Jak porozmawiać? Pomóżcie pilnie....

[m.a.m.a.29]

Mój 9 latek przyniosł dziś pierwszą uwagę w swojej karierze
szkolnej. Uwaga brzmi mniej więcej: Zachowanie ucznia (rozmowy
podczas lekcji) mimo wielokrotnego zwracania uwagi nie poprawia
się. ...
Prawdopodobnie na uwagę naprawdę zasłużył, bo jego nauczycielka to
anioł na ziemi i uwagi stosuje w ostateczności. Oznacza to dla mnie
także to, że syn nieco przegiął. Pani na zebraniach również mi
przekazywała info, ze syn gada na lekcjach. Rozmawiałam z nim, o
tym, ze przeszkadza dzieciom, przeszkadza Pani, którą tak bardzo
lubi. No i na trochę skutkowało. Aż do dziś, kiedy to otrzymal
uwagę. Poradźcie proszę, jak z nim porozmawiać, zeby zrozumiał i
żeby był skutek? Jakic argumentów użyć? Jak przekonać?
Czy powinnam go ukarać za tę uwagę?
Dzięki

[malenka691]

m.a.m.o myśle ze przede wszystkim powinnaś wyluzowac-niezaleznie od
tego jak bardzo anielska jest Pani i jak rzadko stawia uwagi, takie
sytuacje sie zdarzają i rozumiem ze przynajmniej w tym
temacie "pierwszy raz boli" ale powinnaś spokojnie do tego podejsc i
aż tak bardzo sie nie przejmowac.To tyle jesli chodzi o Ciebie.
Synowi dała bym przede wszystkim do zrozumienia jak bardzo jest mi
przykro z tego powodu ,nie znam Twojego syna ,ale jesli jest
dzieckiem , tak jak piszesz raczej nie sprawiajacym problemów nie
stosowałabym jakiejs wielkiej kary, ograniczyła bym sie do szczerej
rozmowy z dzieckiem i uprzedziła ze nie chcesz aby to sie wiecej
powtórzyło.Z doswiadczenia wiem ze taka moralna pogadanka działa
bardziej niż dotkliwa kara
pozdrawiam
Lena

[m.a.m.a.29]

Maleńka, dziękuję za odpowiedź.
A powiedzcie, co myślicie o takim pomyśle:
zaproponowłam synowi, żby poszedł przeprosić panią i powiedział, że
postara się nie rozmawiać na lekcji.
Kuba nie zgodził się jednak na to, bo po prostu się wstydzi.
Moja następna propozycja jest taka (jeszcze nie rozmawiałam o niej z
dzieckiem), że pod uwagą od nauczycielki wpiszę odpowiedź, ze
rozmawialam z dzieckiem i Kuba obiecał, że bedzie starał się
właściwie zachowywać na lekcjach. Podpis mój i Kuby.
Co myślicie?

[xkx]

Rozwiązanie jak najbardziej ok. Zmuszanie syna do przeprosin do
niczego nie doprowadzi - zreszta jak sadze i nauczycielka była by
troche ździwiona przeprosinami. Najlepszym rozwiązaniem bedzie jak
syn po porostu nie bedzie robił tego czego robic nie powinien czyli
rozmawiac na lekcji.

[malenka691]

m.a.m.o tak mi jeszcze wpadło do głowy bo przeczytałam że

> Kuba nie zgodził się jednak na to, bo po prostu się wstydzi.
to tez jest dobra okazja do rozmowy z dzieckiem o tym co
czujesz,wytłumacz mu ze rozumiesz ze on sie wstydzi,ale niech on tez
pomysli ze Ty wstydzisz sie kiedy on dostaje uwage,czesto jeszcze,
nawet w tym wieku pojecie wstydu jest dla dziecka abstrakcją,a w
sytuacji kiedy dziecko samo doswiadcza uczucia wstydu i kojarzy je z
konkretnymi negatywnymi emocjami , bedzie mu łatwiej zrozumeic co Ty
mówisz stwierdzając ze jest Ci wstyd.Pomysł na podpisanie uwagi
przez Ciebie i syna wydaje mi sie ok,jednak nic na siłe
pozdrawiam Lena

