Dodaj do ulubionych

zagrabione kościoły

13.08.08, 08:40
ZAGRABIONE KOŚCIOŁY NIE WRÓCĄ DO WŁAŚCICIELA

Brak jednolitego ustawodawstwa oraz zachłanność lokalnych władz to główne przyczyny poważnych naruszeń praw własnościowych na Ukrainie

Co druga parafia rzymskokatolicka na Ukrainie ma problemy z odzyskaniem utraconych za czasów komunistycznych świątyń i mienia kościelnego. Ponadto władze lokalne domagają się od duchowieństwa coraz większych opłat za “dzierżawę” świątynnych budynków. W ciągu zaledwie kilku lat opłata za użytkowanie gruntów oraz kościelnych nieruchomości wzrosła dziesięciokrotnie. Niektórzy urzędnicy grożą duchownym pociągnięciem do odpowiedzialności karnej w przypadku odmowy uiszczenia narzucanych opłat. Jak się szacuje, aż 90 proc. kościołów zostało wzniesionych przez zamieszkałych na Ukrainie przed 1917 r. Polaków.

Blisko połowa funkcjonujących na Ukrainie parafii rzymskokatolickich ma poważne problemy z odzyskaniem należących do Kościoła, zagrabionych przez komunistów nieruchomości, w tym przede wszystkim świątyń. Kościół św. Mikołaja w Kijowie, kościół św. Magdaleny we Lwowie, kościół Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ostrogu czy kościół św. Józefa w Dniepropietrowsku – to jedynie nieliczne przykłady nieruchomości, które wbrew prawu nie zostały zwrócone prawowitym właścicielom. Przy tym nawet jeżeli prawnie zostały oddane Kościołowi, to w praktyce nadal należą do państwa. Co więcej, lokalne urzędy domagają się opłat za użytkowanie budynków, czyli za odprawianie w nich Mszy Świętych oraz innych obrzędów religijnych. Część świątyń została sprzedana prywatnym właścicielom. Inne – jak np. katedra Apostołów św. Piotra i Pawła w Łucku – posiadają kilka form własności, należąc jednocześnie do Kościoła, do państwa i będąc dzierżawione przez Kościół.

Na porządku dziennym są też dokonywane przez lokalne władze wymuszenia opłat, często sztucznie zawyżonych, za użytkowanie gruntów, na których znajdują się budynki. – Władze lokalne w Ostrogu, nie oddając nam kościoła na własność, zmuszają nas do dzierżawy kościelnych gruntów – powiedział w rozmowie z “Naszym Dziennikiem” ks. Witold Józef Kowalow, proboszcz parafii rzymskokatolickiej pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny w Ostrogu. - Ostatnio zmieniono stawkę, którą płacimy za grunty, z 1 proc. do 3 proc. ogólnej wartości ziemi. Faktycznie zaś przez ostatnie kilka lat opłata ta wzrosła dziesięciokrotnie. Jeżeli trzy lata temu płaciliśmy 107 hrywien na miesiąc, to dzisiaj płacimy 1000 hrywien – dodał. Podkreślił, że tak wysokie ceny obowiązują jedynie katolików i baptystów. – Jak tylko zacząłem odbudowywać plebanię, władze zmusiły mnie do dzierżawy ziemi – skarżył się duchowny. Warto podkreślić, że kościół Najświętszej Maryi Panny w Ostrogu, jeszcze za czasów Związku Sowieckiego, gdyż w 1989 r., dzięki staraniom miejscowych katolików i ks. Antoniego Andruszczyszyna ze Sławuty rozporządzeniem z Moskwy został oddany wiernym. Nie uregulowano jednak wtedy do końca kwestii prawnych.

Walka o odzyskanie dóbr trwa, jednakże nie jest ona łatwa. – W Kijowie funkcjonuje Rada Kościołów różnych wyznań, w których stale poruszane są sprawy oddania świątyń, ale to nie zmienia sytuacji. Ordynariusz diecezji łuckiej JE ks. bp Marcin Trofimiak ma zamiar odzyskiwać we własnej diecezji świątynie katolickie drogą sądową. Natomiast w naszej parafii w Ostrogu władze miejskie grożą sądem za to, iż nie zgadzamy się na płacenie stawki 3 proc. za dzierżawę kościelnych gruntów i nadal płacimy dawne 1 procent – wyjaśnił ks. Witold Józef Kowalow. Podkreślił, że takie podejście władz jest pokłosiem epoki komunistycznej, gdyż istniejące obecnie przeszkody można było usunąć już wiele lat temu. Powołał się przy tym na dekrety prezydentów Ukrainy dotyczące zwrotu mienia i naprawienia szkód.

