Pilnie potrzebuję porady-zerówka

[smerfeta7]

Moja córka chodzi do zerówki szkolnej. Obecnie uczą się inscenizacji
na koniec roku.
Cała inscenizacja pt" Żuk" z podziałem na role plus wierszyk pt"Gdy
do przedszkola chodziliście"
Problem w tym, że moja córka kategorycznie odmawia uczenia się
wierszyka mówionego razem ze wszystkimi dziećmi, twierdząc, że nie
będzie kłamać na auli, a mówiąc wierszyk kłamała by, bo to nie
prawda, a po drugie nie będzie poniżać siebie i rodziców publicznie
na auli przy pani dyrektor. Na koniec stwierdziła, że nie nie weżmie
udziału w występach. Po rozmowie z psychologiem u którego i tak
miała wizytę, pani psycholog stwierdziła, że corka ma rację i pani
powinna zmienić wierszyk, ponieważ nie jest on dla dzieci z zerówki
szkolnej.
Moja córka czyta od 2 lat samodzielnie, analizuje tekst czytany,
opowiada bajki, które przeczyta, stąd bardzo dokładnie zrozumiala
wiersz i twardo stoi przy swoim, że wiersz obraża wszystkich,
łącznie rodzicow i jak dla niej to recytując jego, kłamała by, że to
szkoła ją nauczyła jeść i bawić sie, że nigdy nie uczyli się żadnego
wiersza, że literki i cyferki znała idąc do szkoły itd... Te
fragmenty najbardziej ją denerwują. ze to nie szkoła ją nauczyła
literek i cyferek (idąc do szkoły umiała czytać, pisać, liczyć,
dodawać i odejmować do liczb trzycyfrowych, że nudziła się w szkole,
i traktowała ja jak zabawę.
Do dzisiaj mówi o szkole, że chodzi się tam bawić z dziećmi, bo nie
ma się czego tam uczyć.
Po tych wszystkich korowadach z dzieckiem, dzisiaj weszłam na google
i znalażłam inscenizację którą szkoła ściągnęła z internetu, ale
nikt się nie zastanowił nad tym w szkole, że to insenizacja dla
dzieci 3-5 lat z przedszkola, żegnających starszaków.
Ja rozumiem, że korzysta się z internetu, ale czy nie powinno się
przeanalizować treści i ją zmienić, tak aby dostosować do dzieci 7
letnich z zerówki szkolnej. Córka czyta ze zrozumieniem tekstu,
analizuje go i potrafi się samodzielnie wypowiedzieć.
Co powinnam zrobić, skoro odmawia nauki tego wiersza i pójścia do
szkoły w ostatni dzień, ze względu na ten wierszyk, bo uważa go za
kłamstwo przed wszystkimi rodzicami, oraz twardo twierdzi, że nie
wyjdzie na scenę publicznie kłamać.
Co w takiej sytuacji zrobić.
Czytałam ten scenariusz, nawet wydrukowalam, pasuje on do dzieci
przedszkolnym w wieku 3-5 lat, ale dla mnie córka ma rację, że nie
dla dzieci ze szkolnej zerówki.
Treść wierszyka za linkami.



Podaję link:
74.125.39.104/search?
q=cache:HLUogorotLoJ:www.przedszkola.edu.pl/_publikacje06/SCENARIUSZ_
Z_ZAKONCZENIA_ROKU_SZKOLNEGO.doc+gdy+do+przedszkola+chodzili%C5%
9Bcie&hl=pl&ct=clnk&cd=1&gl=pl

drugi link html
209.85.129.104/search?
q=cache:HLUogorotLoJ:www.przedszkola.edu.pl/_publikacje06/SCENARIUSZ_
Z_ZAKONCZENIA_ROKU_SZKOLNEGO.doc+gdy+do+przedszkola+chodzili%C5%
9Bcie&hl=pl&ct=clnk&cd=1&gl=pl


treść wierszyka cytuję z linku powyżej
"Gdy do przedszkola chodziliście, wiele się nauczyliście.
Chociaż każdy z was jest mały, mimo wszystko dużo wie.
Bo przedszkole przez czas cały, o to postarało się.
Potraficie wiele rzeczy ; jak się bawić i jak jeść.
Znacie wiele pięknych wierszy i piosenek pięknych też.
Znacie liczby i litery, z tego chyba każdy rad.
Bo bez tego żaden człowiek nie potrafi iść przez świat.
Gdy do szkoły już pójdziecie, taki już was dzieci los.
Lecz w pamięci pozostaną wasze panie i ich głos. "

[lila1974]

Znajdź lub napisz wiersz, który będzie bardziej pasował i zaproponuj
go pani. Myślę, że nauka nie zabrnęła jeszcze na tyle daleko, by nie
można było wprowadzić poprawek.

Gdyby z jakiegoś powodu pani Twoją propozycję odrzuciła, to przy tak
zdecydowanej i przemyslanej postawie córki poparłabym jej decyzję -
nie ma obowiązku, by głosiła teorie, z którymi się nie zgadza.

[smerfeta7]

lila1974 napisała:
> Gdyby z jakiegoś powodu pani Twoją propozycję odrzuciła, to przy
tak
> zdecydowanej i przemyslanej postawie córki poparłabym jej decyzję -

> nie ma obowiązku, by głosiła teorie, z którymi się nie zgadza.


Dzięki za radę, wierszyk nie będzie zmieniony, rozmawialam z pania.
Mimo, że dzieci dopiero zaczynają się go uczyć.
Postawa córki, jest nie zmienna, argumenty nie do odrzucenia, które
poparła pani psycholog, twierdząc na koniec, że mamy bardzo
inteligentne i mądre dziecko, które ma rację, że nie tylko myśli,
ale i analizuje tekst czytany, że czyta ze zrozumieniem, a pani
powinna zmienić ten wierszyk, dla dobra wszystkich, czyli dzieci i
rodzicow.
Przychylę się do decyzją córki, odnośnie nie pójścia do szkoły w
ostatni dzień, ponieważ wiem, że to dla niej bardzo poważna decyzja
i przemyślana.
Córka twierdzi, że jak ma kłamać na scenie, to woli nie iść do
szkoły.
Szkoda mi tylko, że corka nie zobaczy pierwszego swojego zakończenia
roku zerówki w szkole, dla niej to ważne wydarzenie, którego nigdy
nie przeżyła, ale wiem także, że jak miała by kłamać to woli
zrezygnować z wszystkiego, ale nie skłamie.

smerfeta7

[lila1974]

Alez ona nie musi rezygnowac zupełnie z tej imprezy.
Tak to zorganizuj, by w momencie deklinacji tego wiersza, ona mogła
zejśc z widoku.

[smerfeta7]

Pomyslę jak to zrobić. Choć obecnie nie mam żadnego pomysłu.

[lila1974]

Opisz jak to wszystko ma wyglądać.
Chyba nie mówią tylko tego wierszyka?
Będą na scenie?

[smerfeta7]

lila1974 napisała:

> Opisz jak to wszystko ma wyglądać.
> Chyba nie mówią tylko tego wierszyka?
> Będą na scenie?

My rodzice wiemy tylko, że wszystkie dzieci maja być na scenie.
Inscenizacja pt. "Żuk" ma byc podzielona na kilkoro dzieci, reszta
stoi, potem dzieci razem śpiewają piosenkę, po niej ten kłopotliwy
wierszyk, który mówią wszystkie dzieci razem.
I tylko tyle wiemy jako rodzice, od pani. O niczym innym nie
słyszałam.
Po drugie wiem, że co chwilę dzieci zamieniają się rolami tj. jedno
dziecko ma konkretną rolę, a za chwilę traci ją i płacze, ponieważ
to rolę juz dostaje inne dziecko, to wiem od mamy dziewczynki,
która płakala, że nie występuje.
Poprostu nikt nic nie wie, a dlaczego zabiera się rolę dzieciom
także nie wiem.

Problemowy wierszyk mówią wszystkie dzieci.

[lila1974]

Skoro dzieci mówią wszystkie, to nie widzę absolutnie nic złego w
tym, by ona po swoim ewentualnym indywidualnym występie poszła
na "tyły".

Da radę!

Mądre, fajne dziecko - doceń i nie zachęcaj do podporządkowania się
w spraiw, która jest dla niej tak istotna. Może sama odpuści, ale
jeśli nie, to po prostu jej to ułatw.

A jak pani taka z fochem, to jej nic nie mówcie, bo jeszcze z zemsty
odbierze córce i indywidualną rolę w inscenizacji.

[smerfeta7]

Ja powiedziałam corce, że ma pełne prawo do wyrażania swojego
zdania, a ja to uszanuję, zresztą zawsze ją słuchalam, aby mogła
swobodnie wyrazić to co czuje i mysli. Nawet jeśli krytyka dotyczyła
mojej osoby, ale miała rację, a ja mogłam coś zmienić w sobie, jeśli
robiłam coś nie tak.
Moja córka nie ulegnie, stąd nigdy jej nie zmuszam do
podporządkowania się do spraw dla niej tak ważnych, które przeczom
jej myśleniu. Prawda dla niej jest ważna, zawsze ją tego uczylismy.
Moja córka jeżeli czyta wiersze, książki, itd.. to analizuje ich
treść, dyskutuje o nich, ale jeżeli ma mówić coś co jest niezgodne z
prawdą, to napewno nie powie.
Zresztą jak wydrukowałam scenariusz z internetu dla dzieci 3-5
letnich żegnających grupę strszaków to moja córka widząc wydruk,
stwierdziła, mamusiu przecież mówiłam, że dzieci starsze nie powinny
tego mówić to dla maluchów 3 letnich, ktore w przedszkolu uczą się
jeść, a nie dla mnie, mnie nauczyliscie w domu wszystkiego.
Przyznałam jej rację, stąd zgodziłam się, mowiąc, że jak nie chce to
nie musi iść w ten dzień do szkoły.
Była bardzo zadowolona z naszych decyzji i nie czuła żadnego żalu.

