Odpust

[madohora]

bliźniego,‎ ‎jak‎ ‎siebie‎ ‎samego‎ ‎i‎ ‎obiecuję‎ ‎na dowód‎ ‎mego‎ ‎uczucia‎ ‎zachować‎ ‎wszyst kie‎ ‎Twoje‎ ‎rozkazy.‎ ‎Spraw,‎ ‎o‎ ‎Panie, abym‎ ‎nie‎ ‎ustawał‎ ‎w‎ ‎Twej‎ ‎miłości. Akt‎ ‎Żalu. Żal‎ ‎mi‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎serca,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎żem Ciebie‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎tyloma‎ ‎obraził‎ ‎grzecha mi,‎ ‎szczerze‎ ‎nienawidzę‎ ‎ich‎ ‎i‎ ‎brzydzę I‎ ‎się‎ ‎nimi,‎ ‎albowiem‎ ‎grzesząc‎ ‎zbrukałem !‎ ‎duszę‎ ‎moją,‎ ‎utraciłem‎ ‎Niebo,‎ ‎zasłuży- i‎ ‎łem‎ ‎na‎ ‎piekło,‎ ‎a‎ ‎głównie‎ ‎obraziłem‎ ‎Cie bie,‎ ‎który‎ ‎jesteś‎ ‎nieskończoną‎ ‎dobro cią‎ ‎i‎ ‎ponad‎ ‎wszystko‎ ‎godną‎ ‎miłości ■‎ ‎Istotą.‎ ‎Wołałbym‎ ‎raczej‎ ‎umrzeć,‎ ‎aniżeli Cię‎ ‎więcej‎ ‎obrażać‎ ‎i‎ ‎statecznie‎ ‎obiecuję przy‎ ‎Twej‎ ‎łasce‎ ‎więcej‎ ‎tego‎ ‎już‎ ‎nie l‎ ‎czynić.‎ ‎Spraw,‎ ‎o‎ ‎Panie!‎ ‎abym‎ ‎więcej już‎ ‎nie‎ ‎grzeszy). Nawiedzenie‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakramentu. (Modlitwa‎ ‎św.‎ ‎Alfonsa‎ ‎I.iguorego). Panie‎ ‎Jezu‎ ‎Chryste,‎ ‎który‎ ‎z‎ ‎miłości do‎ ‎rodzaju‎ ‎ludzkiego‎ ‎dnie‎ ‎i‎ ‎noce‎ ‎spę dzasz‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎Najświętszym‎ ‎Sakramen- '‎ ‎cie,‎ ‎oczekując,‎ ‎nawołując‎ ‎i‎ ‎łaskawie‎ ‎przyj mując‎ ‎wszystkich,‎ ‎przychodzących‎ ‎na wiedzać‎ ‎Cię,‎ ‎wierzę,‎ ‎że‎ ‎jesteś‎ ‎obecnym w‎ ‎Sakramencie‎ ‎ołtarza,‎ ‎oddaję‎ ‎Ci‎ ‎cześć z‎ ‎głębokości‎ ‎całej‎ ‎swojej‎ ‎nędzy,‎ ‎oraz dziękuję‎ ‎za‎ ‎wszystkie,‎ ‎dotąd‎ ‎odebrane od‎ ‎Ciebie‎ ‎laski,‎ ‎zwłaszcza,‎ ‎żeś‎ ‎raczył dać‎ ‎mi‎ ‎Siebie‎ ‎samego‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎Sakramen cie.‎ ‎Oprócz‎ ‎tego‎ ‎dziękuję‎ ‎Ci,‎ ‎żeś‎ ‎mnie otoczył‎ ‎nieustającą‎ ‎opieką‎ ‎swej‎ ‎Naj świętszej‎ ‎Matki‎ ‎i‎ ‎natchnął‎ ‎mnie‎ ‎błogo sławioną‎ ‎myślą‎ ‎odwiedzenia‎ ‎Cię‎ ‎w‎ ‎tym kościele.‎ ‎Pozdrawiam‎ ‎więc‎ ‎Twoje‎ ‎Naj słodsze‎ ‎Serce,‎ ‎a‎ ‎czynię‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎potrójnym celu‎ ‎:‎ ‎w‎ ‎podziękowaniu‎ ‎za‎ ‎ten‎ ‎dar największy‎ ‎Sakramentu‎ ‎ołtarza,‎ ‎chęci zadosyćuczynienia‎ ‎Twojej‎ ‎miłości‎ ‎za‎ ‎do znane‎ ‎krzywdy‎ ‎od‎ ‎wszystkich‎ ‎nieprzy jaciół‎ ‎tego‎ ‎Boskiego‎ ‎Sakramentu,‎ ‎wresz cie‎ ‎pragnę‎ ‎przez‎ ‎to‎ ‎moje‎ ‎nawiedzenie oddać‎ ‎Ci‎ ‎cześć‎ ‎na‎ ‎wszystkich‎ ‎miejscach, gdziekolwiek,‎ ‎przebywając‎ ‎w‎ ‎Euchary- styi,‎ ‎najmniej‎ ‎jesteś‎ ‎czczonym,‎ ‎lub‎ ‎zu pełnie‎ ‎zapomnianym.‎ ‎Żal‎ ‎mi,‎ ‎że‎ ‎tyle- kroć‎ ‎razy‎ ‎dobrowolnie‎ ‎naraziłem‎ ‎się Twojej‎ ‎nieskończonej‎ ‎dobroci.‎ ‎Posta nawiam‎ ‎na‎ ‎przyszłość,‎ ‎za‎ ‎łaską‎ ‎Twoją, więcej‎ ‎Cię‎ ‎nie‎ ‎obrażać,‎ ‎a‎ ‎obecnie,‎ ‎bez względu‎ ‎na‎ ‎moją‎ ‎nędzę,‎ ‎cały‎ ‎się‎ ‎To bie‎ ‎oddaję.‎ ‎Zrzekam‎ ‎się‎ ‎własnej‎ ‎woli, uczuć‎ ‎i‎ ‎pragnień,‎ ‎słowem‎ ‎wszystkiego,

[madohora]

VI.‎ ‎Błogosławiony‎ ‎Jezus‎ ‎w‎ ‎Najświęt szym‎ ‎Sakramencie‎ ‎ołtarza. VII.‎ ‎Błogosławiona‎ ‎Matka‎ ‎Boga,‎ ‎Naj świętsza‎ ‎Marya‎ ‎Panna. ‎VIII.‎Błogosławione‎ ‎Jej‎ ‎święte‎ ‎Niepoka lane‎ ‎Poczęcie. IX.‎ ‎Błogosławione‎ ‎Imię‎ ‎Maryi,‎ ‎Matki, Dziewicy. X.‎ ‎Błogosławiony‎ ‎Bóg‎ ‎w‎ ‎Aniołach i‎ ‎Świętych‎ ‎Swoich. (Należy‎ ‎dodać‎ ‎następujące‎ ‎wezwania). Abyś‎ ‎nas‎ ‎do‎ ‎szczerej‎ ‎i‎ ‎prawdziwej‎ ‎po kuty‎ ‎doprowadzić‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie prosimy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. Abyś‎ ‎Kościół‎ ‎Twój‎ ‎święty‎ ‎rządzić‎ ‎i‎ ‎u- trzymać‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie‎ ‎prosimy, wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. Abyś‎ ‎nieprzyjaciół‎ ‎Kościoła‎ ‎chrześcijań skiego‎ ‎poniżyć‎ ‎raczył,‎ ‎Ciebie‎ ‎pro simy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. Abyś‎ ‎królom‎ ‎i‎ ‎książętom‎ ‎chrześcijań skim‎ ‎pokój‎ ‎i‎ ‎zgodę‎ ‎dać‎ ‎raczył,‎ ‎Cie bie‎ ‎prosimy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas,‎ ‎Panie. Abyś‎ ‎ludowi‎ ‎chrześcijańskiemu‎ ‎miłości i‎ ‎jedności‎ ‎ducha‎ ‎udzielić‎ ‎raczył, Ciebie‎ ‎prosimy,‎ ‎wysłuchaj‎ ‎nas, Panie.

[madohora]

Modlitwa‎ ‎przed‎ ‎spowiedzią. Boże‎ ‎najwyższy,‎ ‎łaskawy‎ ‎i‎ ‎cierpli wy!‎ ‎Ty‎ ‎w‎ ‎wielkiej‎ ‎dobroci‎ ‎swej‎ ‎obie całeś‎ ‎odpuszczenie‎ ‎grzechów‎ ‎wszytkim żałującym‎ ‎i‎ ‎pokutującym‎ ‎grzesznikom. Ojcze‎ ‎mój,‎ ‎oto‎ ‎ja,‎ ‎nędzne‎ ‎i‎ ‎niewdzięcz ne‎ ‎stworzenie,‎ ‎zgrzeszyłem‎ ‎przeciwko
Modlitwy‎ ‎przed‎ ‎spowiedzią i‎ ‎Komunią‎ ‎św.
Niechaj,‎ ‎o‎ ‎Panie!‎ ‎kraj‎ ‎nasz‎ ‎odczuje słodycz‎ ‎Twej‎ ‎miłości‎ ‎i‎ ‎postępuje‎ ‎wier nie‎ ‎za‎ ‎Tobą‎ ‎w‎ ‎szeregu‎ ‎wszystkich‎ ‎ludów, idących‎ ‎we‎ ‎wspaniałości‎ ‎prawdy,‎ ‎w‎ ‎ra dości‎ ‎cnoty,‎ ‎w‎ ‎świetle‎ ‎chrześcijańskiego postępu,‎ ‎w‎ ‎wiecznem‎ ‎weselu‎ ‎zbawienia. Nowy‎ ‎wiek,‎ ‎o‎ ‎Jezu!‎ ‎skłania‎ ‎się przed‎ ‎Boskim‎ ‎Majestatem‎ ‎Twojej‎ ‎mło dości,‎ ‎zawsze‎ ‎pięknej,‎ ‎zawsze‎ ‎nowej. Daj,‎ ‎aby,‎ ‎gdziekolwiek‎ ‎przebywa‎ ‎nie śmiertelna‎ ‎dusza,‎ ‎stamtąd‎ ‎szły‎ ‎do‎ ‎Cie bie,‎ ‎Króla‎ ‎wieków‎ ‎i‎ ‎Chrystusa‎ ‎Zwy- i‎ ‎ciężcy,‎ ‎uczucia‎ ‎czci,‎ ‎uwielbienia‎ ‎i‎ ‎miło ści.‎ ‎Amen.

