Białoruś otwarta na polskich turystów

[liberum_veto]

Tak zapraszają, to może niech zniosą wizy dla Polaków, wzorem Ukrainy
www.kresy.pl/wydarzenia?zobacz/bialorus-otwarta-na-polskich-turystow
Białoruskie ministerstwo turystyki jest zainteresowane
organizowaniem szlaków historycznych dla gości z Polski. "Chcemy
Polakom pokazać wszystko to, co związane z historią Rzeczpospolitej
i jej białoruską częścią" - powiedział Polskiemu Radiu wiceminister
Wiktor Jankowienko.
Według białoruskiego wiceministra turyści z Polski na pewno są
zainteresowani odwiedzeniem tych wszystkich miejsc, w których zbiega
się historia obu narodów. Wiktor Jankowienko dodaje, że na
białoruskiej ziemi urodziło się wielu znamienitych Polaków.
"Wszyscy znamy dom Moniuszki w Mińsku, dużo wiemy o Adamie
Mickiewiczu i doskonale zdajemy sobie sprawę, że to przede wszystkim
wielcy Polacy. Ale i współcześni Białorusini uznają ich za swoich" -
mówi Jankowienko.
Białoruski wiceminister powiedział Polskiemu Radiu, że strona
białoruska przygotowuje kilka projektów, które uproszczą zasady
wydawania wiz dla turystów z Polski.

[venus99]

byłoby to miłe.

[tuszkanczik]

To chyba nie miejsce na pitolenie na tematy bialoruskie?
Wnoszę o usuniecie tego watku jako dyletanckiego i nie na temat!

[liberum_veto]

Rozmawiamy tu na różne tematy, jeszcze nie zauważyłeś?

Zamek w Lidzie

[liberum_veto]

Zapraszam w podróż wirtualną, bez wiz. Na początek zamek w Lidzie
pl.wikipedia.org/w/index.php?title=Plik:Lida-Castle3.JPG&filetimestamp=20061120105809
artykuł Grzegorza Rakowskiego na portalu Kresy
www.kresy.pl/kresy-dzisiaj,miejsca?zobacz/zamek-w-lidzie
Zamek zbudował litewski książę Giedymin w roku 1323 na linii
obronnej tworzonej przez zamki Nowogródek-Krewo-Miedniki-Troki.
Zamek po śmierci Giedymina przeszedł w ręce jego syna Olgierda, a
następnie Jagiełły. W 1392 książę Witold przy pomocy Krzyżaków
zdobył zamek. W 1394 zamek był oblegany ponownie przez Krzyżaków,
tym razem jednak bezskutecznie.
W 1406 zamek był oblegany przez księcia smoleńskiego Jerzego
Światosławicza. W 1433 był oblegany przez Świdrygiełłę. W 1422 na
zamku w Lidzie gościł król Władysław Jagiełło z poślubioną w
Nowogródku księżniczką Zofią Holszańską. W 1506 zamek oblegali
Tatarzy krymscy.
W roku 1659 zamek szturmowały wojska moskiewskie. Zamek najbardziej
ucierpiał w roku 1710, gdy spaliły go szwedzkie wojska Karola XII
podczas III wojny północnej. Po 1791 roku, gdy zostało spalone
miasto, rabunkowo zaczęto rozbierać zamek na materiał budowlany.
Podczas powstania w 1794 na zamku doszło do starcia pomiędzy
wojskami Tadeusza Kościuszki i wojskami rosyjskimi. W latach 20. XX
wieku miejscowe polskie władze zaczęły zamek odbudowywać. Obecnie
prace są kontynuowane od 1982 roku. Zrekonstruowano m.in. wieżę i
drewnianą galerię obronną ciągnącą się wzdłuż korony murów ze
strzelnicami. W jednej z wież mieści się muzeum.
pl.wikipedia.org/wiki/Zamek_w_Lidzie

[fanka_online]

Imponujący...no i nasza, własna historia zaklęta w murach.
Z całą pewnością wart uwagi szczęśliwców, którym uda się zbłądzić w tamte strony.