Tylko mi jest jej żal, że przez jeden wierszyk podjęła taką decyzję.
Skoro jest to dla córki tak ważne, to ja osobiście uszanuję jej
decyzję.
Jest bardzo stanowcza w swoich decyzjach, jak twierdzi nie będę
poniżać swoich rodzicow, mówiąc, że mnie niczego nie nauczyli, a
tylko szkoła nauczyła. Na koniec powiedziała do małżonka, cyt" a
może tatusiu jeszcze będziesz bił mi brawo za to że kłamię i was
poniżam." Słuchając jej żywiołowej dyskusji, wiem że to bardzo
przeżywa i stara się nas przekonać, że lepiej nie iść do szkoły.
Dodam, że corka jest bardzo dojrzałym dzieckiem, we wszystkim co
robi i mówi.
Dzięki lila1974 za rady.
Będę myślec, co zrobić, ale nie będę zachęcać do podporządkowania
się, wbrew jej woli.

[scher]

smerfeta7 napisała:

> Ja powiedziałam corce, że ma pełne prawo do wyrażania swojego
> zdania, a ja to uszanuję, zresztą zawsze ją słuchalam, aby mogła
> swobodnie wyrazić to co czuje i mysli.

Chciałbym wierzyć, że masz podobnie silne postanowienie wpojenia
córce podstawowych norm społecznych i zasad dobrego wychowania,
nauczenia, że liczą się też emocje, odczucia i poglądy innych ludzi,
że nie jest pępkiem świata mającym jedynie słuszny punkt widzenia.

Mam wrażenie, że zazwyczaj rodzice kładący tak duzy nacisk w wieku
wczesnodziecięcym na rozwijanie źle rozumianej asertywności dużo
mniej uwagi poświęcają wpojeniu dziecku podstawowych wartości i
uwrażliwieniu na drugiego człowieka.

Jak dla mnie siedmioletnie dziecko, które nie rozumie poezji,
pewnego kontekstu sytuacyjnego, któremu nie sprawia radości cały
klimat emocjonalny tego wydarzenia, jest w pewien sposób
ograniczone, mimo swojej potwierdzonej przez psychologów tzw.
inteligencji.

[przeciwcialo]

Podpisze się pot twoim postem.
Nie wiem czy taka linia wychowawcza sprawdzi się póxniej. Pewnie
szybko przekona się że nieliczenie sie z uczuciami innych miłe nie
jest.

[smerfeta7]

scher napisał:

> smerfeta7 napisała:
>
> > Ja powiedziałam corce, że ma pełne prawo do wyrażania swojego
> > zdania, a ja to uszanuję, zresztą zawsze ją słuchalam, aby mogła
> > swobodnie wyrazić to co czuje i mysli.
>
> Chciałbym wierzyć, że masz podobnie silne postanowienie wpojenia
> córce podstawowych norm społecznych i zasad dobrego wychowania,
> nauczenia, że liczą się też emocje, odczucia i poglądy innych
ludzi,
> że nie jest pępkiem świata mającym jedynie słuszny punkt widzenia.

Ale to jej punkt widzenia, broniący tego co uważa za słuszne.
Jasny komunikat od pani - podziekowanie paniom z zerówki
Jasny i czytelny odbiór treści podziekowania - odmowa corki na
recytowanie tego wierszyka.
Poglądem pani jest podziekowanie, natomiast corki, wypowiedzenie
publiczne nieprawdy.


> Mam wrażenie, że zazwyczaj rodzice kładący tak duzy nacisk w wieku
> wczesnodziecięcym na rozwijanie źle rozumianej asertywności dużo
> mniej uwagi poświęcają wpojeniu dziecku podstawowych wartości i
> uwrażliwieniu na drugiego człowieka.

Jest uwarażliwiona, aż za mocno np. rozdawała biednym swoje
pieniądze ze skarbonki na ulicy)
Oduczylismy takiej wrażliwości, tłumacząc wiele.
Pomaga koleżankom, które sobie nie radzą w klasie z lekcjami, gdzie
sama potem nie zdąży zrobić swoich i robi na szybkiego.
Na Orkiestrę pana Owsiaka, zanosi całą swoja skarbonkę, co roku,
budząc mnie wcześnie rano.
Pracujemy na tym, aby była mniej wrażliwa
Chocby przykład tego wierszyka. Jakby była mniej wrażliwa i nie
wnikała w jego treść a "wyklepała" to nie było by problemu, no może
się mylę. Może teraz należy wykonywać wszystko co karza, i nie
myslec nad tym, nie analizować treści.
Nie mam pojęcia, jak to jest teraz z tą edukacją.
czy lepiej "klepać" i nie mysleć, czy mysleć samodzielnie?


> Jak dla mnie siedmioletnie dziecko, które nie rozumie poezji,
> pewnego kontekstu sytuacyjnego, któremu nie sprawia radości cały
> klimat emocjonalny tego wydarzenia,

To nie tak, ona cieszy się z wydarzenia, z wierszyka o żuczku itd.
ale nie z tego wierszyka-podziekowania.

>jest w pewien sposób
> ograniczone, mimo swojej potwierdzonej przez psychologów tzw.
> inteligencji

Może i "ograniczone", ale nie mogę blokować w niej i zabraniać jej
swobodnego wyrażania tego co mysli i czuje odnosnie tego wierszyka i
nie tylko.
Tyle, że ja jestem dumna z tej mojej córki, że potrafi twardymi i
mądrymi argumentami bronić swojego stanowiska w sprawie wierszyka.
Stąd pozwolenie, na nie pójście w ten dzień do szkoły.

[smerfeta7]

lila1974 napisała:

> Opisz jak to wszystko ma wyglądać.
> Chyba nie mówią tylko tego wierszyka?
> Będą na scenie?
>

Wszystko to samo co w linku, jaki podałam.
www.przedszkole.edu.pl/publikacje06/SCENARIUSZ_Z_ZAKONCZENIA_ROKU_SZK
OLNEGO.doc

Jak wrzucisz w google tytuł wierszyka "Gdy do przedszkola
chodziliście" to odręcznie znajdzie.
Mimo, że inscenizacja jest dla dzieci 3-5 lat jak pisze autorka
inscenizacji, to odtwarzają ja dzieci 7 letnie z zerówki.
Tyle, że niewiem kogo one żegnają, skoro to inscenizacja dla 3-5
latków żegnających 7 latkow.

[smerfeta7]

www.przedszkole.edu.pl/publikacje06/SCENARIUSZ_Z_ZAKONCZENIA_ROKU_SZK
OLNEGO.DOC

Wystarczy w google wrzucić tytuł wierszyka
Gdy do przedszkola chodziliście
i pierwsza pozycja jaką mi znalazł to dokument z tej inscenizacji.

[verdana]

W ogole nie widze problemu. dziecko jest madre grubo powyżej swojego
wieku, nie tylko inteligentne - wlasnie mądre. Masz dwa wyjscia - po
prostu nie iść z dzieckiem tego dnia do zerówki, tak naprawde
dziecko "tracąc" zakonczenie roku zyska znacznie lepsze wspomnienie -
o szanujących jej opinie rodzicach. Nie sadzę, aby kiedykolwiek
tego żałowała.
Albo iść do pani, powiedzieć, dlaczego córka odmawia mówienia
wiersza, powiedziec, ze w takim wypadku Ty równiez się na to nie
godzisz, i jesteś przekonana, że nikt jej nie bedzie zmuszał. Jesli
Pani odbierze córce rolę, trudno. To tez dobra nauka dla dziecka, ze
za obrone swoich pogladów się placi. Tylko wtedy powinniscie to
dziecku wynagrodzic jakiś super-spacerem, alebo książka - czymś, co
podkreslałoby wlasnie jej doroslość.
Bo wiesz co? Ona jest dorosla.

[rycerzowa]

W pierwszej chwili pokiwałam głową - kolejna przewrażliwiona matka przejmuje
się głupotami.
Ala gdy tak piszesz o swoim mądrym dziecku, to przyszło mi do głowy,że ono może
mieć cechy Zespołu Aspergera; jest wtedy do bólu logiczne, do bólu prawdomówne.
Przypomniał mi się kolega z równoległej klasy, który onegdaj nie chciał
powiedzieć wierszyka o "naszej pani", bo oni mieli pana.
Nie czuł konwencji.
Moja córeczka na koniec zerówki śpiewała piosenkę "Do widzenia moja lalo", a
bawiła się lalkami jeszcze dobre kilka lat.
Gdy ktoś jej żartem przypomniał to pożegnanie z zabawkami, dziwiła się, że ktoś
nie rozumie,że piosenka to piosenka, a wierszyk to wierszyk.
Sztuka nie jest reportażem, chociaż reportaż może być sztuką.

PS. Z tym Aspergerem oczywiście pewnie przesadziłam, dziecko po prostu jest
jeszcze niedojrzałe. Nie rozumie, że wierszyk to wierszyk, mówiąc językiem mojej
siedmiolatki. No, ale to artystka jest.