[ginny_wolf]

Myślę ,że ekscytujesz się tym nieadekwatnie do wagi problemu.Pomysł
o pokajaniu się przed nauczycielką uważam za dziwny.Moim zdaniem 9
latek jest w stanie zrozumieć ,że nie może przeszkadzać na lekcjach
i wystarczy zwięzły komunikat z twojej strony bez jakiś
skomplikowanych podchodów psychologicznych.A swoją drogą to masz
bardzo grzeczne dziecko-pierwsza uwaga w III klasie

[verdana]

Zdecydowanie nie! Podpis pod zobowiazaniem powinien byc dla dziecka
swiety, podobnie jak obietnica. A Ty starasz się sklonic dziecko,
aby dało słowo, ze nie zrobi czegoś, co zrobi na 100%. Z
mniejszego "przestępstawa" - gadania na lekcjach plynnie
przechodzisz do o wiele powazniejszego - lamania danego slowa,
lekcewazenia wlasnego podpisu u robienia "z geby cholewy".
Wymaganie od dzieci w tym wieku kategorycznych oswiaczeeń, ze się
poprawią jest naiwne i szkodliwe.

[m.a.m.a.29]

No to co Verdano i inne Drogie Mamy, robić?
Za przeproszeniem "olać" temat? Rozmawiałam z synem, przypominam co
kilka dni, żeby nie gadał, po powrocie ze szkoły sam się chwali,
że "dziś było lepiej". a jednak pojawiła się kolejna uwaga. W środę
mam zebranie i już wiem, co usłyszę.
No więc jak mam z tym moim Kubą rozmawiać, żeby zrozumiał, że jego
gadanie przedszkadza?
Co powiedzieć nauczycielce na zebraniu, jak będzie na Niego
narzekać?

A jeśli chodzi o pierwszą uwagę, to nie wpisałam
jednak "zobowiązania" do dzienniczka. Poszłam do Pani i
poinformowałam, że rozmawiałam z dzieckiem, kóre będzie starać się
nie gadać na lekcjach.

[triss_merigold6]

Olać. Zwyczajnie olać. Nauczycielce powiedzieć, no trudno, gada,
staram się wpłynąć, żeby nie gadał ale to mało realne. Taki wiek.
Ja też gadałam, świetnie wiedziałam, że gadanie przeszkadza ale nie
mogłam się powstrzymać. Gadanie było ciekawe.

[scher]

m.a.m.a.29 napisała:

> jednak pojawiła się kolejna uwaga

Jakieś konsekwencje w wychowaniu stosujesz, czy tylko gderasz?

[m.a.m.a.29]

Scher, staram się z tymi konsekwencjami Muszę jednak przyznać, ze
mogłby być lepiej.
Chcialabym żeby konsekwencje były naturalnym
następstwem "przewinienia".
Np. umawiamy się, że które z dzieci nie wykąpane do 20, to nie
ogląda Scooby doo - i to działa.
Kto nie czytal książki/nie odrobił lekcji- nie włącza komutera
Kto robi na złość siostrze/bratu - nie wchodzi do jej/jego pokoju -
dopóki nie przeprosi
no i takich i podobnych zasad staram się trzymać i pilnuję, żeby
były konsekwentnie przestrzegane.

Czy mam wyciągnąć jakieś konsekwencje z powodu tego gadania? Ale co?
Zabronic chodzić na ulubione zajęcia sportowe, czy zabronić
TV/kompa??? Tylko, że to trochę bez sensu chyba??

Czy też olać- jak triss radzi?

