Uciekająca trzynastolatka.

[nisar]

Mam pytanie do rodziców dzieci w podobnym wieku. Czy Wasze dzieci
też "uciekają" od smutnych, trudnych tematów i sytuacji? Czy chętnie obejrzą
film o umieraniu, o obozie koncentracyjnym?
Moja córka właśnie "ucieka". Przeczytała "Kamienie na szaniec" (z własnej
woli), ale nie sięga po inne pozycje dotyczące tej tematyki. Jeśli proponuję
jej jakiś film, to pierwsze pytanie - po ustaleniu, że to nie komedia czy
sensacja - brzmi "czy ktoś umiera".
A już kompletnie zbaraniałam, jak oglądałyśmy "Zapamiętaj imię swoje". Dla
mojego dziecka było niezrozumiałe, dlaczego w Oświęcimiu matka nie mogła
normalnie pójść do baraku synka, dlaczego kobietom w baraku nie pozwalano
swobodnie wychodzić czy kłaść się na prycze itd.
Czy to w tym wieku norma? Czy rośnie mi plastikowa lalunia? No bo kurczę nie
można odpuścić i pozwolić uwierzyć, że życie jest takie jak w filmach
Disneya!
Powiedzcie coś.

[verdana]

Ja też uciekam - wcale nie bawi mnie czytanie czy oglądanie w formie rozrywki
filmów wojennych czy przeraźliwie smutnych. Jedną doskonałą książkę oddałam
bibliotece po przejmującej scenie, gdy rodzina musiała zostawić samotne dziecko
w oblężonym miescie - i chce o niej zapomnieć na wieki.
Nie widzę, prawdę mówiąc, żadnej potrzeby, aby 13-latka oglądała filmy pełne
koszmarnych scen. Owszem, należy ją nauczyć, co się działo w czasie II wojny -
ale na boga! to historia. Trudno, aby dzisiejsze 13-latki dogłębnie przejmowały
się tym, co skończtło się 60 lat temu. Jakoś nie przypominam sobie z
dzieciństwa, abym szlochała nad zabitymi gazem pod Ypres.
Nie mówiąc już o tym, ze ja martwiłaby się dopiero, gdyby mój 13-latek "chętnie
oglądał filmy o umieraniu".

Wszystko na odwrót!

[rycerzowa]

"Plastikowa lalunia"? Bynajmniej. Raczej na odwrót. Byłaby plastikiem, gdyby
byłoby jej obojętne, co się na tej ziemi matce działo i dzieje, gdyby nic nie
zakłócało jej plastikowego różowego samopoczucia. Gdyby oglądała sobie obrazki
z wojny, ogromnego cierpienia , umierania - i nie zakłócało jej to dobrego
samopoczucia, ani nie psuło apetytu.
Dopiero wtedy miałabyś powód do niepokoju.
Ją to BOLI! Normalny człowiek broni sie przed bólem, unika go.

Czy normalny, nawet dorosły człowiek, jest w stanie zrozumieć, poradzić sobie
z problemem Oświęcimia? Powiedziano przecież, że "po Oświęcimiu nic już nie
jest takie samo".

Młodziutka dziewczyna przeżywa wszystko bardzo intensywnie. Jeśli jest wrażliwa
- szczególnie intensywnie. Wszelkie zło bardzo ją rani, wszelka
niesprawiedliwość szokuje. Na razie jej świat jest dziecinny, czyli
uporządkowany, dobry. Nie można tego przekonania tak nagle, brutalnie obalić, bo
można przy okazji zniszczyć dziecko. Ona się instynktownie broni przed zbyt
silnymi bodźcami.

Do sumienia większości dociera się poprzez "obrazek". Innym wystarczy
intelektualna wiedza o mechanizmach.
Jak napisał Sołżenicyn, granica miedzy dobrem a złem nie przebiega miedzy
narodami, klasami, między poszczególnymi grupami ludzi, ale przez serce każdego
człowieka. Każdy człowiek może się zachować i podle, i bohatersko.
Do tej wiedzy trzeba dorosnąć.

Ja bym się martwiła

[sir.vimes]

gdyby dziecko nie było zdziwione warunkami panującymi w Oświęcimiu.

[nchyb]

przyznam, ze to samo przyszlo mi do głowy...


