13 latek, czy ktoś pomoze w wychowaniu?

[beatawr1]

Witam i zaczynam sie martwic synem. Taki to troche durnowaty wiek,
a ja juz nie bardzo wiem jak nawet rozmawiac. Zaczyna na rozmowe nie
miec czasu, jest zajety itd. A wszyscy nawoluja rozmawiaj ale jak ?
Buntowac sie moze nadszedl juz powoli czas ale...

[verdana]

Hm, co to znaczy "jak rozmawiać"? Rozmowa to przeciez naturalny
element zycia - cos się dzieje, to sie rozmawia. O wydarzeniach
politycznych, obiedzie, idiotycznym wygladzie pewnej pani na
spacerze, głupocie szkoły i programu biologii, globalnym
ociepleniu...

[beatawr1]

Nie taka to prosta sprawa, zawsze jest komp, koledzy i sto innych
rzeczy

[alabama8]

Nad wzajemnymi relacjami trzeba pracować od małego, można rozmawiać
przy obiedzie lub kolacji. Ale zdaję sobie sprawę że 13-sto latek
obiad zjada w 5 minut i leci do kompa, a kolację bierze pod pachę i
ucieka. Zawsze można ewentualnie coś razem robić, gdzieś jechać
(basen, kino, zakupy) i rozmawiać po drodze. Choć 13-sto latek nie
zawsze ma ochotę na zwierzenia co tam w się w szkole działo.
Próbować, próbować. Nie karać, nie winić, nie wyśmiewać. I tak cały
świat mają nastolatki przeciwko sobie.

[verdana]

Ja tez myslę, ze to kwestia tego, co dzialo się przez poprzednie 13
lat...
No, ale nic nie robicie wspolnie? Nie ma wspólnych obiadów, śniadań,
chocby w niedziele, wspólnego ogladania filmów wieczorem, spacerow,
wyjazdów?
Jesli nic nie robicie wspolnie, to czarno widzę możliwość rozmowy.No
i rozmowa powinna byc rozmową , a nie pouczaniem, sledztwem, truciem
czy edukacją. A niestety, rodzice nastolatkow maja do tego
sklonności.

[beatawr1]

Jak w dzisejszych czasach. Obiad niby razem, ale kolacja jak juz
zostalo napisane w reke i w locie. Ale problemy i humory to ma co
chwile i muchy w nosie

[verdana]

Czyli nie tylko jemu nie zalezy, ale najwyraźniej Wam także nie.

[ata-07]

Powiedz mu"chciałabym z tobą porozmawiać pół godziny dzisiaj-możesz
mi poświecić trochę czasu?"No i "kiedy?"Jak nie,to niech Ci poda
datę i czas i powiedz,że "myślisz,że dotrzyma słowa?"Nie daj sobą
pomiatać,jesteś jego mamą i należy Ci się szacunek i
posłuszeństwo.Powiedz to głośno i wyrażnie.

[verdana]

Oto jak NIE nalezy rozmawiać z nastolatkiem - jesli to ma byc
planowe pół godziny, przeznaczone obowiazkowo na rozmowę z mamą w
ramach wyrazania szacunku, to lepiej w ogóle sobie darować. To, co
proponujesz to w ogole nie jest rozmowa, bo o czym rozmawiac na
rozkaz przez pół godziny o scisle wyznaczonej porze? To, o ile wiem,
nazywa się "kazanie".

[babapolska]

>jesli to ma byc
> planowe pół godziny, przeznaczone obowiazkowo na rozmowę z mamą w
> ramach wyrazania szacunku, to lepiej w ogóle sobie darować

He, he, tak właśnie. Ja mam niejako odwrotny problem: czy przyjdzie
czas, kiedy nastolatek przestanie pytlować...Po prostu już wysiadam
czasowo. Ale wystarczy rzucić: no, teraz mam pół godz. na rozmowę;
pogadamy? I następuje cisza niczym makiem zasiał. A o czym chcesz
rozmawiać??? - dziwi się latorośl.

[verdana]

Jak znajdziesz rozwiazanie tego problemu - jak sprawic, by
nastolatek przestał rozmawiać to napisz. Przyda mi się.
Niestety, moje doswiadczenia w tym względzie są fatalne.

[babapolska]

verdana napisała:

> Jak znajdziesz rozwiazanie tego problemu - jak sprawic, by
> nastolatek przestał rozmawiać to napisz. Przyda mi się.
> Niestety, moje doswiadczenia w tym względzie są fatalne.

