Marian Gołębiewski w Wikipedii

[pisz_pan_na_berdyczow]

pl.wikipedia.org/wiki/Marian_Go%C5%82%C4%99biewski_(%C5%BCo%
C5%82nierz_AK_i_WiN)
/.../
W nowej sytuacji stał się zdecydowanym zwolennikiem porozumienia z
Ukraińcami, z którymi niedawno jeszcze podległe mu oddziały toczyły
krwawe walki. Swoją koncepcję przedstawił na odprawie dla dowódców z
Obwodów Hrubieszów, Chełm i Zamość we wrześniu 1944 r. Po odprawie
tej wydano skierowaną do Ukraińców ulotkę wzywającą do zaprzestania
walk i zjednoczenia się przeciw wspólnemu wrogowi. Do rozmów na
wyższym szczeblu doszło dopiero w maju 1945 r. Według świadectwa
uczestniczącego w nich Gołębiewskiego obie strony uznały konieczność
kontynuowania walki o niepodległość swych krajów i zadeklarowały
wzajemne dla swych działań w tej sprawie poparcie. Strona polska
zobowiązywała się do udzielania UPA pomocy w zakresie żywności,
zakwaterowania i opieki medycznej. Strona ukraińska oddawała do
dyspozycji AK swój głęboki wywiad (obejmujący teren od Gruzji, przez
Ukrainę i Białoruś po Czechy) oraz deklarowała w razie potrzeby
włączenie się do działań zbrojnych prowadzonych przez Polaków.
Ponadto biorący udział w spotkaniu przedstawiciele Ukraińskiej
Głównej Rady Wyzwoleńczej (Ukraińska Główna Rada Wyzwoleńcza – UHWR)
wyrazili pragnienie, aby Polski Rząd na Uchodźstwie reprezentował
także interesy ukraińskie. Porozumienie to nie znalazło poparcia we
władzach centralnych Delegatury Sił Zbrojnych – komendant Obszaru
Centralnego DSZ, Jan Mazurkiewicz (ps. "Radosław"), zabronił
prowadzenia dalszych rozmów. Niemniej do wiosny 1947 r. na terenie
Lubelszczyzny i Podlasia zawieszenie broni między UPA a polskim
podziemiem było mniej więcej przestrzegane, dochodziło nawet do
współdziałania (atak UPA i WIN na w Hrubieszów 28 maja 1946 r.)

/.../

[mat120]

pisz_pan_na_berdyczow napisał:
Strona ukraińska oddawała do dyspozycji AK swój głęboki wywiad
(obejmujący teren od Gruzji, przez Ukrainę i Białoruś po Czechy)
oraz deklarowała w razie potrzeby włączenie się do działań zbrojnych
prowadzonych przez Polaków.

Ten cytat najlepiej chyba świadczy o politycznym rozumie
Gełębiewskiego. Poza tym nawiązywanie porozumień z ludźmi, których
cele wobec Polski były znacznie bardziej niebezpieczne niż nawet
sowieckie, świadczy o głupocie.

[gipsyroad]

mat120 napisał:


> Ten cytat najlepiej chyba świadczy o politycznym rozumie
> Gełębiewskiego. Poza tym nawiązywanie porozumień z ludźmi, których
> cele wobec Polski były znacznie bardziej niebezpieczne niż nawet
> sowieckie, świadczy o głupocie.
moze jakies argumenty?

[mat120]

Strona ukraińska oddawała do dyspozycji AK swój głęboki wywiad
(obejmujący teren od Gruzji, przez Ukrainę i Białoruś po Czechy)
oraz deklarowała w razie potrzeby włączenie się do działań zbrojnych
prowadzonych przez Polaków.
moze jakieś argumenty?
Po co nielicznym już wówczas ugrupowaniom poakowskim potrzebny był
banderowski wywiad w Gruzji? Poza tym, Gołębiowski powinien chyba
wiedziec o co bandy UPA "walczyły" w Polsce. Nie wiem co było wtedy
dla nas gorsze; dalsze okrojenie Polski, o co "walczyli" d-UPA-cy
i wspieranie ich, czy też zgoda na dominację sowiecką.
W każdym razie przełożeni Gołębiewskiego dostrzegli głupote
postępowania pana kapitana i zakazali mu kontaktów, każąc wypic
piwo, którego nawarzył.