[madohora]

najmocniej‎ ‎strzedz‎ ‎się‎ ‎grzechów‎ ‎i‎ ‎wszel kiej‎ ‎do‎ ‎nich‎ ‎sposobności‎ ‎unikać.‎ ‎Chcę szczerze‎ ‎się‎ ‎wyspowiadać,‎ ‎a‎ ‎odtąd‎ ‎już wiernie‎ ‎Ci‎ ‎służyć‎ ‎i‎ ‎kochać‎ ‎Cię‎ ‎aż‎ ‎do śmierci.‎ ‎Amen. Intencya‎ ‎dostąpienia‎ ‎odpustu. O‎ ‎Zbawicielu,‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎przyszedłeś‎ ‎na ten‎ ‎świat,‎ ‎abyśmy‎ ‎otrzymali‎ ‎żywot wieczny,‎ ‎wierzę‎ ‎mocno,‎ ‎iżeś‎ ‎Kościołowi powierzył‎ ‎klucze‎ ‎do‎ ‎skarbów‎ ‎łask‎ ‎od pustowych.‎ ‎Otóż‎ ‎przychodzę‎ ‎tu‎ ‎do‎ ‎tej świątyni‎ ‎i‎ ‎ofiaruję‎ ‎to‎ ‎nawiedzenie,‎ ‎mo ją‎ ‎spowiedź‎ ‎i‎ ‎Komunię‎ ‎i‎ ‎wszystkie‎ ‎do bre‎ ‎sprawy‎ ‎a‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎nadziei‎ ‎dostąpienia odpustu‎ ‎dla‎ ‎zasług‎ ‎nieskończonych‎ ‎Je zusa‎ ‎Chrystusa,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi Panny‎ ‎i‎ ‎Wszystkich‎ ‎Świętych.‎ ‎Amen. Boże,‎ ‎pobłogosław‎ ‎tę‎ ‎spowiedź‎ ‎mo ją,‎ ‎abym‎ ‎mógł‎ ‎godnie‎ ‎dostąpić‎ ‎odpustu jubileuszowego. Spowiedź‎ ‎powszechna. Spowiadam‎ ‎się‎ ‎Panu‎ ‎Bogu‎ ‎wszech mogącemu,‎ ‎Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Pannie, błogosławionemu‎ ‎Michałowi‎ ‎Archanio łowi,‎ ‎błogosławionemu‎ ‎Janowi‎ ‎Chrzci cielowi,‎ ‎świętym‎ ‎Apostołom‎ ‎Piotrowi
i‎ ‎Pawłowi‎ ‎i‎ ‎wszystkim‎ ‎Świętym,‎ ‎żem zgrzeszył‎ ‎bardzo‎ ‎myślą,‎ ‎mową‎ ‎i‎ ‎uczyn kiem.‎ ‎Moja‎ ‎wina,‎ ‎moja‎ ‎wina,‎ ‎moja bardzo‎ ‎wielka‎ ‎wina;‎ ‎dlatego‎ ‎proszę Najświętszej‎ ‎Maryi‎ ‎Panny,‎ ‎błogosławio nego‎ ‎Michała‎ ‎Archanioła,‎ ‎błogosławio nego‎ ‎Jana‎ ‎Chrzciciela,‎ ‎świętych‎ ‎Apo stołów‎ ‎Piotra‎ ‎i‎ ‎Pawła‎ ‎i‎ ‎wszystkich Świętych,‎ ‎aby‎ ‎się‎ ‎modlili‎ ‎za‎ ‎mną‎ ‎do Pana‎ ‎Boga‎ ‎naszego. Modlitwa‎ ‎po‎ ‎spowiedzi. Chwal‎ ‎duszo‎ ‎moja‎ ‎Pana,‎ ‎i‎ ‎wszystko, co‎ ‎jest‎ ‎we‎ ‎mnie‎ ‎niech‎ ‎wielbi‎ ‎święte Imię‎ ‎Jego!‎ ‎Duszo‎ ‎moja,‎ ‎chwal‎ ‎Pana, a‎ ‎nie‎ ‎zapominaj‎ ‎o‎ ‎Jego‎ ‎miłosierdziu. On‎ ‎to‎ ‎jest,‎ ‎który‎ ‎ci‎ ‎wszystkie‎ ‎grzechy odpuścił‎ ‎i‎ ‎uleczył‎ ‎słabości‎ ‎twoje.‎ ‎Jak ojciec‎ ‎lituje‎ ‎się‎ ‎nad‎ ‎dziecięciem‎ ‎swo jem,‎ ‎takeś‎ ‎się‎ ‎Ty,‎ ‎o‎ ‎Boże,‎ ‎zlitował‎ ‎na- demną.‎ ‎Oddaliłeś‎ ‎odemnie‎ ‎gniew‎ ‎Twój i‎ ‎nieprawości‎ ‎moje‎ ‎darowałeś‎ ‎.mi.‎ ‎O‎ ‎Pa nie!‎ ‎wielka‎ ‎jest‎ ‎litość‎ ‎Twoja,‎ ‎niezmie rzone‎ ‎miłosierdzie‎ ‎Twoje,‎ ‎dobroć‎ ‎Two ja‎ ‎pobudza‎ ‎mnie‎ ‎do‎ ‎tern‎ ‎większego żalu,‎ ‎żem‎ ‎Ciebie,‎ ‎najlepszego‎ ‎Ojca‎ ‎i‎ ‎do broczyńcę‎ ‎mego,‎ ‎śmiał‎ ‎obrazić.‎ ‎Oto stałem‎ ‎się‎ ‎zdrowym‎ ‎i‎ ‎więcej‎
nie‎ ‎chcę.‎ ‎Serce‎ ‎moje‎ ‎we‎ ‎Krwi‎ ‎Zba wiciela‎ ‎mego‎ ‎obmyłem,‎ ‎już‎ ‎go‎ ‎więcej grzechami‎ ‎kalać‎ ‎nie‎ ‎myślę:‎ ‎dostąpiłem miłosierdzia,‎ ‎więc‎ ‎nie‎ ‎zapomnę‎ ‎o‎ ‎moim Zbawicielu.‎ ‎Mam‎ ‎mocną‎ ‎wolę‎ ‎nowe życie‎ ‎prowadzić‎ ‎i‎ ‎codziennie‎ ‎postępo wać‎ ‎w‎ ‎cnocie.‎ ‎O‎ ‎Boże!‎ ‎serce‎ ‎moje nie‎ ‎oddali‎ ‎się‎ ‎już‎ ‎od‎ ‎Ciebie,‎ ‎tylko‎ ‎Ty mię‎ ‎zasilaj,‎ ‎bo‎ ‎ja‎ ‎jestem‎ ‎słaby.‎ ‎Wspie raj‎ ‎mnie‎ ‎łaską‎ ‎Twoją,‎ ‎aby‎ ‎ze‎ ‎mną‎ ‎by ła,‎ ‎ze‎ ‎mną‎ ‎pracowała‎ ‎i‎ ‎utrzymywała mnie‎ ‎w‎ ‎dobrem‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎końca;‎ ‎kieruj wszystkiemi‎ ‎władzami‎ ‎duszy,‎ ‎wszystki mi‎ ‎zmysłami‎ ‎ciała‎ ‎mego,‎ ‎abym‎ ‎odtąd wzywał‎ ‎ich‎ ‎na‎ ‎chwałę‎ ‎Twoją.‎ ‎Serce czyste‎ ‎stwórz‎ ‎we‎ ‎mnie,‎ ‎Boże,‎ ‎a‎ ‎ducha prawego‎ ‎odnów‎ ‎we‎ ‎wnętrznościach moich. Przeczysta‎ ‎Matko‎ ‎Zbawiciela‎ ‎moje go,‎ ‎święci‎ ‎Aniołowie‎ ‎i‎ ‎wszyscy‎ ‎święci Pańscy‎ ‎dziękujcie‎ ‎wraz‎ ‎ze‎ ‎mną‎ ‎Bogu, za‎ ‎wielkie‎ ‎miłosierdzie‎ ‎Jego,‎ ‎jakie‎ ‎na- demną,‎ ‎nędznym‎ ‎grzesznikiem,‎ ‎okazał i‎ ‎wymódlcie‎ ‎mi‎ ‎tę‎ ‎łaskę,‎ ‎abym‎ ‎już‎ ‎nie upadł‎ ‎w‎ ‎grzechy,‎ ‎lecz‎ ‎stając‎ ‎się‎ ‎coraz doskonalszym,‎ ‎zasłużył‎ ‎razem‎ ‎z‎ ‎Wami wiecznie‎ ‎chwalić‎ ‎Boga‎ ‎w‎ ‎niebiesiech. Amen.

[madohora]

O‎ ‎najczystsza‎ ‎Dziewico,‎ ‎niepokala na‎ ‎Matko‎ ‎Boża,‎ ‎wesprzyj‎ ‎mnie,‎ ‎abym Ciało‎ ‎i‎ ‎Krew‎ ‎ukochanego‎ ‎Syna‎ ‎Two jego‎ ‎z‎ ‎jak‎ ‎największą‎ ‎czcią,‎ ‎pokorą i‎ ‎wdzięcznością‎ ‎przyjął.‎ ‎Amen. Przed‎ ‎przyjęciem*‎ ‎N.‎ ‎Sakramentu. Panie!‎ ‎nie‎ ‎jestem‎ ‎godzien,‎ ‎abyś wszedł‎ ‎do‎ ‎przybytku‎ ‎serca‎ ‎mego,‎ ‎ale rzeknij‎ ‎tylko‎ ‎słowem,‎ ‎a‎ ‎będzie‎ ‎zbawiona dusza‎ ‎moja. Po‎ ‎Komunii‎ ‎świętej. Jesteś‎ ‎więc‎ ‎już‎ ‎ze‎ ‎mną,‎ ‎o‎ ‎Panie mój‎ ‎najdroższy!‎ ‎Witam‎ ‎Cię,‎ ‎Zbawi cielu,‎ ‎u‎ ‎mnie‎ ‎goszczącego;‎ ‎witam‎ ‎Cię z‎ ‎uczuciem‎ ‎najgłębszej‎ ‎czci‎ ‎i‎ ‎pokory i‎ ‎niewysłowionego‎ ‎szczęścia.‎ ‎O‎ ‎Boże mój,‎ ‎jakże‎ ‎zdołam‎ ‎okazać‎ ‎Ci‎ ‎wdzięcz ność‎ ‎moją‎ ‎za‎ ‎tak‎ ‎wielką‎ ‎łaskę,‎ ‎żeś‎ ‎Ty, Pan‎ ‎i‎ ‎Zbawiciel‎ ‎mój,‎ ‎duszę‎ ‎moją‎ ‎na wiedził‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎zamieszkał!‎ ‎Błogosław duszo‎ ‎moja‎ ‎Panu‎ ‎i‎ ‎nie‎ ‎zapominaj‎ ‎o‎ ‎mi łosierdziu‎ ‎Jego;‎ ‎dziękuj‎ ‎Mu‎ ‎i‎ ‎uwielbiaj Go,‎ ‎jak‎ ‎tylko‎ ‎zdołasz.‎ ‎Dziękuj‎ ‎Mu‎ ‎i‎ ‎Ty, o‎ ‎ukochana‎ ‎Matko‎ ‎moja,‎ ‎Maryo,‎ ‎św. Aniele‎ ‎Stróżu‎ ‎mój‎ ‎i‎ ‎wy‎ ‎wszyscy‎ ‎świę ci‎ ‎Pańscy!