Ja łudziłam się, że z tego się wyrasta. Niestety, poki co
przeliczyłam się Ostatnio usłyszałam, że jedyną receptą jest, jak
mnie nie ma w pobliżu, wtedy nie kusi...
Aha, przychodzi mi cos do głowy: zarzucać mnóstwem pytań, ględzić,
pouczać i dać odczuć, że nie jest tym wymarzonym, idealnym
dzieckiem.

Ale na pewno też są osobniki z natury milczące, ceniące ustalone
granice i broniące dostępu do siebie.

[verdana]

Ja mam dwie sztuki starsze - 21 i 24. Nie wyrosły.

[scher]

verdana napisała:

> Oto jak NIE nalezy rozmawiać z nastolatkiem - jesli to ma byc
> planowe pół godziny, przeznaczone obowiazkowo na rozmowę z mamą w
> ramach wyrazania szacunku, to lepiej w ogóle sobie darować.

Nie przesadzaj. Nie można też tych nastolatków tak demonizować. W normalnym domu, gdy dziecko od lat wie, że jest kochane i że rodzicom na nim zależy, że się nim interesują, wie też od lat, że w domu kierownictwo sprawują rodzice - i jest to mądre kierownictwo - spokojnie można sobie z nastolatkiem rozmowę zaplanować.

Ja również sobie nie wyobrażam, żeby nastolatek odmówił rozmowy ojcu/matce, bo ważniejszy jest komputer. Ok, na ogół pozwolę dokończyć grę, ale niech się określi jednak, kiedy mi może poświęcić parę chwil.

Dziecko musi wiedzieć, że też chcę mu niekiedy zadać parę głębokich pytań, zainteresować się jego życiem, jego uczuciami, może sprawdzić zeszyty, wypytać o stopnie, ostatnie doświadczenia życiowe, stosunek do bieżących wydarzeń, do przeczytanych książek, obejrzanych filmów, zasłyszanych poglądów itd. itp.

Nie każda taka rozmowa będzie głęboka, nie zawsze dziecko się otworzy (wtedy przesadnie nie nalegam), ale za którymś razem się w końcu zgramy i będzie to czas, który obojgu da nam prawdziwą satysfakcję.

A Ty taką możliwość z góry odrzucasz. Uważam, że rodzic to nie może być ciepłe kluchy, co to nie umie nic zaplanować, niczym zarządzić i podchodzi do dziecka jak pies do jeża. Na nastolatka też trzeba niekiedy wywrzeć delikatny ale stanowczy nacisk.

[verdana]

Z gory odrzucam zaplanowana, głęboka rozmowę, bo to nie jest żadna
rozmowa. Do rozmowy potrzebna jest chęć i zainteresowanie obu osób.
Nire da się tak zgrać, podobnie jak nie da się zaplanowac rozmowy z
mężem na pojutrze od 17.30 do 18. A jesli już się tak planuje, to
rozwód tuz, tuż.
Jesli rozmowe z wlasnym dzieckiem trzeba zaplanować, to znaczy, ze
rodzice kompletnie nie mają pojecia o zyciu dziecka. Sprawdzanie
zeszytów to nie rozmowa. Wypytywanie o stopnie to tez nie rozmowa. O
ostatnich doswiadczeniach dziecko nie powie o konkretnej godzinie,
tylko mimochodem. A o książkach, filmach , wydarzeniach trzeba
rozmawiac na bierzaco, a nie zaplanowac to na konkretna godzine w
srodę.

[scher]

Pozwól, że pozostanę przy swoim zdaniu. Są różne rodzaje rozmów. Życie jest bogate, trzeba łapać okazje do rozmów spontanicznych, ale to nie wyklucza rozmów zaplanowanych. Szczególnie, gdy ktoś jest człowiekiem zajętym. Skoro dziecko mnie kocha, szanuje i ma do mnie zaufanie, czemuż by nie miało ze mną szczerze porozmawiać? Na przekór tylko, bo rozmowa została zaplanowana? To ja dziękuję za taką rodzinę, za taką wspólnotę! Ja wychowuję dzieci w poczuciu współodpowiedzialności za naszą rodzinę, one też muszą mieć swój wkład. I lekko mnie wnerwia ta tendencja do obchodzenia się z nastolatkiem jak z jajkiem.