[verdana]

Nie masz żadnej możliwości wyciągniecia konsekwencji, bo nie
dopilnujesz dziecka na lekcjach. Możesz najwyzej powiedziec, ze
gadanie przeszkadza pani i dzieciom - i np. pokazać jak przeszkadza
cudza rozmowa w ogladaniu telewizji.
Z rozmowami na lekcjach powinna sobie radzić nauczycielka, nie Ty -
bo co mozesz zrobic? Ja prosiłam moje dzieci, zeby się zlitowali nad
nauczycielem, mowiłam, ze to nieelegancko - ale trzeba pamiętac, ze
utrzymanie dyscypliny na lekcjach nie jest Twoją sprawą. U mnie
uczniowie gadali głównie na nudnych lekcjach. Trudno - jak
przynudzam, to co oni maja robic? Na ciekawych bylo o wiele ciszej.
Mam dzieci, ktore gadaja na lekcjach - trudno. "Non omnis possumus
omnia" - jak mówili starozytni Rzymianie, czyli nie wszyscy możemy
wszystko.

[scher]

Z jednej strony nauczycielka ma obowiązek bieżącej reakcji na złe
zachowanie ucznia. Jako ojciec nigdy bym się nie ośmielił
jednak "wypiąć" na problem, bo to moje dziecko i ja jestem głównym
odpowiedzialnym za jego wychowanie. Kiedy dziecko przestanie gadać
na zajęciach, problem zniknie - i tylko taki skutek mnie jako ojca
interesuje. Jeśli moje dziecko uporczywie nie reaguje na upomnienia
nauczycielki, wkraczam ja - jako wyższa instancja. I to (konieczność
mojej interwencji) ma się - co do zasady - mojemu dziecku
zdecydowanie mniej opłacać.

Znam panią, której dzieciństwo przypadło na lata sobotnich czynów
społecznych. Jej rodzice byli przeciwnikami tamtego ustroju, ale
kiedy mama spakowała już jej w sobotę rano kanapki, żegnała ją w
drzwiach słowami:
- Pamiętaj, Tosiu, żebyś nie przyniosła mi wstydu.

Scher!

[nangaparbat3]

a jesli dziecko gadaniem ratuje sie przed smiercia z nudow?
albo na odwrót - lekcje sa tak ekscytujące, ze musi cos o tym powiedzieć koledze?

[scher]

nangaparbat3 napisała:

> a jesli dziecko gadaniem ratuje sie przed smiercia z nudow?
> albo na odwrót - lekcje sa tak ekscytujące, ze musi cos o tym
> powiedzieć koledze?

Dopuszczam wyjątki, dopuszczam chwile słabości dziecka, szanuję
prawo do błędu, nie wymagam pruskiej dyscypliny. Problem wtedy, gdy
dziecko przesadza albo nie reaguje na upomnienia.

[scher]

m.a.m.a.29 napisała:

> Chcialabym żeby konsekwencje były naturalnym następstwem
> "przewinienia".

Moim zdaniem to dobre założenie, ale też i nie jakiś dogmat
pedagogiczny. Szczególnie dzieci starsze mogą ponosić nie tylko
naturalne konsekwencje.

> Czy mam wyciągnąć jakieś konsekwencje z powodu tego gadania?

Ja bym wyciągał. Dziecko musi czuć, że rodzice i nauczyciele tworzą
jednolity front wychowawczy. Skoro nauczycielka nie stosuje uwag
pochopnie, a zachowanie syna nie wraca do normy pomimo upomnień,
czas na konsekwencje, które dziecko jednak odczuje. Nieustanne
pogadanki, za którymi nie idą czyny, świadczą w oczach dziecka o
bezradności wychowawczej dorosłych. Na razie w życiu twojego syna
nie dzieje się nic, co mogłoby go zmoblizować do panowania nad swoim
językiem podczas lekcji.

[triss_merigold6]

Proponujesz zakneblować dziecko? D
Scher, z całym szacunkiem ale czasem dla dziecka wewnętrznym przymus
pogadania, pokusa odpowiedzenia koledze/koleżance jest silniejsza
niż wszystkie zakazy i naturalne konsekwencje. Czy jakiekolwiek
inne. Ja gadałam. Byłam dobrą uczennicą, dość pilną a gadałam.
Gadałam jeśli nudził mnie materiał, jeśli nauczyciel był zajęty
odpytywaniem innego ucznia i w ogole jeśli dało sie gadać. Na
niektórych lekcjach się nie dało. Wtedy pisalismy do siebie
karteczki. Bywałam wyrzucana za drzwi, dostawałam uwagi i trudno.

