, a nie z powodu
przewinienia. Ja nie gotuję czy zmywam "za karę", a DLA swojej rodziny.

> - aż nie ZROZUMIE istoty rzeczy.
otóż to - chcę, żeby ZROZUMIAŁ - a nie odbębnił karę.

[scher]

beataj02 napisała:

> Skąd wiesz, że moje oburzenie takie nie było?

Mam nadzieję - że było

> Nie, nie pójdze grać z kolegami. W ogóle najbliższy weekend będzie
> odizolowaniem od kolegów - właśnie za karę.

I dobrze.

> Skruchę wyraził już, a czy zrozumiał? Czas pokaże. Mam nadzieję, że tak,
> a znając swoje dziecko mogę twierdzić, że się zmieni. Tylko co z presją
> otoczenia? Skoro oni po prostu tak do siebie mówią, to JAK wytłumaczyć,
> że nie warto?

Jestem zdania, że dziecko w tym wieku nie jest jeszcze w stanie w pełni ocenić,
co warto w życiu, a czego nie warto. Czasem trzeba działać na zasadzie: nie
warto, bo nie wolno - rodzice zabraniają.

> > Dwunastolatek jest spokojnie w stanie wyobrazić sobie najbliższy weekend
> Realizacja kary jest odsunięta w czasie, a powód jej wyznaczenia rozmywa się
> w świadomości dziecka

Piszesz o dwulatku, czy dwunastolatku?

> > Cofnięcie przywilejów, ograniczenie swobody poruszania się
> - na 50 m2 to marnie się ogranicza poruszanie )))

Jego pokój ma 50 m2 ? To może niech siedzi w kącie...

> > (np. codziennie godzinka w swoim pokoju bez prawa do ŻADNEGO zajęcia,
> - ma się gapić w ścianę?

Właśnie tak! Moja filozofia wychowania zakłada sytuacje wyjątkowe, kiedy to
dziecku nie daję wyboru, bo sprawa jest za poważna. Albo dostosuje się do
wymogów rodziców, albo konsekwencje nie są przyjemne.

> dla mnie to jest działanie bezefektywne, zmarnowany czas, bo skąd wiem,
> o czym w tym czasie myślał?

Mnie nie bardzo interesuje, o czym w tym czasie myślał. Niech myśli, o czym
chce. Myślenie nie jest karalne, kara jest za CZYN.

> > nałożenie dodatkowych obowiązków (sprzątanie, zmywanie)
> - to jest POMOC rodzicom, a nie karanie

Pomoc rodzicom to jest w ramach normalnych obowiązków. Ja pisałem o obowiązkach
dodatkowych.

> uczę swoich synów, że dbałość o otoczenie i porządki robi się dla
> uprzyjemnienia życia rodzinie, a nie z powodu przewinienia.

Co do zasady tak. Jednak prace ponad zwykłą normę mogą stanowić doskonałe
narzędzie wychowawcze w rękach rodziców.

Widzisz, Ty jako osoba dorosła za używanie publicznie "słów nieprzyzwoitych"
możesz zostać ukarana przez sąd "ograniczeniem wolności, grzywną do 1.500
złotych albo karą nagany" (art. 141 kw). I o ile pracujesz dla przyjemności, to
te dodatkowe obowiązki, które na siebie w pracy weźmiesz, żeby odpracować
dziurę w domowym budżecie, będą już typową pracą "za karę".

Dzieci nie płacą grzywien - trzeba im wymyślać inne konsekwencje.
Chyba że zgłosisz zachowanie swojego dziecka na policję, stanie przed sądem o
demoralizację i karne prace na rzecz społeczności lokalnej wyznaczy mu sąd
(art. 6 pkt 2 ustawy o postępowaniu w sprawach nieletnich).
Tylko problem, bo przecież prace społecznie użyteczne też powinno się wykonywać
z potrzeby serca, a nie z wyroku sądu

> otóż to - chcę, żeby ZROZUMIAŁ - a nie odbębnił karę.

Jest takie przysłowie: czasem dopiero kara rodzi poczucie winy.

Sz.

Jeszcze dwie refleksje

[scher]

1. Trzeba by chyba poważnie porozmawiać z tymi kolegami - i z ich rodzicami.

2. Można by chyba syna uświadomić, że rodzice wcale nie mają obowiązku pozwalać
mu się kolegować z osobami, które mają na niego negatywny wpływ.