[verdana]

Ależ nie, dziecko nie jest niedojrzałe, nie ma ZA tylko nie chce
publicznie dziękować Pani, za ktora pewnie nie przepada, za cos, na
co nie zasluzyła. Nie chce też, jak wiekszość dzieci w tym wieku byc
sprowadzana z wyzyn dojrzalej zerowkowiczki do poziomu infantylnych
maluchów.
Mojej córce tez parokrotnie zdarzyło sie powiedziec nauczycielce, że
czegos nie zrobi, ponieważ się z tym nie zgadza (np. z choralnym
oswiadczeniem całej klasy, ze nie beda bawili się z X, bo X jest
niegrzeczny). To nie jest niedojrzałóość, chyba że dojrzalością
nazwiemy wyłacznie zachowania konformistyczne i postepowanie wbrew
wlasnej opinii, bo "władza" tak chce.
Konwencja konwencją, a prawda prawdą. Co innego pan zamiast pani, co
innego lala, a co innego dziękczynny wierszyk, ktory jest Paniom
nienalezny.

[ib_k]

Przedstawiona przez ciebie sytuacja dobitnie świadczy o
niedojrzałości społecznej twojego dziecka i powinnaś się zastanowić
czy jest gotowa aby posłać ją do 1 klasy.
Wg mnie Smerfeta twoja córka jest przemądrzałą i źle wychowaną
dziewczyną, która zawsze będzie odstawać od grupy i udawać że jest
mądrzejsza od całej reszty. A ty umacniasz w niej to błędne
przeświadczenie.
Dojrzałość szkolna polega między innymi na zrozumieniu konwencji i
zdolności do odnalezienia się w różnych sytuacjach międzyludzkich.
Oczywiście może mieć też Aspergerna.
Pozdrawiam

[smerfeta7]

ib_k napisała:

> Przedstawiona przez ciebie sytuacja dobitnie świadczy o
> niedojrzałości społecznej twojego dziecka i powinnaś się
zastanowić
> czy jest gotowa aby posłać ją do 1 klasy.
> Wg mnie Smerfeta twoja córka jest przemądrzałą i źle wychowaną
> dziewczyną, która zawsze będzie odstawać od grupy i udawać że jest
> mądrzejsza od całej reszty. A ty umacniasz w niej to błędne
> przeświadczenie.
> Dojrzałość szkolna polega między innymi na zrozumieniu konwencji i
> zdolności do odnalezienia się w różnych sytuacjach międzyludzkich.
> Oczywiście może mieć też Aspergerna.
> Pozdrawiam

Jest już po badaniach na dojrzałość szkolna.
Kwalifikacja z klasy zerowej do drugiej. Testy psychologiczne na
prawie najwyższym poziomie.
Nawet stwierdzona, że mamy nadal ją wspomagać tak jak do tej pory.
Więc nie wiem, czy ty masz rację, czy fachowcy zajmujący się dziecmi?

[smerfeta7]

ib_k
Czyżby diagnoza przez internet


> ib_k napisała:
> Wg mnie Smerfeta twoja córka jest przemądrzałą i źle wychowaną
> > dziewczyną,

Błędna diagnoza internetowa-ogromny błąd

>która zawsze będzie odstawać od grupy i udawać że jest
> > mądrzejsza od całej reszty. A ty umacniasz w niej to błędne
> > przeświadczenie.

Może nie tyle mądrzejsza, co dobrze sobie radzi, a nawet lepiej od
całej swoje grupy i to jest fakt.
Córka sama opowiada, że dzieci nie potrafią czytać, a jak czytają to
nie rozumieją co czytają i opowiadają bzdury, nie potrafią pisac,
jak pani czyta bajki to nie potrafią opowiedzieć o czym pani
czytała, więc stara się cały czas pomogać innym w zadaniach kiedy
się uczą, czy tłumaczyć jak się pisze. I to w niej cenię, że chętnie
pomaga innym, jednocześnie pociesza ich
Nie błędne przeświadczenie, a wiarę w to, że zawsze cokolwiek robi
musi kierować się sercem i rozumem.
Takie dzieci zawsze odstaja od grupy, czyżbyś nie wiedziala, ale
grupa i tak się razem bawi, kłóci itd.. i tęskni za sobą.
To są tylko dzieci.
No, ale ja nie prosiłam o bezpłatną diagnozę tylko o radę odnosnie
wierszyka, ale dzięki.

Smerfeto

[ib_k]

Przeczytałam z uwagą przedstawioną przez ciebie charakterystykę Twojej
córki.
Wyciągnęłam wnioski i podzieliłam się nimi z Tobą.
Niestety źle zrozumiałam intencje twojego postu, analizy wiersz nie
podejmuję się. Ale Rycerzowa zrobiła to doskonale.
Pozdrawiam

[smerfeta7]

Twoje obydwie rady, są potwierdzeniem tego, co powiedział psycholog
i pedagog, przyznając corce rację, i twierdząc, że pani powinna
zmienić ten wierszyk na inny, a jeżeli nie zmieni pani z różnych
względów, to corka ma rację nie idąc w ten dzień do szkoły.
Nawet stwierdził, że powinniśmy być dumni z niej, ze potrafi ponieśc
konsekwencje, broniąc swoich wartości.

Teraz uważam, że to my rodzice, chcieliśmy bardziej, aby nasza córka
zobaczyła jak wygląda pożegnanie zerówki, sądząc, że coś straci.
Ale masz rację verdano, ona więcej zyska niż straci.

> Konwencja konwencją, a prawda prawdą. Co innego pan zamiast pani,
>co innego lala, a co innego dziękczynny wierszyk, ktory jest Paniom
> nienalezny.

Tak samo upiera się przy tym corka. twierdząc, że treść wierszyka
jest kłamstwem i o to cały czas jej chodzi, że nie będzie kłamac i
obrażac.

[ib_k]

smerfeta7 napisała:
> Tak samo upiera się przy tym corka. twierdząc, że treść wierszyka
> jest kłamstwem i o to cały czas jej chodzi, że nie będzie kłamac i
> obrażac.

A słyszałaś o abstrakcyjnym myśleniu? Twojemu dziecku wyraźnie go
brak.
Do jakich psychologów ty chodzisz?
Ciekawe czy w szkole powie że nie będzie recytować Mickiewicza bo on
kłamstwa pisze i Młodość nie wylatuje nad żadne poziomy!

[smerfeta7]

ib_k napisała:
> Do jakich psychologów ty chodzisz?

Zajmujących się dziecmi i orzeczeniami.

> Ciekawe czy w szkole powie że nie będzie recytować Mickiewicza bo
>on kłamstwa pisze i Młodość nie wylatuje nad żadne poziomy!

Ale Mickiewicz to nie podziekowanie paniom za cały rok.
Pani tłumaczyła dzieciom, że to podziekownie dla pań z zerówki
szkolnej.
Może moja corka konkretnie odebrala komunikat pani?
Uczyła się wiele wierszyków wczesniej w przedszkolu i recytowala,
nie mając z nimi żadnych problemów, ale ten wierszyk- podziekowanie
jest poważnym problemem dla niej.
Zaczym zacznie mowić wiersze Mickiewicza, będzie bardziej dojrzała i
osiągnie odpowiedni wiek. A do tego czasu wiele jeszcze brakuje
Ja uważam, że jest to dziecko w zerowce i odbiera komunikaty pani
konkretnie.

[scher]

smerfeta7 napisała:

> Pani tłumaczyła dzieciom, że to podziekownie dla pań z zerówki
> szkolnej.
> Może moja corka konkretnie odebrala komunikat pani?

To jej wytłumacz, że źle odebrała.

[verdana]

Rozumiem, ze wiersze sławiące tow. Stalina to tez bylo abstrakcyjne
myslenie? Konwencja? I wobec tego protesty przeciwko ich deklamacji
to bylo niezrozumienie konwencji?
Wiersz zacytowany tutaj nie jest abstrakcyjnym wierszem o
przedszkolu - jest wierszem podsumowujacym zakonczenie przedszkola,
forma podzekowania. Tymczasem kaze się dziecku dziękować za to,
czego nie dostalo - oczywiscie, ze nie ma nic zlego w wygloszeniu
takiego wierszyka, ale rozumiem tez dziecko, ktore nie ma ochoty
dziękowac za nic.

[rycerzowa]

Czym innym jest "oświadczenie" a czym innym jest wierszyk.
Absolutnie czym innym.
Małe dzieci są konkretne, nie umieją myśleć abstrakcyjnie, po to opowiada im się bajki, by załapały. Nieprzypadkowo dzieci, którym czyta się dużo bajek, są zazwyczaj dobre w matematyce.

Piosenka o pożegnaniu z zabawkami opowiada po prostu, że w życiu dziecka kończy się pewna epoka, że miejsce zabawek stopniowo zajmują książki. Nie ma znaczenia,że jakieś konkretne dziecko książki ma od dawna, a inne z zabawkami nie zamierza długo się rozstać.

Naiwny wierszyk o przedszkolu naiwnie mówi o tym,że dzieci uczą się tu różnych pożytecznych rzeczy, i nie zmieni tego fakt, że paru mądralińskich nauczyło się tego gdzie indziej.
To jest wierszyk o tym, jak jedne maluchy rozmawiają z innymi maluchami i dziecko powinno być świadome konwencji, jeśli rzeczywiście jest takie mądre.
To jest scena, to jest teatr.
Przecież jeśli gram Ofelię, nie znaczy ,że zamierzam iść do klasztoru.

[smerfeta7]

pani dzieciom wytłumaczyła, że ten wierszyk jest dla pań,
podziekowaniem za ten rok. Tak nam przekazała i pani i corka.
Natomiast corka twierdzi, że nie będzie za to pani dziekować.

