Piłsudski - polski Che Guevara

[liberum_veto]

Podczas pierwszej wojny światowej w kilku krajach tworzyło się
polskie wojsko. Jedną z takich inicjatyw było tworzenie się polskiej
armii w Rosji czemu Józef Piłsudski (właściwie na jego polecenie
jego towarzysze) bardzo przeszkadzał. Była to olbrzymia strata dla
Polski, w tym też czasie w Rosji Czesi stworzyli 80.000 armie która
zapewniła Czechom sprawne odzyskanie niepodległości. Na szczęście
Piłsudski nie zniszczył armii Hallera która z zachodu przybyła do
Polski w sile 75.000 i wyposażona w ogromne ilości uzbrojenia.
Gdy w 1918 roku Czesi zaproponowali Polsce sprzedaż broni czeskiej
na raty i budowę czeskich fabryk broni w Polsce, to Józef Piłsudski
odmówił. Powodem jego odmowy był wyznawany przez niego lewicowy
zabobon zakładający że Polska nie potrzebuje armii tylko jednostek
milicyjnych. Przez kolejne prawie 20 lat Piłsudski przeciwstawiał
się współpracy militarnej z Czechami. Owocem przekonań Piłsudskiego
było to ze w obliczu sowieckiego ataku i wojny 1920 roku Polska nie
miała wojska, armia była rozbrojona, brakło nawet butów. O
niepodległość Polski usieli walczyć studenci i harcerze.
Po pierwszej wojnie światowej, w 1918 roku, kiedy trwały walki o
ustalenie granic odrodzonego państwa, Piłsudski demobilizował
oddziały polskie wracające do kraju (robił tak bo oddziały te były
lojalne wobec Polski a nie wobec lewicy którą reprezentował
Piłsudski). W 1920 dzięki demobilizacji dokonanej prze Piłsudskiego
nie było komu bronić Polski przed sowiecką agresją.
W 1920 roku Piłsudski sam siebie mianował marszałkiem, jego polityka
omal nie doprowadziła do klęski. W 1920 roku alianci nie chcieli
pomagać Polakom bo Piłsudski w 1918 odmówił pomocy rosyjskim
antykomunistom i umożliwił przejęcie władzy przez bolszewików. Jest
jednak coś za co Polacy powinni być wdzięczni Piłsudskiemu, 12
sierpnia złożył on dymisję i uciekł (był to przejaw kłopotów
Piłsudskiego ze zdrowiem psychicznym, Józef nie radził sobie ze
stresem) z linii frontu do leżącego 300 kilometrów Bobowa gdzie
przebywała jego druga „żona”.
Dzięki temu dowództwo przejął w Bitwie Warszawskiej Rozwadowski
(mający doświadczenie z armii austriackiej, absolwent Szkoły Sztabu
Generalnego, doświadczony dowódca dywizji piechoty, marszałek
polowy, po zamachu majowym więziony i torturowany co doprowadziło do
jego śmierci). Podobnie jak Piłsudski poza frontem dekowali się inni
piłsudczycy.
Ignorancja i brak wykształcenia wojskowego Piłsudskiego zaowocowały
klęską 1939. Po zamachu majowym Piłsudski zniszczył polską armię,
wyrzucił z niej wyszkolonych dowódców a ich stanowiska oddał swoim
kumplom ignorantom (część dowódców zamordował bądź torturami
doprowadził do śmierci). Wojsko było potrzebne Piłsudskiemu by przed
nim defilować.
www.prawica.net/node/9120

[pisz_pan_na_berdyczow]

liberum_veto napisał:

>
> W 1920 roku Piłsudski sam siebie mianował marszałkiem, jego >polityka
> omal nie doprowadziła do klęski.

A to że uchronił Polskę i Europę przed bolszewickim najazdem to oczywiście
czysty przypadek...

> Ignorancja i brak wykształcenia wojskowego Piłsudskiego zaowocowały
> klęską 1939.