Sz.

[rycerzowa]

No, maluczko, a padnie propozycja, by zakuć chłopaka w dyby, podpiekać mu pięty,
a nawet zakazać zajmowania stanowisk publicznych na okres lat pięciu.

Rozumiem, że autorce chodzi o "wyrażanie się " wśród kolegów.
(Jeśli nie jest się w stanie opanować i klnie jak szewc przy każdej okazji,
to już jest choroba i wymaga leczenia).

Możesz mu zainstalować "pluskwę" w ubraniu, by wiedzieć, co mówi do kumpli. W
razie czego - zakuwać w te dyby.
Możesz go przenieśc do szkoły dla dzieci ambasadorów, z wykładowym francuskim.
Będą kląć niezrozumiale dla otoczenia.
Możesz mu zmienić zajęcia dodatkowe; zamiast gry w piłkę - działalność w Kółku
Młodych Przyjaciół Filharmonii.

Ale jeśli nie możesz, trzeba zwyczajnie robić swoje. Dawać przykład, rozmawiać,
tłumaczyć, reagować obrzydzeniem na "grube" wyrazy. Skontaktować się z
wychowawczynią, niech i ona porozmawia z dziećmi.
W końcu przecież chłopiec dojrzeje i zmądrzeje.
Na menela go chyba nie chowasz.

[agatka_s]

O dybach nie myslalam, ale jakby go tak pradem potraktowac...

[verdana]

Czym wiecej czytam rad Schera tym większe ogarnia mnie przerażenie. Tym
bardziej, ze jak mi sie wydaje, jest pedagogiem.
Jego rady mozna by spokojnie wydać w książce pod tytułem "Jak zgnoić własne
dziecko".
Dziecko należy wychować tak, aby wiedziało, czego robić nie należy - tak, aby
uznało samo, że pewne zasady są słuszne. Najwyższą kara za ich przekroczenie w
przyszłym zyciu powinny byc wyrzuty sumienia. A nie sterroryzować tak, aby
wiedziało czego przy rodzicach robić nie wolno, natomiast gdy terror zanika, bo
oprawcy są daleko, albo dziecko jest już dorosłe - można robić wszystko, bo bac
się nie ma czego. Mniemam, ze przy takim podejściu dziecko bedzie miało wpojoną
tylko jedną zasadę - silniejszy ma rację, a to, za co nie spotyka dotkliwa,
poniżająca kara - jest dozwolone. Wówczas karą w dorosłym życiu pewnie będzie
więzienie.
A brzydkie słowa - ja bym po prostu zwracała uwagę, że tak się nie mówi i była
głucha na wszelkie prosby czy opowieści z "brzydkim" słowem w tle.
Można tez zastosować - doskonałą moim zdaniem w tym wypadku - metodę Korczaka.
On zakładał sie z wychowankami, którzy mieli kłopoty z kontrolowaniem swego
zachowania, ze nie będą czegoś robić - najpierw przez jeden dzień, potem trzy,
potem tydzień. Jeżeli się udało - czekała niewielka nagroda (nigdy duża - duża
nie działa!) - np. cukierki, batonik, chipsy.
Osiągał doskonałe rezultaty, bo doprowadzał do tego, ze dziecko kontrolowało
się samo i to jemu samemu zależalo na osiągnięciu celu - a nie rodzicom.

[scher]

verdana napisała:

> Czym wiecej czytam rad Schera tym większe ogarnia mnie przerażenie.

Nie przesadzajcie. Nikt nie nawołuje do gnojenia własnego dziecka. Chodzi o
ewidentne sytuacje, kiedy dziecko robi źle i NIE CHCE podporządkować się
zakazom rodziców, chodzi o ewidentne sytuacje, gdy dziecko zaczyna obracać się
w niewłaściwym towarzystwie i zło zaczyna go kręcić, a dobry przykład dawany
przez rodziców jakoś przestaje wystarczać.

Sz.

[pal_ma]

verdana napisała:

metodę Korczaka.
> On zakładał sie z wychowankami, którzy mieli kłopoty z kontrolowaniem swego
> zachowania, ze nie będą czegoś robić - najpierw przez jeden dzień, potem trzy,
> potem tydzień. Jeżeli się udało - czekała niewielka nagroda (nigdy duża - duża
> nie działa!) - np. cukierki, batonik, chipsy.


Myślałam, że za Korczaka nie było chipsów.