[madohora]

[madohora]

Teraz‎ ‎na‎ ‎twarz‎ ‎upadamy,‎ ‎o‎ ‎bądźże‎ ‎pozdrowiona, Do‎ ‎stóp‎ ‎Twoich‎ ‎się‎ ‎schylamy,‎ ‎o‎ ‎bądźże‎ ‎uwielbiona. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Marya!‎ ‎do‎ ‎pogrzebu‎ ‎będziem‎ ‎Tobie‎ ‎służyli, Twoje‎ ‎Najświętsze‎ ‎Ciało‎ ‎do‎ ‎grobu‎ ‎prowadzili. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gdy‎ ‎Cię‎ ‎z‎ ‎kościoła‎ ‎wyniosą,‎ ‎my‎ ‎Cię‎ ‎widzieć‎ ‎pragniemy, Wszyscy‎ ‎pobożnymi‎ ‎głosy‎ ‎do‎ ‎Ciebie‎ ‎zawołamy: Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jak‎ ‎Apostołowie‎ ‎święci,‎ ‎kiedy‎ ‎Ciebie‎ ‎chowali, Płacząc,‎ ‎że‎ ‎Matka‎ ‎odeszła,‎ ‎gorzkie‎ ‎łzy‎ ‎wylewali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Kiedy‎ ‎w‎ ‎obłoku‎ ‎wzniesieni,‎ ‎z‎ ‎całego‎ ‎świata‎ ‎byli, Ażeby‎ ‎Ci‎ ‎Matko‎ ‎Boska‎ ‎do‎ ‎pogrzebu‎ ‎służyli. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Teraz,‎ ‎o‎ ‎Matko‎ ‎Najświętsza,‎ ‎serca‎ ‎swe‎ ‎wylewamy, O‎ ‎co‎ ‎prosić,‎ ‎orędować,‎ ‎na‎ ‎tern‎ ‎miejscu‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. A‎ ‎najprzód‎ ‎Ciebie‎ ‎Marya.‎ ‎pokornie‎ ‎upraszamy, Kiedy‎ ‎do‎ ‎twego‎ ‎pogrzebu‎ ‎wszyscy‎ ‎Ci‎ ‎służyć‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Najwyższemu‎ ‎Pasterzowi‎ ‎daj‎ ‎Matko‎ ‎życie,‎ ‎zdrowie, Niech‎ ‎nie‎ ‎doznaje‎ ‎nic‎ ‎złego,‎ ‎w‎ ‎Biskupiej‎ ‎lat‎ ‎osnowie. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Kościół‎ ‎święty‎ ‎Katolicki,‎ ‎racz‎ ‎Maryo‎ ‎bronić, A‎ ‎od‎ ‎ręki‎ ‎niedowiarków‎ ‎swoją‎ ‎tarczą‎ ‎zasłonić. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.‎ ‎. NieprzyjaeieJe‎ ‎Kościoła‎ ‎Syna‎ ‎Twego‎ ‎racz‎ ‎stłumić, A‎ ‎wiernych‎ ‎czcicieli‎ ‎Jego,‎ ‎Twoją‎ ‎przyczyną‎ ‎bronić. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t,‎ ‎d. Biskupów‎ ‎i‎ ‎Duchowieństwo,‎ ‎prosimy‎ ‎Cię,‎ ‎broń‎ ‎zawsze, Niechaj‎ ‎wiodą‎ ‎swe‎ ‎owieczki,‎ ‎wszędzie‎ ‎na‎ ‎dobro‎ ‎nasze. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Broń‎ ‎powietrza,‎ ‎głodu,‎ ‎ognia,‎ ‎pożar‎ ‎niech‎ ‎nas‎ ‎omija, Niechaj‎ ‎mamy‎ ‎wiek‎ ‎spokojny,‎ ‎prosimy‎ ‎Cię‎ ‎Marya. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Uproś‎ ‎że‎ ‎nam,‎ ‎o‎ ‎Maryo!‎ ‎grzechów‎ ‎naszych‎ ‎zgładzenie, Abyśmy‎ ‎przy‎ ‎Twym‎ ‎obrazie‎ ‎otrzymali‎ ‎zbawienie. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Pobłogosław‎ ‎nasze‎ ‎domy,‎ ‎broń‎ ‎ich‎ ‎od‎ ‎wszelkiej‎ ‎szkody: Broń‎ ‎pożarów,‎ ‎ognia,‎ ‎głodu,‎ ‎broń‎ ‎od‎ ‎złego‎ ‎szkody. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Domownikom‎ ‎naszym,‎ ‎Panno!‎ ‎daj,‎ ‎aby‎ ‎zdrowi‎ ‎byli, Wespół‎ ‎z‎ ‎nami,‎ ‎gdy‎ ‎wrócimy,‎ ‎Ciebie‎ ‎Matko‎ ‎wielbili. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

Błogosław‎ ‎kompanję,‎ ‎które‎ ‎się‎ ‎tu‎ ‎zebrały. By‎ ‎Cię‎ ‎wspólnie‎ ‎na‎ ‎tej‎ ‎górze,‎ ‎Maryo‎ ‎wychwalały. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bośmy‎ ‎wszyscy‎ ‎po‎ ‎to‎ ‎przyszli,‎ ‎abyśmy‎ ‎Ci‎ ‎służyli, Sobie‎ ‎zdrowie‎ ‎i‎ ‎zbawienie‎ ‎po‎ ‎śmierci‎ ‎uprosili. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎jak‎ ‎my‎ ‎się‎ ‎Marya,‎ ‎przez‎ ‎ten‎ ‎odpust‎ ‎cieszyli, Rozumiejąc,‎ ‎że‎ ‎przy‎ ‎tobie‎ ‎zawsze‎ ‎będziemy‎ ‎żyli. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Ale‎ ‎pewno‎ ‎przyjdzie‎ ‎chwila,‎ ‎w‎ ‎którą‎ ‎Cię‎ ‎odejść‎ ‎mamy, O‎ ‎Marya‎ ‎Częstochowska,‎ ‎teraz‎ ‎do‎ ‎Cię‎ ‎wołamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O!‎ ‎jakże‎ ‎Cię‎ ‎opuścimy,‎ ‎Matko‎ ‎nasza‎ ‎kochana, Wiemy,‎ ‎że‎ ‎nas‎ ‎nie‎ ‎opuścisz,‎ ‎bo‎ ‎masz‎ ‎łaskę‎ ‎u‎ ‎Syna. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Jeszcze‎ ‎raz‎ ‎przed‎ ‎Twem‎ ‎obrazemMatko‎ ‎krzyżem‎ ‎padniemy A‎ ‎za‎ ‎nasze‎ ‎domowniki,‎ ‎pokornie‎ ‎cię‎ ‎prosimy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Marya,‎ ‎prośDy‎ ‎nasze,‎ ‎do‎ ‎stóp‎ ‎Twoich‎ ‎rzucamy Duszę,‎ ‎ciało,‎ ‎serce,‎ ‎myśli‎ ‎i‎ ‎wszystko‎ ‎co‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t‎ ‎d. Wejrzyj‎ ‎na‎ ‎nas,‎ ‎o‎ ‎Marya,‎ ‎wejrzyj‎ ‎na‎ ‎swoje‎ ‎dzieci, A‎ ‎jużci‎ ‎nas‎ ‎nie‎ ‎opuszczaj,‎ ‎aż‎ ‎do‎ ‎samej‎ ‎śmierci. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gdzież‎ ‎my‎ ‎Matko,‎ ‎biedne‎ ‎dziatki,‎ ‎teraz‎ ‎udać‎ ‎się‎ ‎mamy, Gdybyć‎ ‎nas‎ ‎Ty‎ ‎opuściła,‎ ‎innej‎ ‎nad‎ ‎Cię‎ ‎nie‎ ‎mamy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bo‎ ‎zgubiony‎ ‎syn‎ ‎nie‎ ‎zginie,‎ ‎skoro‎ ‎Twoja‎ ‎obrona, W‎ ‎największym‎ ‎życia‎ ‎terminie,‎ ‎przyjdzie‎ ‎do‎ ‎swego‎ ‎łona. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Tyś‎ ‎nas‎ ‎Matko‎ ‎słuchała,‎ ‎na‎ ‎to‎ ‎miejsce‎ ‎wezwała, Ratowałaś‎ ‎we‎ ‎dnie,‎ ‎w‎ ‎nocy,‎ ‎udzielałaś‎ ‎pomocy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d Choćby‎ ‎matka‎ ‎swoje‎ ‎dzieci‎ ‎wypuściła‎ ‎z‎ ‎pamięci, Ty‎ ‎nas‎ ‎Matko‎ ‎nie‎ ‎opuścisz,‎ ‎skoro‎ ‎oczy‎ ‎swe‎ ‎rzucisz. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O‎ ‎Marya‎ ‎Częstochowska,‎ ‎wolałaś‎ ‎tu‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎nami, Niźli‎ ‎w‎ ‎Konstantynopolu,‎ ‎mieszkać‎ ‎z‎ ‎temi‎ ‎Turkami. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Przywiózł‎ ‎Cię‎ ‎książę‎ ‎Opolski,‎ ‎abyś‎ ‎nam‎ ‎pociechą‎ ‎była, Nasze‎ ‎prośby‎ ‎wysłuchała,‎ ‎z‎ ‎Bogiem‎ ‎nas‎ ‎pogodziła. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Doznając‎ ‎Twojej‎ ‎pomocy,‎ ‎niech‎ ‎tu‎ ‎każdy‎ ‎nam‎ ‎powie, Po‎ ‎to‎ ‎z‎ ‎Węgier‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎Podola‎ ‎śpieszą‎ ‎tu‎ ‎pielgrzymowie. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