[pisz_pan_na_berdyczow]

To przełożeni Gołębiewskiego byli krótkowzroczni...Właśnie sowiecka dominacja
była wtedy już nie zagrożeniem ale faktem. Zagrożenie ze strony ukraińskiej było
wtedy mniej groźne, a i to wynikało głównie z BRAKU współpracy, którą właśnie
Gołębiewski nawiązał.

[mat120]

Bedę się upierał. Zawieranie sojuszy z banderowcami, którzy wtedy
a nawet dzisiaj nie ukrywają, że płd.-wsch. tereny dzisiejszej
Polski to Ukraina i o oderwanie tych ziem od Polski walczyli, to
polityczna głupota. Nawet biorąc pod uwagę dramatyzm tamtych
wyborów.

pisz_pan_na_berdyczow napisał:
Zagrożenie ze strony ukraińskiej był o wtedy mniej groźne, a i to
wynikało głównie z BRAKU współpracy, którą właśnie Gołębiewski
nawiązał.

No nie. Przecież bandy ukraińskie nie pojawiły sie w Polsce po to
aby współpracowac z AK i późniejszymi formacjami poakowskimi.
A tym bardziej żeby wspólnie z Polakami walczyc z sowietami. To
przecież oczywiste.

[pisz_pan_na_berdyczow]

mat120 napisał:

> No nie. Przecież bandy ukraińskie nie pojawiły sie w Polsce po to
> aby współpracowac z AK i późniejszymi formacjami poakowskimi.
> A tym bardziej żeby wspólnie z Polakami walczyc z sowietami. To
> przecież oczywiste.

Nie pojawily sie tylko byly tam juz za okupacji niemieckiej. A jesli byly tak
wielkim zagrozeniem dla Polski jak sadzisz (ja uwazam ze faktycznie byly ale
tylko potencjalnym i znacznie, znacznie mniejszym niz komuna) TO LEPIEJ BYLO ICH
MIEC PO SWOJEJ STRONIE.

[mat120]

Gro siekierników spłynęło na tereny tzw. Zakerzonia w końcowym
etapie okupacji niemieckiej, głównie z Wołynia. Stało się to
w marcu, kwietniu 1944r. Miejscowe siły były słabiutkie i dopiero
się organizowały. Same nie byłyby w stanie przeciwstawić się
polskiej partyzantce. Sotnie przybyły tam z określonym celem: usunąć
polską ludność i opanować tereny uważane za ukraińskie. Znane są
przecież zabiegi Chruszczowa u Stalina w tej sprawie jak również
inspirowane prawdopodobnie przez OUN listy ludności ukraińskiej do
Stalina. Zagrożenie było realne a działania OUN czytelne. Biorąc pod
uwagę historię tzw. rozmów z banderowcami, głupotą byłoby oczekiwać,
że nagle zmienili swój cel strategiczny i zapałali miłością do
Polski. Muszę poszukać wypowiedzi przedstawicieli OUN, którzy
uważali, że zjednoczenie sobornych ziem w ramach ZSRR jest w danej
sytuacji znacznie lepszym wyjściem niż pozostawienie ich części w
Polsce. Takie wypowiedzi były. Gołębiewski nie był w stanie myśleć
podobnie i naiwnie wierzył, że można się z nimi dogadać. ZA to
dostał po łapach od przełożonych (piszą o tym m.in. Szota i
Szcześniak w Drodze donikąd). Być może był dobrym żołnierzem -
politykiem miernym.

[pisz_pan_na_berdyczow]

mat120 napisał:


> że nagle zmienili swój cel strategiczny i zapałali miłością do
> Polski. Muszę poszukać wypowiedzi przedstawicieli OUN, którzy
> uważali, że zjednoczenie sobornych ziem w ramach ZSRR jest w danej
> sytuacji znacznie lepszym wyjściem niż pozostawienie ich części w
> Polsce.