[nangaparbat3]

A ja lubie sobie zakląć (chociaż nigdy, jesli jestem naprawdę rozgniewana na
kogoś, zawsze połżartem), nigdy sie specjalnie nie kontrolowalam, za to moje
dziecko nie uzywalo brzydkich słów wcale, przez 13 lat mniej wiecej. po czym
nagle (tu wlaśnie nie wiem dokładnie, czy miala 11 czy 13) wybuchl wulkan
wulgaryzmów, na skalę niesłychaną. Co prawda miała na tyle przytomnosci umysłu,
zeby nie robic tego publicznie, no nie wiem jak z kolezankami, bo nie
podśłuchiwałam.
Parę razy zauważyłam, ze przesadza, parę razy się usmiałam, było, minęło,
baaaardzo rzadko jej się teraz zdarza użyć wulgaryzmu, znowu rzadziej niż mnie
samej.
Chciałabym tez zauważyć, że moja mama nigdy, ale to nigdy wulgaryzmow nie
uzywała, ja w dzieciństwie i wczesnej młodości tez nie, bo dobrze wychowana
byłam, na starość mi przyszło, i robię to z upodobaniem. choć - podkreślam -
zawsze na wesoło. Trochę to rozładowuje stres i nie jest najwiekszym
nieszczęściem, jakie sie może zdarzyć.

[verdana]

He, he.
Ja klnę jak szewc, wobec tego moje dzieci w ramach młodzieńczego buntu w
ogóle "wyrażen" nie używają. Do tego stopnia, że kiedy w towarzystwie kolegów
mojej dorosłej córce wyrwało się "O k..." wywołała ogólną konsternację.
Trudno jednak polecać ten sposób...

[nangaparbat3]

verdana napisała:

> He, he.
> Ja klnę jak szewc,
A to dopiero!
Jesli miałam jakiekolwiek opory z przyznaniem się, że klnę, to wyłącznie że
względu na Ciebie. Takim ładnym jezykiem zawsze piszesz, ze w glowie mi nie
postało, ze Ty też...
No ubawiłam się setnie ))

[scher]

verdana napisała:

> Ja klnę jak szewc

Ty??? Koniec świata! )

Sz.

[rycerzowa]

> verdana napisała:
>
> > Ja klnę jak szewc

Zatem córka "skazana jest" na poezję.
Równowaga kwasowo-zasadowa zachowana.

[agnieszka_azj]

Wydaje mi się, że może to też być rodzaj mimikry - przystosowania się do
otoczenia. Jeśli w jego środowisku to norma, to możesz tylko zastanowić się nad
zmianą środowiska czyli szkoły. Jest w 6 klasie ? Może pomyślcie o nierejonowym
gimnazjum ?

Wszystko, co możesz od niego wyegzekwować, to nieuzywanie takich wyrazów w domu
i innych sytuacjach rodzinnych. Rozmawiać, dlaczego przeklina, do czego mu to
jest potrzebne i dłumaczyć, dlaczego Ty tego nie robisz i nie lubisz. Niestety
coraz częściej takie słownictwo to norma. Przed blokiem moich rodziców często
słyszę z ust rówiesników moich córek teksty, które mnie by przez gardło nie
przeszły. K... nie jako przecinek, ale spacja ))
Spróbuj zachęcić go do takiego towarzystwa, gdzie to nie jest normalne -
harcerstwo (jeśli sensownie prowadzone) to dobra droga.

-

[verdana]

I jeszcze jedno - ja nie zakazywalam bezwzględnie używania tzw. brzydkich słów,
ale uczyłam, kiedy można. Zdecydowanie wolę "cholera!", albo nawet "o, k..." w
przypadku, gdy coś dziecku spadnie na nogę albo zgubi zeszyt potrzebny na
jutro, niż marudzenie, płacz, wyżywanie sie na domownikach - a to czasem jest
alternatywa.
Dopuszczam też powiedzenie o kimś, że jest sk..., o ile nim rzeczywiście jest.
Natomiast nigdy, w żadnym wypadku, nie toleruję wulgaryzmów używanych zamiast
przecinka.
Wulgaryzmy to część języka polskiego, uważam, ze należy nauczyć dziecko ich
prawidłowego używania. Poza tym brzydkie słowa się zmieniają. Dzieci bez
wahania mówią teraz k..., a powszechne i mało "brzydkie" za moich czasów "dupa"
przez usta im nie przechodzi. To tez trzeba mieć na względzie - to, co dla
dorosłych brzmi strasznie, dla dzieci często o wiele mniej - bo jezyk się
zmienia.
Ostatecznie wszyscy mowią np. "kiepski", "kobieta" - i nie zdaja sobie sprawę
jak bardzo wulgarne były niegdyś te wyrazy.