I moim zdaniem to ie jest ucieczka od tych tematów. To poprostu nie jest
szukanie ich na siłę.
Miałam ok. 13-14 at gdy przeczytałam 5 lat kacetu Grzesiuka. Powiem wprost,
wtedy mi odbiło i od tej pory czytałam każdą lekturę obozową, która wpadła mi w
ręce. Nie uważam, by to było normalne i ciągle się waham, czy dac dziecku do
przeczytania (też 13 lat) Chłopca w piżamie w paski, czy nie dawać...

Dać

[sir.vimes]

Ja bym dała.
Ale sama znasz najlepiej swoje dziecko. W każdym razie nie dawałabym takich
książek np. na kolonie czy obóz.

[acorns]

Moja to by na takim filmie ryczała cały czas i tyle by z tego było.

> Czy to w tym wieku norma? Czy rośnie mi plastikowa lalunia? No bo kurczę nie
> można odpuścić i pozwolić uwierzyć, że życie jest takie jak w filmach
> Disneya!

Nie ma żadnych norm na żaden wiek. Twoja córka jest wrażliwą dziewczyną o
niskiej tolerancji na krwawe i smutne obrazy. Bycie albo nie bycie plastikową
lalunią to coś zupełnie innego. Moim zdaniem nie ma sensu pokazywać jej na siłę
że życie to także Oświęcim, rzeź Ormian, zbrodnie UPA, zbrodnie Czerwonych
Khmerów, wojna w Wietnamie, eksperymenty na małych dzieciach itd. Jeśli ona się
przed tym broni to znaczy że z jakiegoś powodu nie może tego znieść. Odpuść na
razie.

[agnieszka_azj]

nisar napisała:
> A już kompletnie zbaraniałam, jak oglądałyśmy "Zapamiętaj imię swoje". Dla
> mojego dziecka było niezrozumiałe, dlaczego w Oświęcimiu matka nie mogła
> normalnie pójść do baraku synka, dlaczego kobietom w baraku nie pozwalano
> swobodnie wychodzić czy kłaść się na prycze itd.

Kiedy my byliśmy dziećmi "nasiąkaliśmy" tego rodzaju wiedzą nieświadomie. To
były wciąż zywe wspomnienia rodziców i dziadków. W telewizji dominowały fimy
wojenne, wśród książek dla dzieci też było sporo na ten temat.

Ja w tym wieku wiedziałam sporo o wojnie, poza tym interesowałam się historią,
a "Zapamietaj imię swoje" to jeden z tych filmów, które przeżyłam najmocniej i
wcale nie mam ochoty do niego wracać.

[kkokos]

zgadzam się z agnieszką. nie tylko nasiąkaliśmy, ale wręcz faszerowani byliśmy,
każdy kwiecień to miesiąc pamięci narodowej i codziennie w radiu rano
przypominano, jakież to miejscowości "dzisiaj" "wyzwalano spod jarzma
hitlerowskiego okupanta". Filmów o wojnie było naprawdę mnóstwo, w szkole się o
tym mówiło na okrągło - i jestem szczęśliwa, że moje 11-letnie dziecko nie
nasiąka tą traumą. To było podłe - kazać dzieciom przeżywać w kółko na nowo
to, co nie było na szczęście ich udziałem. Mało tego, obowiązkowym punktem
bodaj w piątej klasie była wycieczka na Szucha, a na koloniach w Mikoszewie
miałam też obowiązkową wizytę (bardzo wakacyjną) w obozie Stuthoff!
Jeszcze w liceum polonistka przy wszystkich wolnych tematach zawsze pisała
mi "ładnie napisane, ale za błahe". Bo rzeczywiście uciekałam od rudnych
tematów. A pochlebiam sobie, że na pustą lalę jednak nie wyrosłam.

Nie widzę nic specjalnie dziwnego

[sir.vimes]

ani w "faszerowaniu" ani w wycieczce.

U mnie w domu po prostu o tym opowiadano - pobyt w obozie czy powstanie
warszawskie były jednym z elementów opowieści dziadków, babć itd.

