Śląski Ogród Zoologiczny

[madohora]

[madohora]

Potężny dusiciel o ciężkim, muskularnym ciele i dużej głowie. Powszechnie spotyka się osobniki 4-5 metrowe, większe obecnie są rzadko spotykane. Historyczne przekazy mówią o anakondach osiągających nawet ponad 10 metrów długości, nie są one jednak potwierdzone. Jasnooliwkowe ciało pokrywają liczne, ciemnobrązowe lub czarne duże owalne plamy. Na bokach jasnoszarej głowy dwa czarne pasy. Pozornie ociężała w wodzie potrafi się błyskawicznie poruszać.

[madohora]

Małe lwiątka maja nakrapiane futra, które pozwalają im skryć się w zaroślach. Przez pierwsze tygodnie mama trzyma je w ukryciu, by później dołączyła do stada. Lwice są ze sobą mocno związane. Pozostają we własnym stadzie.

[madohora]

Anakonda zielona (Eunectes murinus) – gatunek węża z rodziny dusicieli, podrodziny boidae, znany także jako anakonda olbrzymia. Zamieszkuje dorzecza Amazonki i Orinoko (występuje na terenie prawie całej Brazylii, Kolumbii i Wenezueli, jak również we wschodnim Peru i Ekwadorze, północnej Boliwii i Paragwaju). Jeden z największych węży na świecie, ale nie najdłuższy.

[madohora]

Znajdź rekord...


Menu
O nas
Rekordy
Kategorie
Nasi rekordziści
Wydarzenia
Księga rekordów
Jak pobić rekord
Rekordy online
Najczęściej zadawane pytania
Kontakt
Logotypy
Największy wąż świata – Anakonda zielona
Laura Kantorska
7 lat temu
Ciekawostki, Zwierzęta
Boliwia
Największy wąż świata
Czy wiecie, czym jest ofidiofobia? To paniczny strach przed wężami. Zwierzę, które dziś wam przedstawimy, z pewnością wywoła dreszczyk emocji, niezależnie od tego, czy boicie się węży, czy nie!
Największy wąż świata to bardzo charyzmatyczny gatunek, który możemy spotkać w wielu filmach – z pewnością kojarzycie jego nazwę. Anakonda (Eunectes) to gad, który mierzy średnio 10 metrów i waży nawet 250 kilogramów! Kwestia jego wymiarów jest naprawdę niezwykła – samice anakondy są większe od samców, w najszerszym miejscu ich obwód wynosi cały metr, zaś średnica tego węża wynosi około 30 cm (mniej więcej tyle, co średnica uda osoby o drobnej budowie ciała).

To także zwierzę powszechnie znane ze swoich niesamowitych umiejętności pływackich – Anakonda potrafi wytrzymać pod wodą do 20 minut i pływa z prędkością do 20 km/h (dodajmy, że to prędkość biegu przeciętnego człowieka…) i temu również zawdzięcza swoją łacińską nazwę gatunkową – eunectes – która oznacza „dobrze pływającą”. Ze względu na swoje ogromne rozmiary największy wąż na świecie bardzo rzadko wspina się na drzewa i prowadzi właśnie ziemno – wodny tryb życia. To umożliwia mu rodzenie młodych z pominięciem okresu inkubacji jaj – anakondy są bowiem żyworodne. Oznacza to, że samica rodzi w jednym miocie rodzi od 10 do 50 sztuk, które natychmiast opuszczają matkę. Niestety, pełnoletności dożywa zaledwie kilka procent z nich, ponieważ bez opieki są łatwym łupem dla drapieżników.