Taaaak...nieboszczyka najlepiej obwinić za klęskę
Atakowanie Piłsudskiego jest teraz w modzie. Nie dziwi to mnie. Współcześni
nieudacznicy nie lubią faceta z jajami, który coś osiągnął...

[vivc]

pisz_pan_na_berdyczow napisał:

> Taaaak...nieboszczyka najlepiej obwinić za klęskę
> Atakowanie Piłsudskiego jest teraz w modzie. Nie dziwi to mnie. >Współcześni
> nieudacznicy nie lubią faceta z jajami, który coś osiągną

Wydaje mi się że w tym akurat przypadku prawda leży pośrodku.

Piłsudski z jednej strony faktycznie był względami wielką postacią, lecz
niestety były też poważne ciemne strony - mną np. wstrząsnęły takie rzeczy jak
zaginięcie (przypuszczalnie mord polityczny) Zagórskiego i dziwna choroba
(przypuszczalnie także mord polityczny) Rozwadowskiego.

pl.wikipedia.org/wiki/Tadeusz_Rozwadowski
" Rozwadowski obwiniał się o los Zagórskiego, jego zdaniem powodem zgładzenia
towarzysza niedoli, było to, iż przy zwalnianiu wyjawił, że Zagórski pisze
pamiętniki, w których to demaskuje agenturalną działalność Józefa Piłsudskiego z
czasów I wojny światowej.
(...)
Rozwadowski coraz częściej przebywał w Jastrzębiej Górze, gdzie próbował się
leczyć, z nasilających się bólów brzucha, połączonych z krwawieniem i silnymi
torsjami. Lekarze byli bezradni.
(...)
Zakaz przeprowadzenia sekcji zwłok, nie pozwolił ustalić przyczyny zgonu na
100%. Sam generał twierdził, że gdy eskortowano go z Wilna, podano mu dziwnie
smakujący posiłek. Podejrzewano, że w kanapkach znajdowało się włosie końskie,
powodujące owrzodzenie jelit, lub zmielone szkło."

<- jak dla mnie, jest tutaj zbyt dużo "dziwnych okoliczności" - jeden przeciwnik
Piłsudskiego "znika", drugi umiera na nieznaną chorobę - i dziwnym trafem,
dochodzi do tego zakaz przeprowadzenia sekcji zwłok - sorry, ale to wszystko
brzmi tak jakby miało to miejsce w ZSRR i jakby chodziło o przeciwników Stalina.


Co do klęski w 1939 r, to w sensie militarnym nie wiem na ile można obarczać
winą Piłsudskiego - w pewnym stopniu zapewne tak, ale musimy pamiętać że Niemcy
były wtedy wielką potęgą i że polskie siły zbrojne nie były tak przestarzałe jak
czasami głoszą obiegowe opinie.

Czy można realistycznie obwiniać Piłsudskiego o to że Polska upadła, tak samo
jak w następnym roku upadła Francja - państwo będące tradycyjnie wielkim
mocarstwem i w dodatku państwo już w pewnym stopniu "ostrzeżone" przez los
Polski? Moim zdaniem nie można.

To samo tyczy się polityki zagranicznej - łatwo jest oceniać negatywnie błędne
decyzje z przeszłości, znając już ich następstwa - co nie zmienia faktu że z
punktu widzenia stanu wiedzy ludzi którzy je podejmowali, w chwili kiedy je
podejmowali, te decyzje były całkiem rozsądne.

Polska była związana sojuszem z Anglią i Francją - tradycyjnymi potęgami które
wygrały I Wojnę Światową i z ówczesnej perspektywy ta sytuacja musiała się
wydawać sytuacją dość komfortową.

Odniosę się tutaj do jeszcze jednej kwestii:

"Gdy w 1918 roku Czesi zaproponowali Polsce sprzedaż broni czeskiej
na raty i budowę czeskich fabryk broni w Polsce, to Józef Piłsudski
odmówił."

Chciałbym przypomnieć że:

1)to właśnie Czesi dokonali na nas inwazji w okolicach 1920 roku,

2)AFAIK, Czesi nie chcieli przepuścić transportów z bronią dla Polski z Zachodu
podczas wojny w 1920 roku.