– Zwrot mienia licznym ośrodkom katolickim na Ukrainie nie przebiega w prawidłowy sposób. Sądzę, że nie buduje to dobrej atmosfery w skomplikowanych relacjach międzywyznaniowych – przyznał w rozmowie z “Naszym Dziennikiem” Paweł Kowal, wiceminister spraw zagranicznych w rządzie Jarosława Kaczyńskiego. Wskazał przy tym dużą rolę rządu Ukrainy w tej sprawie. – Ta sprawa nie powinna jednak burzyć dobrych relacji polsko-ukraińskich, ale nie powinna być też omijana tylko z tego powodu, że jest trudna – podkreślił. Dodał, że Polska tam, gdzie może w delikatny sposób występować w tych sprawach, to powinna to czynić.

Na początku lat 90. pierwszy prezydent niezależnej Ukrainy Leonid Krawczuk swym dekretem zobowiązał władze we wszystkich regionach kraju do oddania świątyń ich prawowitym właścicielom – wiernym różnych wyznań, w tym też katolikom. Dzięki staraniom proboszcza parafii św. Aleksandra w Kijowie Jana Krapana został zwrócony zrujnowany kościół pw. św. Aleksandra w stolicy Ukrainy, brutalnie przejęty przez bolszewików w latach 30. XX wieku. Wielu uważa, iż w miarę kapitalizacji i prywatyzacji Ukrainy w oczach rządzących świątynie stały się towarem. Na przykład kościół św. Józefa w Dniepropietrowsku władze miejskie sprzedały prywatnej firmie. Nie jest to przypadek odosobniony, gdyż tego rodzaju uwłaszczenie kościołów katolickich na Ukrainie jest dosyć powszechne. Episkopat na Ukrainie wydaje się bezsilny. Z jednej strony chciałby zwrotu należącego do Kościoła mienia, z drugiej zaś obawia się zadrażniania ostrymi wypowiedziami i działaniami stosunków z władzami Ukrainy, licząc na ich wyrozumiałość i zrozumienie potrzeb Kościoła.
Sprawa zwrotu katolickich świątyń zamiast się polepszać, stale się pogarsza. Mimo protestów wiernych kościoła parafii św. Mikołaja w Kijowie popadająca w ruinę świątynia pozostaje własnością ministerstwa kultury Ukrainy. Kościołem, wybudowanym w 1909 roku za pieniądze miejscowych Polaków, zarządza dom muzyki organowej. Trudno policzyć, ile takich świątyń na wpół lub całkowicie zrujnowanych pozostaje w rękach władz lokalnych, które podobnie jak wcześniej komuniści nie chcą ich zwrócić prawowitym właścicielom i czerpią z nich korzyści materialne.

Eugeniusz Tuzow-Lubański

Anna Wiejak
www.naszdziennik.pl/index.php?typ=sw&dat=20080807&id=sw01.txt
[“Nasz Dziennik” nr 184 (3201) z 7 sierpnia 2008 r.]
Obserwuj wątek
    • mat120 Re: zagrabione kościoły 13.08.08, 19:29
      sadova napisał:

      Jak się szacuje, aż 90 proc. kościołów zostało wzniesionych przez
      zamieszkałych na Ukrainie przed 1917 r. Polaków.

      Nie tylko kościoły. Polacy byli na Ukrainie fundatorami również
      wielu cerkwi, o czym dziś mało kto pamięta.

      Sprawa zwrotu kościołów to oczywiście pokłosie tzw. "strategicznego
      partnerstwa" i związanej z tym debilnej polityki, bezgranicznej
      uległości naszych władz wobec Ukrainy. Uległości nie tylko w sprawie
      ukraińskiego ludobójstwa na własnym narodzie. Zaślepieni "kompleksem
      Napoleona", jak to słusznie zauważył Antykomuch, politycy nie hcą
      zauważyc tego fatalnego dla nas biegu wypadków.sad
      • mat120 Kto budował cerkwie we Lwowie 13.08.08, 20:10
        KTO BUDOWAŁ CERKWIE WE LWOWIE.

        W Jeleniej Górze, 8 marca 1990 roku o godzinie 7 minut 40 rano
        nastawiłem telewizor na program moskiewski. Nadawano koncert
        skrzypcowy. Jak zazwyczaj w telewizji moskiewskiej mistrzowska gra,
        koncertował Jerzy Korczyński, lwowski skrzypek. Koncert ilustrowany
        był widokami miasta, mojego miasta, Stryjski Park, Podwale, katedra
        łacińska, kaplica Boimów, Bernardyni, Dominikanie, galeria malarstwa
        i Teatr Wielki. Kamerzysta umiejętnie manewruje, aby nie pokazać
        pomnika Kilińskiego w parku, lub główki Gorgolewskiego w teatrze,
        unika zbliżeń obrazów.

        Bez żadnego komentarza pokazano polski Lwów. Jednak nie pokazano
        lwowskich cerkwi. Nie rozumiem tej manipulacji propagandowej.
        Cerkwie grecko - katolickie są nieodłączną całością polskiego Lwowa
        i były nieprawdziwie używane do propagandy antypolskiej. Stawiano
        pytanie: kto i po co budował we Lwowie kościoły? i padała odpowiedź:
        państwo i szlachta, aby nadać miastu charakter polski. Ale nie
        postawiono pytania: kto i po co budował we Lwowie cerkwie?
        Fundatorami cerkwi byli również Polacy.