W małżeństwie też jest miejsce na oba rodzaje rozmów.

pogawędki

[babapolska]

>spokojnie można sobie z nastolatkiem rozmowę zaplanow
> ać.

To zależy, czego ma dotyczyć ta rozmowa. Bo jeśli chodzi o tematy,
typu, kto jutro robi i jakie zakupy, czy tez wyprowadza psa, albo
nawet na co pójdziemy do kina - OK, jak najbardziej, nawet lepiej,
jak jest to czas zaplanowany. Ale jeśli przychodzi do planowania
zwierzeń, czy też poruszania bardziej intymnych tematów, to
niespecjalnie to działa.

[ata-07]

Werdano,tu nie ma żadnego rozkazu i nie jest obowiązkowe,a tym
samym "kazanie",nie zauważyłaś?To po prostu grzeczne zapytanie ze
strony mamy,kiedy będzie mial czas na rozmowę.Oczywiście nic na
siłę.I nie trzeba krzyczeć,aby powiedzieć coś głośno i wyrażnie- o
to mi chodziło,chyba mnie dobrze nie zrozumialaś.Pozdrawiam.

[ata-07]

I to nie jest rozmowa "w ramach wyrażania szacunku"-tego nie
napisałam,nie zmieniaj moich słów.Ale z szacunku do matki powinien
posłuchać,a raczej porozmawiać z nią.

[verdana]

Kochana, a jak maż Cie zapyta, kiedy bedziesz miała czas na rozmowę,
bo on proponuje we wtorek o 17, to się ucieszysz i uznasz, ze w
rodzinie wszytko gra? I do srody o 17 nie bedziesz z nim o niczym
rozmawiała, ot tak sobie, bez planu? Rozmowa to nie jest dzialanie
zaplanowane od-do. Od -do to może byc pouczenie, przesłuchanie,
wypytywanie o postepy w nauce, a nie rodzinna rozmowa...
Doskonale zrozumiałam, tylko jeśli tak ma wygladac "rozmawianie" z
nastolatkiem, to komunikacja w rodzinie wymaga porady specjalisty.

[scher]

verdana napisała:

> Rozmowa to nie jest działanie zaplanowane od-do. Od -do to może
> być pouczenie, przesłuchanie, wypytywanie o postepy w nauce, a nie
> rodzinna rozmowa...

Nie zgadzam się. Doświadczałem udanych rozmów zaplanowanych.
W małżeństwie, ojcostwie, w biznesie... I nie czuję potrzeby korzystać z tego powodu z porad "specjalisty", a moje dzieci, gdy dzieje im się prawdziwa krzywda, szukają obrony i wsparcia właśnie u mnie.

[verdana]

To chyba znaczy, ze prowadzisz tez niezaplanowane rozmowy? Rozmowa,
prowadzona w jakims celu może być ewentualnie zaplanowana (chociaż
większość ludzi tego nie znosi), ale nie zastapi codziennej,
zwyczajnej, niezaplanoanej rozmowy nawet w 1%.

[scher]

verdana napisała:

> nawet w 1%.

Nie wiem, w ilu procentach i czy w ogóle są to rzeczy porównywalne, bo nie prowadziłem badań na ten temat. Wiem jedno: są różne rodzaje rozmów, a w życiu się robi tak, jak wychodzi - skuteczność sprawdzając w praniu.

[verdana]

Nie. Jesli trzeba sie umawiać na rozmowy z wlasnym dzieckiem, a poza
tym rozmow brak, to znaczy , ze nie wyszlo...

planowanie

[babapolska]

>Jesli trzeba sie umawiać na rozmowy z wlasnym dzieckiem, a poza
> tym rozmow brak, to znaczy , ze nie wyszlo...

Coś w tym jest. Emocji nie da się zaplanować i wszystkich sytuacji
w życiu - też nie. Jeśli nie ma spontanicznego kontaktu - nie ma
bliskości, poczucia więzi. Oczywiście trzeba też wziąć poprawkę na
osobowość danego człowieka. No, ale nie wyobrażam sobie sytuacji,
kiedy targają mną emocję, chcę się czymś podzielić dla mnie ważnym,
a mąż mówi, coś w stylu: spokojnie, rozmowę mamy zaplanowaną na
jutro o godz.20, teraz jestem zajęty... Jeśli jest to sytuacja
sporadyczna, nikomu włos z głowy nie spadnie, jeśli staramy się z
tego zrobić codzienność, to po prostu relacje ulegają rozluźnieniu,
nawet jeśli początkowo pozory są inne.