"Owocem przekonań Piłsudskiego
było to ze w obliczu sowieckiego ataku i wojny 1920 roku Polska nie
miała wojska, armia była rozbrojona, brakło nawet butów"

- a skąd niby miała mieć wojsko, tuż po odzyskaniu niepodległości?

"W 1920 roku alianci nie chcieli
pomagać Polakom bo Piłsudski w 1918 odmówił pomocy rosyjskim
antykomunistom i umożliwił przejęcie władzy przez bolszewików." -

szkoda że autor nie wspomniał o tym że "rosyjscy antykomuniści", czy de facto:
monarchiści nie chcieli zrzec się praw Rosji do Polski, czyli ze walczyli tak
naprawdę o restytucję Imperium Rosyjskiego w granicach sprzed I WŚ, wraz z np.
Wilnem i Warszawą.

Podsumowując: Piłsudski robił dobre rzeczy, robił tez okropne rzeczy, natomiast
autor artykułu z prawica.net jest albo ignorantem, albo stara się manipulować
czytelnikiem.


V.

legenda Piłsudskiego czyli cud mniemany

[liberum_veto]

Oczywiście, że dokonania mężow stanu ocenia przede wszystkim
historia. Nie jest więc rzeczą błędną krytyka katastrofalnej dla
Polski polityki wewnętrznej i zagranicznej Piłsudskiego, która
doprowadziła do tragicznego finału we wrześniu 1939 roku. Egzotyczne
sojusze z Francją i Anglią nie zapewniły nam bezpieczeństwa. W
obliczu starcia ze śmiertelnym wrogiem Polska okazała się bezbronna
i osamotniona. Podajesz przykład Francji, która też poniosła klęskę
w wojnie z Niemcami. To prawda, ale ówczesnych przywódców nikt chyba
teraz we Francji nie uważa za bohaterów narodowych. A u nas
nieudacznika Piłsudskiego i jego świtę podziwia się i hołubi ponad
wszelką miarę. Zasługi Piłsudskiego dla niepodległości Polski są
mocno wyolbrzymiane. Bez Piłsudskiego Polska też byłaby po I wojnie
światowej państwem niepodległym. Wdając się zaś w awanturniczą i
zaborczą wojnę z Sowietami, Piłsudski omal nie doprowadził do
szybkiego upadku II Rzeczypospolitej już w 1920 roku, kiedy ocalił
nas "cud nad Wisłą", a raczej chyba generał Rozwadowski. Bo
towarzysz "marszałek" Piłsudski, jak się okazuje, dekował się wtedy
w bardzo bezpiecznej odległości od frontu...

**************
Stanisław Michalkiewicz o micie Piłsudskiego (8.11.2007 r.):
Wracając do 11 listopada, to warto przypomnieć, że akurat tego dnia
w 1918 roku nic szczególnego się nie stało. Tego dnia bowiem Rada
Regencyjna, która istniała od września 1917 roku, przekazała
Józefowi Piłsudskiemu dowództwo nad wojskiem.
Mogła to zrobić po pierwsze dlatego, że wcześniej wojsko to
zorganizowała, po drugie dlatego, że 7 października 1918 roku
ogłosiła niepodległość Polski i wreszcie dlatego, że 12 października
1918 roku pozbawiła generała–gubernatora Beselera naczelnego
dowództwa nad Polska Siłą Zbrojną. Dopiero 14 listopada 1918 roku
rozwiązała się, a na podstawie jej dekretu całą władzę w Królestwie
Polskim przejął Józef Piłsudski, który w dniu 22 listopada przyjął
tytuł Naczelnika Państwa.
Co to znaczy, że Rada Regencyjna przekazała Józefowi
Piłsudskiemu „władzę”? Co konkretnie mu przekazała? Ano – gotowy
aparat państwowy, który wcześniej skonstruowała. Aparat, który
zbierał podatki, wydawał zarządzenia, rozstrzygał spory, aprowizował
wojsko – i tak dalej. Tak się jednak złożyło, że o tych zasługach
Rady Regencyjnej mało kto dziś pamięta. Wszyscy za to pamiętają o
Józefie Piłsudskim – że przyjechał do Warszawy i Polska odzyskała
niepodległość.
W rezultacie wielu ludzi naprawdę myśli, że wszystko zaczęło się 11
listopada, bo Józef Piłsudski uczynił cud. Stąd też powszechna wiara
w cuda, jaka ujawniła się choćby przy ostatnich wyborach. Może i
dobrze to świadczy o sile wiary, ale już znacznie gorzej – o
poczuciu rzeczywistości, a zwłaszcza – o elemencie siły w polityce.
Poza tym historia ze świętem 11 listopada poucza nas, jak ważna jest
propaganda. Może ona wytworzyć tak zwaną legendę, czyli kompletnie
fałszywy obraz rzeczywistości. Kiedy jednak wszyscy, albo
przynajmniej większość, w legendę uwierzą, staje się ona wersją
oficjalną, w którą nikomu nie wolno wątpić, ani tym bardziej
podważać, bez wywołania zgorszenia. Dlatego kandydaci na mężów stanu
nie tyle dbają o interes własnego narodu i państwa, co o propagandę,
która zawczasu przygotuje im odpowiednią legendę.