        Dobrodziejem Stauropigii był książę Ostrogski, wyznania
        prawosławnego, zwycięzca spod Orszy.

        Król Jan III Sobieski wybudował Bazylianom cerkiew w swojej Żółkwi.
        We Lwowie jedyną cerkiew w obrębie murów miejskich, na miejscu
        starej cerkwi, budowali kolejno Piotr Barbon, a po jego śmierci w
        1588 roku, Paweł Rzymianin (+1618) z udziałem swojego teścia
        Wojciecha Kapinosa (+1610), budowę zakończył w 1629 roku Ambroży
        Przychylny. Budowę finansowali głównie hospodarowie wołoscy, stąd
        pochodzi nazwa: cerkiew Wołoska, ale również mieli swój udział
        Polacy i car rosyjski, zresztą nie bezinteresownie. Kaplica Trzech
        Świętych i wieża wybudowane zostały przez Piotra Barbona i Piotra
        Krassowskiego na koszt lwowskiego Greka Konstantego Korniakta, który
        był pierwszym właścicielem kamienicy królewskiej w Rynku. Zachowała
        się korespondencja Konstantego Korniakta z Stauropigią, oczywiście
        po polsku. Również języka polskiego używali wymienieni architekci,
        którzy poza Wojciechem Kapinosem byli Włochami, ale całe życie
        spędzili we Lwowie.

        Paweł Rzymianin był niezwykle czynnym architektem i budowniczym, do
        jego dzieł architektonicznych należą oprócz cerkwi Wołoskiej:
        1. kamienica Korniaktów (królewska) budowana od 1580 roku, z pomocą
        Piotra Barbona.
        2. synagoga Złotej Róży budowana od 1582 roku, z drugim Włochem
        Pawłem Szczęśliwym.
        3. kościół Benedyktynek budowany od 1585 roku.
        4. kaplica Kampianów w katedrze łacińskiej.
        5. kościół Bernardynów, budowany w latach 1600 - 1630 przy udziale
        dwu budowniczych: B. Avelidesa, a po jego śmierci w 1619 roku budowę
        dokończył Ambroży Przychylny.

        Ambroży Przychylny był Włochem z Engadinu w Szwajcarii, nazywał się
        Nutclauss, a tak zżył się z Lwowem, że cały swój majątek przeznaczył
        na budowę kościoła i szpitala św.Łazarza.

        Piotr Krassowski pochodził z włoskiego kantonu Ticino w Szwajcarii.

        Niezwykle zasłużonym dla Lwowa w dziedzinie architektury był Jan de
        Witte, przybyły do Polski z Holandii, późniejszy komendant Kamieńca
        Podolskiego, sławnej polskiej twierdzy. Jego dziełami są: cerkiew
        katedralna grecko - katolicka św.Jura, budowana przez Bernarda
        Meretyna (1746-1762) i kościół Dominikanów, budowany przez Marcina
        Urbanika (1748-1764). Fundatorami cerkwi byli: abp. Atanazy
        Szeptycki i abp. Leon Szeptycki, fundatorem kościoła był Józef
        Potocki. Obie te świątynie wybudowane w połowie osiemnastego wieku
        należą do najpiękniejszych budowli rokokowych w Polsce i umieszczone
        zostały na miejscu starych świątyń należących do tych samych
        zakonów.

        I można by tak snuć opowieść o lwowskich cerkwiach, o cerkwi
        Preobrażańskiej (Przemienienia Pańskiego) wybudowanej na początku
        naszego wieku, na ruinach dawnego kościoła O.O. Trynitarzy, po
        którym pozostał tylko fronton, o cerkwi św. Piotra i Pawła na
        Łyczakowie, umieszczonej w pustym kościele O.O. Paulinów z
        Częstochowy, wypędzonych przez cesarza Józefa II, ale czy trzeba
        czegoś więcej by dowieść, że cerkwie są częścią obrazu polskiego
        Lwowa, dawnej Rzeczypospolitej wielu narodów i tolerancji
        religijnej.
        www.lwow.com.pl/bulzacki/zawsze.html
      • mat120 Cerkiew - fundacja Sapiechów 13.08.08, 20:32
        Tę grekokatolicką cerkiew /obecnie prawosławna/ w Bilczu Złotem na
        Podolu ufundowali w XIX wieku Sapiechowie.

        fotoforum.gazeta.pl/3,0,864569,2,28.html
        I nie jest to tam ich jedyna fundacja dla unickiego kościoła.

        Właściwie można powiedziec, że każdy znaczący polski ród fundował na
        Kresach cerkwie.

Nie masz jeszcze konta? Zarejestruj się


Nakarm Pajacyka