Sama nie wiem co o tym mysleć?, ale pozostanie decyzja, że jak nie
chce nie będę ją do niczego zmuszać, uszanuję jej decyzję.
Chcialam, aby zobaczyła zakończenie roku, ale nie takim kosztem, aby
straciła więcej niż zyskala.
Mogę się mylić?, no cóż kto z nas się nie myli.

[smerfeta7]

Jest pod opieka psychologów i pedagogów, poza szkołą ze względu na
bardzo wysoki poziom inteligencji, rozwoju i dojrzałości.
To co napisała verdana, pokrywa się z opinią psychologów i
pedagogów, łącznie z zaleceniami wycofania wierszyka.

rycerzowa napisała:

> PS. Z tym Aspergerem oczywiście pewnie przesadziłam, dziecko po
prostu jest
> jeszcze niedojrzałe. Nie rozumie, że wierszyk to wierszyk, mówiąc
językiem moje
> j
> siedmiolatki. No, ale to artystka jest.

Ale ona traktuje ten wierszyk i cały występ poważnie.
Wszystko jej się podoba poza tym problemowym wierszykiem.
Z tą dojrzałością to raczej odwrotnie, jak pisalam z opini
psychologów i pedagogów jest bardzo dojrzałe, z bardzo duzym
poziomem wiadomości. Z tąd z zerówki od września startuje do 2 klasy.

Dzisiaj rano stwierdziła, że powie pani swojej, że ten wierszyk jest
niepoważny i obraża ją, i całą klasę, że robi z nich ciamajdy, które
nic nie umiały, a to nie prawda
Tłumaczyliśmy jej, że wierszyk to tylko wierszyk, córka na to, "że
nawet wiersze należy rozumieć, czy ty mamusiu nie rozumiesz co ja
mówię"
No i cóż pozostaje
Kiedyś lekarzowi w szpitalu, mając 3,5 roku powiedziała, aby sam
sobie włożył czopek i wtedy zrozumie co ona czuje i dlaczego nie
chce czopka) Lekarz wtedy zapytał mnie 2 razy ile ona ma lat
Lub, w klasie pani tłumaczyła o zagrożeniach podczas biegania, że
mozna sobie uszkodzić oko i je stracić, dzieci zaczęły się smiac z
pani, i osoby bez oko, jak to by wyglądała, ona wstała i głośno
powiedziała, dlaczego się śmiejecie z pani, dorośnijcie, a nie
zachowujcie się jak maluszki, oburzona wyszła do łazienki

rycerzowa, rzeczywiście jest z niej "artystka" co do wyrażania
swoich opini i dojrzałości w swoich dyskusjach.
Nawet jej pani, twierdzi, że kiedy się buntuje i zaczyna dyskusję,
trzeba mieć mocny, logiczny argument, aby ją przekonać, nie można ją
niczym zbyć, że potrafi powiedzieć, że pani nie rozumie o czym ona
mówi, po wspólnych dyskusjach dochodzą do wniosków na jej korzyść.

Zgodziliśmy się, że nie musi iść w tym dniu do szkoły. Jest
zadowolona i stwierdziła, że "skoro dzieci nie rozumieją co mówią,
to niech klepią co im każą, ale ona nie musi" powiedziała to z
usmiechem na buzi i poszla rano do szkoły.
Tak zamknelismy dyskusję o tym problemowym dla niej wierszyku.
Zaplanowaliśmy wspólnie dzień co będziemy w tym dniu robić.
Jest zadowolona i szczęśliwa.
Stwierdziła, że z panią się pożegna dzień wczesniej, bo ją bardzo
lubi, a z dziecmi nie musi, bo ich i tak widzi codziennie.
Sprawa się, mam nadzieję ,rozwiązała pomyslnie

[rycerzowa]

Smerfeto, rozwój intelektualny dziecka nie ma tu nic do rzeczy.
Ona może zdobyć Nobla,a pewnych rzeczy za nic nie zrozumie.
Psycholog badał jedynie jej rozwój umysłowy.
Do tej innej sfery potrzebny jest inny specjalista.

[smerfeta7]

rycerzowa jaki?
Czy pedagog i psycholog nie wystarczą?

[rycerzowa]

Gdyby to był rzeczywiście ZA,wtedy potrzebny byłby psychiatra.
Tego typu zaburzenia , podobnie jak dysleksja, to odkrycie ostatnich lat, i nie
wszyscy pedagodzy są na problem uczuleni.

Zresztą, to są uwagi na wyrost.
Cechą dzieciństwa jest właśnie żelazna logiczność. Jeśli występuje przyspieszony
rozwój intelektualny - tym bardziej.
Dlatego z mądralami jest kłopot, szczególnie w wychowaniu religijnym, gdzie
przecież symbol ma zasadnicze znaczenie.
Jeśli przy tym mądrala jest pyskata, to otoczenie ma kłopot, i mądrala też.
Najprawdopodobniej , gdy twoja córka podrośnie, to wyrośnie z tego dosłownego
rozumienia rzeczywistości.

PS. Wyrażenie "mądrala" używam w znaczeniu pozytywnym.

[przeciwcialo]

Inteligencja inteligencja ale takie zachowania nie sa lubiane w
grupie.
Twoja córka pójdzie do klasy gdzie będzie pewnie najmłodsza, jesli
do tego bedzie taka dosłowna i zarozumiała to nie bedzie lubiana.
dziecko powinno wiedziec że będac w grupie trzeba iść na kompromisy.

[smerfeta7]

przeciwcialo napisała:

> Inteligencja inteligencja ale takie zachowania nie sa lubiane w
> grupie.
> Twoja córka pójdzie do klasy gdzie będzie pewnie najmłodsza, jesli
> do tego bedzie taka dosłowna i zarozumiała to nie bedzie lubiana.
> dziecko powinno wiedziec że będac w grupie trzeba iść na
kompromisy.


Jest bardzo lubiana w grupie, kiedy jej nie bylo w szkole-chora,
dzieci zaczepialy mnie i pytały kiedy wroci do szkoly, dzwoniły do
niej, odwiedzały, razem się bawiąc.
Jeżeli chodzi o kompromisy, to nie było z tym nigdy problemu.
Kiedyś pytalam pani, czy jest zarozumiala, i czy nie ma z tym
problemu. Pani stwierdziła, że nie, że jest dzieckiem bardzo
konkretnym, i jak czegoś nie rozumie, lub jej coś nie pasuje, to
dyskutuje mądrze i dojrzale i że zawsze znajdą jakiś kompromis, że
corka jest zadowolona i ona jako wychowawczyni.
Oraz zawsze twierdzila, że corka jest bardzo rozsądnym dzieckiem.

Zresztą, czy ktokolwiek z nas wie, co wyrośnie z tych naszych
dzieci?, napewno wiemy, że chcemy jak najlepiej, ale nie zawsze się
to udaje. My także uczymy się na błędach jakie popełniamy.
Ale to nie znaczy, że mam prawo odebrać corce prawo do własnego
zdania i decyzji.

[anika.777]

Ale o co tu robić wielkie halo? Nie chce mówić - niech nie mówi.
Dzieci wierszyk mówią w grupie, więc czy ona zechce łaskawie się
przyłączyć, czy nie - nikt nawet nie zauważy ani się nie zmartwi.

[smerfeta7]

anika.777 masz rację.
Stąd przychylenie się nasze do decyzji corki.
Bardzo dziekuję wszystkim za cenne informacje, ktore się napewno
przydadzą.
Szczególnie tobie verdano.

[smerfeta7]

Jestem po rozmowie z pania, która potwierdziła twoje założenia.
czytała oryginał inscenizacji, który autorka ułożyła dla dzieci 3 do
5 lat, żegnających starszakow, a nie dla dzieci 7 letnich.
Więc inscenizacja była dla maluszkow a nie dla 7 latków, których
rozwój znacznie się różni od dzieci 3 do 5 letnich.
Po drugie przyznała że corka ma rację i nie należy jej zmuszać do
mowienia nieprawdy. Więc corka może mówić to co uważa za prawdę.
Dodała do tego, że jest dzieckiem bardzo mądrym i inteligentnym i
jest z tego dumna, oraz, że nie należy dziecka zmuszać i
przekonywać, nawet w domu. Czego sama także nie będzie robić.
Corka jest zadowolona, bo mówi to co uważa, że ma sens i jest prawdą.
Wierszyk, jest podziekowaniem a nie tylko wierszykiem i dziecko
powinno to mówić ze swoim przekonaniem i prawdą.
Dzisiaj była bardzo zadowolona z proby, bo nie musiała mówić
nieprawdy, świetnie się bawiła z dziecmi, jak pani twierdzi, cały
dzień miala usmiech na twarzy.
I chyba o to chodziło.
Dobrze, że trafiła na bardzo mądrą nauczycielkę, która ja naucza.
A nie każdy by tak potrafił rozwiązac problem dziecka.
My zgodzilismy się na decyzję córki, pani pozwoliła jej dokonać
wlasnego wyboru. Córka będzie wystepować nie mówiąc tego, co uznaje
za nieprawdę i kłamstwo.
A więc problem rozwiązany.

Jak konkretnie, to konkretnie.

[rycerzowa]

W którym momencie wierszyka jest kłamstwo?

>
> "Gdy do przedszkola chodziliście, wiele się nauczyliście.

Przecież to prawda. Przykładowo córeczka Smerfety tam przekonała się, jak
bardzo przerasta rówieśników. To jest ważna nauka! Bardzo!
(Wierszyka o żuczku nie wspominając).