Żegnamy‎ ‎cię‎ ‎Jasna‎ ‎Góro‎ ‎o‎ ‎Klasztorze‎ ‎wspaniały, Nie‎ ‎wiem,‎ ‎czyli‎ ‎nie‎ ‎ostatni,‎ ‎raz‎ ‎me‎ ‎nogi‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎stały. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Żegnamy‎ ‎Cię‎ ‎Marya,‎ ‎Matko‎ ‎nasza‎ ‎Królowa, Żegnamy‎ ‎Cię‎ ‎Jasna-Górska,‎ ‎poroocniczko‎ ‎gotowa, Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Musimy‎ ‎Cię‎ ‎już‎ ‎opuścić,‎ ‎o‎ ‎Częstochowska‎ ‎Pani, Kiedy‎ ‎na‎ ‎Cię‎ ‎wspominamy,‎ ‎zalewamy‎ ‎się‎ ‎Izami. Błogcslaw‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bywaj‎ ‎zdrowa‎ ‎Jasna‎ ‎Góro,‎ ‎miejsce‎ ‎święte‎ ‎wybrane, Na‎ ‎tej‎ ‎górze‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎klasztorze,‎ ‎Matki‎ ‎naszej‎ ‎kochanej. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Twój‎ ‎ten‎ ‎obraz‎ ‎i‎ ‎święta‎ ‎Twarz,‎ ‎nie‎ ‎wiem‎ ‎czy‎ ‎ją‎ ‎oglądam, I‎ ‎te‎ ‎słowa‎ ‎bywaj‎ ‎zdrowa,‎ ‎na‎ ‎tern‎ ‎miejscu‎ ‎zaśpiewam. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t‎ ‎d. Moje‎ ‎oczy‎ ‎Cię‎ ‎więcej,‎ ‎w‎ ‎tym‎ ‎Obrazie‎ ‎uwidzą, I‎ ‎me‎ ‎nogi,‎ ‎czy‎ ‎te‎ ‎drogi‎ ‎Twoje‎ ‎jeszcze‎ ‎odwiedzą. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Żegnamy‎ ‎i‎ ‎was‎ ‎Kapłani,‎ ‎nasi‎ ‎nauczyciele, Jakoście‎ ‎nas‎ ‎nauczyli,‎ ‎Słowa‎ ‎Bożego‎ ‎wiele. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. O!‎ ‎wy‎ ‎pobożni‎ ‎Kapłani,‎ ‎miejsca‎ ‎tego‎ ‎strażnicy, Błagajcie‎ ‎też‎ ‎tu‎ ‎za‎ ‎nami‎ ‎Panny‎ ‎BogaRodzicy. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Żegnamy‎ ‎was‎ ‎święte‎ ‎Dróżki,‎ ‎któreśmy‎ ‎obchodzili, 1‎ ‎mękę‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎nabożnie‎ ‎rozmyślali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bądźcie‎ ‎zdrowe,‎ ‎miejsca‎ ‎święte,‎ ‎Wniębowzięcia‎ ‎Maryi, Które‎ ‎Jezus‎ ‎postanowił,‎ ‎by‎ ‎powiększyć‎ ‎chwałę‎ ‎Jej. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bądźcie‎ ‎zdrowe‎ ‎góry,‎ ‎lasy‎ ‎tu‎ ‎na‎ ‎tej‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze, Przy‎ ‎których‎ ‎my‎ ‎cześć‎ ‎dawali‎ ‎Jezusowi,‎ ‎Maryi. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Bądźcie‎ ‎zdrowi‎ ‎wszyscy‎ ‎ludzie,‎ ‎którycheśmy‎ ‎poznali, Na‎ ‎tej‎ ‎górze‎ ‎Jasno-Górskiej,‎ ‎różne‎ ‎pieśni‎ ‎śpiewali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. Gdyby‎ ‎nam‎ ‎Bóg‎ ‎dał‎ ‎łaskę,‎ ‎żebyśmy‎ ‎się‎ ‎widzieli, Jeszcze‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze‎ ‎z‎ ‎pobożnością‎ ‎słuchali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d. A‎ ‎gdy‎ ‎przyjdziemy‎ ‎do‎ ‎domów,‎ ‎będziemy‎ ‎rozgłaszali, Czegośmy‎ ‎na‎ ‎Jasnej-Górze‎ ‎z‎ ‎pobożnością‎ ‎słuchali. Błogosław‎ ‎nas‎ ‎Panienko‎ ‎i‎ ‎t.‎ ‎d.

[madohora]

[madohora]

I‎ ‎począł‎ ‎knuć‎ ‎spisek‎ ‎przeciwko‎ ‎królowi.‎ ‎Do zamku‎ ‎lanckorońskiego‎ ‎zwoływał‎ ‎zjazdy‎ ‎szla chty,‎ ‎werbował‎ ‎wojska‎ ‎przeciwko‎ ‎królowi‎ ‎i‎ ‎stąd wyruszył‎ ‎do‎ ‎walki‎ ‎bratobójczej,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎jak wiadomo‎ ‎został‎ ‎pokonany.‎ ‎Przy‎ ‎końcu‎ ‎życia widzimy‎ ‎Zebrzydowskiego‎ ‎przepasanego‎ ‎pa skiem‎ ‎św.‎ ‎Franciszka,‎ ‎w‎ ‎habicie‎ ‎zakonnym‎ ‎po kutującego‎ ‎za‎ ‎grzechy‎ ‎swego‎ ‎żywota‎ ‎w‎ ‎pustel ni‎ ‎Magdaleny.‎ ‎Kroniki‎ ‎podają‎ ‎nam‎ ‎o‎ ‎założeniu Kalwarji‎ ‎następującą‎ ‎historję. Razu‎ ‎jednego‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎smutny‎ ‎prze chadzał‎ ‎się‎ ‎po‎ ‎licznych‎ ‎komnatach‎ ‎lanckoroń skiego‎ ‎zamku,‎ ‎żona‎ ‎jego‎ ‎Dorota‎ ‎siedziała‎ ‎przy oknie,‎ ‎spoglądając‎ ‎na‎ ‎obszerną‎ ‎krainę‎ ‎widoczną z‎ ‎okien‎ ‎zamku.‎ ‎Słońce‎ ‎chyliło‎ ‎się‎ ‎ku‎ ‎zachodo wi...‎ ‎Nagle‎ ‎pani‎ ‎Dorota‎ ‎ujrzała‎ ‎nad‎ ‎górą‎ ‎Żarek wielką‎ ‎jasność‎ ‎i‎ ‎trzy‎ ‎ogniste‎ ‎krzyże,‎ ‎ręką‎ ‎wska zała‎ ‎je‎ ‎mężowi.‎ ‎Oboje‎ ‎uklękli‎ ‎dla‎ ‎oddania‎ ‎czci cudownemu‎ ‎zjawisku.‎ ‎Dłuższy‎ ‎czas‎ ‎krzyże‎ ‎te widać‎ ‎było‎ ‎na‎ ‎niebie‎ ‎aż‎ ‎wreszcie‎ ‎znikły‎ ‎razem z‎ ‎ostatniemi‎ ‎promieniami‎ ‎zachodzącego‎ ‎słońca. Wtedy‎ ‎w‎ ‎głowie‎ ‎Zebrzydowskiego‎ ‎powstała myśl‎ ‎wybudowania‎ ‎na‎ ‎tem‎ ‎miejscu‎ ‎świątyni‎ ‎na cześć‎ ‎Pańską.‎ ‎Zrazu,‎ ‎podobno,‎ ‎Zebrzydowski miał‎ ‎zamiar‎ ‎wybudować‎ ‎zwykłą‎ ‎kapliczkę, w‎ ‎której‎ ‎pleban‎ ‎lanckoroński‎ ‎i‎ ‎kapelan‎ ‎Zebrzy dowskiego,‎ ‎w‎ ‎dni‎ ‎krzyżowe,‎ ‎odprawialiby‎ ‎na bożeństwo‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎on‎ ‎i‎ ‎jego‎ ‎żona‎ ‎spędzaliby wolne‎ ‎chwile‎ ‎w‎ ‎czasie‎ ‎wielkiego‎ ‎postu‎ ‎na‎ ‎kon templacji‎ ‎o‎ ‎męce‎ ‎Pańskiej.‎ ‎Przez‎ ‎cały‎ ‎rok‎ ‎jesz cze‎ ‎odkładał‎ ‎chwilę‎ ‎rozpoczęcia‎ ‎budowy,‎ ‎praw dopodobnie‎ ‎z‎ ‎powodu‎ ‎braku‎ ‎wzoru‎ ‎odpowie dniego‎ ‎na‎ ‎świątynię. Dopiero‎ ‎następnego‎ ‎roku‎ ‎zjawił‎ ‎się‎ ‎przed Zebrzydowskim‎ ‎jego‎ ‎dworzanin‎ ‎Hieronim‎ ‎Strza ła‎ ‎z‎ ‎prośbą,‎ ‎aby‎ ‎mu‎ ‎pozwolił‎ ‎odbyć‎ ‎pielgrzymkę

[madohora]

uciekając,‎ ‎ucieka‎ ‎przed‎ ‎świtem,‎ ‎a‎ ‎—‎ ‎my‎ ‎w‎ ‎tej‎ ‎pustel ni‎ ‎święcimy‎ ‎dziś‎ ‎przybytek‎ ‎Pański.‎ ‎Pierwsi‎ ‎tu przybyliśmy‎ ‎na‎ ‎modlitwę,‎ ‎a‎ ‎któż‎ ‎wie‎ ‎czyli‎ ‎to mieszkanie‎ ‎dzikiego‎ ‎zwierza‎ ‎nie‎ ‎stanie‎ ‎się miejscem,‎ ‎do‎ ‎którego‎ ‎rzesze‎ ‎z‎ ‎odległych‎ ‎krain na‎ ‎modły‎ ‎przybywać‎ ‎będą.‎ ‎Któż‎ ‎wie,‎ ‎azali‎ ‎bór nie‎ ‎dopuści‎ ‎światła‎ ‎swego‎ ‎łona‎ ‎do‎ ‎swych‎ ‎głębin a‎ ‎pieśń‎ ‎tysiąca‎ ‎ludu‎ ‎nie‎ ‎będzie‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎nim‎ ‎roz legać,‎ ‎zamiast‎ ‎głosu‎ ‎wilków,‎ ‎któremu‎ ‎dziś‎ ‎echo leśne‎ ‎wtóruje*'. Prorocze‎ ‎te‎ ‎słowa‎ ‎spełniły‎ ‎się‎ ‎wkrótce.‎ ‎Huk dział‎ ‎z‎ ‎zamku‎ ‎lanckorońskiego‎ ‎oznajmił‎ ‎go ściom,‎ ‎że‎ ‎uroczystość‎ ‎została‎ ‎ukończona. Po‎ ‎niej‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎podejmował‎ ‎gości w‎ ‎bogato‎ ‎przystrojonym‎ ‎namiocie,‎ ‎postawio nym‎ ‎na‎ ‎miejscu,‎ ‎gdzie‎ ‎się‎ ‎dziś‎ ‎klasztor‎ ‎znaj duje.‎ ‎Tego‎ ‎samego‎ ‎roku‎ ‎kościół‎ ‎był‎ ‎gotów.‎ ‎Ra zu‎ ‎jednego,‎ ‎gdy‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎przechadzał‎ ‎się w‎ ‎towarzystwie‎ ‎ks.‎ ‎Żebrowskiego‎ ‎i‎ ‎geometry Pawła‎ ‎Belga,‎ ‎przyszło‎ ‎mu‎ ‎na‎ ‎myśl,‎ ‎aby‎ ‎zbudo wać‎ ‎kaplicę‎ ‎Grobu‎ ‎Chrystusowego,‎ ‎której‎ ‎wzór miał‎ ‎gotowy.‎ ‎Później‎ ‎projekt‎ ‎ten‎ ‎zmienił‎ ‎o‎ ‎tyle, że‎ ‎postanowił‎ ‎najpierw‎ ‎wybudować‎ ‎klasztor Ojcom‎ ‎Bernardynom,‎ ‎którzy‎ ‎i‎ ‎w‎ ‎Jerozolimie z‎ ‎woli‎ ‎Bożej‎ ‎strzegą‎ ‎Grobu‎ ‎Pańskiego.‎ ‎Tak więc‎ ‎w‎ ‎następnym‎ ‎roku,‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Najśw.‎ ‎Panny Anielskiej‎ ‎znowu‎ ‎zaludniła‎ ‎się‎ ‎góra‎ ‎Żarek‎ ‎wy bitnymi‎ ‎gośćmi,‎ ‎zaproszonymi‎ ‎na‎ ‎uroczystość założenia‎ ‎kamienia‎ ‎węgielnego‎ ‎pod‎ ‎projekto wany‎ ‎klasztor.‎ ‎Kiedy‎ ‎wykonywano‎ ‎pomiary‎ ‎pod budowę‎ ‎klasztoru,‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎zauważył,‎ ‎że rozkład‎ ‎pagórka‎ ‎dziwnie‎ ‎się‎ ‎nadaje‎ ‎na‎ ‎założe nie‎ ‎dróg‎ ‎krzyżowych.‎ ‎W‎ ‎przekonaniu‎ ‎tem utwierdził‎ ‎go‎ ‎jeszcze‎ ‎bardziej‎ ‎komisarz‎ ‎Ziemi Świętej‎ ‎—‎ ‎Chryzostom‎ ‎a‎ ‎Copranico,‎ ‎który‎ ‎znał okolicę‎ ‎Grobu‎ ‎Chrystusowego‎ ‎w‎ ‎Jerozelimie