[ata-07]

Nie chodzilo mi o takie planowanie,raczej "o której dziś będziesz
miał trochę czasu?"

[alina66]

Przyłączam się: w trakcie jazdy na basen, jeżdżąc na rowerach,
grając w szachy itd itd.
No i cudowny sposób: zabrać na spływ kajakowy. Jeździliśmy kilka
lat z dzieckiem i rewelacja. Siedząc w jednym kajaku 7 godzin
dziennie nie ma możliwości NIE rozmawiać.
Mój syn był raczej skryty jako dziecko i nastolatek, ale rozmawiał.
A na kajakach dowiadywałam się wszystkiego, czego chcący lub
niechcący przedtem nie powiedział )
Ale to prawda, że rozmawiać trzeba od małego dziecka. W wieku 13 lat
ciężko nawiązać kontakt.

[verdana]

Wycieczki górskie tez sa niezłe. Pod warunkiem, ze idzie się w dół.

[nangaparbat3]

Ja sto lat temu byłam trzynastolatką, ale nawet dzisiaj, jak usłyszę mamine
"chcialabym z tobą porozmawiac" skóra na mnie cierpnie i tylko patrzę, gdzie dac
dyla.
A bez tego jakos z soba rozmawiamy, i nie jest źle.

[bi_scotti]

U mnie to raczej jak u Scher - wychowalo sie 3 dzieci planujac rozne
wazne rozmowy. Wiadomo, na codzien gadamy o wszystkim i o niczym, z
dziecmi i z mezem ale a waznych sprawach np. o wyborze szkoly czy
planach kupna nowego domu, samochodu itp. to na takie rozmowy sie
zawsze umawialismy i umawiamy. Najczesciej osoba najbardziej
zainteresowana planowala lub planuje jakas specjalna kolacje czy
wyjscie na obiad i wtedy sie wazne rzeczy omawia - taki rodzinny,
powaznie traktowny parlament. I zadnemu z moich dzieci by nawet do
glowy nie przyszlo zeby sie od takiej rozmowy migac nawet jesli one
nie zawsze bywaly dla Nich przyjemne. Mnie sie zdaje, ze jeden typ
rozmow, tych codziennych i spontanicznych nie wyklucza ale i nie
zastepuje tych innych - zaplanowanych, dotyczacych spraw
zasadniczych. Zgadzam sie z Scher, ze zycie jest wielorakie i
zakladanie, ze z nastolatkiem to mozna sie porozumiec tylko "przy
okazji" jest odpuszczaniem sobie waznej czesci wychowania jaka jest
przygotowanie dzieci do funkcjonawania w swiecie regul i obowiazkow.
W koncu ktoregos dnia wiekszosc z naszych dzieci znajdzie sie na
jakims zebraniu czy naradzie gdzie bedzie oczekiwane, ze maja sie
wypowiedziec na okreslony temat zupelnie "nie spontanicznie" -
domowe przygotowanie, podobnie jak szkolne prezentacje, to wstep do
takich obowiazkow. I w ogole do dostosowywania sie do roznych
oczekiwan reszty swiata. Moje dzieci byly nudne - nie buntowaly sie
za bardzo, sprzataly po sobie i odrabialy lekcje. Najczesciej
dlatego, ze nie chcialy nam - rodzicom sprawic zawodu lub
przykrosci, nigdy zadne z Nich nie zawiodlo jak do tej pory naszego
zaufania ale i na nas zawsze moga polegac. Podobnie bylo z
rozmowami - "skoro tak Ci (mamo lub tato) na tym zalezy, to Ci to
powiem" )) Ale mysmy tez Im zawsze duzo o sobie mowili i wciaz
mowimy. Bo Im tez zalezalo i zalezy zeby o nas duzo wiedziec. Bo
chyba nas lubia, szceniaki

[verdana]