> Chociaż każdy z was jest mały, mimo wszystko dużo wie.

Jest to prawda. Bo co, nie wie ?

> Bo przedszkole przez czas cały, o to postarało się.

Czy przedszkole się nie starało? Czy nie uczyło dzieci literek, wierszyków,
piosenek? Od tego jest.
Czy pani np. nie dyskutowała z mądralą? Czy nie ćwiczyła z nią w ten sposób
trudnej sztuki obrony swojego zdania?

> Potraficie wiele rzeczy ; jak się bawić i jak jeść.

A co, nie potrafią?

> Znacie wiele pięknych wierszy i piosenek pięknych też.

Czy nie znają?

> Znacie liczby i litery, z tego chyba każdy rad.

Na pewno znają, i są chyba z tego radzi.

> Bo bez tego żaden człowiek nie potrafi iść przez świat.

Czyż nieprawda?

> Gdy do szkoły już pójdziecie, taki już was dzieci los.

No, idą wszak do szkoły.

> Lecz w pamięci pozostaną wasze panie i ich głos. "

Jeśli są to dzieci w normie intelektualnej, to na pewno.
Bo co, natychmiast zapomną? Na ulicy nie poznają?

No i gdzie tu jest kłamstwo?
Tu jest tylko kicz.
Poza tym brak rytmu, sensownego rymu.
Gdyby dziecko było wrażliwe artystycznie, nie zgodziłoby się z tego powodu, że
to grafomania.
Gdyby było super zdolne, napisałoby lepszy wierszyk. Siedmiolatki potrafią.

[smerfeta7]

rycerzowa jesteś boska)
Tyle, że tego nauczyła się w domu
A tak nawiasem mówiąc to pozostałe dzieci w klasie maja poważny
problem z nauczeniem się tego wierszyka-podziekowania.
Nawet pani prosi dzieci, aby w domu się uczyły, mimo ćwiczeń w
szkole te podziekowanie dzieciom nie idzie.
Może dlatego, że to:
rycerzowa napisała:
> Tu jest tylko kicz.
> Poza tym brak rytmu, sensownego rymu.
> Gdyby dziecko było wrażliwe artystycznie, nie zgodziłoby się z
>tego powodu, że
> to grafomania.

[audita]

Czytałam wątek z mieszanymi uczuciami.
Tekst o czopku – znakomity  Ale ... Czy porażeni żelazną logiką
dziecka rodzice powinni bez mrugnięcia okiem zrezygnować z zabiegu,
nawet jeśli ich/lekarza zdaniem jest wskazany (bo np. podane tą
drogą lekarstwo szybciej zadziała) ?
Fajnie, że mała potrafi artykułować swój punkt widzenia. Tyle, że
rodzicielski zachwyt nad inteligencją dziecka nie powinien
przesłaniać im innych, równie ważnych aspektów sytuacji. Których
dziecko nie widzi, bo nie musi (jest w końcu tylko dzieckiem !), ale
powinni je widzieć rodzice.
Tekst wierszyka istotnie durny, zresztą pewnie mało jest w zerówce
dzieci, do których si€ on w 100% stosuje, i tu wasza córka ma rację.
Ale problem, jak mi się wydaje, tkwi nie w córce, tylko w rodzicach.
Była wyżej mowa o pewnej konwencji, która łączy się z występem na
scenie, wygłaszaniem wierszyków okolicznościowych itp. Mądre dziecko
wcześnie uchwyciło rozbieżność między konwencją a rzeczywistością.
Mądrzy rodzice powinni wytłumaczyć mu sens podporządkowania się
konwencji w pewnych okolicznościach.
Inaczej dziecko, logicznie rzecz biorąc, wkrótce powinno odmówić
śpiewania hymnu państwowego na uroczystościach szkolnych, bo 1)
szabli nie posiada, 2) nie ma zamiaru brać udziału w aktach
przemocy. 
Nie podobał mi się też tekst o innych dzieciach, które “jak chcą, to
niech kłamią”. Z waszą pomoca dziecko utwierdzane jest w
postawie “jedynej mądrej” i “jedynej sprawiedliwej”.
Taka akademia na zakończenie roku jest, jak ktoś tu już wspomniał,
także formą podziękowania pani/paniom z zerówki.
Czy naprawdę, waszym zdaniem, nie należy im się żadne “dziękuję” od
waszego dziecka? Niekoniecznie za nauczenie literek i cyferek, ale
chyba nie tylko do tego sprowadza się rola pani w zerówce.
Czy planując spacer zamiast zakończenia roku i nagrodę dla córki,
wynagradzającą jej nieobecność na uroczystości, pomyślałaś też o
tym, żeby dać dziecku inną okazję do powiedzenia swojej
pani “dziękuję”? (Podkreślam, że chodzi tu właśnie o
SŁOWO “dziękuję”, nie o żadne okolicznościowe prezenty).

Smerfetko, otrząśnij się trochę z zachwytu nad swoim super
inteligentnym dzieckiem, bo ani się obejrzysz, wychowasz sobie
madrą,asertywną i zupełnie pozbawioną inteligencji emocjnonalnej
nastolatkę.

[smerfeta7]

audita czopek i tak dostała, zanim założono jej wenflon. Póżniej
leki przez wenflon.

audita napisała:
> Taka akademia na zakończenie roku jest, jak ktoś tu już wspomniał,
> także formą podziękowania pani/paniom z zerówki.
> Czy naprawdę, waszym zdaniem, nie należy im się żadne “dziękuję” od
>
> waszego dziecka? Niekoniecznie za nauczenie literek i cyferek, ale
> chyba nie tylko do tego sprowadza się rola pani w zerówce.
> Czy planując spacer zamiast zakończenia roku i nagrodę dla córki,
> wynagradzającą jej nieobecność na uroczystości, pomyślałaś też o
> tym, żeby dać dziecku inną okazję do powiedzenia swojej
> pani “dziękuję”? (Podkreślam, że chodzi tu właśnie o
> SŁOWO “dziękuję”, nie o żadne okolicznościowe prezenty).

Kiedy to my rodzice organizujemy z dziecmi podziekowanie dla pani za
cały włożony wklad pracy w nasze dzieci.
Napewno za wiele jesteśmy jej wdzięczni, chocby nawet jak pisała
rycerzowa, za mozliwośc dalszego rozwijania umijętności swobodnego
wypowiadania się a nie tłamszenia dziecka i narzucania jemu swojej
woli.

>
> Smerfetko, otrząśnij się trochę z zachwytu nad swoim super
> inteligentnym dzieckiem, bo ani się obejrzysz, wychowasz sobie
> madrą,asertywną i zupełnie pozbawioną inteligencji emocjnonalnej
> nastolatkę.

A jak myslisz, po co korzystamy z pomocy pedagoga, psychologa i
nauczyciela?
Wychowywanie takiego dziecka, wymaga dużo poswięcenia, trudu,
nerwowych dni, to dopiero wyzwanie.
Stąd korzystamy z porad pedagogów i psychologów, aby nie było tak
jak piszesz.
Jak bym sama sobie ze wszystkim radziła, to nie korzystała bym z rad
fachowców pedgogow, psychologow, oraz wychowawczyni. Nie chcę
popełniać błędów, za które córka by zapłaciła.
A jak myslisz dla czyjego dobra to robie, tylko i wyłącznie dla
dziecka, aby wyrosło na prawego i mądrego czlowieka, aby kierowało
się sercem i rozumem.
Może i popelniam błąd korzystając z rad fachowcow (nauczyciel,
pedagog, psycholog), ale corka tak się rozwija od początku, że
niestety musimy korzystać z porad.
Może dlatego potrafi sobie radzić, mając ogromne wsparcie w
rodzicach. A jak my nie potrafimy w sprawach szczegolnych jej pomóc,
to razem jedziemy do fachowcow z corką i staramy się wspolnie
rozwiązać problem.
Moja córka wie, za co jest wdzieczna swojej pani, w czym jej bardzo
pomogła, i szanuje ją za to, oraz bardzo ceni, nie pozwalając
żadnemu dziecku obrazić pani czy smiać się z niej, ale nie dotyczy
to treści wierszyka, no może nie całego, ale są treści kiedy milczy
i nie mówi nic.
Milczeniem pomija treści, których nie chce powiedzieć.
Dobrze, że wierszyk mówiony jest przez całą grupe, więc jej
milczenie jest niezauważalne.

Co wyrośnie z dziecka?, tego chyba nie wie żaden rodzic, no mogę się
mylić, może wiesz co wyrośnie z twoich dzieci, ale ja nie wiem.
Zawsze będę w niej cenić, to że potrafi twardo trzymać się swojego
zdania, że nie ulega wpływom otoczenia. Może? uniknę przez to wielu
problemów, kiedy będzie w grupie młodzieży, potrafiła wybrać co dla
niej jest lepsze a czego nie toleruje. Mam taką cichą nadzieję.

[verdana]

Czyli głównym zadaniem rodzicow ma byc nauczenie dzieka
konformizmu... Od przedszkola.
Dziecko, ktore uważa, ze karze mu się klamać, nie powinno byc do
tego zmuszane. Nawet w sprawie gupiego wierszyka. I ja rozumiem, ze
szesciolatka tego akurat wierszyka może nie chcieć powiedzieć, bo
nie sadzi, aby coś przedszkolu zawdzięczała. Może się mylic, ale to
nie ma nic do rzeczy.