[verdana]

Ja widzę. Co innego, gdy opowiada rodzina - po prostu swoje dzieje, a co
innego, gdy obecnemu pokoleniu kaze się przeżywać rzeczy dla nich odlegle. I
wymaga uczuć, ktore albo maja, albo nie.
przypomina mi to wycieczki mlodzieży izraelskiej po Polsce i skandal zwiazany z
tym, ze w przerwie miedzy wycieczkami jacyś młodzi ludzie poszli do klubu czy
na striptis. Nie mozna wymagać od pokolenia odległego o lat 60 od wydarzeń, aby
nimi żyli. Wiedzy- tak. Przejmowania się - tylko do pewnego stopnia.
Wycieczkę na Szucha dla dzieci uważam za skandal. Jestem przekonana, ze ci sami
nauczyciele nie zprowadzili by tych samych dzieci na wystawę narzedzi tortur.
A poza tym jestem trochę zmartwiona faktem, ze współczesne dzieci o Żydach na
ziemiach polskich wiedza jedno - że zginęli.

Pisałam o wycieczce po terenach obozowych

[sir.vimes]

Ja wyraziłabym zgodę na taką wycieczkę.
A co do wycieczek po salach tortur - czasem w zamkach organizuje się takie
wystawy (w Warszawie tez była w zeszłym roku, nie wiem czy jest teraz).
Wiekszość zwiedzających to podekscytowane dzieciaki, także maluchy.
Tak samo Muzeum Wojska - dzieci z przyjemnością oglądają śmiercionośną broń. I
porównują ją z tą w grach komputerowych, role playing itp.

IMO wycieczka na teren obozu różni się tym, że małych dzieci na pewno tam nikt
nie wpuści i koncentruje się raczej na etycznej stronie zagadnienia a nie
ciekawostkach typu ile osób można zabić jednym granatem i, że na wojence ładnie.

Co do wiedzy o Żydach - ja nie wiem czy moje znajome dzieci są reprezentatywne
,ale wiedza sporo o żydowskiej kuchni, fascynują je obyczaje np. ślubne, muzyka.

[agnieszka_azj]

verdana napisała:
> A poza tym jestem trochę zmartwiona faktem, ze współczesne dzieci o Żydach na
> ziemiach polskich wiedza jedno - że zginęli.

I dotyczy to w tym samym stopniu dzieci polskich co izraelskich

[verdana]

Izraelskich bardziej!

[znikad]

Wydaje mi sie, ze Twoja corka jest wrazliwa i przezywa gleboko to, co widzi na
filmie. Wydaje mi sie tez, ze moze lepiej zeby narazie interesowala sie
wspolczesnoscia niz tragediami z przeszlosci. Jesli sie obawiasz, ze mozesz
wychowac "plastikowa lale" to tyle jest mozliwosci zaangazowania nastolatki w
pomoc potrzebujacym. To dopiero naprawde uwrazliwia. Sam mam 13 letnia corke,
ktora w miniony czwartek poleciala na wakacje do Polski. W zeszlym roku
zwiedzala dom Anny Frank w Holandii, teraz dziadkowie zabiora Ja do Aushwitz. W
miedzyczasie byly lekcje w szkole, wizyta w Holocaust Museum, pytania. Sama jest
tym zainteresowana ale ja mysle, ze caly horror tragedii Holocaustu wciaz do
Niej w pelni nie dociera. I to jest normalne. Ja chyba wole zeby Ona sie
skupiala na pmocy tam gdzie ma teraz na to wplyw niz zeby jakos w sobie
wewnetrznie rozdrapywala rany przeszlych pokolen. Ciesze sie gdy bierze udzial w
pakowaniu zywnosci w Food Bank, gdy wydaje swoje oszczednosci na pomoc ludziom
przez organizacje Kiva (kiva.org/app.php?gclid=CMaX9NmdiY0CFQ1dPgodqQSTog
) i tym podobne. Przeszlosci nie naprawimy, chyba lepiej zeby nasze dzieci
uczyly sie ksztaltowac sprawiedliwsza przyszlosc.

[agnieszka_azj]

> verdana napisała:
> > A poza tym jestem trochę zmartwiona faktem, ze współczesne dzieci o Żydac
> h na
> > ziemiach polskich wiedza jedno - że zginęli.

> agnieszka_azj napisała:
> I dotyczy to w tym samym stopniu dzieci polskich co izraelskich

verdana napisała:
> Izraelskich bardziej!