To jak sobie to wyobrażasz? UPA walczy wspólnie z WiN przeciwko
komunie...później zmienia front i opanowuje terytorium
tzw "Zakierzonia"...i co? Oddaje ten teren Stalinowi?! Przecież to
absurd! Ale nawet gdyby tak było, to Stalin z pewnością
takiego "daru" by nie przyjął
>Takie wypowiedzi były. Gołębiewski nie był w stanie myśleć
> podobnie i naiwnie wierzył, że można się z nimi dogadać. ZA to
> dostał po łapach od przełożonych (piszą o tym m.in. Szota i
> Szcześniak w Drodze donikąd). Być może był dobrym żołnierzem -
> politykiem miernym.

Moim zdaniem, to właśnie szefowie Gołębiewskiego byli miernymi i
krótkowzrocznymi politykami.

[mat120]

No nie. W tym czasie były jeszcze dwie /wg nich/ możliwości:
1/Sprawa Zakerzonia nie była tak do końca rozstrzygnięta,
interwencje Chruszczowa u Stalina i listy do niego słane przez
ludność ukraińską oraz ich własna działalność mogły przecież
przynieść skutek w postaci włączenia Zakerzonia do CCCP.
Jak zaczęło im się palić koło tyłków to znaleźli taktycznego
sojusznika w postaci kapitana Gołębiewskiego, który zaczął mieć
takie same jak oni problemy. Sojusznika by przetrwać do III wojny.
I to cała tajrmnica tej szumnej tzw. "współpracy".
2/Po drugie siekiernicy cały czas liczyli na III wojnę, po której
Zakerzonie wg nich, niekoniecznie musiało należeć do Polski.

Nie zgodzę się z Tobą, że to szefowie Gołębiewskiego byli mierni
a nie on. Było dokładnie odwrotnie. Oni wiedzieli chyba co się
święci, znali także historię dotychczasowych rozmów z szowinistami
ukraińskimi i nie mieli złudzeń, że paktowanie z diabłem niczego
dobrego nie może przynieść. I mieli rację.

[gipsyroad]

mat120 napisał:

> Nie zgodzę się z Tobą, że to szefowie Gołębiewskiego byli mierni
> a nie on. Było dokładnie odwrotnie. Oni wiedzieli chyba co się
> święci, znali także historię dotychczasowych rozmów z szowinistami
> ukraińskimi i nie mieli złudzeń, że paktowanie z diabłem niczego
> dobrego nie może przynieść. I mieli rację.

Gołębiewski znał na pewno kresowe realia lepiej od nich. I nie tylko
on, bo wszyscy WINowcy na lubelszczyznie zaakceptowali porozumienie
(slyszaleś może, by któryś członków WIN z tamtego rejonu potępił tę
współpracę, choćby w późniejszym czasie?)
Mój kolega miał okazję osobiście rozmawiać z M. Gołębiewskim.
Powiedział mu, że gdy zaczęły się banderowskie mordy na Polakach,
poczuł straszliwą nienawiśc do Ukraińców i początkowo uważał, że
trzeba ukrainskie formacje zbrojne wystrzelać co do nogi a
wszystkich Ukraińców wysiedlić za Zbrucz. Później, gdy na trzeźwo
przemyślał sprawę, stwierdził, że trzeba szukać porozumienia.

[mat120]