[audita]

Nie, nie glownym.
Ale powinni jednak nauczyc dziecko, ze jest pewna roznica miedzy
klamstwem a podporzadkowaniem sie konwencjom. I nauczyc dziecko
odrozniania tychze!!!
Idac tokiem Twego myslenie (sprowadzonego ad absurdum), dziecko
mialoby prawo nie powiedziec nielubianej cioci "dzien dobry" (bo
przeciez wcale jej nie zyczy dobrago dnia, nieprawdaz?) ani "do
widzenia" (bo nie bedzie klamac, ze chcialoby ja widziec!).
Uwazna lektura wierszyka (vide mail Rycerzowej pokazuje, ze
uznanie go za totalne klamstwo ponizajace rodzicow to zdecydowana
nadinterpretacja.

A mowiac o "obudzeniu sie" mialam na mysli nie to, ze S7 nie dba o
rozwoj swego dziecka (bo dba, niewatpliwie, chocby chodzac do
psychologa itp) - tylko ze powinna zadbac o SWOJ stosunek do niego.
Mowiac otwartym teksem: moze przydalby sie nie psycholog dzieciecy,
ale rodzinny, albo wrecz taki dla doroslych.

[smerfeta7]

audita napisała:

> Nie, nie glownym.
> Ale powinni jednak nauczyc dziecko, ze jest pewna roznica miedzy
> klamstwem a podporzadkowaniem sie konwencjom. I nauczyc dziecko
> odrozniania tychze!!!
> Idac tokiem Twego myslenie (sprowadzonego ad absurdum), dziecko
> mialoby prawo nie powiedziec nielubianej cioci "dzien dobry" (bo
> przeciez wcale jej nie zyczy dobrago dnia, nieprawdaz?) ani "do
> widzenia" (bo nie bedzie klamac, ze chcialoby ja widziec!).

A wolała byś, aby kłamalo i nieszczerze mówiło ciociu miłego dnia?
To tylko pytanie z przykładem.

> A mowiac o "obudzeniu sie" mialam na mysli nie to, ze S7 nie dba o
> rozwoj swego dziecka (bo dba, niewatpliwie, chocby chodzac do
> psychologa itp) - tylko ze powinna zadbac o SWOJ stosunek do
niego.
> Mowiac otwartym teksem: moze przydalby sie nie psycholog
dzieciecy,
> ale rodzinny, albo wrecz taki dla doroslych.

psycholog corki, prowadzi także terapie rodzinne i jest bieglym,
Sądzisz, że może być tak "nieuważny" i pominął by rodzicow pomagając
dziecku, ktore zna bardzo długo??
Myślę, że bawisz się w psychologa intrnetowego i nie wiele wiesz, na
temat dzieci, a chocby jak z nimi postepować.
Może jako forumowy psycholog, czujesz się lepsza od psychologa
dziecka, i spełniasz się chociaż na forum.
Nie baw się w psychologa forumowego, bo nie o to chodzi, od tego są
fachowcy, którzy nie muszą się spełniać na forum.

Dla mnie dziecko, zawsze będzie mialo prawo do wlasnego zdania,
ktore szanuje, własnych opini i decyzji, za które oczywiście musi
ponieśc konsekwencje.
To są jej decyzje i jej konsekwencje. Oczywiście, że będę ja zawsze
wspierać, nawet wtedy kiedy poniesie konsekwencje.
Z twoich wypowiedzi wynika, że dziecko nie ma żadnych praw, poza
podporządkowaniem się wszystkiemu, co mówi i nakazuje dorosły.
Ja uważam inaczej, stąd pozwalam corce dokonywać wyboru,
szczegolnie, że pani w szkole stwierdziła to samo, czyli poparła
decyzję psychologa, pedagoga i naszą.
Jeżeli byśmy my potrzebowali psychologa, to w jednej wizycie z
dzieckiem miała bym porade.
Skoro psyholog twierdzi, że mamy nadal tak postepować jak do tej
pory, a ty uważasz inaczej, podważając ludzi kompetentnych, to chyba
bardzo nie lubisz dzieci lub sama masz z nimi problemy i nie
korzystasz z żadnych porad. Z tąd twój problem.
Ja już problemu nie mam.
Problem wierszyka się skończył.
Każdy z nas ma prawo do tego

[ib_k]

Przerażają mnie rodzice wychowujący dzieci na sobków
bez śladu empatii i wyczucia na innych ludzi. Potem
będą dorosłymi robiącymi tylko to co DLA NICH jest
wygodne i sprawia IM przyjemność. Bez śladu
zrozumienia dla otaczających ich ludzi.
Obyś Smerfeto nie usłyszała nigdy od córki "Głupoty
gadasz mamo, chyba niedouczona jakaś jesteś, nie
rozumiesz co do ciebie mówię!"
Pozdrawiam i mam nadzieję że już niedługo spojrzysz na
swoją córkę obiektywnie. Dla jej dobra.

Do jakich jeszcze absurdów dojdziesz?

[lila1974]

Czytam i oczom własnym nie wierzę, ale z drugiej strony co ja się
dziwię ... dość często spotykam się z ludźmi, którzy pójdą za
stadem, byle się tylko nie wychylić.

To, że rodzice szanują stanowisko małej nie oznacza, ze wychowują ją
w przeświadczeniu, że jest pępkiem wszechświata. Zapewne nasza
autorka tłumaczyła swej córeczce, jaki kontekst i znaczenie ma to
przedstawienie i nie sądzę, by wmawiała w nią, ze inne dzieci są
głupie, ze nie widzą tego, co ona.

Jeśli tak dalece szanuje zdanie własnego dziecka, to jestem
spokojna, ze szanuje ludzi wogóle.

[smerfeta7]

lila1974 napisała:

> Czytam i oczom własnym nie wierzę, ale z drugiej strony co ja się
> dziwię ... dość często spotykam się z ludźmi, którzy pójdą za
> stadem, byle się tylko nie wychylić.
>
> To, że rodzice szanują stanowisko małej nie oznacza, ze wychowują
ją
> w przeświadczeniu, że jest pępkiem wszechświata. Zapewne nasza
> autorka tłumaczyła swej córeczce, jaki kontekst i znaczenie ma to
> przedstawienie i nie sądzę, by wmawiała w nią, ze inne dzieci są
> głupie, ze nie widzą tego, co ona.

I tak było lila1974 przez cały ponad tydzień.
Choć jej argumenty były zawsze mocne i miała rację.
Jak bym wmawiała dziecku brednie o innych dzieciach, to napewno
córka by nie pomagała innym, przez co czasami nie zdążyła zrobić
swojego zadania w szkole lub zrobiła na szybko, niestarannie, aby
pani pochwaliła inną dziewczynkę czy chłopca.
Nie bawiła by się z dziećmi różnie rodzącymi sobie w grupie.
Fakt, że konkretnie, bezpośrednio wyraża swoje opinie, łącznie do
dzieci np. jak będzie się bił czy popychał, to nie będę się z tobą
bawiła, i wierz mi, że dzieci przepraszały się i bawiły dalej.

> Jeśli tak dalece szanuje zdanie własnego dziecka, to jestem
> spokojna, ze szanuje ludzi wogóle.

Każdy człowiek zasługuje na szacunek i prawo do wlasnego zdania.
Nawet w przedszkolu się uczy dzieci, swoich praw, łącznie z prawem
do własnego zdania, co zresztą zapewniają to dzieciom ustawy,
łącznie z wszelkimi prawami czlowieka.

Nie wszyscy dorośli szanują prawa dzieci, uważając je za wlasność,
którą mogą rządzić, uważając je za małe nie myslące istoty,
narzucając im własny tok myslenia, mimo ogromnej różnicy wieku.
Dziecko czuje i mysli, a przedewszystkim jest czlowiekiem
potrzebującym akceptacji i prawa do wypowiadania się, bez względu na
to, czy się to podoba dorosłym czy nie.
Bardzo się cieszę ze zmian od IX-2009, które będą wprowadzone do
szkół, gdzie szkoła będzie zmuszona do wprowadzania zajęć z dziećmi,
ktore będą uczyć dzieci, prawa do własnego zdania, wypowiadania się
na kazdy temat swobodnie, bez strachu i lęku itd..
Obecnie to dzieci w szkołach, domach boją się wyrazić swoje zdanie,
i powtarzają tylko to co im się powie, uważając to za słusznie, bez
jakiegokolwiek przemyślenia z wlasnej strony, w obawie przed
sankcjami ze strony dorosłych.
No cóż jesteśmy różnymi rodzicami i każdy z nas wychowuje dziecko
inaczej.
Ale cieszę się, że moja córka nie musi się bać wyrażać tego mysli i
czuje, że ma własne zdanie i swobodnie wyraża je, podając
przekonujące argumenty.
A jeśli ma rację i twarde argumenty, to cieszę się, że twardo się
tego trzyma.

[lila1974]

Ja absolutnie rozumiem i doceniam Twoje podejście.
Sama byłam wychowywana przez rodziców, którzy liczyli się z moim
zdaniem, co oczywiście nie oznaczało, że świat rodziców kręcił się
wyłącznie wokół mnie.

Rodzice przede wszystkim sami byli (i są) uczciwymi, dobrymi ludźmi,
więc we mnie również starali się wpoić przyjazne podejście do swiata
i nauke, by myśleć nie tylko o sobie ale dbać również o innych. W
żaden sposób jednak nie wyklucza się taka postawa z prawem dziecka
do własnego zdania.

Miałam pełne prawo wyrażać swoje zdanie, jeśli się na coś nie
zgadzałąm, jeśli stawałam w obliczu niesprawiedliwości bądź faktów
rozmijających się z wyznawanym przez moją rodzinę systemem wartości.
Nikmu w ten sposób nie robilam krzywdy, bo nie wyrażanie swojego
zdania jest zbrodnią lecz sposób w jaki się to robi.