[tuszkanczik]

fanka_online napisała:

> Imponujący...no i nasza, własna historia zaklęta w murach.
> Z całą pewnością wart uwagi szczęśliwców, którym uda się zbłądzić w tamte stron
> y.

To ty Białorusinką jesteś???

[fanka_online]

Nie...jestem Polką o Kresowych korzeniach, więc to również moja historia, tak
jak i Twoja

[tuszkanczik]

fanka_online napisała:

> Nie...jestem Polką o Kresowych korzeniach, więc to również moja historia, tak
jak i Twoja

Kopernik pewnie też była Polką? (-:

Lida. Zamek książąt litewskich

[liberum_veto]

fanka_online napisała:

> Imponujący...no i nasza, własna historia zaklęta w murach.

Jeszcze jedno piękne ujęcie zamku, z lotu ptaka...
www.kresy.pl/architektura,zamki?zobacz/lida-zamek-ksiazat-litewskich
Lida, obwód grodzieński
Miasto zostało założone w 1323 r. przez wielkiego księcia
litewskiego Giedymina. Lida była stolicą księstwa lidzkiego, którym
władał książę Giedymin, a po jego śmierci syn Olgierd i jego synowie
Jagiełło i Witold.
Zamek zbudowany w latach 1323 - 1325 przez wielkiego księcia
litewskiego Giedymina ma kształt czworoboku, zbliżony do kwadratu, z
dwiema narożnymi, czworobocznymi wieżami. Mury z kamieni i cegieł,
wysokie do 15 m, o grubości 1,5 – 2 m sprawiały, że zamek był
potężną twierdzą. Wielokrotnie szturmowany przez Krzyżaków, tylko
raz zdobyty przez nich w 1384 r. W XVII w. zajęty przez Kozaków
Zołotareńki. Spalony przez Szwedów w czasie wojny północnej (1702 i
1710 r.). Poddany renowacji w okresie międzywojennym. Od 1982 r. na
zamku trwają prace archeologiczne i renowacyjne (m.in. odbudowa
wież).

Kościół w Nieświeżu

[liberum_veto]

kolumber.pl/photos/show/golist:58173/page:37
więcej zdjęć z Nieświeża
www.radzima.org/pl/pub/1937_m/
Pojezuicki kościół p.w. Bożego Ciała jest jednym z najcenniejszych
zabytków na Białorusi.
Ufundowany przez ks. Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła "Sierotkę",
został zbudowany w latach 1587-1593 wg projektu włoskiego jezuity
Giovanniego Marii Bernardoniego na wzór rzymskiego kościoła Il Gesu.
Była to pierwsza na ziemiach Rzeczypospolitej budowla w stylu
barokowym. Po zniszczeniach w poł. XVII w. świątynię odbudował arch.
A. Kruger, ostateczny zaś wystrój świątynia otrzymała po przebudowie
w XVIII w. za czasów ks. Michała Kazimierza Radziwiłła "Rybeńki".
Wraz z świątynią Radziwiłł "Sierotka" ufundował też klasztor oraz
kolegium jezuitów wzniesione w latach 1586-1588. W latach 1622-1624
kaznodzieją i spowiednikiem w kościele, a także misjonarzem w
najbliższej okolicy, był późniejszy męczennik i święty - jezuita
Andrzej Bobola. Od 1750 r. jezuici prowadzili w przejętą od
Radziwiłłów słynną nieświeską drukarnię. Po skasowaniu zakonu
jezuitów w 1773 r. kościół stał się parafialnym i był nieprzerwanie
czynny. Obecnie jest to jedna z najcenniejszych budowli sakralnych
na terenie Białorusi.
www.kresy.pl/kresy-dzisiaj,miejsca?zobacz/kosciol-w-nieswiezu