[agnieszka_azj]

Taką błyskawiczną karierę zrobiło słowa "upierdliwy" i "zajebisty" - jeszcze
kilka lat temu uznawałam je za megawulgarne. Dziś pierwszego uzywam w chwilach
załamania czyjąś upierdliwością ), drugiego nie znoszę, ale mnie nie szokuje.

[beataj02]

Dzięki Wam za wsparcie, bo po komentarzach scher-a zastanawiałam się, czy
przypadkiem nie wynająć jakiejś pustelni albo syna nie zesłać gdzieś na wieczne
potępienie )) Odniosłam wrażenie, że ze mnie strasznie łagodna matka, co to
nie umie nad smarkaczem zapanować. Ale uważam, że postępek mojego syna jeszcze
nie był na miarę karalności z paragrafu itd...
Bo po pierwsze Młody nie używa żadnych przekleństw w domu i w kontaktach z
rodziną (no, czasem jakieś kurde czy cholera się trafi) - wie, czym to może
grozić ) i to absolutnie nie z mojej strony. Po prostu mamy w domu jeszcze
jednego osobnika nieletniego, czyli 2,5-latka, który papuguje, powtarza i robi
wszystko to, co robią starsi, więc trzeba bardzo uważać na słowa.
Po drugie harcerstwo jest dla syna na tyle ważne, że groźba zakazu skutkuje;
zresztą planuję podpowiedzieć druhnie temat na zbiórkę - właśnie o słownictwie
i wulgaryzmach, no i zawsze mogę poprosić druha komendanta (znamy się z nim
również prywatnie) o przeprowadzenie rozmowy indywidualnej z delikwentem.

No i mam nadzieję, że z tego wyrośnie... kiedyś ))

A na poprawę humoru - opowiastka o młodszym i jego "słownictwie":
Droga przy naszej działce prowadzi na boisko. W czasie wakacji była często
używana przez młodocianych futbolistów, których język bogaty jest głównie w
spacje i przecinki ) Widać Młody coś podsłuchał, bo pewnego dnia rano tak
przemawiał do naszej 8-miesięcznej wilczurki:
- Kolunia, wyjdź z paskownicy !
- Kolunia, ploszę, wyjdź !
- Kolunia, kundlu gupi jeden, wyjdź z piaskownicy dziecka (hmm, to ode mnie...)
- Kolunia, KUWA MAĆ, wyjdź z paskownicy, ploszę !!!!

)

[scher]

Nie no, to w porządku wszystko jest

Sz.

[nangaparbat3]

Skoro juz mowimy o wyzwiskach:
moja mama słyszała kiedys dziewczynkę, ktora krzyczała do kolegi: Ty świnio, ty
zięciu!

Co wy ku**a wiecie o przeklinaniu :)

[acorns]

Taka sobie wypowiedź Magdy - koleżenki Młodej , którą Młoda kiedyś przypadkowo
nagrała na dyktafon w komórce. Udostępniłbym w MP3, ale nie wiem jak to
przekonwertować na MP3 ani też nie wiem gdzie jest kabel do kompa od jej
telefonu. W wypowiedzi tej Magda tłumaczyła mi na temat kradzieży furgonu
sąsiadowi. Magda ma 9 lat.