Ja bym opcję Verdany zastosowała tzn. tłumaczyła, że to przeszkadza
ewentualnie, żeby dzieciak miał litość nad nauczycielem. Bez nadziei
na ogromną zmianę zachowania.

[verdana]

No i gadanie na lekcjach ma tez drugie oblicze - do dziecka zagada
kolega, a ono co? Ma siedziec jak glaz i nawet nie odpowiadać? Ani
słowem? To nie jest, powiedziałabym, najlepsza opcja - jest to
uczenie dziecka chamstwa... Często tez uczniowie wymieniaja sie
uwagami dotyczącymi przebiegu lekcji - i co, tez zakazac? Nic nie
mów, nawet jak nie wiesz, co Pani powiedziala, a chcesz zapisac,
albo jak masz jakies istotne przemyslenia?
Lekcja w martwej ciszy to tez nie jest optymalna sytuacja. Zreszta,
ja trochę spacyfikowałam studentow (a przedtem starszych uczniow)
mowiąc, że jak ich nie interesuje co mowię, to moga sobie czytać,
rysowac, robic origami, albo pisać do siebie. Zakazanie tego
wszystkiego - co uwielbiaja robić nauczyciele - "skutkuje" gadaniem
na lekcji - moj syn np. albo rysuje , albo gada. Pytanie za 100 p. -
dlaczego ma nie rysować?
I jeszcze jedno - wyegzekwowanie od dziecka, ze na pewno przestanie
gadać na lekcjach, to z wysokim prawdopodobienstwem przyczyna
napisania kolejnego postu "Mojego dziecka nikt w klasie nie lubi,
dlaczego"?
A tak naprawde, radze nic synowi nie mówić, pogadać z nauczycielka -
moze w dwojke wymyślicie, co robic, by dziecko rozmawiało mniej.

[scher]

triss_merigold6 napisała:

> Proponujesz zakneblować dziecko? D

Nie

Dla mnie kluczowe jest pytanie, jak często się to dziecku zdarza i
jak reaguje na przwywołanie do porządku. Jeżeli zbyt często albo na
uwagę nauczyciela reaguje lekceważącym spojrzeniem, czy wzruszeniem
ramion, nie przestając gadać lub zaraz wracając do zabranianego
zachowania - to jest problem, którym na pewno jako ojciec bym się
zajął.

[m.a.m.a.29]

scher napisał:

> > Ja bym wyciągał. Dziecko musi czuć, że rodzice i nauczyciele
tworzą
> jednolity front wychowawczy.
No dobrze, ale jakie miałyby to być konsekwencje? Podpowiedż coś
proszę.

Na razie w życiu twojego syna
> nie dzieje się nic, co mogłoby go zmoblizować do panowania nad
swoim
> językiem podczas lekcji.

Zgadza się. Tylko nie bardzo wiem, co mołby go zmobilizować.

Powinnam jeszcze chyba napisać, że tak się "czaję" z tym problemem
gadania na lekcjach, poniewaz nie chciałaby być dla Kuby zbyt surowa.
Kuba był kiedyś bardzo nieśmiały, słabo nawiązywał kontakty, szybko
się poddawał, nie chciał uczestniczyć w żadnych dodatkowych
zajęciach. Duuuużo nad tym wszystkim pracowaliśmy. Efekty pracy
przeszły nasze najśmielsze ocekiwania a jednym z efektów pośrednich
jest chyba właśnie gadanie na lekcjach.

[scher]

m.a.m.a.29 napisała:

> No dobrze, ale jakie miałyby to być konsekwencje?

Kurczę, nie wiem. Nie znam dziecka, nie znam tzw. klimatu rodziny. U
mnie zwykle wystarcza stanowcza męska rozmowa, bo dzieci od młodych
lat przyzwyczajane, że póty dzban wodę nosi, póki mu się ucho nie
urwie, a ojciec jest dobry do czasu.

Z konsekwencji, jeśli już, stosuję zakaz telewizora, komputera,
obcięcie albo zawieszenie kieszonkowego, dodatkowe obowiązki,
teoretycznie dopuszczam areszt pokojowy...