[madohora]

W‎ ‎latach‎ ‎1611—17‎ ‎wybudowano‎ ‎szereg‎ ‎dal szych‎ ‎kaplic‎ ‎i‎ ‎kościołów,‎ ‎a‎ ‎mianowicie:‎ ‎Domek Matki‎ ‎Boskiej,‎ ‎Włożenia‎ ‎krzyża,‎ ‎Bramę‎ ‎Za chodnią,‎ ‎Pierwszego‎ ‎Upadku,‎ ‎Serca‎ ‎Matki‎ ‎Bo skiej,‎ ‎Bramy‎ ‎Sądowej,‎ ‎Rafaela‎ ‎oraz‎ ‎kapliczkę Pięciu‎ ‎Braci‎ ‎Pustelników, O‎ ‎odpusty‎ ‎dla‎ ‎Kalwarji‎ ‎starał‎ ‎się‎ ‎sam‎ ‎Ze brzydowski,‎ ‎W‎ ‎tym‎ ‎celu‎ ‎wysłał‎ ‎do‎ ‎Rzymu‎ ‎ks, prałata‎ ‎Foxa,‎ ‎który‎ ‎osobiście‎ ‎przedłożył‎ ‎papie żowi‎ ‎prośby‎ ‎wojewody.‎ ‎Zdziwiony‎ ‎nadmierne- mi‎ ‎wymaganiami‎ ‎wojewody,‎ ‎sekretarz‎ ‎papieski miał‎ ‎wtedy‎ ‎zawołać:‎ ‎„Wy‎ ‎podobno‎ ‎Rzym‎ ‎w‎ ‎wa szej‎ ‎Polsce‎ ‎chcecie‎ ‎założyć".‎ ‎Odpusty‎ ‎jednak z‎ ‎wielkim‎ ‎trudem‎ ‎udało‎ ‎się‎ ‎uzyskać‎ ‎u‎ ‎papieża Pawła‎ ‎V,‎ ‎Pierwszy‎ ‎odpust‎ ‎nadany‎ ‎był‎ ‎w‎ ‎roku 1605,‎ ‎tylko‎ ‎na‎ ‎lat‎ ‎10,‎ ‎drugi‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1612,‎ ‎już‎ ‎zu pełny‎ ‎dla‎ ‎tych‎ ‎wszystkich,‎ ‎którzyby‎ ‎poprzednio opatrzeni‎ ‎Sakramentami‎ ‎świętemi,‎ ‎te‎ ‎drogi‎ ‎Mę ki‎ ‎Pańskiej‎ ‎obchodzili,‎ ‎modląc‎ ‎się‎ ‎ustawicznie na‎ ‎Kościół,‎ ‎za‎ ‎wykorzenię‎ ‎herezji‎ ‎i‎ ‎za‎ ‎zgodę panów‎ ‎chrześcijańskich.‎ ‎Trzeci‎ ‎odpust‎ ‎nadany był‎ ‎przez‎ ‎tegoż‎ ‎samego‎ ‎papieża‎ ‎i‎ ‎dotyczył‎ ‎tyl ko‎ ‎tych,‎ ‎którzy‎ ‎dla‎ ‎jakiejś‎ ‎ważnej‎ ‎przyczyny nie‎ ‎mogliby‎ ‎obejść‎ ‎wszystkich‎ ‎dróżek,‎ ‎żeby‎ ‎nie byli‎ ‎pozbyci‎ ‎korzyści‎ ‎zupełnego‎ ‎odpustu.‎ ‎Pó źniej,‎ ‎w‎ ‎miarę‎ ‎przybywania‎ ‎kaplic‎ ‎i‎ ‎rozszerze nia‎ ‎dróżek‎ ‎Stolica‎ ‎Apostolska‎ ‎nadawała‎ ‎coraz to‎ ‎inne‎ ‎odpusty.‎ ‎Dla‎ ‎większego‎ ‎uczczenia‎ ‎tego miejsca‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎zabronił‎ ‎stawiać‎ ‎bud i‎ ‎kramów‎ ‎kupieckich, W‎ ‎roku‎ ‎1621‎ ‎umarł‎ ‎Mikołaj‎ ‎Zebrzydowski, a‎ ‎dzieło‎ ‎przez‎ ‎niego‎ ‎rozpoczęte‎ ‎dalej‎ ‎prowadził syn‎ ‎jego‎ ‎Jan.‎ ‎Wybudował‎ ‎on‎ ‎następujące‎ ‎ka plice:‎ ‎Bramy‎ ‎Wschodniej,‎ ‎Obnażenia,‎ ‎Zdjęcia z‎ ‎krzyża‎ ‎i‎ ‎Znalezienia‎ ‎krzyża,‎ ‎przebudował‎ ‎zaś kaplicę‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej.‎ ‎Dla‎ ‎obsługują

[madohora]

cych‎ ‎zaś‎ ‎kaplice‎ ‎księży‎ ‎i‎ ‎zakonników‎ ‎i‎ ‎tercja- rzy‎ ‎wybudował‎ ‎przy‎ ‎Ukrzyżowaniu‎ ‎piękną‎ ‎re zydencję,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎dotąd‎ ‎zamieszkują.‎ ‎Uzupeł nił‎ ‎dróżki‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa‎ ‎następującemi‎ ‎kaplica mi:‎ ‎Cyreneusza,‎ ‎św,‎ ‎Weroniki‎ ‎i‎ ‎Plączących‎ ‎Nie wiast.‎ ‎Dzięki‎ ‎jego‎ ‎staraniom‎ ‎powstały‎ ‎także podsienia‎ ‎za‎ ‎kościołem,‎ ‎w‎ ‎których‎ ‎ustawiono konfesjonały.‎ ‎Z‎ ‎tego‎ ‎czasu‎ ‎pochodzą‎ ‎wspaniałe obrzędy‎ ‎kalwaryjskie:‎ ‎Pogrzeb‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej i‎ ‎triumfalny‎ ‎pochód‎ ‎z‎ ‎figurą‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej, Staraniem‎ ‎Jana‎ ‎Zebrzydowskiego‎ ‎powstały także‎ ‎schody‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1633,‎ ‎Znaczenie‎ ‎ich‎ ‎jest następujące:‎ ‎W‎ ‎Jerozolimie‎ ‎w‎ ‎pałacu‎ ‎Piłata było‎ ‎28‎ ‎schodów,‎ ‎które‎ ‎Zbawiciel‎ ‎kilkakrotnie przechodził,‎ ‎raz‎ ‎będąc‎ ‎odesłany‎ ‎od‎ ‎Piłata‎ ‎do Heroda,‎ ‎drugi‎ ‎raz‎ ‎gdy‎ ‎prowadzono‎ ‎Go‎ ‎na‎ ‎biczo wanie‎ ‎i‎ ‎trzeci‎ ‎raz‎ ‎dla‎ ‎wysłuchania‎ ‎wyroku,‎ ‎ska zującego‎ ‎Go‎ ‎na‎ ‎śmierć,‎ ‎Gradusy‎ ‎te‎ ‎sprowadziła do‎ ‎Rzymu‎ ‎św,‎ ‎Helena‎ ‎(cesarzowa)‎ ‎i‎ ‎tu‎ ‎doznają wielkiej‎ ‎czci‎ ‎od‎ ‎chrześcijan.‎ ‎Prócz‎ ‎tego‎ ‎Jan‎ ‎Ze brzydowski‎ ‎otoczył‎ ‎klasztor‎ ‎murem‎ ‎i‎ ‎pobudo wał‎ ‎złociste‎ ‎ołtarze‎ ‎wewnątrz‎ ‎świątyni.‎ ‎Wielki ten‎ ‎dobroczyńca‎ ‎kościoła‎ ‎kalwaryjskiego‎ ‎umarł w‎ ‎roku‎ ‎1641,‎ ‎Za‎ ‎jego‎ ‎syna,‎ ‎Michała‎ ‎Zebrzydow skiego,‎ ‎na‎ ‎którym‎ ‎ród‎ ‎Zebrzydowskich‎ ‎wymarł, został‎ ‎wprowadzony‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1641‎ ‎na‎ ‎Kalwarję cudowny‎ ‎obraz‎ ‎Najśw,‎ ‎Marji‎ ‎Panny,‎ ‎o‎ ‎którym poniżej‎ ‎mówić‎ ‎będziemy.

[madohora]