"...no bo wiesz q.r.w.a mu za..i furgon z towarem z garażu mu zaje**li bo
q.r.w.a miał kluczyki w stacyjce i q.r.w.a garażu nie zamknął i złodzieje
weszli chcieli pewnie zaje**ć narzędzia bo było nawypier****ne wszystkiego ale
zobaczyli że furgon stoi klucze w stacyjce to wsiedli odpalili i pojechali w
p.i.z.d.u a tam jeszcze było w h*j towaru na pace a stary M. spał naje**ny jak
kukuła budził się napił się wina, beknął pierdnął i szedł spać dalej i tak
q.r.w.a ze dwa dni pił aż wino mu się q.r.w.a skończyło to wstał na kacu wysrał
się wyzygał zeszedł do garażu a tam q.r.w.a furgona nie ma to poszedł po wino i
sklepowa mu q.r.w.a gadała że ktosik wyjeżdżał furgonem i on q.r.w.a myślał że
Wojtek wziął ale Wojtek u tej swojej dupy trzeci dzień siedział i q.r.w.a o
niczym nie wiedział to stary M. kapnął się że mu q.r.w.a furgon zaje**li i miał
jeszcze w h*j towaru na pace tylko dlaczego nie widział ze ma nawypier****ne
narzędzia bo Wojtek by mu przecież nie nawypier***ał niczego tylko by q.r.w.a
furgon wziął jak zawsze q.r.w.a brał i pojechał, potem odstawił q.r.w.a a nie
tak i potem poszli na psy ale i tak q.r.w.a h**a znajdą bo furgon już dawno
pewnie u Ruskich a miał tam w h*j towaru to wszystko tam opchną tak stary gadał
bo co by z tym q.r.w.a w Polsce zrobili a u Ruskich wszystko q.r.w.a wezmą..."

No i to wszytko prawie jednym tchem mówiła i bardzo szybko. To jest
przeklinanie a nie to co tam dzieciak sobie zaklnie od czasu do czasu. Magda
tak zawsze się wypowiada.

żalisz się, czy chwalisz?

[nchyb]

> No i to wszytko prawie jednym tchem mówiła i bardzo szybko. To jest
> przeklinanie a nie to co tam dzieciak sobie zaklnie od czasu do czasu. Magda
> tak zawsze się wypowiada.
żalisz się, czy chwalisz?
Jeżeli Twoja córka stale się tak wypowiada, to jest dla Ciebie powód do dumy?
Czy po prostu córka nie zna innego słownictwa? Może warto popracować nad
wzbogacaniem zasobu słów u córki...

to nie corka Acornsa

[nangaparbat3]

>>>Taka sobie wypowiedź Magdy - koleżenki Młodej , którą Młoda kiedyś
przypadkowo
nagrała na dyktafon w komórce.

[nchyb]

OK, zgadza się, nie doczytałam.obie na M... w takim razie przepraszam
Hm, a czy nie wartoby czasem zwrócić takiej panience uwagę? Może właśnie
porozmawiać z własną córką (o ile ją to razi), by koleżance zwróciła uwagę? Bo
o ile potrafię zrozumieć wyrywkowe przekleństwo, o tyle stosowanie takich słów
jako przecinków, już do mnie nie przemawia...
I od dorosłego pewnie dziewczynka uwag nie będzie chciała słuchać, ale od
rówieśników może czasme posłucha...

Acorns, jeszcze raz przepraszam za niedoczytanie...

[acorns]

> Hm, a czy nie wartoby czasem zwrócić takiej panience uwagę?

Mi zawsze śmać się chce jak ona do mnie przychodzi, siada i zaczyna opowiadać.
Nie dość, ze w jej ustach te przekleństwa nie brzmią wulgarnie, to jeszcze mówi
z takim śmiesznym wiejskim akcentem, mówi dużo, szybko i prawie jednym tchem,
powtarzając się po kilka razy. Taki już jej styl. Tam cała rodzinka taka. A
Madzia w ogóle jest the best.

> Może właśnie porozmawiać z własną córką (o ile ją to razi), by koleżance
> zwróciła uwagę?

Młodej nic nie razi, Młoda jest tolerancyjna.

[nangaparbat3]

nchyb napisała:

> > Hm, a czy nie wartoby czasem zwrócić takiej panience uwagę? Może właśnie
> porozmawiać z własną córką (o ile ją to razi), by koleżance zwróciła uwagę?

Ja jestem zdecydowana przeciwniczka żądania od dzieci, by wychowywały swoich
rowiesnikow. Oczekuję tylko wystąpienia w obronie krzywdzonych, i to tez
dzieckko samo musi decydować, czy, kiedy i jak.
Takie dzieci czy nastolatki, ktore pouczają i wychowuja kolegów, mają potem
fatalne relacje z rowiesnikami, widziałam to niejeden raz. Poza tym jest to
jakaś manipulacja - jak mam cos do koleżanek corki, sama im mowię (albo nie), a
nie wyreczam się młodą.