A ja jakoś nie chcę wychowywać dzieci w duchu, że ich zadaniem jest
nie sprawiać mi przykrosci. A umawiane "zasadnicze rozmowy" jak sama
piszesz były czesto przykre - dla mnie to nie jest rozmowa, to
raczej element wychowania, rodzicielskie kazanie. Owszem, czasem
trzeba, ale jesli to ma zastepowac zwykłe rozmowy - to nie zastąpi.
Podobnie jak zasadnicza rozmowa z mężem o tym, ze nie wywiązuje się
z obowiązków - nie zastąpi codziennych , banalnych rozmów. Jesli to
jest jedyna forma komunikacji, to z małżeństwa nic nie pozostało.
Podobnie "zasadnicze rozmowy" z dziećmi (ktore są zwykle
nieskuteczne) mogą być, o ile są sporadyczne. Jesli to główny sposób
komunikacji - to utraciliśmy już z dzieckiem wszelką więź.,
Jestem też przerażona myślą o wychowaniu dzieci tak, aby nie
potrafiły nic ukryć przed rodzicami.

Ależ potrafisz wywrócić intencję wypowiedzi...

[scher]

zasadniczo zmieniając sens!

[verdana]

Alez nie.
Mamy tu wyjątkowy przyklad dziecka wychowywanego pod
haslem "najwazniejsze w zyciu jest, aby nie robić mamusi przykrosci
wi wstydu". A to haslo głęboko mi nie odpowiada.

[scher]

verdana napisała:

> Mamy tu wyjątkowy przyklad dziecka wychowywanego(...)

Z którego fragmentu tak stanowczo to wywnioskowałaś?

[bi_scotti]

verdana napisała:

> A ja jakoś nie chcę wychowywać dzieci w duchu, że ich zadaniem
jest
> nie sprawiać mi przykrosci. A umawiane "zasadnicze rozmowy" jak
sama
> piszesz były czesto przykre - dla mnie to nie jest rozmowa, to
> raczej element wychowania, rodzicielskie kazanie.

Ale przeciez Ty kompletnie nie masz pojecia dlaczego one bywaly
przykre - nadinterpretujesz, z gory zakladasz, ze wiesz jak sie
rozmowy w moim domu toczyly. Jasnowidz czy co? W zyciu nie prawilam
kazania i nie zamierzam a przykrosc rozmow miedzy ludzmi, czy to
dzicmi i rodzicami, czy malzonkami, czy pracownikami, wcale nie
zawsze musi wynikac z tego, ze jedna strona druga poucza.
Wielokrotnie jest to wynikiem nieznosci spelnienia czyichs
oczekiwan, przykrych wiadomosci, ktorymi trzeba sie podzielic czy
innych tego typu powodow. Strasznie ograniczony punkt widzenia
reprezentujesz!

Owszem, czasem
> trzeba, ale jesli to ma zastepowac zwykłe rozmowy - to nie
zastąpi.
> Podobnie jak zasadnicza rozmowa z mężem o tym, ze nie wywiązuje
się
> z obowiązków - nie zastąpi codziennych , banalnych rozmów. Jesli
to
> jest jedyna forma komunikacji, to z małżeństwa nic nie pozostało.

To sa zwyczajne banaly i oczywistosci - w jakim celu to tu
wstawiasz?

> Podobnie "zasadnicze rozmowy" z dziećmi (ktore są zwykle
> nieskuteczne) mogą być, o ile są sporadyczne.

A Ty jestes naprawde specjalistka o wszystkich sposobow wychowywania
dzieci w roznych domach? Kurcze, opublikuj to gdzies! Zasadnicze
rozmowy w moim domu byly ZAWSZE ( w 100%) skuteczne ale dlaczego i
jak to zrobilismy to jest nasza slodka tajemnica!

Jesli to główny sposób
> komunikacji - to utraciliśmy już z dzieckiem wszelką więź.,
> Jestem też przerażona myślą o wychowaniu dzieci tak, aby nie
> potrafiły nic ukryć przed rodzicami.

A skad to wzielas? Z tego, ze dzieci dzielily i dziela sie z nami
informacjami, o ktore je prosimy? Nie masz pojecia o jakie
informacje chodzi, dlaczego nam - rodzicom zalezalo i zalezy na ich
pozyskaniu ale wyciagasz daleko idace wnioski z tego, co Ci sie
wylacznie wydaje. Podsumowujesz sposoby wychowywania stosowane przez
innych ludzi na podstawie kilku zdan i przyklejasz etykietke bez
zadnej refleksji na temat ograniczonosci medium jakim jest Internet,
na temat skrotowosci wypowiedzi i tego, ze w ogole kazdy z nas
dzieli sie tu swoimi doswiadczeniami w dobrej wierze wymiany mysli a
nie po to zeby kogos drugiego podsumowac, ocenic i napietnowac.
Ty swoje dzieci wychowalas wedlug swoich zasad i rozumiem, ze
osiagnelas zadowalajace Cie efekty - podziel sie swoimi sposobami.
Ja sie dziele swoimi, z ktorych tez jestem zadowolona. Domyslam sie,
ze autorka watku bedzie probowac walsnych wersji zanim znajdzie te
najlepsza w Jej rodzinie. Nie masz, naprawde nie masz monopolu na
to, co dziala a co nie dziala w wychowaniu wszystkich i kazdego
dziecka z osobna. Nikt zreszta nie ma... na szczescie