Nie mam możliwości porównania, ale mam wrażenie, że w przypadku młodzieży
izraelskiej ta niewiedza jest wynikiem świadomej "polityki edukacyjnej"
państwa.
W przypadku polskim dotyczy to nie tylko młodzieży i jest rodzajem zbiorowej
amnezji, wyparcia pewnych rzeczy ze świadomości społecznej.

Ale to temat na zupełnie inny wątek...

[ratyzbona]

Jestem absolutnie przeciwna uczeniu dzieci smutku na siłę. Ja na przykład nigdy
nie pojechałam do żadnego z obozów zagłady - przerażają mnie znajomi którzy
mówią z radością że byli tam kilka razy - zamiast uwrażliwienia dopadła ich
większa znieczulica niż ci którzy nie jadą bojąc się smutku. Moim zdaniem
uciekanie od zmartwień tego świata jest raczej zjawiskiem pozytywnym. Kto dziś
płacze oglądając wiadomości a przecież logicznie za tymi co giną teraz należało
by płakać tak samo jak za tymi co zginęli na wojnie. A jeśli ktoś boi się smutku
to raczej jest wrażliwy nie tak jak ten który smutek ignoruje

[pszczolamaja]

Wg mnie najtrudniej jest zachować równowagę, znaleźć złoty środek. Bo mówić o
pewnych wydarzeniach trzeba, i jednak całe zło obozów koncentracyjnych i
zmasowanej zagłady II wojny światowej nie może tak po prostu odejść w niepamięć.
I myślę, że czasem to mówienie musi uderzać, że to musi nieść ze sobą jakieś
silne przeżycie, bo nie możemy przecież udawać "no, nic takiego się nie stało".
Ja bym "Chłopca w pasiastej pidżamie" umieściła na liście lektur w gimnazjum, bo
uważam, że ta książka bardzo "nowocześnie" pokazuje Holocaust. Że jest
wstrząsająca, to jest, ale taka była bardzo nieodległa historia, i pic nie w
tym, żeby ją roztrząsać dla roztrząsania, ale żeby stawiać nieustająco pytania -
czy to ma szanse się powtórzyć, w jaki sposób dochodzi do takiego okrucieństwa.
A "uciekanie" można z córką obgadać, tak samo jak temat śmierci w ogóle.
Z mojego bycia rodzicem wynika, że czasem tak kombinujemy, jak byśmy chcieli
grać w szachy, w których każdy z graczy ma swoje własne reguły, w dodatku
nieznane przeciwnikowi. A można po prostu powiedzieć, jak jest i zapytać, jak
druga strona to widzi.

Słuchajcie, ale to nie tylko kwestia

[nisar]

tematyki wojennej, obozowej itp.
Moje dziecko odmówiło również np. obejrzenia Love Story.
To jest jakiś generalna niezgoda na smutek.
I o ile uważam, że nawet sześćdziesiąt lat po zakończeniu wojny musimy o niej
pamiętać i mieć podstawową wiedzę na ten temat, o tyle nie czuję takiego
przymusu przy Love Story Ale życie przeplata radości i smutki, czy uciekanie
od tych drugich nie jest fałszowaniem samemu sobie obrazu świata? I -
oczywiście - jakie to może mieć konsekwencje.

[verdana]

A dlaczego uwazasz, ze dobrowolne zasmucanie się jest zaletą, ktora nalezy w
dziecku usilnie wyrabiać, i martwić się, skoro jej nie ma? Dlaczego dziecko
powinno chętnie i z przyjemnoscia być smutne? Wiesz, ze ja tego zupełnie nie
rozumiem.
Dla mnie postawa Elki jest zrozumiała. Uczucie smutku, bez szczególnej potrzeby
jest raczej zupełnie w życiu zbędne. Problem jest wtedy, gdy ucieka sie od
zmartwień realnych - natomiast skłanianie dziecka do dodawania sobie zmartwień
jest dla mnie zupełnie niezrozumiałe. Moz w dziecku zabić wrazliwość i tyle.
Albo spowodowac, ze zamiast radosnej nastolatki zamieni sie w stale smutną
dziewczynę, rozpatrujacą nieszczęścia całego świata i nie umiejacą cieszyć się
tym, ze jej zycie jest w miare szczęśliwe.
Prawdę mowiac, absolutnie nie rozumiem, co chcesz osiagnąć. I po co.