Jeśli Twoja córeczka ma podobnych rodziców do moich, to jestem
spokojna o jej wychowanie a jednocześnie pewna, że wyrośnie z niej
życzliwy ludziom człowiek.

[ib_k]

Kilka kwiatków tego cudownego dziecka.
Gdybym była jego nauczycielką byłabym szczęśliwa że się go pozbywam.


>Jest zadowolona i stwierdziła, że "skoro dzieci nie rozumieją co
mówią, to niech klepią co im każą, ale ona nie musi"
>Pani dzieciom wytłumaczyła, że ten wierszyk jest dla pań,
podziekowaniem za ten rok.Natomiast corka twierdzi, że nie będzie za
to pani dziekować.
>Córka sama opowiada, że dzieci nie potrafią czytać, a jak czytają
to nie rozumieją co czytają i opowiadają bzdury, nie potrafią pisac,
jak pani czyta bajki to nie potrafią opowiedzieć o czym pani
czytała, więc stara się cały czas pomogać innym w zadaniach kiedy
się uczą, czy tłumaczyć jak się pisze.

Mówimy o 7 latkach.

[przeciwcialo]

Dostanie w tzw. tyłek w wyzszych klasach. Wspomnicie moje słowa
chyba że pójdzie do prywtanej szkoły gdzie beda tolerowac jej
zachowanie ze wzgledu na wnoszone czesne.

[audita]

> > Idac tokiem Twego myslenie (sprowadzonego ad absurdum), dziecko
> > mialoby prawo nie powiedziec nielubianej cioci "dzien dobry" (bo
> > przeciez wcale jej nie zyczy dobrago dnia, nieprawdaz?) ani "do
> > widzenia" (bo nie bedzie klamac, ze chcialoby ja widziec!).
>
> A wolała byś, aby kłamalo i nieszczerze mówiło ciociu miłego dnia?
> To tylko pytanie z przykładem.

Ale to NIE JEST klamstwo, tylko wlasnie konwencja, gwarantujaca w
miare bezkonfliktowe wspolzycie w spoleczenstwie.
Chyba wolalabym, zeby moje dziecko tak "klamalo", niz zeby uwazalo,
ze ma prawo do bezwzglednej szczerosci zawsze i wobec kazdego.
W wychowaniu licza sie dla mnie NIE TYLKO takie kategorie, jak
prawda/klamstwo, ale takze dobro/zlo.
Jesli twoja corka powie brzydszej/glupszej od siebie
kolezance "jestes moim zdaniem brzydka i glupia" - to NIE bedzie
klamstwo.
I co, uwazasz, ze nalezy jej uczyc takiej prawdomownosci?

Skadinad, w dalszym ciagu Twego postu widze znowu nadinterpretacje
(tym razem mojego postu), ktora utwierdza mnie w mojej "diagnozie"
forumowego pseudo-psychologa: jestes niepewna siebie
perfekcjonistka, ktorej ponad miare imponuje asertywnosc wlasnego
dziecka
A tak w ogole, to pax, pax

[scher]

smerfeta7 napisała:

> A jak myslisz, po co korzystamy z pomocy pedagoga, psychologa i
> nauczyciela?
> Wychowywanie takiego dziecka, wymaga dużo poswięcenia, trudu,
> nerwowych dni, to dopiero wyzwanie.

Żebyś nie przesadziła z tym wychowywaniem dziecka z książką w ręku i
psychologiem dodającym ci otuchy! Bo uśpisz serce, instynkt i
rozsądek.

[smerfeta7]

scher przecież napisałam, że jak mam poważny problem to korzystam z
porad fachowcow, a nie wychowywania przez nich corki z książką w
ręku.

scher napisał:

> Żebyś nie przesadziła z tym wychowywaniem dziecka z książką w ręku
i
> psychologiem dodającym ci otuchy! Bo uśpisz serce, instynkt i
> rozsądek.

Tego nie da się uspic, jeżeli bardzo kocha i szanuje się swoje
dziecko.

[123redomino]

Oj da się uśpić da.. ślepym dążeniem do rozwoju intelektualnego i
INDYWIDUALNEGO wyłącznie. Robi się wielkie halo wokół recytacji
głupiego wierszyka przez jedną z uczennic, wielki kłopot dla
nauczycielki, która ma przecież jeszcze resztę klasy na głowie a nie
tylko jedną przewrażliwioną "geniuszkę". To świetnie, że dziewuszka
ma swoje zdanie i poglądy i każdy mieć je powinien ale co by się
działo gdyby rodzice każdego dziecka z klasy egzekwowali jego prawo
do własnej wizji zakończenia roku szkolnego ? A może by tak 25
odrębnych przedstawień? Wychowawczyni rzeczywiście inteligentna, być
może nie chce dalej bezsensownej sprawy ciągnąć ale to ona właśnie
pokazała(nauczycielka), że jest najmądrzejsza i nie da się poniżyć 6-
latce, która w swym zadufaniu nie ma zamiaru powiedzieć
symbolicznego chociaż dziękuję. A zadufanie podsycane jest przez
rodziców być może tego nieświadomych. Brawo dla cierpliwej
nauczycielki. I wspólczucia dla rodziców innych dzieci z tej klasy -
one też mają prawo do czasu i uwagi wychowawczyni.

[guderianka]

Droga autorko-choćbyś z największymy detalami opisała sytuację oraz
swoją córkę,żadna z nas nie będzie w stanie napisać ci nic
odpowiadającemu konkretnemu przypadkowi (a więc twojej corce). Każda
z nas patrzy przez pryzmat swoich doświadczeń osobistych (własne
dzieci) zawodowych (choroba Asprengera, psychologia). I żadna nie ma
zapewne racji.
Ty najlepiej znasz swoje dziecko, poznałaś je przez lata, w różnych
sytuacjach. Wiesz co oznacza konkretne spojrzenie, potrafisz zapewne
czytać z mimiki twarzy, rozumiesz swoją córkę lepiej niż inni. I to
jest najważniejsze. Jeśli uważasz,że masz mądre i dojrzałe dziecko,
które ma świadomość dobra i zła, które wie czym jest kłamstwo a czym
konwencja-to nie musisz się marwtić i szukać rad na forum. Zaufaj
sobie i swojej córce

p.s. moja córka odmówiła udziału w jasełkach i nie zgodziła się na
odegranie roli Maryi

123redomino

[lila1974]

Czepiasz się dziecka i matki.
Skad wniosek, że nie chce podziękować?
Jak niby dezintegruje przedstawienie?

Skoro innym dzieciom nie przeszkadza, ze będą recytowały akurat ten
wiersz, to w jaki niby sposób ma przeszkodzić im to, że jedna
dziewczynka tego nie zrobi?
Gdyby więcej dzieci wystąpiło z vetem wobec wiersyzka też nie
widziałąbym problemu - wierszyk należałoby wybrac inny, odpowiedni
do sytuacji - proste.


Rozdmuchujesz problem tam, gdzie go nie ma.

[dorota.konowrocka]

No to wczujmy się empatycznie. Wyobraźmy sobie, że nasz prezes odchodzi i na
pożegnanie pracownicy mają na spotkaniu pożegnalnym, po kolei działami, wygłosić
dla niego kilka słów podziękowania.

"Szanowny Panie prezesie. Bardzo dziękujemy za troskę o wszystkich pracowników
przez ostatnie pięć lat. Dzięki Pana metodom zarządzania wszyscy zawsze czuliśmy
się docenieni, wiedząc jednocześnie, czego się od nas oczekuje. Doceniamy to, że
firma zawsze wynagradzała nas sprawiedliwie i hojnie premiowała dodatkowe
osiągnięcia. Ceniliśmy sobie szacunek dla pracowników i przestrzeganie prawa
pracy. Pana pomysły zawsze były trafione, dzięki czemu firma cały czas jest w
czołówce. Zawsze będziemy Pana pamiętać".

Celowo nie piszę, jak w firmie było naprawdę, niech każdy pomyśli, jak jest w
jego miejscu pracy.

Jakby Wam szło wygłoszenie takiego podziękowania? Takiego konwencjonalnego?

Dorota

[rycerzowa]

> Jakby Wam szło wygłoszenie takiego podziękowania? Takiego konwencjonalnego?

Wiesz, jeśli prezes całkiem odchodzi, to jaki by nie był, wysilać się już nie
warto....

A tak poważnie.
Porównanie pod jednym względem nie jest trafne, bo w tekście rzeczonego
wierszyka nie ma słowa o podziękowaniach, o jakiejkolwiek wdzięczności komukolwiek.
Pod innym względem jest trafne, gdyż jedna i druga sprawa dotyczy organizowania
uroczystości tzw. dziękowaczek.

Dziecko dowiedziało się, że "wierszyk jest formą podziękowania" , i się
buntuje, bo ono nie ma za co dziękować.
(Chociaż de facto ma, ale jej dziecinny rozumek tego nie dostrzega).

Wierszyk nie jest formą podziękowania. Wierszyk to wierszyk.
Formą podziękowania jest udział w uroczystości.
Te uroczystości nazywane są dziękowaczkami, bo często pada na nich słowo
"dziękuję". Ale zasadniczo nie o wyrażenie wdzięczności w nich chodzi, bo niby
za co?
Za wypełnianie obowiązków i to za pieniądze?