Może za miękka ogólnie jesteś? Nie wolno dopuścić do tego, żeby
dziecko traktowało słowa dorosłego jak powietrze. Są sytuacje, kiedy
dziecko musi wiedzieć, że dana rozmowa z ojcem czy matką nie jest
luźną pogawędką.

> Kuba był kiedyś bardzo nieśmiały

I dobrze, że się rozkręcił. Teraz musi się nauczyć, że są dozwolone
i zabronione sposoby korzystania z umiejętności mówienia.

[nangaparbat3]

Nauczyciel ma prawo narzekać na konkretnego ucznia tylko podczas rozmowy w 4
oczy z rodzicami. A gdyby pani przyszło do głowy robic to publicznie, powiedz
spokojnie: Pewnie ma to po mnie, tez byłam straszna gadułą.
Nie daj sie zwariować.

[aduerin]

A NIE WSTYDZI SIE GADAC NA LEKCJI? Uswiadom mu moze wreszcie ze w
zyciu niestety trzeba ponosic konsekwencje swojego zachowania i jak
sie cos przeskrobalo to potem moze nie byc milo np jak trzeba
przeprosic.

[rycerzowa]

Napisać w dzienniczku uwagę:
"Pani uczeń nie je kaszy. Nie sprząta też swoich skarpetek. Zachowanie pani
ucznia (plucie kaszą, bałagan w łazience),mimo wielokrotnego zwracania uwagi,
nie poprawia się".
I twój podpis.

PS. Pani mogłaby go zwyczajnie przesadzić.

[nangaparbat3]

Widzę, ze nawet Rycerzowa wysiadła.
I ma rację - dzieci nie są zdalnie sterowane.
To co robia na lekcji zależy od nauczyciela - do gadajacego ucznia mozna
podejść, połozyc mu ręke na ramieniu, pogrozic z daleka palcem, czasem wystarczy
zmarszczenie brwi, czasem trzeba przesadzic, najlepiej tak, aby go mieć pod
ręką. ale tego oczywiście pani nie powiesz.
W zwiazku z tym powiedz synowi, ze prosisz, aby nie rozmawiał podczas lekcji, i
zapomnij o uwadze.

[joannab-o]

Scher napisał:
"Znam panią, której dzieciństwo przypadło na lata sobotnich czynów
społecznych. Jej rodzice byli przeciwnikami tamtego ustroju, ale
kiedy mama spakowała już jej w sobotę rano kanapki, żegnała ją w
drzwiach słowami:
- Pamiętaj, Tosiu, żebyś nie przyniosła mi wstydu."

Widzisz, a według mnie podstawową przyczyną tego, że rodzice tak trudno trafiają do dzieci ze swoimi naukami moralnymi jest własnie taka "moralność piętrowa""
No bo co to znaczy? Masz postąpić dobrze, BO jak nie postąpisz to mi będzie wstyd. Czyli co jest NAPRAWDĘ ważne? Samopoczucie rodzica, a nie dobro w ogólnym sensie (oczywiście abstrahuję od czynu społecznego)
Inne odmiany to: "bo cię dzieci nie będą lubiły" (Ważne jest lubienie. A jesli lubią właśnie za to?), "co ludzie powiedzą" (Ważna jest opinia ludzi. A jeśli powiedzą, że tak jest fajnie?) itp.

Nigdy moje dzieci podobnej konstrukcji ode mnie nie usłyszały i mogę powiedzieć, że mowa moja prosta działa na nie, chociaż starszy syn z pewnością nie jest aniołkiem.

[scher]

joannab-o napisała:

> No bo co to znaczy? Masz postąpić dobrze, BO jak nie postąpisz to
> mi będzie wstyd. Czyli co jest NAPRAWDĘ ważne? Samopoczucie
> rodzica, a nie dobro w ogólnym sensie

Właśnie na tym opiera się rozwój moralny człowieka. Od dyscypliny
zewnętrznej do samodyscypliny, od kierowania się cudzym sumieniem do
kierowania się własnym. Z początku dziecko robi to, co się podoba
rodzicom, a unika tego, co budzi ich dezaprobatę. Bez wykształcenia
u dziecka tego szacunku do dorosłych osób znaczących albo bez
obecności takich osób w życiu małego dziecka nie ma mowy o
prawidłowym rozwoju moralnym.