i dzieci, i dorośli są różni,

[babapolska]

a idealnych metod wychowawczych nie ma, dlatego niech każdy
pozostanie przy swoim zdaniu, pod warunkiem, że ta głęboka więź z
dzieckiem naprawdę istnieje.

>ale a waznych sprawach np. o wyborze szkoly czy
> planach kupna nowego domu, samochodu itp. to na takie rozmowy sie
> zawsze umawialismy i umawiamy

Wg mnie, jest to kolejny, inny etap rozmów z nastolatkami.

>Mnie sie zdaje, ze jeden typ
> rozmow, tych codziennych i spontanicznych nie wyklucza ale i nie
> zastepuje tych innych - zaplanowanych, dotyczacych spraw
> zasadniczych.

Tak, ale aby rozmowa z dzieckiem na tematy zasadnicze nie była
sztywna, oficjalna i niewiele wnosząca musi być zawarta więź na
zasadzie towarzyszenia i po prostu bycia ze sobą. Bo problem chyba
nie jest w tym, że planujemy JAKIEŚ rozmowy, problem zaczyna sie
wtedy gdy brakuje spontanicznych, bliskich pogawędek (a dokładniej
czasem wręcz tylko uwaznego wysłuchania).

Nie da się ZACZYNAĆ nawiązywania głębokich więzi z nastolatkiem od
haseł typu: teraz porozmawiajmy, powiedz jakie masz problemy,
opowiedz jak było na wycieczce, bo mamusi będzie przykro ...

gdyby to wszystko było takie proste ...

[babapolska]

bi_scotti napisała:
> Podobnie bylo z
> rozmowami - "skoro tak Ci (mamo lub tato) na tym zalezy, to Ci to
> powiem" ))

Jeżli dziecko jest spolegliwe z natury, to powie i pewnie uzna to
za normalną kolej rzeczy. Gdy nie zostanie od razu skrytykowane czy
wyśmiane to pewnie nie odczuje stłamszenia.Takie jednostki na ogół
nie sprawiają większych problemów w domu.

Jeśli jest buńczuczne, lubi postawić na swoim, ma własne problemy i
kompleksy, jest skryte to trudno mu będzie w takiej formie
wywnętrzać się. Wczesniej czy poźniej odbierze takie podejście jako
zamach na siebie.

Przypomnę, że początkowy post dotyczył istniejącej już problemowej
sytuacji i chyba do tego należałoby się odnieść.

[verdana]

A dla mie mlody czlowiek, ktory mowi mamie wszystko na czym mamie
zalezy albo klamie (i słusznie, bo mowienie mamie wszystkiego jest
absurdem), albo jest kompletnie od mamy uzalezniony i nie potrafi
miec własnego, prywatnego życia - a nastolatek powinen juz umiec
niektore rzeczy trzymać w tajemnicy.
Z tych ostatnich nastolatkow wyrastaja potem dorosli, ktorzy nawet
swoje małżeńskie problemy musza omowic z mamusią.

[bi_scotti]