Byc może Gołębiewski znał kresowe realia lepiej. Jednak jego
szefowie pokazali, że byli o wiele mniej naiwni od niego. Do
pierwszych kontaktów z inicjatywy AK /Komenda Obszaru Lwów/ doszło
już w 1942r. W maju 1943r. komendat tego obszaru gen. Sawicki
spotkał się z delegatem OUN niejakim "Dnieprem", który wykluczył
celową akcję OUN w zajściach wołyńskich, obarczając tym "Bulbę".
W dniu 10.02.1944r. w notatce Biura Niepodległościowego Delegatury
Rządu na Kraj zapisano :"Wszelkie próby porozumienia z kierowniczymi
siłami ludności ukraińskiej rozbijały się do niedawna o zdecydowaną
niechęc Ukraińców do jakichkolwiek rozmów wiążących. Wszelkie
pertraktacje miały jedynie charakter peryferyjni-informacyjny, nie
dający żadnych rezultatów. Kierownicze koła ukraińskie, z właściwą
sobie krótkowzrocznością polityczną, stwarzały tzw. fakty dokonane,
czego wiadomym znakiem były wypadki wołyńskie z roku ubiegłego".
W okresie sporządzania tej notaki trwały bestialskie mordy na
Podolu /m.in. opisywana już przeze mnie barbarzyńska zbrodnia
w Łanowcach/. To komentarz do tego co się działo przed tą datą
a i później. Do konferencji i podpisania jakiegos tam protokołu
doszło w pierwszej dekadze lutego 10 1944r. Kolejne spotkanie miało
miejsce we Lwowie 8 marca 1944r. Uczestniczył w nich Delegat Rządu
Gnatowski i delegaci OUN. Siekiernicy już wtedy powtarzali, znany
nam dziś doskonale, bzdurny frazes, że "jedynie silna Ukraina
zabezpieczy wielkośc Polski", na co Gnatowski stwierdził, że "nie
wydaje mu się by droga do niepodległości ukraińskiej miała byc
znaczona polską krwią." Ósmego marca "pokojowa" konferencja - a tuż
wkrótce banderowska inwazja na Zakerzonie i masowe mordowanie
zamieszkującej tam polskiej ludności. W ulotce skierowanej przez
Kierownictwo Walki Podziemnej do Ukraińców czytamy m.in. "...Wzywamy
Was do zaprzestania mordów na Polakach". Piszę to po to aby Ci
pokazac, że banderowcy nie wykazywali dobrej woli, rozmawiali a
jednocześnie robili swoje. Jaki był więc sens z nimi w ogóle
rozmawiac? Gołębiewskie nie powinien miec dylematu czy wystrzelac do
nogi ukraińskie formacje zbrojne. On powinien to zrobic a nie gadac
z barbarzyńcami o wywiadzie w Gruzji. W tym względzie powinien brac
przykład z Wołyniaka, który uważał banderowców za gorszą zarazę niż
komuna czy Niemcy. Jest dla mnie rzeczą oczywistą, że bliższe
kontakty między niektórymi poakowskimi, lokalnymi dowódcami a UPA
poczynając od wiosny 1945r. wynikały nie z jakiś tam ideowych
przyczyn ale raczej chwilowej wspólnoty interesów. Godzi się
przypomniec, jak piszą Szota ze Szcześniakiem, że WIN musiało się
liczyc z ze zdaniem społeczeństwa polskiego, które .."szczególnie
ostro potępiało każdego kto próbował współpracowac z największym
wrogiem narodu i państwa polskiego za jakiego uważano banderowców
i ounowców."

[pisz_pan_na_berdyczow]

mat120 napisał:

> komuna czy Niemcy. Jest dla mnie rzeczą oczywistą, że bliższe
> kontakty między niektórymi poakowskimi, lokalnymi dowódcami a UPA
> poczynając od wiosny 1945r. wynikały nie z jakiś tam ideowych
> przyczyn ale raczej chwilowej wspólnoty interesów.

Ale Gołębiewski pokazał, że współpraca była możliwa. I dlatego o
współpracy WIN i UPA niechętnie mówią zarówno piewcy OUN-B jak i
piewcy Akcji Wisła.
> Godzi się
> przypomniec, jak piszą Szota ze Szcześniakiem, że WIN musiało się
> liczyc z ze zdaniem społeczeństwa polskiego, które .."szczególnie
> ostro potępiało każdego kto próbował współpracowac z największym
> wrogiem narodu i państwa polskiego za jakiego uważano banderowców
> i ounowców."

Dlatego generalnie chodziło o znalezienie modus vivendi...do
aktywnej współpracy doszło jedynie w powiecie hrubieszowskim, gdzie
społeczeństwo było mądrzejsze...no to oczywiście mój subiektywny
punkt widzenia, bo stamtąd pochodzi moja rodzina