Nieśwież - mauzoleum Radziwiłłów

[liberum_veto]

obiezyswiat.org/index.php?action=show&photo=46771
więcej zdjęć z Nieświeża
obiezyswiat.org/index.php?gallery=2582
www.radzima.org/pl/pub/3040_p/
W piątek, 15 lipca 2005, podczas 29 sesji Komitetu Światowego
Dziedzictwa w Durbanie zdecydowano o wpisaniu na Listę Światowego
Dziedzictwa UNESCO zespołu pałacowego Radziwiłłów w Nieświeżu koło
Mińska na Białorusi.
pl.wikinews.org/wiki/Bia%C5%82oru%C5%9B:_Zesp%C3%B3%C5%82_pa%C5%82acowy_Radziwi%C5%82%C5%82%C3%B3w_na_li%C5%9Bcie_UNESCO
Wczesnobarokowy nieświeski kościół p.w. Bożego Ciała ufundowany
przez księcia Mikołaja Krzysztofa Radziwiłła "Sierotkę" i zbudowany
w latach 1587-1593 jest wielkim mauzoleum rodu Radziwiłłów.
Był to najpotężniejszy ród magnacki dawnej Rzeczpospolitej,
wywodzący się z Litwy i pieczętujący się herbem Trąby. Ród znany
jest od początku XV w., a największą świetność osiągnął w XVI-XVIII
w., kiedy to jego członkowie obejmowali najważniejsze urzędy i
godności w państwie. Od początku XVI w. aż do II wojny światowej
Nieśwież, ze wspaniałym zamkiem, pozostawał główną siedziba rodową
Radziwiłłów.
W nawach nieświeskiego kościoła znajdują się piękne marmurowe
nagrobki fundatora świątyni Mikołaja Krzysztofa "Sierotki" w stroju
pielgrzymim (z końca XVI w.), jego żony Eufemii z Wiśniowieckich,
jego synów - Mikołaja (zm. 1588) i Krzysztofa Mikołaja (zm. 1607)
oraz piękny pomnik ks. Konstancji Radziwiłłówny z pocz. XIX w. Jest
tu także tablica ku czci poety Ludwika Kondratowicza, znanego jako
Władysław Syrokomla (1823-1862), który w Nieświeżu uczęszczał do
szkół dominikańskich, a później pracował jako urzędnik w tutejszym
zarządzie radziwiłłowskich majątków ziemskich. Pod kościołem
znajduje się sklepiona krypta, w której pochowano ponad 100 członków
rodu Radziwiłłów. Są wśród nich najwybitniejsi i najbardziej znani:
m.in. założyciel rezydencji w Nieświeżu i fundator kościoła
marszałek wielki litewski Mikołaj Krzysztof "Sierotka", hetman
wielki litewski i wojewoda wileński Michał Kazimierz "Rybeńko",
najsłynniejszy z Radziwiłłów - warchoł i prawdziwy Sarmata, bohater
licznych anegdot wojewoda wileński Karol Stanisław "Panie Kochanku",
wieloletnia pani na Nieświeżu Maria Dorota de Castellane
Radziwiłłowa i mjr Stanisław Radziwiłł, adiutant Józefa
Piłsudskiego. Wszyscy Radziwiłłowie spoczywają w identycznych
trumnach z brzozowych desek, opieczętowanych plombami z
radziwiłłowskim herbem. Na ścianach krypty znajdują się kamienne
tablice z nazwiskami zmarłych w obramowaniu malowanych kartuszy,
zwieńczonych kołpakami ksiażęcymi.
www.kresy.pl/kresy-dzisiaj,miejsca?zobacz/nieswiez-mauzoleum-radziwillow

[pisz_pan_na_berdyczow]

"To nie sztuka jest dla kruka
Ale sztuka dla ciećwierza
Trafić z Bezdan do Nieświeża"

Ktoś wie skąd ten wierszyk?