[mat120]

liberum_veto napisał:

W 1920 roku Piłsudski sam siebie mianował marszałkiem, jego
>polityka omal nie doprowadziła do klęski.

Rok 1920 powinien byc przestrogą dla "zakładników" Giedroycia.

Towarzysz Piłsudski

[liberum_veto]

> W 1920 roku alianci nie chcieli pomagać Polakom bo Piłsudski
> w 1918 odmówił pomocy rosyjskim antykomunistom i umożliwił
> przejęcie władzy przez bolszewików.

Jak miał nie pomóc swoim lewackim towarzyszom ideowym?
prawica.net/node/9119
Józef Piłsudski usiłował studiować medycynę. Zamiast się uczyć
prowadził działalność terrorystyczną. Za którą został zesłany, przez
władze carskie na Sybir. Świadectwo pobytu jakie daje w „Bunt
więzienny w Irkucku” zaskakuje obeznanych z realiami XX wieku,
łagodnością warunków wywózki.
Po zesłaniu działał dalej, pod pseudonimem towarzysz Wiktor, we
władzach terrorystycznego lewackiego ugrupowania PPS, gdzie zajmował
się wydawaniem czerwonej propagandy. Celem działalności towarzysza
Piłsudskiego była socjalistyczna Polska.
Jednym z bohaterskich czynów Józefa P., wielkiego miłośnika
Napoleona, była brawurowa ucieczka ze szpitala psychiatrycznego
dokonana w nocy z 14 na 15 maja 1901 roku. By uniknąć dekonspiracji
Józef P. działał dalej pod pseudonimem towarzysz Mieczysław.
W 1904 targany chęcią terroru i mordu, próbował jak Che Guevara
rozniecić rewolucję. W 1905 Józef P. zostaje szefem organizacji
bojowej PPS. W 1906 towarzysze, jak sami siebie tytułowali, z OBPPS
zostają za terroryzm wykluczeni z PPS, co było powodem przyjęcia
przez nich miana PPS Frakcja Rewolucyjna. Nowa nazwa całkowicie
wyrażała tożsamość Józefa P. i jego towarzyszy.
28 września 1908 PPS FR wsławia się w tym okresie napadem rabunkowym
w Bezanach, gdzie łupem towarzyszy staje się 200 tyś rubli. Józef P.
wraz z towarzyszami zakładał wiele organizacji zbrojnych, by wbrew
woli społeczeństwa, siłą przejąć władzę. Jak sam przyznaje w „Obrona
Lwowa” w Magdeburgu nie widział się w roli polityka, ale ktoś już o
nim myślał. Polska ma nieszczęście do niewykształconych figurantów z
charyzmą.
Towarzysz Piłsudski dawał wyraz swoim lewackim zabobonom w wydanej w