Te uroczystości to zamknięcie czegoś, zwieńczenie, pożegnanie.
Są elementem naszej kultury.
Zakończenie roku szkolnego,przedszkolnego,absolutorium na wyższej uczelni (w
Poznaniu bardzo uroczyste, wielkie uczelniane i rodzinne święto),
błogosławieństwo i podziękowanie rodzicom z okazji ślubu, pożegnanie emerytów.

Przecież gdyby ten szef, który odchodzi, zniknął tak bez słowa pewnego dnia, nie
żegnając się z nikim, nie organizując choćby skromnej uroczystości w porze
lunchu, to by okazał brak kultury.
Ale fakt - ktoś, komu szef zaszedł był za skórę, nie ma obowiązku w owym
spotkaniu uczestniczyć.
Taka ewentualność nie zachodzi odnośnie dziewczynki, o której dyskutujemy. Obie
z wychowawczynią lubią się i cenią.

Miedzy lizusostwem, fałszem, kłamstwem i obłudą dla konwenansu a prostactwem i
brakiem ogłady jest bardzo dużo miejsca na normalność.

[123redomino]

Zastanówmy się spokojnie.
Czy aby w tym całym "problemie" nie chodzi o to aby podkreślić
wyjątkowość TEJ WŁAŚNIE GENIALNEJ UCZENNICY, która to jako jedyna z
klasy dostrzega dziecinność wierszyka i KTÓRA PODKREŚLMY TO RAZ
JESZCZE ŻEBY WSZYSCY ZAPAMIĘTALI NAUCZYŁA SIĘ WSZYSTKIEGO W DOMU A
NIE W SZKOLE I NIE MA ZA CO DZIĘKOWAĆ USŁYSZCIE TO WSZYSCY I
PRZECZYTAJCIE !!!
W tej całej sprawie chodzi o wypromowanie gwiazdy - widać to jasno w
postach mamusi, gdyby tak nie było córka porozmawiałaby spokojnie w
domu z rodzicami a podczas uroczystości po prostu nie recytowałaby
nieodpowiadającego jej wierszyka.

[scher]

rycerzowa napisała:

> Miedzy lizusostwem, fałszem, kłamstwem i obłudą dla konwenansu
> a prostactwem i brakiem ogłady jest bardzo dużo miejsca
> na normalność.

Uff! Wróciła rycerzowa, jaką znałem i pamiętałem!

[paszczakowna1]

"Wierszyk" jest ohydny w stopniu nieprawdopodobnym pod wzgledem formy, a ponadto
faktycznie infantylny. Podejrzewam, ze dziecko, byc moze nie zdajac sobie z tego
sprawy, wczuwa to (inteligencja wrazliwosci leksykalnej nie wyklucza), i stad
przede wszystkim ten sprzeciw. Ja w dziecinstwie od czegos takiego dostawalam
(zupelnie doslownie) gesiej skorki.

[green_sofia]

Smerfeta jadą tu po Tobie i Twojej Córeczce jak po łysym koniu a Ty taka
spokojna jesteś. Podziwiam. Mnie by szlag trafił. Powiem Ci że w przedszkolu
byłam podobnym dzieckiem jak Twoja córka- też zdecydowanie nad wyraz
rozwiniętym. Ja wprawdzie jakichś problemów na zakończenie nie miałam (może nie
wpadłam na taki otwarty bunt) ale większą ochotę miałam te panie pogryźć niż im
podziękować. Więc wierzę że dziecko nie ma ochoty na podziękowania. Mnie też
wszystkiego nauczono w domu. W przedszkolu kiedy dostawałam obiad szłam i
prosiłam o nóż mówiąc że samym widelcem jeść nie umiem. Tak samo jak jedzenie
makaronu łyżką napawało mnie obrzydzeniem.

I dodam że nie wyrosłam na odludka, wręcz na duszę towarzystwa a charakter i
nieustępliwość tylko ułatwia mi życie.

[lila1974]

Gdyby mój prezes był świnią (na szczęście nie jest) to żadna siła by
mnie nie zmusiła bym wygłaszała pienia pochwalne na jego cześć

[kol.3]

Czarno widzę przyszłość tego dziecka w polskiej szkole. Taka
samodzielna myślowo. Matury może nie zdać bo się w kluczu dla debili
nie zmieści.

[katrio_na]

A ja mam wrażenie, że Ty porady wcale nie potrzebujesz ani nie
oczekujesz...

Zresztą z wyrwanej z kontekstu jednej scenki nie da się za wiele
powiedzieć. Myślę, że tu trzeba by przeanalizować całe życie
emocjonalne twojego dziecka z dużym naciskiem na życie szkolne w
ostatnim roku.
Wiesz, że dziecko jest inteligentne i mądre to nie znaczy, że
emocjonalnie i społecznie dorosło do swojej roli.

Tak czy siak, Twoja rola to wspieranie dziecka w jego
postanowieniach a nie nakazywanie mu postępowania.

Ja osobiście pozwoliłabym w tej kwesti wybrać dziecku (nie wchodząc
już w dywagację czy robi słusznie czy nie, czy będzie aspołeczne czy
nie, czy rozumie konwecję czy nie).

Myślę, że w tym dniu należy się córce coś specjalnego- zoo, teatr,
wystawa, karuzela, kino..., cały dzień spędzony z Mamą?
Tylko problem pozostaje co ona biedna pocznie jak inne dzieci będą
się przygotowywać do tego przedstawienia?

[123redomino]

Mam propozycję wierszyka dla tej dziewczynki:

Samochwała w kącie stała
I wciąż tak opowiadała:

"Zdolna jestem niesłychanie,
Najpiękniejsze mam ubranie,
Moja buzia tryska zdrowiem,
Jak coś powiem, to już powiem,
Jak odpowiem, to roztropnie,
W szkole mam najlepsze stopnie,
(...)
itd. itd a wszystko stara mądrość Jana Brzechwy.
Co Wy na tą propozycję ?

[smerfeta7]

123redomino czy to miała być porada, czy tylko twoja złośliwośc?.
Jeżeli chodzi ci o dokuczenie, to może wogóle pomim swój udział w
tej dyskusji.
Ale, jeżeli ty się z tym dokuczeniem lepiej poczułaś, to nie ma
sprawy

[123redomino]

W tej sprawie nieważne jak ja się z tym czuję niemniej bardzo się
cieszę, że tak rozsądnie ma się wszystko zakończyć. Dobrze kiedy
rodzic mając na uwadze dobro dziecka podejmuje rozsądne decyzje
niekoniecznie stawiając sprawę na ostrzu noża i słuchając rad
ekspertów, którzy muszą być poprawni politycznie twierdząc, że
dziecko ma rację a nauczycielka niech najlepiej zmieni wierszyk.
Pozdrawiam i życzę wytrwałości w roli dobrego, odpowiedzialnego
rodzica.

[smerfeta7]

katrio_na, córka uczestniczy w przygotowaniach do wystepu.
Zrezygnowała na swoją wlasną prośbę z pojedyńczej roli (prosiła o to
pania w szkole i odmówiła występu w pojedyńczej roli).
Wypowida tylko kwestie wspólnie z dziecmi i milczy, kiedy są
wypowidane slowa, z którymi się nie zgadza.
Nie czuje żadnego dyskomfortu, a wręcz jest zadowolona.
Jej nieobecnośc w żaden sposób nie dezorganizuje wystepów dzieci, a
nawet nie będzie zauważona.
Pani- jej wychowawczyni, powiedziala jej, że nie musi mówić, może
przemilczeć kwestie niezgodne z jej odczuciami.
Zreszta ma bardzo mądrą wychowawczynię, która potrafiła znależć
wyjście z sytuacji, szanując przy tym jej zdanie.
Taki nauczyciel dzisiaj, to unikat, corka bardzo lubi swoją panią,
szanuje ją i jej zdanie, stąd swobodnie wypowida przy niej co mysli
na temat wierszyka i niektórych zawartych w nim słów.
Pani stwierdziła, że rzeczywiście ma wiele racji i nie należy jej
zmuszać. A wręcz należy uszanować jej zdanie i opinię na temat
wierszyka.
Dodam, że to nie wychowawczyni córki ustalała cały scenariusz.
ten scenariusz wykonują 2 grupy dzieci z zerówki.

Dzięki za radę, bo tak wlaśnie postąpiliśmy, jak pisałam wczesniej.
problem się rozwiązał.

A co do porady to potrzebowalam jej, bo było mi żal corki, że nie
zobaczy jak wygląda zakończenie zerówki, stąd prosiłam o rady inne
mamy, mające już doświadczenie odnosnie postępowania w takiej
sytuacji.
Uzyskalam wiele cennych rad, od wielu osób.
Spotkalam sie także z krytyką osob, dla których zdanie dziecka się
wogole nie liczy, a tylko to, że dziecko musi wykonywać wszystko co
rodzic sobie życzy, nie bacząc na to co czuje i mysli o tym dziecko.
Które wolą, aby bezmyślnie wykonywało i mówiło to co nakazują
dorośli, a jego zdanie wogóle się nie liczy, bo jest dzieckiem.
No cóż wszyscy mamy różne poglądy, doświadczenia, i to my
kształtujemy dzieci, szkoła tylko wspomaga ich rozwój, a co z nich
wyrośnie tego nie wie nikt.
Ale zawsze będę dumna ze swojej córki, bez względu na jej powodzenia
czy niepowodzenia w szkole, zawsze będę szanować jej zdanie i
opinie, umozliwiając jej swobodne wypowiadanie się i wyrażanie
swoich uczuć i poglądów.

Obecnie nie ma już żadnego problemu, stąd dziękuję wszystkim za
porady.