[liberum_veto]

Chyba coś przekręciłeś...
www.polityka.pl/historia/227882,1,wybrac-jak-trzeba.read
W październiku 1926 r. w gabinecie Piłsudskiego znaleźli się
przedstawiciele wileńskich konserwatystów Aleksander Meysztowicz i
Karol Niezabytowski. Kilka tygodni później Piłsudski złożył wizytę w
rezydencji Radziwiłłów w Nieświeżu. Pretekstem było udekorowanie
krzyżem Virtuti Militari sarkofagu mjr Stanisława Radziwiłła, który
poległ jako adiutant Piłsudskiego w czasie wyprawy kijowskiej. To
wówczas powstał wierszyk: „To nie sztuka zabić kruka/ani sowę trafić
w głowę/ale sztuka całkiem świeża,/trafić z Bezdan do Nieświeża” –
nawiązujący do socjalistycznej przeszłości Marszałka, który dowodził
akcją napadu na wagon pocztowy na stacji w Bezdanach.

[fanka_online]

Uffff))
Mam nadzieję, że Liberum ma rację, bo już miałam pytać, cóż to takiego ten
CIEĆWIERZ?

[liberum_veto]

fanka_online napisała:

> już miałam pytać, cóż to takiego ten CIEĆWIERZ?

gatunek ptaka, tudzież nazwisko
www.sjp.pl/co/cie%E6wierz
był chyba niedawno nawet taki wiceminister spraw wewnętrznych...

[fanka_online]

Dzięki

[fanka_online]

Już wiem...."zacietrzewić"! Ten ptaszek musi być strasznie agresywny

[pisz_pan_na_berdyczow]

Po literaturnemu cietrzew...po naszemu ciećwirz

[pisz_pan_na_berdyczow]

Nic nie przekręciłem...tak było oryginalnie...

[liberum_veto]

pisz_pan_na_berdyczow napisał:

> Nic nie przekręciłem...tak było oryginalnie...

Wersja rzeczywuście bardzo "oryginalna" i nowatorska, bo gubi
całkowicie cały "wic" tego wierszyka, polegający na grze słów:
świeża - Nieświeża
Ale sztuka całkiem świeża
trafić z Bezdan do Nieświeża.
www.rp.pl/artykul/196122.html
Akcja była końcowym akordem socjalistycznego okresu w życiu
Piłsudskiego i rozpoczęła jego marsz ku legionom. Dla zwolenników
Piłsudskiego Bezdany stały się symbolem jego odwagi i
spełnienia „snu o szpadzie”. Dla przeciwników – dowodem, że
ów „socjalik” (jak wtedy mówiono) jest podejrzaną personą o
bandyckiej przeszłości.
Pamięć o Bezdanach powróciła w 1926 roku, gdy Piłsudski
demonstracyjnie pojednał się z arystokracją na wielkim raucie w
pałacu Radziwiłłów w Nieświeżu. Powstał wtedy złośliwy wierszyk: „To
nie sztuka zabić kruka ani sowę trafić w głowę. Ale sztuka całkiem
świeża trafić z Bezdan do Nieświeża”.

Nieśwież. Pałac Radziwiłłów

[liberum_veto]

www.kresy.pl/architektura,zamki?zobacz/nieswiez-zamek-radziwillow
Początki miasta sięgają końca XII w. W XIV w. był ośrodkiem
ordynacji Radziwiłłów. W XVI w. powstała tu drukarnia kalwińska, w
której wydano m.in. w latach 1570-72 tzw. Biblię nieświeską. Od 1793
r. miasto dostało się pod zabór rosyjski, a w latach 1919-39
należało do Polski. Z innych zabytków należy wymienić: ratusz (1596
r.), hale targowe (XVII w.), klasztory Benedyktynek (1590-96 r.) i
Bernardynów (1598 r.), kolegium i kościół Jezuitów (koniec XVI w.)
wzorowany na kościele Jezusa (II Gesu) w Rzymie. Kościół p.w. Bożego
Ciała z XVI wieku. W kryptach grobowych kościoła pochowanych jest
blisko 100 przedstawicieli rodu Radziwiłłów.
Wybudowany w średniowieczu zamek należał do rodziny Kiszków.
Rezydencją rodu Radziwiłłów stał się w 1533 r., po kupnie przez nich
Nieświeża. W 1582 r. marszałek wielki litewski Mikołaj Krzysztof
Radziwiłł na ruinach dawnych fortyfikacji rozpoczął budowę
renesansowo - barokowego zamku na planie kwadratu. Budowla została
ukończona w 1604 r.
W późniejszych stuleciach zamek był wielokrotnie rozbudowywany. W
1706 r. podczas III wojny północnej, armia króla szwedzkiego Karola
XII zajęła posiadłość i zniszczyła fortyfikacje. Po przystąpieniu w
1769 r. Karola Radziwiłła „Panie Kochanku” do konfederacji barskiej,
w 1770 r. zamek zajęli Rosjanie. Dobra nieświeskie zaczęły popadać w
ruinę. W latach 1881 - 86 posiadłość powróciła w ręce Radziwiłłów,
którzy przeprowadzili gruntowną renowację i utworzyli na powierzchni
ponad 1 km² park krajobrazowy w stylu angielskim.
W 1939 r. rodzina Radziwiłłów została wysiedlona z posiadłości przez
Armię Czerwoną. Zamek był wykorzystywany początkowo jako szpital, a
w czasach sowieckich jako sanatorium.
W 1994 r. zespół zamkowy został uznany za narodowy pomnik historii i
kultury. We wciąż remontowanym zamku powstało muzeum. Od 2005 r.
zespół zamkowo-parkowy w Nieświeżu wpisany jest na listę światowego
dziedzictwa UNESCO.