1895 roku „Rosji” (s.3 Wybór Pism Piłsudskiego, Wrocław 1994) pisząc
że niepodległość Polski najlepiej zabezpiecza i ułatwia ostateczne
zwycięstwo proletariatu czyli „zaprowadzenie ustroju
socjalistycznego” (s.29) „Niepodległość jest znamiennym warunkiem
zwycięstwa socjalizmu w Polsce”. Niepodległość Polski dla
Piłsudskiego była tylko środkiem realizacji celu jakim była
dyktatura socjalistyczna.
W tej samej pracy Piłsudski deklaruje się wraz z PPS jako odłam
międzynarodowego ruchu robotniczego którego najwybitniejszymi
przedstawicielami byli, co deklaruje Piłsudski, Marks, Engels,
Liebknecht, Bebel, Gvesde. Piłsudski deklaruje też że socjalistą
został w wieku 17 lat na fali mody.
Pożywką była fascynacja, jaką Piłsudski darzył rzeźnika rewolucji
francuskiej i pogromcę katolicyzmu Napoleona. Piłsudski pisał
(s.20) „byłem rozkochany w Napoleonie i wszystko, co się tego mego
bohatera tyczyło, przejmowało mnie wzruszeniem i rozpalało
wyobraźnię”.
Tak jak każdy lewak tak i Piłsudski czcił terror rewolucji
francuskiej. Piłsudski pisał (s.22) „Byłem zachwycony zapałem i
zajadłością rewolucji oraz udziałem mas ludowych”. Pewnie gdyby mógł
to za życia, z Polski zrobiłby drugą Wandę, co mu się udało, kilka
lat po śmierci, w 1939 roku. Piłsudski deklaruje, że krytykując
ustrój społeczny, zamiast studiować, (s.27) „bezwiednie zaczął(...)
ulegać wpływowi logicznie zbudowanej koncepcji Marksa”. Na zesłaniu
Piłsudski jak sam pisze ponownie przeczytał Marksa (s.28) co
go „ugruntowało (...) w socjalizmie”.
Jak każdy szanujący się socjalista Piłsudski miał służącą. I jak
każdy socjalista uważał proletariat za głupiutki. Proletariat
zawinił Piłsudskiemu tym że nie podzielał jego socjalistycznych
zabobonów. Piłsudski pisał w „Naprzód” że (s.41) „nasza służąca
Władzia (...) cicha, spokojna dziewczyna, zahukana i nieśmiała (...)
miała złe strony - umiała czytać”.
W niezwykle barwnej publicystyce Piłsudskiego widać że Piłsudski
czuł odrazę do Polaków. Polacy rozczarowali go tym że nie pasowali
do wizji Piłsudskiego.
(Jan Bodakowski)

luteranin Piłsudski

[liberum_veto]