I jescze coś...

[pszczolamaja]

Verdano, ale nie ma takiej opcji, by samym obejrzeniem smutnego filmu czy
przeczytaniem smutnej książki wpędzić kogoś w stan zamartwiania się całym
światem. Niełatwo jest też raczej kogoś "na siłę" zasmucić (cywilizowanymi
metodami, rzecz jasna). Zdrowa jednostka jakoś to sobie reguluje, coś
zracjonalizuje, coś prześmieje, na coś przymknie oko, albo spłacze się jak bóbr
i przeżyje krótką dezintegrację pozytywną.
Smutna książka nie zabija kogoś, komu poza tym nic nie dolega.

[verdana]

Zapominasz, ze nastolatka to taki wiek, kiedy człowiekowi wszystko dolega.
I nie rozumiem zupełnie, dlaczego dobrowolnie nastolatka ma się zasmucać, skoro
tego nie lubi. Moze dobrze wie, że takie filmy i ksiązki wywołują w niej
dlugotrwałe uczucie smutku, niszczą dobry humor. Naprawde, jest sporo takich
książek, ktrore przeczytałam i załuję - wlasnie dlatego.

[rycerzowa]

Rozumiem.
Trzeba rozróżnić, czy dziecko ucieka od smutku , czy ucieka od problemów.

Jak się dziecko zachowuje, gdy np. matka jest chora? Pomoże, zrobi herbatę,
obejmie i pocieszy, czy ucieknie na całe popołudnie do kina?
Czy potrafi wśród koleżanek znaleźć tę, która ma jakieś problemy i powie matce:
" zróbmy coś". Czy starannie unika kontaktów z takimi dziećmi?

Czy przejdzie obojętnie, widząc zranionego zwierzaka, czy poprosi kogoś o pomoc?

Jednym słowem - czy ją nie obchodzi, czy się tylko broni przed zranieniem?

Jest pewna kategoria dzieci, które unikają smutku za wszelką cenę. To są dzieci,
które mają prawdziwe problemy, które nie mają poczucia bezpieczeństwa, a przy
tym są bardzo inteligentne.
Nieprzypadkowo najwięksi komicy i szydercy jako dzieci byli jednostkami
zakompleksiałymi, np. Woody Allen.

[pszczolamaja]

Te dzieci nie unikają smutku. W głębi duszy są przeraźliwie smutne, tylko ich
mechanizmy obronne dają im szanse na przeżycie. Gdyby ten smutek "wypłynął", po
prostu by w nim utonęły. Można się bronić błazenadą. Ale zapytaj takie
błaznujące na potęgę dziecko, czy łatwo jest się cały czas wygłupiać. Duża
szansa, że się rozpłacze.
A takie uciekanie typu "pójśćie do kina w czasie, gdy ktoś potrzebuje naszej
pomocy", to niewiele ma ze smutkiem wspólnego, raczej z egoizmem i brakiem
współczucia.
Tu chodzi raczej o to, jakimi metodami wyrabiać w dziecku wrażliwość. Na podłożu
wrodzonych predyspozycji mamy jednak trochę do zrobienia. Proponowanie różnych
książek, filmów, jest sposobem wg mnie w porządku, jako jeden z wielu. A kiedy
dziecko nie chce, to właśnie otwiera przestrzeń do rozmowy.
Rozumiem - tak bardziej intuicyjnie - tych rodziców, których martwi takie
pozornie "płytkie" przeżywanie rzeczywistości przez ich dzieci. To pewnie tym
trudniej przyjąć, jeżeli samemu łatwo i często daje się upust smutkowi i żalowi,
czy po prostu wzruszeniu. Ale przecież każdy przeżywa świat inaczej i ma inną
ekspresję uczuć. To, że ktoś nie płacze czy unika smutnych filmów nie oznacza,
że nie radzi sobie ze smutkiem. Radzi sobie inaczej.
Życie każdego prędzej czy później postawi twarzą w twarz z wielkim
smutkiem...Nie da się przed nim uciec. A chyba im bardziej uciekamy, tym
bardziej stajemy się smutni.