Baszta w Nieświeżu uratowana

[liberum_veto]

Obronna baszta z XVIII wieku w Zamku Radziwiłłów w Nieświeżu odzyska
swój barokowy wygląd - taką decyzję podjęto na posiedzeniu
Białoruskiej Republikańskiej Rady Metodyczno-Naukowej ds.
Historyczno-Kulturalnej Spuścizny przy Ministerstwie Kultury.
Rada zleciła kierującemu restauracją radziwiłłowskiej siedziby
Siergiejowi Druszcicowi przygotowanie niezbędnej dokumentacji.
Decyzję tą z zadowoleniem przyjął przewodniczący Białoruskiego
Społecznego Towarzystwa Ochrony Zabytków Historii i Kultury Anton
Astapowicz - informuje BiełaPAN.
Rada podzieliła tez pogląd Astapowicza w kwestii wpisania na listę
narodowego dziedzictwa drewnianej synagogi w Lubaniu i miejsce
pochówku roku Jelskich w Puchowiczach.
Jednocześnie nie zgodziła się na rozbiórkę modernistycznej kamienicy
w Mińsku z przełomu XIX i XX w., położonej w Mińsku przy ul.
Socjalistycznej 44 uznając, że stanowi ona pomnik architektury.
polskiekresy.info/index.php?
option=com_content&view=article&id=580:baszta-w-niewieu-
uratowana&catid=126:bialorus&Itemid=513

Mir. Zamek Radziwiłłów

[liberum_veto]