mi‎ ‎łzami.‎ ‎Obecny‎ ‎przy‎ ‎tem‎ ‎ks.‎ ‎pleban‎ ‎z‎ ‎Marcy- poręby‎ ‎widząc‎ ‎w‎ ‎tem‎ ‎palec‎ ‎Boży,‎ ‎radził‎ ‎panu Paszkowskiemu‎ ‎oddać‎ ‎obraz‎ ‎do‎ ‎kościoła‎ ‎w‎ ‎Mar- cyporębie,‎ ‎gdyż‎ ‎nie‎ ‎godzi‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎domu‎ ‎przetrzy mywać‎ ‎obrazu,‎ ‎zapomocą‎ ‎którego‎ ‎Bóg‎ ‎dziwne znaki‎ ‎czyni.‎ ‎Paszkowski‎ ‎usłuchał‎ ‎rady‎ ‎księdza plebana,‎ ‎puścił‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎drogę‎ ‎do‎ ‎Marcyporęby, zabierając‎ ‎obraz,‎ ‎ale‎ ‎kierowany‎ ‎jakąś‎ ‎niewi dzialną‎ ‎siłą,‎ ‎pobłądził‎ ‎w‎ ‎lesie‎ ‎i‎ ‎przybył‎ ‎zamiast do‎ ‎Marcyporęby‎ ‎na‎ ‎Kalwarję‎ ‎Zebrzydowską. I‎ ‎tu‎ ‎obraz‎ ‎zostawił.‎ ‎Wieść‎ ‎o‎ ‎tem‎ ‎cudownem zdarzeniu‎ ‎prędko‎ ‎rozeszła‎ ‎się‎ ‎po‎ ‎całej‎ ‎okolicy, doszła‎ ‎do‎ ‎biskupa‎ ‎krakowskiego,‎ ‎który‎ ‎nie uwierzył‎ ‎odrazu‎ ‎w‎ ‎cudowność‎ ‎zjawiska,‎ ‎lecz wyznaczył‎ ‎komisję‎ ‎celem‎ ‎zbadania‎ ‎go.‎ ‎Ale w‎ ‎łonie‎ ‎komisji‎ ‎powstał‎ ‎spór.‎ ‎Jedna‎ ‎część‎ ‎uwie rzyła‎ ‎w‎ ‎prawdziwość‎ ‎cudu,‎ ‎druga‎ ‎zaś‎ ‎radziła czekać‎ ‎na‎ ‎dalsze‎ ‎znaki.‎ ‎Wobec‎ ‎tego‎ ‎obraz umieszczono‎ ‎w‎ ‎zakrystji.‎ ‎Dopiero‎ ‎dalsze‎ ‎wska zówki‎ ‎woli‎ ‎Bożej‎ ‎skłoniły‎ ‎ks.‎ ‎biskupa‎ ‎sufragana Oborskiego‎ ‎do‎ ‎umieszczenia‎ ‎cudownego‎ ‎obrazu w‎ ‎klasztorze.‎ ‎Działo‎ ‎się‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1642,‎ ‎dnia 4‎ ‎października.‎ ‎Kilka‎ ‎lat‎ ‎później,‎ ‎bo‎ ‎w‎ ‎roku 1648‎ ‎Jan‎ ‎Zebrzydowski‎ ‎wybudował‎ ‎dla‎ ‎obrazu kaplicę‎ ‎.‎ ‎z‎ ‎ciosowego‎ ‎kamienia,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎się obraz‎ ‎do‎ ‎dzisiejszego‎ ‎dnia‎ ‎znajduje. Odtąd‎ ‎spieszą‎ ‎tu‎ ‎ludzie‎ ‎ze‎ ‎wszystkich‎ ‎stron Polski‎ ‎i‎ ‎zagranicy,‎ ‎aby‎ ‎odwiedzić‎ ‎pamiętne miejsca‎ ‎Męki‎ ‎Pańskiej‎ ‎i‎ ‎złożyć‎ ‎hołd‎ ‎Najśw,‎ ‎Ma- rji‎ ‎Pannie,‎ ‎Trudno‎ ‎zliczyć,‎ ‎ile‎ ‎łask‎ ‎spłynęło‎ ‎tu na‎ ‎biedny‎ ‎naród‎ ‎Polski,‎ ‎ilu‎ ‎nieszczęśliwych i‎ ‎strapionych‎ ‎znalazło‎ ‎ulgę‎ ‎i‎ ‎pociechę‎ ‎w‎ ‎cier pieniach,‎ ‎Tu‎ ‎gromadzą‎ ‎się‎ ‎Polacy‎ ‎z‎ ‎najdalszych zakątków‎ ‎Rzeczypospolitej,‎ ‎dając‎ ‎w‎ ‎ten‎ ‎sposób dowód‎ ‎przynależności‎ ‎do‎ ‎narodu‎ ‎polskiego,‎ ‎— W‎ ‎niektóre‎ ‎lata‎ ‎liczba‎ ‎pątników‎ ‎dosięgała‎ ‎na-

[madohora]

Dnia‎ ‎13‎ ‎sierpnia‎ ‎około‎ ‎południa‎ ‎nieprzejrza ne‎ ‎tłumy‎ ‎ludzi‎ ‎gromadzą‎ ‎się‎ ‎około‎ ‎Domku‎ ‎Najś. Marji‎ ‎Panny.‎ ‎Po‎ ‎odprawieniu‎ ‎modłów‎ ‎przez kapłanów,‎ ‎młodzieńcy,‎ ‎ubrani‎ ‎w‎ ‎żałobne‎ ‎szaty, biorą‎ ‎na‎ ‎swoje‎ ‎barki‎ ‎bogato‎ ‎przystrojoną‎ ‎tru mnę,‎ ‎w‎ ‎której‎ ‎znaduje‎ ‎się‎ ‎figura‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej i‎ ‎pod‎ ‎baldachimem‎ ‎niosą‎ ‎ją‎ ‎od‎ ‎kaplicy‎ ‎do‎ ‎ka plicy.‎ ‎Przed‎ ‎trumną‎ ‎kroczy‎ ‎duchowieństwo i‎ ‎dziewice‎ ‎w‎ ‎białych‎ ‎sukniach‎ ‎i‎ ‎welonach,‎ ‎nio sąc‎ ‎wieńce,‎ ‎świece‎ ‎oraz‎ ‎korony‎ ‎i‎ ‎berła‎ ‎Matki Boskiej,‎ ‎wszystko‎ ‎przybrane‎ ‎żałobnie.‎ ‎Przy każdej‎ ‎kaplicy‎ ‎kapłan‎ ‎wygłasza‎ ‎kazanie‎ ‎odpo wiednie‎ ‎obrzędowi.‎ ‎Procesja‎ ‎ta‎ ‎idzie‎ ‎powolnym krokiem,‎ ‎śpiewając‎ ‎nabożne‎ ‎pieśni.‎ ‎Dopiera około‎ ‎północy‎ ‎dochodzi‎ ‎do‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Bo skiej,‎ ‎gdzie‎ ‎młodzieńcy‎ ‎wnoszą‎ ‎trumnę,‎ ‎poczem ludzie‎ ‎rozchodzą‎ ‎się‎ ‎do‎ ‎domów‎ ‎i‎ ‎na‎ ‎noclegi.‎ ‎— Obrzęd‎ ‎to‎ ‎smutny‎ ‎i‎ ‎wzruszający‎ ‎do‎ ‎łez!‎ ‎Nic dziwnego,‎ ‎że‎ ‎towarzyszą‎ ‎mu‎ ‎jęki‎ ‎i‎ ‎westchnie nia.‎ ‎Za‎ ‎to‎ ‎w‎ ‎dwa‎ ‎dni‎ ‎później‎ ‎w‎ ‎uroczystość Wniebowzięcia‎ ‎Matki‎ ‎Najświętszej‎ ‎nabożeń stwo‎ ‎ma‎ ‎przebieg‎ ‎radosny.‎ ‎W‎ ‎dniu‎ ‎tym‎ ‎niosą figurę‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎w‎ ‎postawie‎ ‎stojącej,‎ ‎z‎ ‎ko roną‎ ‎na‎ ‎głowie.‎ ‎Niosą‎ ‎ją‎ ‎także‎ ‎młodzieńcy,‎ ‎ale już‎ ‎jako‎ ‎drużbowie,‎ ‎przepasani‎ ‎białemi‎ ‎szarfa mi‎ ‎i‎ ‎zdobni‎ ‎w‎ ‎świeże‎ ‎kwiaty.‎ ‎Dziewczęta‎ ‎zaś przystrojone‎ ‎są‎ ‎jak‎ ‎do‎ ‎ślubu,‎ ‎to‎ ‎znaczy,‎ ‎w‎ ‎śnie żno-białe‎ ‎suknie,‎ ‎na‎ ‎głowach‎ ‎mają‎ ‎wianki‎ ‎mir towe‎ ‎i‎ ‎welony,‎ ‎a‎ ‎w‎ ‎rękach‎ ‎niosą‎ ‎jarzące‎ ‎się świece,‎ ‎woniejące‎ ‎kwiaty,‎ ‎berła‎ ‎itd.‎ ‎Procesja‎ ‎ta rozpoczyna‎ ‎się‎ ‎rano‎ ‎o‎ ‎godzinie‎ ‎8-mej,‎ ‎a‎ ‎kończy około‎ ‎4‎ ‎po‎ ‎południu‎ ‎uroczystem‎ ‎odśpiewaniem
„Te‎ ‎Deum‎ ‎laudamus". Obie‎ ‎te‎ ‎uroczystości‎ ‎wywierają‎ ‎na‎ ‎człowie ku‎ ‎wielkie‎ ‎wrażenie‎ ‎r^mimowoli‎ ‎zmuszają‎ ‎go‎ ‎do pokory‎ ‎i‎ ‎uległości‎ ‎względem‎ ‎Boga.‎ ‎Nie‎ ‎zapomni

[madohora]

jedno‎ ‎maleńkie‎ ‎okienko‎ ‎i‎ ‎dwoje‎ ‎drzwi.‎ ‎Pierw szym‎ ‎jego‎ ‎restauratorem‎ ‎był‎ ‎ojciec‎ ‎Thynel,‎ ‎któ ry‎ ‎wszystkie‎ ‎dróżki‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎restaurował; później‎ ‎przebudował‎ ‎i‎ ‎samą‎ ‎kaplicę‎ ‎i‎ ‎do‎ ‎dzisiej szej‎ ‎formy‎ ‎ją‎ ‎doprowadził‎ ‎Feliks‎ ‎Gąsior.‎ ‎Tru mna‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎znajduje‎ ‎się‎ ‎pod‎ ‎ołtarzem, w‎ ‎sklepionym‎ ‎i‎ ‎Żelaznem!‎ ‎kratami‎ ‎opatrzonym grobie.‎ ‎W‎ ‎trumnie‎ ‎bywa‎ ‎chowana‎ ‎drewniana figura‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej. O‎ ‎kościele‎ ‎tym‎ ‎opowiadają‎ ‎następującą‎ ‎hi- storję,‎ ‎która‎ ‎miała‎ ‎się‎ ‎zdarzyć‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1660: Ojciec‎ ‎Hiacynty‎ ‎Stradomski,‎ ‎przybyły‎ ‎do‎ ‎kon wentu‎ ‎kalwaryjskiego‎ ‎na‎ ‎wizytację‎ ‎Braci,‎ ‎ujrzał kościół‎ ‎Grobu‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎w‎ ‎ogniu.‎ ‎Wysłał tedy‎ ‎prędko‎ ‎brata‎ ‎Focjusza,‎ ‎aby‎ ‎zgromadził ludzi‎ ‎na‎ ‎ratunek.‎ ‎I‎ ‎o‎ ‎dziwo!‎ ‎Przybyli‎ ‎ludzie‎ ‎za miast‎ ‎gorejącego‎ ‎kościoła,‎ ‎zobaczyli‎ ‎Aniołów i‎ ‎Świętych‎ ‎Pańskich,‎ ‎którzy‎ ‎w‎ ‎światłości‎ ‎wiel kiej‎ ‎cześć‎ ‎Matce‎ ‎Najświętszej‎ ‎oddawali,‎ ‎Jasność taką‎ ‎widziano‎ ‎kilkakrotnie,‎ ‎a‎ ‎nawet,‎ ‎jak‎ ‎opo wiadają‎ ‎pątnicy,‎ ‎słychać‎ ‎tam‎ ‎często‎ ‎dźwięczne pienia‎ ‎chórów‎ ‎niebieskich. Z‎ ‎tej‎ ‎kaplicy‎ ‎niedołężni‎ ‎i‎ ‎chorzy‎ ‎powracają uzdrowieni,‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎nieszczęśliwi‎ ‎doznają‎ ‎ulgi i‎ ‎pociechy‎ ‎w‎ ‎cierpieniach,‎ ‎a‎ ‎heretycy‎ ‎i‎ ‎odszcze- pieńcy‎ ‎porzucają‎ ‎swoje‎ ‎błędy.‎ ‎Liczne‎ ‎cuda,‎ ‎któ re‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎zdarzyły,‎ ‎świadczą‎ ‎o‎ ‎skuteczności modlitwy‎ ‎na‎ ‎tern‎ ‎miejscu. Kaplica‎ ‎Ukrzyżowania. Kaplica‎ ‎ta‎ ‎zbudowana‎ ‎jest‎ ‎z‎ ‎ciosowego‎ ‎ka mienia.‎ ‎Znajdują‎ ‎się‎ ‎w‎ ‎niej‎ ‎słynne‎ ‎na‎ ‎całą‎ ‎Pol skę‎ ‎obrazy‎ ‎artysty‎ ‎malarza‎ ‎Franciszka‎ ‎Lekszyc- kiego,‎ ‎rodem‎ ‎z‎ ‎Krakowa.‎ ‎Stare‎ ‎kroniki‎ ‎opisują, że‎ ‎w‎ ‎roku‎ ‎1615‎ ‎w‎ ‎dzień‎ ‎Wniebowstąpienia‎ ‎Pań