[verdana]

A mnie nurtuje pytanie - czy w ogole "lubienie" książek i filmów ze smutnym
zakończeniem ma się jakkolwiek do wrażliwości, współczucia, funkcjonowania w
realnym swiecie. Bo moim zdaniem - nijak. Rozumując w ten sposób najwrażliwsze
byłyby damy łkające na "Trędowatej" i czytające brukowce pełne tragicznych
wyznań o niewiernych mężach i umierajacych dzieciach.
Mozna nie znosić smutnych zakoczeń, zwijać się ze śmiechu na Love Story, nie
wzruszać się specjalnie nieszczęściami, a spieszyć z pomoca potrzebującym.
Przypomina mi się siostra Malgorzata Chmielewska, ktora chyba wlasnie
reprezentuje ten rodzaj wrazliwosci.

[jola_ep]

> A mnie nurtuje pytanie - czy w ogole "lubienie" książek i filmów ze smutnym
> zakończeniem ma się jakkolwiek do wrażliwości, współczucia, funkcjonowania w
> realnym swiecie. Bo moim zdaniem - nijak.

Może to kwestia wyobraźni? Związek jest chyba odwrotny. Osoby wrażliwe nie potrfaią czytać smutnych książek, bo smutek nie jest stanem, który lubimy. Osobom twardym i niewrażliwym przyjdzie to łatwiej. Nawet jak sobie łzy poleją, to przecież ... to nie jest naprawdę.
W książkach, filmach szukamy często chyba odskoczni. Jeśli nasze życie jest uporządkowane i nudne, chętnie się powzruszamy, albo przerazimy na horrorze. Jesli brak nam poczucia bezpieczeństwa, czujemy się smutni i niepewni przyszłości, to raczej sięgniemy po rzeczy pogodne i lekkie.

Wiek dorastania (o ile pamiętam, bo moje jeszcze nie dorosło) jest trudnym okresem - z igły robiło się widły, przyszłość przerażała. Trudno oczekiwać od wrażliwej nastolatki, że będzie się lubowała w filmach ze smutnym zakończeniem. Ona to smutne zakończenie we własnym życiu potrafi w różnych wariantach przerobić Może więc lepiej rzeczywiście lekturą czy filmem wzmacniać te dobre strony i dobre uczucia towarzyszące wieku dorastania?

Podobno jest "męskie" i "kobiece" podejście do lektury. Te pierwsze poszukuje doznań "intelektualnych", to drugie emocji. Taka pigułka Wtedy jest nieważna głupokowata treść, ale emocje, które towarzyszą lekturze. Jeśli są negatywne, to ... kto ma ochotę na gorzkie pigułki?

I tu pojawia się problem: czy czytanie i oglądanie rzeczy strasznych uwrażliwia? Moim zdaniem nie. Raczej tłumi w nas wrażliwość. Na zasadzie mechanizmu obronnego. Szczególnie jeśli nie wiemy, jak możemy pomóc. Albo pomóc nie możemy.

Więc jeśli ta gorzka pigułka nie leczy, to po co ją łykać?

Pozdrawiam
Jola

[sion2]

Wedlug mnie nalezy zachowac umiar. Z jednej strony nie ma potrzeby aby 13-latka
ogladala przemoc czy dramaty z zycia wziete, jesli jest to za duzo dla niej,
nie zmuszalabym. Mysle ze to nie objaw "plastykowej laluni" ale wielkiej
wrazliwosci, uczucia bezradnosci wobec ogromu cierpienia, niemoznosc
zdystansowania sie psychicznego.