www.kresy.pl/architektura,zamki?zobacz/mir-zamek-radziwillow
Wioska Mir została założona przed 1345 r. Jej historia łączy się
ściśle z zamkiem, wybudowanym w późnym średniowieczu lub wczesnym
renesansie, który był przez wieki celem licznych ataków. Miasto
zyskało sławę także dzięki założonej tu instytucji Mir Jesziwa,
która działała od 1815 do 1939 r., stanowiąc renomowane
międzynarodowe centrum kultury żydowskiej. W Mirze można odnaleźć
wiele miejsc upamiętniających historię Żydów. Po II wojnie światowej
miejscowość została odebrana Polsce i weszła w skład Białoruskiej
SRR.
Jedyny na Białorusi zespół zamkowy figurujący na liście światowego
dziedzictwa kulturowego UNESCO. Wzniesiony na rzucie czworoboku
zbliżonego do kwadratu, z pięcioma masywnymi pięcio- i
siedmiokondygnacyjnymi wieżami jest wyjątkowym połączeniem stylu
gotyckiego, renesansowego i barokowego.
Budowę zamku rozpoczął pod koniec wieku XV w stylu gotyckim starosta
brzeski i kowieński Jerzy Illinicz. Na początku XVI w. były to tylko
mury obwodowe, baszty i nieistniejący dziś budynek jednopiętrowy w
południowo-zachodnim narożniku dziedzińca. Pierwotne ściany miały u
podstawy grubość 3 m i do 13 m wysokości. W połowie XVI w. powstał
parterowy, podpiwniczony budynek wzdłuż murów północnych i
wschodnich. Około 1568 r. mirski zamek przeszedł w ręce książąt
Radziwiłłów, którzy przebudowali go w stylu renesansowym. Istniejący
budynek został podwyższony do trzech kondygnacji i zmienił charakter
z obronnego na pałacowy. Zamurowano strzelnice, przebito okna i
przekształcono średniowieczne korony murów. W pierwszej połowie XVII
wieku zamek otoczono bastionowymi fortyfikacjami ziemnymi. Obszar o
powierzchni 25 ha, otaczający zamek został zaadaptowany na park.
Zamek był niszczony przez Szwedów w 1655 i 1706 r. Odbudowany stał
się rezydencją m.in. wojewody wileńskiego Karola Stanisława
Radziwiłła „Panie Kochanku”, który słynął z wystawnych uczt.
Zamek został znacznie uszkodzony w czasie walk polsko-rosyjskich w
1794 r. W epoce napoleońskiej (1812 r.) został spalony i częściowo
wysadzony w powietrze. Od 1813 r. drogą dziedziczenia dwukrotnie
zmienił właścicieli. W 1895 r. zakupiony został przez książęcą
rodzinę Światopełk-Mirskich. Budowla została ponownie odnowiona i
zamieszkana. Rodzina Świętopełk-Mirskich była właścicielami zespołu
obiektów do 1939 r. Od 1991 r. w zespole zamkowym prowadzone są
prace konserwatorsko-rekonstrukcyjne.

Różana. Pałac Sapiehów (ruiny)

[liberum_veto]

www.radzima.org/pl/pub/1024_p/
Różana (Ружаны to niewielkie miasteczko rejonowe w obwodzie
brzeskim na Białorusi.
Zachowały sie tu imponujące ruiny rezydencji Sapiehów. Została ona
wzniesiona na pocz. XVII w. przez kanclerza Wielkiego Księstwa
Litewskiego Lwa Sapiehę jako rezydencjalny zamek. Po wojnach 2
połowy XVII i początku XVIII w. zamek stał zniszczony i
niezamieszkany. Staraniem kanclerza Aleksandra Sapiehy w latach 1784-
1788 odbudowano go i rozbudowano przemieniając we wspaniałą
rezydencję wg projektu nadwornego architekta Sapiehów - Jana Samuela
Beckera, który nadał jej formę wczesnoklasycystyczną. Jej upadek
rozpoczął się w 1793 r. wraz z przeniesieniem głównej siedziby rodu
do Dereczyna. Po konfiskacie majątku przez władze carskie w 1831 r.
główny korpus pałacu przerobiono na fabrykę włókienniczą, a
pozostała część rezydencji powoli ulegała zniszczeniu. W 1914 r.
pałac został spalony, w 1930 r. zaczęto go częściowo restaurować,
ponownie został zniszczony podczas II wojny światowej w 1944 r. i od
tego czasu rezydencja pozostaje w ruinie. Zachował się korpus główny
pałacu (bez sklepień) z mocno wysuniętym ryzalitem ozdobionym dwiema
parami doryckich kolumn na potężnych cokołach, pilastrami i
trójkątnym frontonem. Od boków głównego korpusu pałacowego odchodzą
dwie półkoliście zagięte galerie z szeregiem arkad ozdobionych
parami kolumn toskańskich. Prawa galeria łączy się z dużą
prostokątną oficyną (bez dachu) mieszczącą niegdyś teatr. Lewa
galeria zachowana jest częściowo, łączyła się ona niegdyś z
niezachowaną, symetrycznie ustawioną drugą oficyną. Na głównej osi
rezydencji znajduje się okazała, wysoka brama wjazdowa z trzema
prześwitami, z których środkowy, najwyższy, służył do przejazdu
zaprzęgów konnych, dwa boczne, niższe i węższe, służyły pieszym.
Brama ozdobiona jest kartuszem herbowym, prostokątnymi płycinami,
gzymsem oraz boniowaniem w dolnej części. Do bramy, po obu stronach
przylegają dwie stosunkowo duże piętrowe kordegardy wzniesione na
planie prostokąta, w dolnej części ozdobione boniowaniem. Niegdyś
łączyły się one galeriami z oficynami tworząc w ten sposób
całkowicie zamknięty zespół budowli. Pomiędzy bramą z kordegardami a
korpusem głównym rozciąga się rozległy trawiasty dziedziniec. Z
boku, pomiędzy korpusem oficyny‑teatru a prawą kordegardą znajduje
się murowana jednoprzejazdowa furta. Cały zespół jest w stanie
trwałej ruiny.
Tekst i zdjęcie:
Grzegorz Rąkowski
www.kresy.pl/kresy-dzisiaj,miejsca?zobacz/ruiny-palacu-sapiehow-w-rozanie