16
skiego,‎ ‎o‎ ‎godzinie‎ ‎pierwszej‎ ‎po‎ ‎północy‎ ‎słychać tu‎ ‎było‎ ‎niewymownie‎ ‎mile‎ ‎brzmiące‎ ‎głosy dzwonów.‎ ‎Tu‎ ‎także‎ ‎jeden‎ ‎zapamiętały‎ ‎grzesznik i‎ ‎apostata‎ ‎w‎ ‎cudowny‎ ‎sposób‎ ‎został‎ ‎nawróco ny‎ ‎na‎ ‎łono‎ ‎Kościoła‎ ‎katolickiego. Kaplica‎ ‎Upadku‎ ‎Trzeciego. Długi‎ ‎czas‎ ‎stał‎ ‎tu‎ ‎posąg‎ ‎Zbawiciela‎ ‎świata bez‎ ‎kaplicy.‎ ‎Dopiero‎ ‎gdy‎ ‎zaczęły‎ ‎się‎ ‎koło‎ ‎nie go‎ ‎dziać‎ ‎cuda,‎ ‎Franciszek‎ ‎Rusocki,‎ ‎skarbnik oświęcimski,‎ ‎kazał‎ ‎wymurować‎ ‎dla‎ ‎niej‎ ‎kaplicę. Miejsce‎ ‎to‎ ‎otoczone‎ ‎jest‎ ‎aureolą‎ ‎wiary‎ ‎z‎ ‎powo du‎ ‎licznych‎ ‎cudów‎ ‎i‎ ‎łask‎ ‎tu‎ ‎doznawanych. Zakończenie. W‎ ‎książeczce‎ ‎swojej‎ ‎wspomniałem‎ ‎tylko q‎ ‎niektórych‎ ‎ważniejszych‎ ‎miejscach‎ ‎góry‎ ‎kal- waryjskiej,‎ ‎gdzie‎ ‎Bóg‎ ‎w‎ ‎szczególniejszy‎ ‎sposób obdarza‎ ‎ludzi‎ ‎swojemi‎ ‎łaskami‎ ‎i‎ ‎czyni‎ ‎cuda, gdyż‎ ‎ściśle‎ ‎rzecz‎ ‎biorąc,‎ ‎to‎ ‎na‎ ‎Kalwarji‎ ‎Zebrzy dowskiej‎ ‎niema‎ ‎miejsca,‎ ‎gdzieby‎ ‎ludzie‎ ‎nie‎ ‎do znawali‎ ‎łask‎ ‎od‎ ‎Boga‎ ‎(w‎ ‎szczególniejszy‎ ‎spo sób),‎ ‎Każdy‎ ‎tedy‎ ‎Polak-katolik‎ ‎powinien‎ ‎się starać,‎ ‎aby‎ ‎przynajmniej‎ ‎raz‎ ‎w‎ ‎życiu‎ ‎Kalwarję odwiedzić‎ ‎i‎ ‎pomodlić‎ ‎się‎ ‎tam‎ ‎o‎ ‎lepszą‎ ‎dolę‎ ‎dla siebie‎ ‎i‎ ‎dla‎ ‎Ojczyzny,‎ ‎oraz‎ ‎o‎ ‎zbawienie‎ ‎duszy swojej‎ ‎i‎ ‎bliźnich.

[madohora]

Odpusty‎ ‎na‎ ‎Jasnej‎ ‎Górze.
„Dominus‎ ‎misit‎ ‎me,‎ ‎ut‎ ‎prae- dicarem‎ ‎captiois‎ ‎indulgentiam." „Pan‎ ‎posłał‎ ‎mnie,‎ ‎abym‎ ‎opo wiadał‎ ‎więźniom‎ ‎wyzwolenie" (Iz.‎ ‎LXI.‎ ‎1.)
Odpust,‎ ‎po‎ ‎łacinie‎ ‎indulgentia, znaczy‎ ‎przebaczenie,‎ ‎darowanie.‎ ‎W‎ ‎ję zyku‎ ‎kościelnym‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie, skasowanie‎ ‎nie‎ ‎grzechów,‎ ‎nie‎ ‎kary wiecznej,‎ ‎ale‎ ‎tylko‎ ‎kary‎ ‎doczesnej t.‎ ‎j.‎ ‎tu‎ ‎na‎ ‎ziemi‎ ‎lub‎ ‎czyścowej. Odpust‎ ‎może‎ ‎być‎ ‎zupełny‎ ‎lub cząstkowy. Zupełny‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎całej kary,‎ ‎która‎ ‎nam‎ ‎się‎ ‎należy‎ ‎tu‎ ‎na ziemi‎ ‎za‎ ‎grzechy,‎ ‎już‎ ‎na‎ ‎spowiedzi odpuszczone,‎ ‎ale‎ ‎niedostatecznie‎ ‎od pokutowane,‎ ‎lub‎ ‎którąbyśmy‎ ‎mieli po‎ ‎śmierci‎ ‎dopełnić‎ ‎w‎ ‎czyścu. Cząstkowy‎ ‎oznacza‎ ‎darowanie‎ ‎tyle kary,‎ ‎ile‎ ‎w‎ ‎dawnej‎ ‎surowej‎ ‎praktyce kościoła‎ ‎trzeba‎ ‎było‎ ‎jej‎ ‎dopełnić. W‎ ‎Kościele‎ ‎katolickim‎ ‎odpustów może‎ ‎udzielać‎ ‎bez‎ ‎zastrzeżeń‎ ‎tylko Ojciec‎ ‎św.,‎ ‎Kardynałowie‎ ‎zaś‎ ‎i‎ ‎Bi skupi‎ ‎w‎ ‎zakresie‎ ‎władzy,‎ ‎oznaczonej w‎ ‎Kodeksie‎ ‎prawa‎ ‎Kan.‎ ‎lub‎ ‎danej im‎ ‎przez‎ ‎Stolicę‎ ‎św.‎ ‎(Kan.‎ ‎239.‎ ‎912). Odpusty‎ ‎mogą‎ ‎być‎ ‎przywiązane do‎ ‎miejsca,‎ ‎czasu,‎ ‎rzeczy‎ ‎lub‎ ‎do‎ ‎ja kiejś‎ ‎praktyki‎ ‎pobożnej‎ ‎albo‎ ‎mod litwy. Do‎ ‎pozyskania‎ ‎odpustu‎ ‎potrze bne‎ ‎są: 1)‎ ‎stan‎ ‎łaski‎ ‎(dusza‎ ‎musi‎ ‎być‎ ‎bez grzechu‎ ‎ciężkiego). 2)‎ ‎intencja‎ ‎przynajmniej‎ ‎ogólna (habitualis).

[madohora]

4)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎udział‎ ‎w‎ ‎pro cesji‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakramentem.‎ ‎Warun ki‎ ‎jak‎ ‎Nr.‎ ‎1. (Odpusty‎ ‎pod‎ ‎Nr.‎ ‎3‎ ‎i‎ ‎4‎ ‎mo żna‎ ‎uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej). 5)‎ ‎Uczęszczający‎ ‎na‎ ‎Nowennę‎ ‎św. Pawła‎ ‎(rozpoczyna‎ ‎się‎ ‎9‎ ‎stycznia) zyskują‎ ‎odpust‎ ‎7‎ ‎lat‎ ‎za‎ ‎każdy‎ ‎dzień nowenny,‎ ‎zupełny‎ ‎zaś‎ ‎przy‎ ‎zwykłych warunkach‎ ‎w‎ ‎dowolnym‎ ‎dniu‎ ‎nowen ny‎ ‎zyskują‎ ‎ci‎ ‎tylko,‎ ‎którzy‎ ‎uczęsz czali‎ ‎na‎ ‎nowennę‎ ‎każdego‎ ‎dnia. 6)‎ ‎Odpust‎ ‎zupełny‎ ‎za‎ ‎odmówienie cząstki‎ ‎różańca‎ ‎przed‎ ‎Najśw.‎ ‎Sakra mentem.‎ ‎Powyższy‎ ‎odpust‎ ‎można uzyskać‎ ‎i‎ ‎gdzieindziej. 7)‎ ‎100‎ ‎dni‎ ‎odpustu‎ ‎każdego‎ ‎dnia na‎ ‎wezwanie:‎ ‎(Beatissima‎ ‎Maria‎ ‎Virgo Częstochoviensis,‎ ‎adiuva‎ ‎nos!)‎ ‎Naj świętsza‎ ‎Mar‎ ‎jo‎ ‎Panno‎ ‎Częstochowska, wspieraj‎ ‎nas!