Ale jest druga strona medalu. Nie wiem jak mozna uwazac ze wycieczki szkolne
np. do Oswiecima czy na Szucha są elementem edukacji w kierunku "zassmucania
mlodziezy" czy tez "epatowania cierpieniem". To jakies nieporozumienie. uwazam
ze dzisiejsi mlodzi Niemcy, ktoorzy obajwiaja tęsknote za Hitlerem i zakladaja
oragnizacje neofaszystowskie czynia tak wlasnie dlatego ze nikt im w
odpowiednim czasie nie uswiadomil CZYM konkretnie byl nazizm. Czy naprawde
wlasciwe jest ukrywanie przed dziecmi tego co sie dzialo w Oswiecimiu gdy na
calym swiecie, a zwlaszcza w USA coraz czesciej pojawiaja sie glosy ze "obozy
koncentracyjne" to jakas bujda bo wcale ich nie bylo, a jesli byly to
byly "polskie"? kto bedzie mial wieksza sile przebicia w dyskusji: ten co
powie "bylem i widzialem" czy ten co "nie widzial, nie slyszal i nie czytal"?
kto bedzie bardziej podatny na propagande falszowania historii - wszelakiej,
nie tylko polskiej, ten co w odpowiednim wieku zwiedzal bunkry, czytal "Inny
swiat", obejrzal filmy o zbrodniach stalinowkich czy ten kogo rodzice chronili
przed "niepotrzebnym cierpieniem"?
Człowiek wlasciwych zachowan spolecznych uczy sie nie z teorii ale z
nasladownictwa i obserwacji. male dziecko uczy sie ze nie wolno ciagnac mame za
wlosy gdy wydaje ona przy tym okrzyk bólu. Dziecko uczy sie wspolczucia gdy
doswiadcza go od rodzicow i gdy widzi ich wspolczucie okazywane
rodzenstwu/chorej cioci/matce. Uczy sie nie czynic zla gdy widzi skutki swoich
decyzji np. placz kolezanki ktorej zniszczylo ulubiona maskotke.
Jesli bedziemy chronic mlodziez przed prawda o nas samych: o ideologiach ktore
doprowadzily do najwiekszych mordow i nieszczesc w historii ludzkosci, jest
wielkie prawdopodobienstwo ze nastepne pokolenie po naszych dzieciach zacznie
tworzyc podobne ideologie, ktore doprowadza do nowych kataklizmow.

Wycieczki szkolne do np. obozow zaglady maja sluzyc poglebieniu swiadomosci
mlodziezy na temat bledow ich przodkow, skutkow ich zlych wyborow. naprawde nie
wystarczy przeczytac zdanie "w czasie II wojny swiatowej zakladano obozy
koncentracyjne". Oczywicie wszystko w swoim czasie, nie zabieralabym do
Oswiecimia wycieczki gimnazjalistow.

[verdana]

Mnie nie chodzi o to, ze te wycieczki są "niepotrzebnym zasmucaniem". Problem w
tym, ze gdy prowadzi się tam zbyt małodych ludzi, takie wycieczki tępią
wrazliwość. Wiadomo, z licznych badań, zbyt silne wrazenia powodują odwrotna
reakcję, sprzeciw wobec nie zjawiska, ale samego przekazu i tendencje do
zaprzeczania lub jak najszybszego zapominania. I do idiotycznych wygłupów -
psychologicznie zupełnie zrozumiałych.
Mlodzi ludzie powinni raczej czytać "Dziennik Anny Frank". Mówię to jako
wieloletnia nauczycielka historii.
Wystarczy przypomnieć reakcję na drastyczną reklamę szczepionki. Zjawisko inne,
mechanizm ten sam.

[piastka]

Też byłam taką uciekającą nastolatką. Po prostu tak działał mój system obronny
przed silnym stresem. Bo wszystkie ponure tematy (tym bardziej, że nie tak
odległe w czasie wydarzenia wojenne) ludzkiej niegodziwości burzyły mój naiwny -
jeszcze dziecięcy obraz świata, kiedy okazywało się, że nie tylko w baśniach
bywa okrutnie. A tam przecież na ogół wszystko kończyło się dobrze (nie lubiłam
czytać innych pod tym względem baśni Andersena).
Szokiem były dla mnie szczególnie opowieści (+ zdjęcia)byłego więźnia obozu w
Oświęcimiu zaproszonego w czasie kolonii letnich (po mojej IV klasie) i wizyta
w obozie koncentracyjnym.
Do dzisiaj uciekam od ciężkich tematów - dla równowagi psychicznej.

[ratyzbona]

dla mnie oczywiste jest że większość ludzi nie zależnie od wieku nie lubi być
smutnym - wystarczy spojrzeć na całą naszą kulturę - filmy kończą się dobrze
książki kończą się dobrze - i to się ludziom podoba. nie na darmo książki i
filmy które kończą się źle dostają etykietkę intelektualnych - po prostu
człowiek ma w życiu wystarczająco dużo zmartwień by nie chcieć ich sobie
przysparzać więcej przez ,,dosmucanie" się poprzez kulturę.