pomocy dziecko niechce sie uczyc

[Gość: k]

Moje, pomocy dziecko niechce sie uczyc, jest w III kl. szkoly podstawowej.
Co robić? POMOCY.

[mam-darynka]

Tak kompletnie niczego nie chce sie uczyc czy tylko akurat tego, co ma w szkole?
Przeszlam z synem etap, wlasnie w okolicach III-IV klasy kiedy chlonal wiedze o
dinozaurach ale wszystko inne bylo nudne i glupie. No ale o dinozaurach wiedzial
chyba wszystko. Teraz tez nie jest wielkim milosnikiem szkoly ale uwielbia
gotowac wiec przemycamy matematyke, chemie i inne przedmioty w wiedzy kuchennej.
Twoje dziecko tez pewnie CZYMS sie interesuje - sprobuj na tym budowac chociaz
elementarna wiedze z przedmiotow wymaganych w szkole - to wymaga duzo inwencji i
wyobrazni ze strony rodzica ale czasem inaczej sie nie da. Moge sie przyznac, ze
na jakakolwiek literature dziecieca czy fachowa poswiecona dinozaurom i
pre-historii ja juz patrzec nie moge ale dzieki niej moj syn swietnie czyta, ma
przyzwoite stopnie z matematyki i jest bardzo dobry z biologii. Ale to wszystko
dzieki takim troche podchodom, ktore musialam robic zeby Go do szkolnej nauki
zachecic.
Powodzenia,
Masza

[Gość: Jola]

Jestem mamą nastolatka który od kilku lat odnosi dużo sukcesów w szkole , są
przedmioty z których ma szóstki z innych dopuszczające.
Pierwsze lata szkoły podstawowej to był jeden wielki koszmar.Syn nie chciał
sie uczyć, nie uważał na lekcjach , przeszkadzał, do tego jeszcze dysleksja.
We wszystkich badaniach psychologicznych wychodziło ze jest dzieckiem o b.
wysokim potencjale intelektualnym. Byłam załamana, dyby był na pograniczu
normy intelektualnej jakoś bym się z tym pogodziła.
Z naszymi problemami z głosiliśmy sie do psychologa, bralismy udział w terapi
rodzinnej.Pozwoliła ona nam rodzicą, nabrać dystansu do spraw szkolnych .
Za radą psychologa zmieniliśmy dziecku szkołę.Syn nigdy nie pokochał szkoły,
ale z czasem dojrzał, chętniejzaczął się uczyć . Z kilku przedmiotów ma
wiadomości znacznie przekraczający wymogi szkolne.

Myślę że w sytuacji gdy dziecko nie chce sie uczyć warto odwiedzić
doświadczonego psychologa.
Życzę wszystkiego dobrego w Nowym Roku .
Jola

[judytak]

za mało informacji w pytaniu

co to znaczy nie chce się uczyć?
nie chce siadać i odrabiać lekcji?
nie chce ćwicić odejmowania pod kreską?
nie chce chodzić do szkoły?

a przy tym jednak w zasadzie co trzeba, to potrafi?
czy naprawde nic nie umie?

a w innych sprawach/
nienawidzi wszelkich obowiązków?
czy tylko uczyć się nie lubi?

itp.itd.

[Gość: k]

Dziękuje za odpowiedzi, ale ja zapomniałam napisać; że trudno zagonić ją do
odrabiania lekcji, tabliczka mnożenia,ćwiczyć ładne pisanie. Jest zdolna
płynnie czyta, jest uparta, do szkoły chętnie chodzi. Bawiła by się lalkami
cały dzień itp...
Mam nadzieje, że to jej przejdzie.
Pozdrawiam.

[Gość: ruda]

mam podobną córkę w podobnym wieku
moje rady:
1. systematyczność. Odrabianie lekcji zawsze w tym samym czasie, zawsze w tym
samym miejscu, i raczej jak najwcześniej, niż jak najpóźniej
2. wprowadzenie zasady, że jak lekcje gotowe, dopiero może robić, co chce
(nawet bawić się lalkami cały dzień)
2. nie przeciągać odrabiania lekcji. Skończyć jak najszybciej. Uświadomić
dziecko, że jak się przyłoży i szybko skończy, to ma więcej wolnego czasu.
Nawet nastawić zegar i robić "wyścig z czasem".
3. dodatkowo ćwiczyć coś (tabliczkę mnożenia itp.) tylko jeśli są z tym
problemy. Jeśli nie umie tak, jak jest w klasie wymagane. A nie ćwiczyć tylko
dlatego, że pani kazała ćwiczyć, kiedy dziecko już umie.
4. dać sobie spokój z ładnym pisaniem. Przyjdzie samo z upływem czasu. Albo nie
przyjdzie, ale to też nie tragedia. Pismo powinno być czytelne, poprawne, a
pisanie w miarę szybkie.
pozdrawiam
ruda

[Gość: agatka_s]

W 3 klasie podstawówki, pojęcie nauka jest jeszcze takie trochę względne, bo
to wciąż taki misz-masz zabawowo-obowiązkowy. Są rzeczy ciekawe ale i sporo
nudnych i z perspektywy dziecka niewartych poświęcania czasu bzdur.

Faktycznie musisz trochę bardziej sprecyzować, co to znaczy, że nie chce się
uczyć ! to tak nagle go dopadło ? jak było wcześniej ? może przeżył jakieś
szkolne niepowodzenie i mu się odechciało. Hipotez i rozwiązań problemu mogą
być tysiące, jeżeli to nie jest długotrwały i nasilający się problem, to ja z
psychologiem bym poczekała. Różnie bywa, dzieci czasem przechodzą "wzloty i
upadki", nie chcę się wymądrzać ale opisz może trochę szczegółowiej Waszą
sytuację "naukową"

Pozdrawiam

[Gość: u]

[onionka]

Mam nieodparte wrazenie, ze ty takze nie chcialas sie uczyc, wszak nie z
czasownikami piszemy oddzielnie. Moze sie czeepiam.
Tak naprawde nie wiem w czym problem. Jestem matka nastoletniej latorosli.
Wiele przeszlysmy. Nauka to nie jest wyznacznik pozycji spolecznej. Znam
faceta, ktrego wyrzucano z kilku renomowanych ogolniakow, dzis jest jednym z
najbardziej wzietych dziwiekowcow w polskim filmie. Stopnie nie decyduja o
przyszlosci chociaz warto sie o nie strac.

[gran.it]

To oczywista prawda ze wyniki w szkole a szczegolnie w pierwszych latach nie
decyduja o sukcesach w zyciu.
Ale patrzac na problem statystycznie ,wiekszosc osob ktore sa zadowolene ze
swojej pracy i ze swojego statusu spolecznego to osoby wyksztalcone i co moze
wazniejsze - pracowite.
A poniewaz wiekszosc rodzicow nie moze przewidziec jak uloza sie przyszle losy
dziecka, chca je wychowywac w sposob zapewniajacy mu najwieksze szanse na
szczesliwe zycie.

Jest mozliwe ze dziecko wychowywane bez przymusu do nauki i bez stersow
zwiazanych z wymogami stawianymi mu przez rodzicow wyrosnie na madrego i
dobrego malzonka , pracownika , rodzica ale statystycznie szanse sa duzo
mniejsze.

Niestety rodzice nie moga sobie pozwolic na eksperymenty , "ah! najwyzej nie
wyjdzie.Poprawimy bledy przy nastepnym prototypie".
Dlatego gonimy nasze dzieci do nauki , do respektowania regol itp. i
przejmujemy sie kiedy odstaja od tej dobrej , przecietnej drogi do dojrzalosci.

[edlabu]