[nchyb]

Nie chodzi o pouczanie, ale tekst w stylu "ale ty klniesz, nie umiesz
normalnie?" będzie lepiej przyjęty od koleżanki niż od rodzica tej koleżanki.
No chyba, że koleżanka powie, "ale ty k..wa klniesz..."

nie chodzi o jakieś super wychowanie, ale jeżeli się to dostrzega i się to nie
podoba, zauważyć fakt można. Bo może to dziewczę nie wie nawet, że tak jest
odbierane. 9-latka moze eszcze klnąc stale niektórych śmieszy. Ale u wielu
będzie budzić wyłącznie negatywne uczucia.

[scher]

nangaparbat3 napisała:

> Taka sobie wypowiedź Magdy - koleżenki Młodej, którą Młoda kiedyś
> przypadkowo nagrała na dyktafon w komórce.

Kto z kim przestaje...

Sz.

[verdana]

Wiesz, to działa w obie strony...

[scher]

verdana napisała:

> Wiesz, to działa w obie strony...

O wywieranie zbawiennego wpływu wolałbym prosić córkę sąsiada

Sz.

[verdana]

A ja nie.
Wywieranie zbawiennego wpływu to jedna z bardziej kształcących rzeczy pod
słońcem. Bo zobowiązuje.
Tylko musi do tego być odpowiednie, bardzo odpowiedzialne dziecko.
Moja córka siedziała w gimnazjum rok z narkomanem i wywierała. Nie wiem czy
wywarła, ale narkomanką nie została.

[scher]

verdana napisała:

> Wywieranie zbawiennego wpływu to jedna z bardziej kształcących rzeczy pod
> słońcem. Bo zobowiązuje.
> Tylko musi do tego być odpowiednie, bardzo odpowiedzialne dziecko.

To prawda, ale dla mnie ryzyko jest zbyt wielkie. Może niech wywiera
dobroczynny wpływ na dzieci młodsze albo starszych ludzi w szpitalu lub
hospicjum?

> Moja córka siedziała w gimnazjum rok z narkomanem i wywierała. Nie wiem czy
> wywarła

Ano właśnie. A ryzyko było.

Sz.

[nangaparbat3]

scher napisał:

> verdana napisała:
>
> > Wywieranie zbawiennego wpływu to jedna z bardziej kształcących rzeczy pod
>
> > słońcem. Bo zobowiązuje.
> > Tylko musi do tego być odpowiednie, bardzo odpowiedzialne dziecko.
>
> To prawda, ale dla mnie ryzyko jest zbyt wielkie. Może niech wywiera
> dobroczynny wpływ na dzieci młodsze albo starszych ludzi w szpitalu lub
> hospicjum?
>
> > Moja córka siedziała w gimnazjum rok z narkomanem i wywierała. Nie wiem c
> zy
> > wywarła
>
> Ano właśnie. A ryzyko było.
>
> Sz.

zycie jest w ogole ryzykowne.
Wole, kiedy dziecko wie, ze siedzi z narkomanem, niż narkomanow w klasie, o
ktorych nie wiadomo, że biorą.
Zapewniam Cię, ze w prawie każdej są jacyś.

[verdana]

Nie było ryzyka.
To wcale nie jest tak, ze kazde dziecko zacznie ćpać, skoro pozna narkomana.
predzej nie zacznie, jak stwierdzi naocznie, jak narkomanowi ciężko.
Ryzyko byłoby, gdyby córka nie powiedziala mi, ze siedzi z narkomanem.

[scher]

verdana napisała:

> Ryzyko byłoby, gdyby córka nie powiedziala mi, ze siedzi z narkomanem.

Ja mam pogląd konserwatywny: dla narkomana nie powinno być miejsca w normalnej,
dobrej szkole. Pewnych granic przekraczać nie wolno - i robimy to na własną
zgubę.

Sz.

[verdana]

Hm...
Bałabym sie wyjść na ulicę w państwie, które eliminuje 15-latka z normalnego
spoleczeństwa, bo jest narkomanem.

[pal_ma]

Zauważ, że to ten narkoman się eliminuje z normalnego społeczeństwa.
Własnoręcznie.
Ja bym się bała wyjść na ulicę w państwie, w którym daje się więcej praw
wyalienowanym patologicznie na własną rękę.

Kiedyś był taki eksperyment w szpitalu psychiatrycznym pod Wrocławiem, gdzie
stworzono oddział otwarty dla narkomanów, żeby się wtapiali w lokalną
społeczność i przy jej udziale resocjalizowali.
No i zaczęli....resocjalizować im dzieci. ))
Eksperyment zakończył się fiaskiem, a skutki były opłakane, dla wszystkich jego
uczestników. Jak chcesz to podam Ci adres, idź i powiedz im swoją tezę.