[fanka_online]

Przepiękny. Kolumnada podobna do tej z pałacu w Narolu.
Szkoda, że w przeciwieństwie do Narola, stan nie rokujący nadziei na odzyskanie
świetności.

Szwedzka Góra w Wołkowysku

[liberum_veto]

www.kresy.pl/kresy-dzisiaj,miejsca?zobacz/szwedzka-gora-w-wolkowysku
Wołkowysk (Ваўкавыск to liczące ok. 40 tys. mieszkańców miasto
rejonowe w obwodzie grodzieńskim na Białorusi, położone nad rzeką
Wołkowyją w pobliżu jej ujścia do Rosi.
Miejscowość ma bardzo starą metrykę, bowiem juz w X w. istniał tu
ruski gród. Śladami najdawniejszej przeszłości Wołkowyska jest
zachowany tu zespół trzech grodzisk z X-XI w., który tworzą:
Szwedzka Góra, Zamczyszcze i Murawielnia (Murawielnik).
Grodzisko na wysokim wzniesieniu Szwedzkiej Góry stanowiło główny
gród obronny dawnego Wołkowyska. W XI w. miały tu istnieć świątynie
pogańskie. Gród, początkowo znajdujący się pod panowaniem książąt
ruskich, był kilkakrotnie niszczony przez Jaćwingów i Litwinów, a w
1224 r. spustoszyli go Tatarzy. W XIII w. gród kilkakrotnie
przechodził z rąk książąt wołyńskich do książąt litewskich, wreszcie
w 1258 r. został opanowany przez Mendoga, który wzniósł tu drewniany
zamek. W dniu 11 stycznia 1386 r. na wołkowyskim zamku zatrzymał się
Jagiełło ze swym orszakiem i przyjął posłów polskich, którzy
potwierdzili ustalone w Krewie warunki przyjęcia przez niego tronu
polskiego oraz ochrzczenia całej Litwy i zaprosili go na zjazd w
Lublinie w dniu 2 lutego 1386 r.
W późniejszych latach zamek stracił swe znaczenie i w XV w. przestał
istnieć. W 1656 r. w okolicach dawnego grodu doszło do trzydniowej
bitwy, podczas której wojska Rzeczypospolitej wspomagane przez
Tatarów pokonały Szwedów, którzy na grodzisku usypali szaniec. Odtąd
wzniesienie zaczęto nazywać Szwedzką Górą. Grodzisko na Szwedzkiej
Górze jest najbardziej okazałe, a z jej wierzchowiny rozciąga sie
rozległy widok na Wolkowysk i cała okolicę. Góra Zamczyszcze stanowi
pozostałość dawnego podgrodzia. Zachowały się tu ślady fundamentów
cerkwi z XII w., której budowy z niewiadomych przyczyn nie
skończono. Na grodzisku Murawielnia istniała niegdyś otoczona
błotami osada zamieszkana w X‑XI w.
Grzegorz Rąkowski
netbird.pl/a/575/29288,1
Galeria zdjęć z Wołkowyska
www.volkovysk.clan.su/