Jeśli zaś chodzi o żywienie anakondy, zwykle czatują one w płytkich wodach tuż przy brzegu, wypatrując potencjalne ofiary. To wyjaśnia, czemu ich łupem padają takie zwierzęta, jak dziki, jelenie czy jaguary. Niekiedy wychodzą na ląd, żeby zapolować na kapibary. Żywią się także innymi gatunkami węży, rybami, małymi ptakami, gadami i płazami. Anakondy potrafią wytrzymać bez pożywienia wiele tygodni (rekordowy post tego zwierzęcia trwał dwa lata!), za to po posiłku zazwyczaj nie czują głodu przez parę tygodni. Zdarzają się również przypadki kanibalizmu – zwykle to samiec bywa pożerany przez samicę po jej zapłodnieniu. Taktyka zabijania tych węży jest prosta, ale bardzo skuteczna – po opleceniu sobą ofiary stopniowo zacieśniają splot. Następnie pożerają je w całości, zaczynając od strony głowy. Waga ofiary jednak nie może być większa niż węża, a jej długość nie może być większa niż ćwierć długości anakondy. Dzięki dodatkowej kości żuchwy węże te potrafią rozwierać szczęki pod kątem 180 stopni! Niestety, ofiarami ataków anakondy zielonej padają także ludzie.

[madohora]

A czytając o największym wężu, warto też przyjrzeć się jego prababci – wiemy o niej zaskakująco wiele. Titanoboa (Titanoboa cerrejonensis) to wymarły wąż, który żył około 60 milionów lat temu, zaś jego odkrycie nastąpiło zaledwie 6 lat temu. Według szacunków ważył blisko tonę, zaś jego długość to około 15 metrów. Z wyglądu bardzo przypominał dzisiejsze anakondy.

[madohora]

Jest to gatunek monotypowy

[madohora]

Jest gołębiem hodowanym w celach estetycznych, w podobnym charakterze jak kanarki i papużki faliste, a nie jak gołębie pocztowe. Hodowane od wielu pokoleń, uznane są za udomowione. Łatwo przyzwyczajają się do opiekunów. Lubią przebywać na dnie klatki, dlatego zalecane jest, aby dno wyłożyć grubą warstwą piasku. W niewoli żywione są nasionami prosa, maku, konopi i różnymi mieszankami dla kanarków. W okresie lęgów i wychowu piskląt zalecane jest podawanie karmy wzbogaconej w jajko. W niewoli znana jest srebrzysta odmiana barwna, będąca generalnie jaśniej ubarwiona.

[madohora]

Po raz pierwszy zgodnie z zasadami nazewnictwa binominalnego gatunek ten opisał Karol Linneusz w 1758 w 10. edycji Systema Naturae. Nowemu gatunkowi nadał nazwę Columba indica. Holotyp pochodził z indonezyjskiej wyspy Ambon. Wcześniej w 1743 angielski przyrodnik George Edwards opublikował tablicę barwną i opis miedzianki szmaragdowej, którą nazwał Green-winged Dove, na podstawie okazu przywiezionego z Indii Wschodnich. Inny miał być trzymany w klatce przez Hansa Sloane’a. Obecnie (2019) Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) umieszcza miedziankę szmaragdową w rodzaju Chalcophaps. IOC wyróżnia dwa gatunki: miedziankę szmaragdową i miedziankę brązowogłową podobnie jak autorzy Handbook of the Birds of the World Alive (w oryginalnej wersji, wydanej w 1997, rozdziału nie było). Przedstawiciele tych dwóch taksonów cechują się odmiennymi szczegółami upierzenia. Autorzy Kompletnej listy ptaków świata łączą te dwa gatunki, uznając miedziankę brązowogłową za podgatunek miedzianki szmaragdowej (C. i. longirostris). W 1986 White i Bruce stwierdzili, że w obszarze Wallacea (w Indonezji, między linią Wallace’a a linią Lydekkera) następuje gwałtowna zmiana z jednej formy na drugą i nie stwierdzono gołębi o pośrednich cechach. W 2005 Rasmussen i Anderton wyrazili podobny pogląd wskazując, że upierzenie i głos miedzianek w południowej Azji są znacząco odmienne od miedzianek w Australii, stąd powinny być uznawane za dwa osobne gatunki. W 2013 Johnstone nie zgodził się twierdząc, że w sposób oczywisty uwidacznia się stopniowa zmiana cech u miedzianek szmaragdowych i nie ma podstaw do rozdzielania ich na dwa gatunki. W artykule opublikowanym w 2014 scharakteryzował ptaki pośredniej formy, występujące między innymi na wyspie Semau. Rozdział miedzianki szmaragdowej i brązowogłowej na dwa gatunki został zaproponowany również w 2014 w Illustrated Checklist of the Birds of the World na podstawie kryteriów opracowanych przez Tobiasa i współpracowników w 2010. BirdLife International opierające się na tym źródle również traktuje C. indica i C. (i.) longirostris jako dwa odrębne gatunki, wskutek czego są one również osobno klasyfikowane przez IUCN