Narkomania to ciężkie schorzenie i takie lekkie podchodzenie raczej nie robi
dobrze ani narkomanom ani społeczeństwu.

[gaika]

pal_ma napisała:

>Zauważ, że to ten narkoman się eliminuje z normalnego społeczeństwa.
>Własnoręcznie.

Eliminacja oznacza śmierć. A nie wszyscy umierają.

>Ja bym się bała wyjść na ulicę w państwie, w którym daje się więcej praw
>wyalienowanym patologicznie na własną rękę.

Które prawa masz na myśli?

>Kiedyś był taki eksperyment w szpitalu psychiatrycznym pod Wrocławiem, gdzie
>stworzono oddział otwarty dla narkomanów, żeby się wtapiali w lokalną
>społeczność i przy jej udziale resocjalizowali.
>No i zaczęli....resocjalizować im dzieci. ))
>Eksperyment zakończył się fiaskiem, a skutki były opłakane, dla wszystkich jego
>uczestników. Jak chcesz to podam Ci adres, idź i powiedz im swoją tezę.

Jeżeli na oddział otwarty przyjęli czynnych narkomanów, to nic dziwnego.
Narkomani przede wszystkim nakręcają się wzajemnie. To dziwne przedsięwzięcie
ma mało wspólnego z tym, o czym pisze Verdana.
I ciekawe co oni robili tym lokalnym dzieciom. Tylko nie pisz, że dawali
narkotyki, bo to wyjątkowo mało realne.

>Narkomania to ciężkie schorzenie i takie lekkie podchodzenie raczej nie robi
>dobrze ani narkomanom ani społeczeństwu.

40% gimnazjalistów miało kontakt z narkotykami. Co z nimi zrobić dla dobra
społeczeństwa?
Czy nielekkim podejściem będzie izolacja w specjalnych ośrodkach? Do nich
dołączą dzieci zaburzone, wybitne, łobuzy i kto wie, kto jeszcze(inwencja
ministra nie zna granic). Dorośli będą izolować wszystko z czym sobie nie
radzą, albo co w międzyczasie schrzanili. I będzie można udawać, że
społeczeństwo jest zdrowe. Tylko po co miałaby istnieć regularna szkoła? Dla
tej garstki "normalnych"?

Stan dzieci i młodzieży jest odbiciem kondycji społecznej jakby nie było. Dobro
społeczeństwa to umiejętność radzenia sobie z problemami, a nie odgradzanie się
od nich murem.

Będę wredna

[nangaparbat3]

i przypomne historię, która zdarzyła się kiedys w szkole, gdzie pracuję.
Podczas zebrania z rodzicami poswieconego narkotykom jeden z ojcoe bardzo
agresywnie żądał eliminacji ze szkoly narkomanów, "na których szkoda
pieniędzy, chcą, niech biorą, ale niech sobie sami radzą".
Parę miesięcy później okazało się, że właśnie jego syn bierze.

[scher]

verdana napisała:

> Bałabym sie wyjść na ulicę w państwie, które eliminuje 15-latka z normalnego
> spoleczeństwa, bo jest narkomanem.

W ogóle nie pisałem o eliminacji ze społeczeństwa.

Sz.

[verdana]

Nie pozwalajac chodzic do szkoly eliminujesz ze społeczenstwa... Nie chodzi mi
przecież o wymordowanie narkomanów, tylko o odgórne uniemozliwienie im
normalnego zycia. Oczywiście, osoby uzaleznione należy leczyć. Głęboko
uzaleznione - w specjalnych ośrodkach. Te, ktore nie tylko biorą, ale już
zachowują sie aspołecznie (kradną np) tez usuwałabym ze szkół.
Ale do szkoly, normalnej, publicznej chodzi mnóstwo młodzieży, która ma kontakt
z narkotykami, a jeszcze nie jest uzależniona, albo jest - ale może leczyć się
ambulatoryjnie. Często jest to kontakt sporadyczny, na iprezach, spróbowanie z
głupoty. Wyrzucenie ich ze szkoly i chosby zamkniecie w specjalnych osrodkach
to pokazanie, że w normalnym zyciu nie mają czego szukać, ze "normalni"
koledzy - to nie dla nich.