A ja mysle, ze wychowujemy sie w gore i w dol - zmieniamy sie
wzajemnie - my dzieci a dzieci nas. I dlatego rozmowa to dzielenie
sie w obie strony a nie przesluchanie. Zakladam, ze o taki kontakt
autorce watku chodzi. Dlatego gdy pisze, ze dzieci mowily nam to, co
chcielismy wiedziec, bo wiedzialy, ze nam na tym zalezy to nie musze
chyba dodawac, ze taki uklad dzialal i dziala w druga strone. My tez
mowimy wiele o sobie i nasze dzieci duzo o nas wiedza, o naszych
uczuciach, przezyciach, doswiadczenia, marzeniach, smutkach, tym co
sie nie udalo, zawiodlo. Nasze dzieci nas zwyczajnie lubia i zawsze
lubily, bo dawalismy i dajemy Im powody zeby nas lubily, bo my
jestesmy sympatyczni ludzie. Tak postrzegamy sami i siebie i tak nas
postrzegaja nasze dzieci dlatego tez zalezy Im na tym zeby miec z
nami dobry kontakt. Obu stronom zalezy w roznym stopniu, bo obie
strony z tego czerpia wiele radosci. A ze czasem trzeba sobie
powiedziec rzeczy niemile, nieprzyjemne to takie jest zycie - duzo
latwiej sie to robi z kims o kim wiadomo, ze niezaleznie od
okolicznosci akceptuje nas bezwarunkowo ze wszytskimi naszymi wadami
i ulomnosciami. A bunczuczne, zakompleksione dziecko z wewnetrznymi
problemami nie rodzi sie z dnia na dzien. To jest problem, ktory
narasta i jesli rodzic dopuszcza do sytuacji, w ktorej staje sie to
wyrazna bariera w komunikacji to jest to wyzwanie dla tego rodzica,
bo swiadczy o jakichs "nieodrobionych lekcjach" z wychowywania juz
wczesniej.

kazania?

[babapolska]

> Ja sto lat temu byłam trzynastolatką, ale nawet dzisiaj, jak
>usłyszę mamine "chcialabym z tobą porozmawiac" skóra na mnie
>cierpnie i tylko patrzę, gdzie dac dyla.
> A bez tego jakos z soba rozmawiamy, i nie jest źle.

No, własnie, coś w tym jest, że dzieci na takie hasła podchodzą ze
schylona głową, że pewnie coś przeskrobały.

Odnosnie planowych rozmów proponuję od razu kawę na ławę: jak
skończysz grać/czytać/wrócisz itp. porozmawiamy na temat wakacji,
wydatków, zajęć dodatkowych, itp. Ale - choć też konieczne - to
raczej nie są rozmowy przez duże R, na których najbardziej nam
zależy.

[verdana]

Dla mnie to nie sa "rozmowy", to raczej narada na temat pewnych
spraw.

[scher]

verdana napisała:

> Dla mnie to nie sa "rozmowy"

Najpierw jednostronnie zawężasz pojęcie rozmowy, a potem używasz tego jako argumentu w dyskusji

[verdana]

Rozmowa jest dwustronna...

[alabama8]

Ja mam wprawdzie 5-cio latka (codziennie rozmawiamy wieczorem w
wyrku, obowiązkowe przytulanki i kupa wspólnie spędzonego czasu) ale
to nie to samo co 13-to latek. Ale na 13-to latka też się znajdzie
sposób. Włazisz mu do pokoju z obranym jabłuszkiem na talerzyku albo
z ciepłym kisielkiem, zwalasz się na jego wyrko, leżysz chwilę,
przeglądasz książki ze szkoły dziwiąc się że mają taaakie trudne
lekcje, chwaląc że ty byś sobie z tym nie poradziła ... tak
zagajasz. Potem możesz zapytać w co gra na kompie i gdzie to można
kupić (bo koleżanka z pracy szuka czegoś dla swojego dziecka) ...
młody powienien się rozkręcić i polecić ci tą czy inną grę. I już
nić porozumienia nawiązana. Ja to ćwiczę czasem na kuzynie, daje się
wciągnąć.

[radiata]

Proponuję Samsona - książeczka dla przestraszonych rodziców. Wiem, wiem Samson
siedzi i nie wiem czy jego książki są w ogóle w sprzedaży, ale ta jest genialna!
Rok po roku zachowanie dziecka. trzynastolatki tak mają i już. Jedne bardziej,
drugiej mniej, ale właśnie tak. Potrzebują izolacji, zamkniętych drzwi i czasu
na uporanie się z własnym dorastaniem. Trzeba dużej cierpliwości i gotowości na
rozmowę zawsze wtedy, gdy młodemu się zachce gadać. Prowokować sytuacje, ale nie
wymuszać. A za rok znów wróci do nas pełen ekspresji 14latek gadający bez
przerwy. No chyba, że tymi umówionymi pogadankami w środy o 17:35 absolutnie go
do siebie zniechęcimy...

[beatawr1]

Dzieki zastosuje sie haha do tych porad i sprobuje cos wskurac
pozdrawiam serdecznie Beata