Nie dość, że lewak, terrorysta, wyznawca idei Marksa, pacjent
psychiatryka, dyktator, to jeszcze heretyk i mason...
prawica.net/node/9118
Józef Piłsudski wyrzekł się wiary katolickiej i został członkiem
kościoła ewangelicko augsburskiego 24 maja 1899 roku, był już wtedy
dojrzałym mężczyzną mającym 31 lat. Wyrzeczenie się katolicyzmu
poprzedzone zostało długim okresem przygotowania katechetycznego.
Po wyrzeczeniu się katolicyzmu Piłsudski 15 lipca 1899 pojął za żonę
rozwódkę Marie Juszkiewicz z domu Koplewską. Ślub został zawarty w
kościele ewangelicko augsburskim.
W 1917 roku kochanką Piłsudskiego została jego towarzyszka partyjna
Aleksandra Szczerbińska. Z kochanką Pilsudski miał dwie nieślubne
córki. Dzięki śmierci żony (17 sierpnia 1921) Pilsudski zawarł 25
października 1921 ślub w kościele katolickim (Aleksandra należała do
kościoła katolickiego).
Według kapelana 1 brygady legionów księdza Ciepichałły Piłsudski
miał w tajemnicy powrócić do kościoła katolickiego. Akt ten nawet
gdyby miał miejsce, nie był by ważny, kościół wymaga publicznego
wyznania wiary katolickiej i publicznego odrzucenia dotychczasowej
herezji. Po rzekomym nawróceniu się Piłsudskiego nie ma też żadnego
materialnego dowodu, nie wiedziały też o tym akcie władze kościelne.
Wiarygodność relacji księdza Ciepichałły zmniejsza też to że
porzucił on stan duchowny i żył w konkubinacie.
Piłsudski traktował kwestie wiary z lekceważeniem, nie przejawiał
zainteresowania religią. Nie był przywiązany do dogmatów. Pomimo że
był luteraninem żywił sentyment do Matki Boskiej Ostrobramskiej. W
czasie I wś w rozmowie z Hallerem deklarował swoją bezwyznaniowość i
ateizm. Nie było w tym nic dziwnego Piłsudski był przedstawicielem
subkultury socjalistów deklarujących swoją pogardę dla religii i
kościoła (na łamach wydawanego przez siebie pisma „Robotnik” uznawał
za brata w idei Augusta Babela, August Babel głosił ze popiera
socjalizm czyli demokracje w polityce, komunizm w gospodarce i
ateizm wobec religii). Partia Piłsudskiego PPS była organizacją
ateistyczną, antyklerykalną i zwalczającą kościół katolicki.
W 1926 Piłsudski obalił demokratyczne władze Polski podczas zamachu
majowego. Plany zamachu były doskonale znane komunistom,
międzynarodowej finansjerze i Niemcom. Zamach majowy
współorganizowała masoneria. Dzięki zamachowi Piłsudskiego władze w
II RP przejęli masoni. Dzięki temu sanacja cieszyła się poparciem
masonerii. Piłsudski był już masonem przed I wś kiedy to wspierał
rozwój masonerii w organizacji Strzeleckiej. Wyrazem masońskich
porządków po przewrocie majowym był dekret prezydenta Mościckiego
który usunął z orła (będącego godłem Polski) krzyż i uzupełnił go
masońskimi gwiazdami. Prawdopodobnie zamach współfinansowała Wielka
Brytania. Po zamachu na rozkaz Piłsudskiego torturowano jego
przeciwników politycznych w Berezie Kartuskiej.
Piłsudski wierzył ze jego duchem opiekuńczym jest Napoleon (Napoleon
wspierał masonerię, a masoneria Napoleona darzyła kultem). W
Belwederze Piłsudskiego prześladowały złośliwe duchy. Przerażony
widziadłami Piłsudski wielokrotnie do duchów strzelał (zdarzyło mu
się nieszczęśliwie zastrzelić służącego w Belwederze żandarma
Koryzyma).
Józef Pilsudski nie nawrócił się też na łożu śmierci. Wezwany ksiądz
Korniłowicz ostatniego namaszczenia udzielił najprawdopodobniej już
zwłokom Piłsudskiego. Współpracownicy Piłsudskiego (wszyscy masoni)
wezwali za późno księdza by uniemożliwić spowiadającemu się
marszałkowi zdradę tajemnic sanacji. Arcybiskup Sapieha był
przeciwny pochówkowi Piłsudskiego na Wawelu.
Wieniawa Długoszowski po śmierci Piłsudskiego nakazał luterańskiemu
pastorowi by nie robił trudności w zorganizowaniu katolickiego
pogrzebu marszałka. Symboliczna jest też zbieżność dat, 12 maja 1899
Piłsudski wyrzekł się katolicyzmu, 12 maja 1935 zmarł. W dniu
śmierci Piłsudskiego siostra Faustyna Kowalska miała widzenie że
dusza możnego człowieka który właśnie umierał trafi na jakiś czas do
piekła gdzie będzie cierpieć męki piekielne.
Na emigracji po II wś w Wielkiej Brytani funkcjonowała pani Waleria
Sikorzyna która miała widzenia Piłsudskiego. Pani Waleria
uzdrawiała, głosiła idę pustego piekła i prawdziwość objawień w
Garabandal.
Jan Bodakowski