[madohora]

2)‎ ‎Do‎ ‎medalików,‎ ‎krzyżyków,‎ ‎fi gurek‎ ‎i‎ ‎obrazków‎ ‎(jeżeli‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎z‎ ‎dę tego‎ ‎szkła,‎ ‎stali,‎ ‎ołowiu‎ ‎lub‎ ‎innej kruchej‎ ‎materji,‎ ‎co‎ ‎odnosi‎ ‎się‎ ‎i‎ ‎do różańców)‎ ‎przywiązany‎ ‎jest‎ ‎odpust zupełny‎ ‎w‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach‎ ‎podanych‎ ‎§‎ ‎I.‎ ‎Nr.‎ ‎1., a‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎niemożności‎ ‎ich‎ ‎dopełnie nia,‎ ‎wystarczy‎ ‎pobożne‎ ‎ich‎ ‎pocało wanie,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎nań‎ ‎z‎ ‎wy mówieniem‎ ‎choćby‎ ‎myślą‎ ‎imienia Jezus. 3)‎ ‎Do‎ ‎krzyżyków‎ ‎(z‎ ‎figurką‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎przybitą‎ ‎do‎ ‎krzyżyka)‎ ‎odpust zupełny‎ ‎na‎ ‎godzinę‎ ‎śmierci,‎ ‎przy warunkach,‎ ‎podanych‎ ‎w‎ ‎poprzednim punkcie,‎ ‎nie‎ ‎tylko‎ ‎dla‎ ‎siebie,‎ ‎ale i‎ ‎dla‎ ‎innych,‎ ‎ile‎ ‎razy‎ ‎tego‎ ‎zajdzie potrzeba. 4)‎ ‎Do‎ ‎tychże‎ ‎krzyżyków‎ ‎odpusty Drogi‎ ‎Krzyżowej,‎ ‎które‎ ‎można‎ ‎zy skać‎ ‎trzymając‎ ‎w‎ ‎ręku‎ ‎taki‎ ‎krzyżyk nawet‎ ‎przy‎ ‎stacjach‎ ‎niepoświęconych z‎ ‎odpustami,‎ ‎a‎ ‎nawet‎ ‎w‎ ‎domu,‎ ‎lub będąc‎ ‎chorym,‎ ‎leżąc‎ ‎w‎ ‎łóżku,‎ ‎w‎ ‎dro dze‎ ‎i‎ ‎innej‎ ‎niemożności‎ ‎odbycia‎ ‎Dro gi‎ ‎Krzyżowej‎ ‎w‎ ‎kościele‎ ‎z‎ ‎warun kiem‎ ‎jednak:‎ ‎1)‎ ‎odmówienia‎ ‎1‎ ‎Ojcze nasz,‎ ‎1‎ ‎Zdrowaś‎ ‎1‎ ‎Chwała‎ ‎Ojcu‎ ‎do każdej‎ ‎stacji;‎ ‎2)‎ ‎rozważania‎ ‎Męki Pańskiej;‎ ‎3)‎ ‎odmówienia‎ ‎na‎ ‎końcu 5‎ ‎pacierzy,‎ ‎jak‎ ‎wyżej,‎ ‎do‎ ‎5‎ ‎ran‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎i‎ ‎1‎ ‎pacierz‎ ‎w‎ ‎intencji‎ ‎Ojca św.,‎ ‎razem‎ ‎więc‎ ‎z‎ ‎poprzedniemi‎ ‎20 pacierzy.‎ ‎W‎ ‎ciężkiej‎ ‎chorobie‎ ‎i‎ ‎nie możności‎ ‎odmawiania‎ ‎modlitw‎ ‎pa cierze‎ ‎nie‎ ‎są‎ ‎konieczne‎ ‎do‎ ‎pozys‎ ‎a- nia‎ ‎odpustu.‎ ‎Wystarczy‎ ‎ucałowanie, a‎ ‎nawet‎ ‎wejrzenie‎ ‎na‎ ‎wizerunek‎ ‎Pana Jezusa‎ ‎Ukrzyżowanego‎ ‎(z‎ ‎odpustami poświęcony),‎ ‎akt‎ ‎strzelisty‎ ‎na‎ ‎cześć męki‎ ‎i‎ ‎śmierci‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎choćby myślą‎ ‎wyrażony.‎ ‎(A.‎ ‎A.‎ ‎S.‎ ‎1931‎ ‎r. str.‎ ‎167,‎ ‎522). 5)‎ ‎Medaliki‎ ‎Szkaplerzne‎ ‎(z‎ ‎wize runkiem‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎na‎ ‎je dnej‎ ‎stronie,‎ ‎a‎ ‎na‎ ‎drugiej‎ ‎Pana‎ ‎Je zusa‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎Jego)‎ ‎zostają przy‎ ‎poświęceniu‎ ‎zamienione‎ ‎na‎ ‎wszy-

[madohora]

tygodniu,‎ ‎jeśli‎ ‎cłicą‎ ‎korzystać‎ ‎z‎ ‎od pustów‎ ‎Papieskich.‎ ‎Do‎ ‎uzyskania odpustów‎ ‎Dominikańskich‎ ‎koniecznem jest‎ ‎odmawiać‎ ‎jedną‎ ‎część‎ ‎Różańca 3‎ ‎razy‎ ‎w‎ ‎tygodniu‎ ‎t.‎ ‎j.‎ ‎cały‎ ‎Różaniec w‎ ‎ciągu‎ ‎tygodnia. 2)‎ ‎Wpisani‎ ‎do‎ ‎Szkaplerza‎ ‎Karme- litańskiego‎ ‎winni‎ ‎zawsze‎ ‎nosić‎ ‎na‎ ‎so bie‎ ‎takowy‎ ‎(lub‎ ‎medalik‎ ‎szkaplerzo- wy),‎ ‎zachować‎ ‎czystość‎ ‎według‎ ‎swego stanu‎ ‎i‎ ‎przestrzegać‎ ‎posty‎ ‎kościelne. Prócz‎ ‎tego‎ ‎dla‎ ‎pozyskania‎ ‎przywile ju‎ ‎„Sobotniego”‎ ‎(mocą‎ ‎którego‎ ‎dusza ich‎ ‎przez‎ ‎Marję‎ ‎w‎ ‎pierwszą‎ ‎sobotę po‎ ‎śmierci‎ ‎będzie‎ ‎wybawiona‎ ‎z‎ ‎czy- śca,‎ ‎w‎ ‎co‎ ‎Kościół‎ ‎pozwala‎ ‎wierzyć), muszą‎ ‎odmawiać‎ ‎„godziny‎ ‎mniejsze” t.‎ ‎j.‎ ‎Officium‎ ‎Parvum‎ ‎o‎ ‎Matce‎ ‎Bo- żęj,‎ ‎w‎ ‎razie‎ ‎słusznej‎ ‎przyczyny‎ ‎ka płan‎ ‎wpisujący‎ ‎do‎ ‎Bractwa‎ ‎może‎ ‎za mienić‎ ‎ten‎ ‎obowiązek‎ ‎na‎ ‎inny.‎ ‎Od mawiający‎ ‎Brewiarz‎ ‎od‎ ‎tego‎ ‎obo wiązku‎ ‎są‎ ‎zwolnieni.‎ ‎Kto‎ ‎zaś‎ ‎nie umie‎ ‎czytać,‎ ‎winien‎ ‎zachować‎ ‎wstrze mięźliwość‎ ‎od‎ ‎mięsa‎ ‎w‎ ‎środy‎ ‎i‎ ‎soboty

[madohora]

niem‎ ‎i‎ ‎wypraszać‎ ‎u‎ ‎Niej‎ ‎pomoc w‎ ‎potrzebach‎ ‎naszych‎ ‎czasów.‎ ‎(Szka- pierz‎ ‎winien‎ ‎być‎ ‎z‎ ‎białego‎ ‎sukna z‎ ‎wizerunkiem‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Dobrej Rady,‎ ‎wyobrażonym‎ ‎na‎ ‎innym‎ ‎ka wałku‎ ‎i‎ ‎z‎ ‎innej‎ ‎materji,‎ ‎przyszyty do‎ ‎płatka,‎ ‎spadającego‎ ‎na‎ ‎piersi‎ ‎z‎ ‎na pisem:‎ ‎„Matka‎ ‎Boska‎ ‎Dobrej‎ ‎Rady”. Na‎ ‎drugim‎ ‎płatku,‎ ‎spadającym‎ ‎na plecy,‎ ‎ma‎ ‎być‎ ‎herb‎ ‎papieski‎ ‎(tiara i‎ ‎klucze)‎ ‎z‎ ‎napisem:‎ ‎„Moje‎ ‎dziecko idź‎ ‎za‎ ‎Jej‎ ‎radami”‎ ‎(C.‎ ‎R.‎ ‎u.‎ ‎3815). Odpusty‎ ‎liczne. Są‎ ‎jeszcze‎ ‎inne‎ ‎szkaplerze,‎ ‎do których‎ ‎wierni‎ ‎mogą‎ ‎się‎ ‎wpisywać: Najśw.‎ ‎Serca‎ ‎Pana‎ ‎Jezusa,‎ ‎koloru białego‎ ‎z‎ ‎Najśw.‎ ‎Sercem‎ ‎P.‎ ‎Jezusa, otoczonem‎ ‎cierniami‎ ‎z‎ ‎płomieniami i‎ ‎krzyżem‎ ‎na‎ ‎wierzchu‎ ‎(koloru‎ ‎czer wonego),‎ ‎na‎ ‎drugim‎ ‎płatku‎ ‎wizeru nek‎ ‎Najśw.‎ ‎Marji‎ ‎Panny‎ ‎Miłosiernej. Szkaplerz‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Miłosierdzia, biały,‎ ‎wełniany,‎ ‎składający‎ ‎się‎ ‎z‎ ‎dwu płatków.‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Bolesnej (czarny).‎ ‎Matki‎ ‎Boskiej‎ ‎Uzdrowienia

[madohora]

„Skarbcie‎ ‎sobie‎ ‎skarby‎ ‎to‎ ‎nie bie,‎ ‎gdzie‎ ‎ani‎ ‎rdza,‎ ‎ani‎ ‎mól nie‎ ‎psuje‎ ‎i‎ ‎gdzie‎ ‎złodzieje‎ ‎nie Wykopują,‎ ‎ani‎ ‎4ra</nę.“
(Mat.‎ ‎VI.‎ ‎20.)
Są‎ ‎jeszcze‎ ‎inne,‎ ‎które‎ ‎trudno‎ ‎tu wszystkie‎ ‎wyliczyć.‎ ‎Jest‎ ‎także‎ ‎pasek czarny,‎ ‎skórzany‎ ‎Pocieszenia‎ ‎Najśw. Marji‎ ‎Panny.‎
Aby‎ ‎dostąpić‎ ‎tych‎ ‎wszystkich‎ ‎od pustów‎ ‎niekoniecznie,‎ ‎potrzeba‎ ‎do kładnie‎ ‎o‎ ‎nich‎ ‎wiedzieć‎ ‎i‎ ‎pamiętać, ale‎ ‎dosyć‎ ‎jest‎ ‎mieć‎ ‎stałą‎ ‎intencję (habitualną),‎ ‎jak‎ ‎to‎ ‎wyżej‎ ‎powiedzia no,‎ ‎pozyskania‎ ‎takowe,‎ ‎którą‎ ‎dobrze codziennie‎ ‎odnawiać,‎ ‎rozumie‎ ‎się przy‎ ‎wypełnianiu‎ ‎naznaczonych‎ ‎wa runków. Wiele‎ ‎z‎ ‎powyższych‎ ‎odpustów można‎ ‎ofiarować‎ ‎za‎ ‎dusze‎ ‎w‎ ‎czyścu

[madohora]

Gdyby droga do nieba była zamknięta, to w ogóle nie mogłabyś tam trafić. Droga jest otwarta (dzięki śmierci Jezusa, a z twojej strony dzięki spowiedzi). Tylko przed wejściem trzeba wytrzeć buty, umyć ręce i takie tam. Normalne, prawda? Rzeczywiście można to zrobić wcześniej, już na ziemi. Albo przez prawdziwie święte życie (nie tylko "dobre", ale święte), albo za sprawą odpustów zupełnych.

[madohora]

Po pierwsze: wcale nie tak łatwo o jeden z warunków odpustu: brak jakiegokolwiek przywiązania do grzechu, nawet powszedniego. Nam się często tylko tak wydaje, że żadnego grzechu nie chcemy, ale gdyby tak podrążyć temat, to może wyglądać inaczej.