Tu nie chodzi o samopoczucie rodzica, ale o poleganie na jego
poczuciu przywoitości. Dziecko musi temu rodzicielskiemu poczuciu
zaufać, zanim dorośnie do samodzielnego pojmowania dobra w - jak to
ujęłaś - ogólnym sensie.

Więcej na ten temat w: Brenda Houghton, "Dobre dziecko. Jak sprawić,
by nasze dzieci odrózniały dobro od zła", Poznań 1994.

[joannab-o]

Ale nie ma wcale sprzeczności między moim postulatem mowy prostej, a przedstawionym przez Ciebie sposobem rozwoju moralnego dziecka.

Mowę moją prostą dzieci przyjmują najpierw dlatego, że jest moja i stopniowo przechodzą do kierowania się zasadą moralną z własnej woli.

Zgodzimy sie na pewno, ze dzieci są istotami logicznie myślącymi, a wykazałam właśnie, że ze zdania np. "nie rób tego bo dzieci cię nie będą lubiły" wynika to, ze celem działania jest uzyskanie sympatii, a nie dobre postępowanie. A już z doświadczenia wiemy, że dziecko może być lubiane za zachowanie złe. I nauka moralna bierze w łeb

Taka argumentacja przeszkadza w rozwoju moralnym, wydłuża, poprzez meandrowanie, drogę do akceptacji zasady moralnej DLA SAMEJ ZASADY. Często wydłuża tak, że zycia nie starcza na dojście.

[bi_scotti]

Przez ponad pol podstawowki bylam sadzana za kare z chlopakami, bo
nauczycielom sie wydawalo, ze z chlopakami gadac nie bede.
Naiwni )) Pomagalo najczesciej na jakies 2 tygodnie. Ale moze
pomysl z przesadzeniem Twojego syna poskutkowalby chociaz czasowo.
Drugim pomyslem, ktory w moim przypadku sprawdzal sie lepiej byl
notesik, ktory dostalam od pani od polskiego z zaleceniem "jak
chcesz cos powiedziec, napisz". To wcale nie bylo takie glupie,
najczesciej zreszta jak mialam cos napisac to mi odchodzila ochota i
na gadanie, i na pisanie I byl spokoj.
Mnie sie zdaje, ze dzieciom trzeba pomoc w znalezieniu sposobow na
lepsze zachowanie. Nie ma sensu karac podwojnie - uwaga jest chyba
wystarczajaca kara dla 9-latka. Raczej warto syna zapytac co On
mysli na temat swojego gadania na lekcjach. Dlaczego gada? Co On by
sadzil o siedzeniu z kims innym, czy tez by wtedy tyle gadal? A moze
powinien siedziec w pierwszej lawce, bardziej na oczach pani? Albo
moze powinien siedziec sam? Bo to, ze jest problem to fakt ale On
moze miec udzial w szukaniu rozwiazania. I nie nalezy sie
spodziewac, ze to rozwiazanie nastapi szybko, raczej nastawic na
szukanie roznych opcji. Przeciez On chyba nie gada zlosliwie, bo
piszesz, ze pania lubi. Gada, bo nie umie sie powstrzymac wiec
trzeba Mu pomoc w osiaganiu tej dojrzalosci, ktora Mu pomoze milczec
w czasie lekcji.

[scher]

Nie odbieram słów matki "nie przynoś mi wstydu" jako komunikowania
uczuć matki. Raczej jako synonim zwrotu "nie naruszaj ogólnie
przyjętych norm społecznych". Nie dzielmy włosa na czworo,
scholastyczne dysputy dobre były w średniowieczu.

[joannab-o]

A dziecko inaczej- odbiera to po literkach bo rodzi się z (bardzo cenną)zdolnością do "scholastycznej dysputy".