Wyszkowski: Piłsudski też był agentem

[liberum_veto]

Przy okazji Wyszkowski nie oszczędził marszałka Piłsudskiego: -
Faktem jest, że w swoim czasie Piłsudski był agentem wywiadu
japońskiego czy Austro-Węgier, ale nigdy nie był agentem typu
donosiciela - oznajmił.
wiadomosci.gazeta.pl/Wiadomosci/1,80708,5238454.html

[pisz_pan_na_berdyczow]

Z agentem japońskim to chyba jakis bzdet. A co do Austro-Węgier to
Piłsudski sam przyznał, że rozważał zaofaerowanie usług
wywiadowczych przeciwko Rosji, ale ostatecznie zdecydował się na
legiony a jedno drugie wykluczało.

Do prezydenta strzelać nie będę

[liberum_veto]

To może tłumaczy niechęć Piłsudskiego do gen. Rozwadowskiego
wyborcza.pl/1,76842,5220472,Do_prezydenta_strzelac_nie_bede.html?as=2&ias=3&startsz=x
Rozmowa była bardzo krótka. Prezydent, wedle jego relacji,
ograniczył się do stwierdzenia, że „stoi na straży honoru wojska”,
oraz że „reprezentuje tutaj Polskę, żąda dochodzenia swych pretensji
na drodze legalnej, kategorycznej odpowiedzi na odezwę rządu”.
Zwracając się do podchorążych, zawołał: „Żołnierze, spełnijcie swój
obowiązek!”. Następnie wsiadł do samochodu i odjechał.
Ani Wojciechowskiemu, ani nikomu z obecnych nie przyszło na myśl,
aby Piłsudskiego (i cały jego sztab) po prostu aresztować. I to w
czasie, gdy gen. Rozwadowski wydał formalny rozkaz, aby „przywódców
rebelii” schwytać, „nie szczędząc ich życia”.
Marszałek pozostał jeszcze chwilę na wiadukcie, bezskutecznie
starając się przekonać mjr. Mariana Porwita i kpt. Jana Rzepeckiego,
aby przepuścili go do miasta. Chciał kontynuować rozmowy.
Ostatecznie odjechał, pozostawiając Wieniawę, by pilnował, "żebyście
się nie postrzelali". Po drodze polecił gen. Dreszerowi cofnąć
szwoleżerów na prawy brzeg Wisły. Gdy ten oponował, tłumacząc, że
odbicie mostu będzie trudne, Piłsudski sprawę postawił jasno: "Pan
prezydent powiedział mi, że jeżeli pójdziemy naprzód, wyda rozkaz
strzelania... Ponieważ przy wojsku, które znajduje się po drugiej
stronie, jest pan prezydent, ja do prezydenta strzelać nie będę.
Wykona pan mój rozkaz i wycofa się pan na most Kierbedzia".
Później marszałek rozkazał ppłk. Romanowi Abrahamowi sformować
oddział robotniczy, który jako pierwszy wkroczył do Belwederu, a
następnie Wilanowa - Piłsudski nie chciał, aby siedzibę prezydenta
zajmowało wojsko.

trochę cytatów z Piłsudskiego

[pisz_pan_na_berdyczow]

"Kto w milczeniu zniewagę połyka, kto w pokorze policzek przyjmuje,
ten niegodzien jest lepszej doli"

"Hołdowałem od dzieciństwa dumnej zasadzie : "móc -to chcieć", lecz
chcieć tak, aby wszystkie cęści ciała były skupione w tej woli
chcenia, by we wszystkich komórkach mózgu tkwił ten cel, by we
wszystkich cząsteczkach krwi ta siła chcenia żyła i trwała."

"W dzieciństwie moim ciagle mi szeptano w uszy tzw. mądre
przysłowia : "Nie dmuchaj pod wiatr!", "Głowa muru nie
przebijesz!", "Nie porywaj się z motyka na słońce". Doszedłem
później do tego, że silna wola, energia i zapał mogą te właśnie
zasady złamać. I obecnie, kiedy stoimy wobec wielkich zadań dalszej
budowy państwa polskiego, właśnie potrzeba nam ludzi, którzy
potrafią tej starej mądrości przysłów się przeciwstawić"

"Ja szukam uderzeń, które burza, a nie takich, które sprawiają tylko
satysfakcję za pomocą gestów".

„Żadne zdrowe społeczeństwo nie będzie, bez zdobycia się na OPÓR
CZYNNY, znosić gospodarki bandytów, podtrzymywanych przez władze, i
władz, podtrzymywanych przez bandytów”

"Doktryna! To śmierć dla myśli, to martwota, to zerwanie z
rzeczywistością"

"Doktryna daje spokój, z którym ludzie nie lubią się rozstawać. A w
życiu wszystko się zmienia, wszystko idzie naprzód, a doktryny stoją
w miejscu"

Smutny finał rewolucji moralnej

[liberum_veto]

wiele wysiłków Marszałek wkładał w opanowanie wszystkich struktur
państwowych. Świetnie zdawał sobie sprawę z ulotności nastrojów
obywatelskich i tak naprawdę ufał głównie argumentom siłowym. W tym
celu kolonizował własnymi zwolennikami kolejne obszary państwowej
aktywności. Na pierwszy ogień poszły armia, administracja i policja.
Kaganiec na inteligencję
Dłużej opierało się sądownictwo, nawykłe do autonomiczności i
ceniące sobie, nie tylko ze względów konstytucyjnych, własną
niezawisłość. Od wywodów, jak łamano ten opór, wręcz trudno się
oderwać.
Gama nacisków i perswazji była bardzo szeroka. Bezlitośnie
wykorzystywano ludzkie słabości, a kiedy to nie skutkowało,
posługiwano się represją obleczoną w kostium legalności przez
wcześniej znowelizowane prawo o sądownictwie, prokuraturze i
adwokaturze. Patronowali tym akcjom ministrowie sprawiedliwości,
których Piłsudski dobierał spośród ludzi względnie młodych,
cynicznych, bezgranicznie mu oddanych, o ustach pełnych wzniosłych
frazesów, ale tak naprawdę zapatrzonych wyłącznie w złotego cielca
własnej kariery.
Przedmiotem agresji i manipulacji rządzących stali się też
intelektualiści i coraz bardziej opozycyjnie nastawione kręgi
inteligencji. Początkowo spora jej część przyjęła zmianę władzy z
dużą nadzieją. Odpychały ją bowiem nieprawości poprzedniej ekipy i
pociągała wizja zbudowania nowej, uczciwszej Polski. Kiedy jednak
piłsudczycy poczęli sięgać po coraz drastyczniejsze metody
rządzenia, inteligencja zaczęła się buntować, na co władza
odpowiedziała brutalnym atakiem, także poprzez uchwalanie
kagańcowych ustaw mających skrępować niepokorne środowiska.
Przy zamienianiu struktur władzy we własny partyjny folwark
Piłsudski instrumentalnie posługiwał się najwyższą godnością w
państwie, jaką była prezydentura. Na publiczny użytek upowszechniany
był wręcz kult prezydenta jako najwyższego autorytetu
Rzeczypospolitej.
W rzeczywistości Marszałek uczynił z Ignacego Mościckiego marionetkę
firmującą wszystkie jego poczynania. Nie było takiego polecenia,
którego prezydent by nie wykonał, nie zważając na konstytucję i
własne ślubowanie nakazujące strzec godności Rzeczypospolitej.
Dzięki tej spolegliwości ustawę zasadniczą rozciągano niczym gumę do
majtek, a krytyków owego postępowania obsadzano w roli wichrzycieli
kwestionujących konstytucyjne uprawnienia głowy państwa.
(Tomasz Nałęcz, profesor historii na UW, były poseł)
wyborcza.pl/1,76842,5263428,Smutny_final_moralnej_rewolucji.html