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Środowiskiem życia gwarków czczonych są różnorodne obszary o wysokiej wilgotności i częstych opadach, szczególnie na skraju lasów wiecznie zielonych lub tych z drzewami częściowo zrzucającymi liście. Niekiedy odnotowywane są również w lasach z drzewami zrzucającymi liście. Przeważnie występują na wysokości 300–2000 m n.p.m., ale stwierdzano ich obecność i na poziomie morza. Występują również w dżungli, jednak rzadziej niż na skrajach lasów, przecinkach czy w świetlistych lasach. Niekiedy odwiedzają namorzyny oraz tereny upraw, szczególnie jeśli wykorzystuje się tam kwitnące duże drzewa do zacieniania kawowców – na przykład na Małych Wyspach Sundajskich. Gwarki czczone żywią się głównie owocami, jagodami i nasionami, jedzą również nektar, owady i inny niewielki pokarm zwierzęcy – nawet małe jaszczurki. Z owoców wybierają najchętniej figi, choć zakres zjadanych przezeń owoców jest dość szeroki; zjadają jednak owoce nie większe, niż 2 cm średnicy. Zdarza im się szybko połykać kilka owoców, a później zwracać pestki. Spożywany nektar pochodzi z kwiatów Salmalia, Bombax, koralodrzewi (Erythrina), Grevillea i Helicteres isora. Jaszczurki i owady są jedzone głównie podczas odchowu młodych

[madohora]

[madohora]

W dziupli drzewa lub innym otworze, np. drzewnej termitierze, budce lęgowej, pęknięciu w murze, sporadycznie w norze wydrążonej w skarpie.
Samica składa 2–4 czysto białe jaja w odstępach jednodniowych, rzadko większych[8].
Trwa ok. 24–26 dni. Jaja są wysiadywane przez wszystkich członków grupy rodzinnej, na zmianę.
Pisklęta klują się nagie i ślepe, są podobnej wielkości, co dorosłe, mają jednak mniejsze dzioby (czarne, jaśnieją z wiekiem). Gniazdo, opuszczają po 32-40 dniach. Dojrzałość płciową ptak osiąga w wieku jednego roku

[madohora]

Wąż naziemny zamieszkujący suche, niepustynne tereny Wyżyny Meksykańskiej, zalesione lasami sosnowymi lub dębowymi. Podłoże w dużym stopniu kamieniste.
Pomimo okrągłej źrenicy oka sugerującej przystosowanie do dziennego trybu życia wąż aktywny głównie nocą.

[madohora]

Puchoczub - bezszpon - Bezszpon (Rollulus rouloul) – gatunek średniej wielkości ptaka z rodziny kurowatych (Phasianidae). Jedyny przedstawiciel rodzaju Rollulus. W naturze zamieszkuje lasy bambusowe i palmowe Półwyspu Malajskiego, Sumatry i Borneo. Nie wiadomo dlaczego jego nazwa polska to „bezszpon”, gdyż jak każdy kurowaty posiada ostrogi. Jest chętnie hodowanym ptakiem. Występuje bardzo wyraźny dymorfizm płciowy. Nie wyróżnia się żadnych podgatunków. W Polsce występuje też pod nazwami „puchoczub” oraz „kuropatwa koroniasta”.

[madohora]

Rozella czerwonoczelna - ptak z rodziny papug. Upierzenie bladozielone, na brzuchu charakterystyczny szeroki żółty pas.Przystosowana do życia w różnych środowiskach, z wyjątkiem obszarów tropikalnych i górzystych.Żyje w parach lub małych grupach. Aktywna w ciągu dnia.
Samica składa do 4 jaj, inkubacja trwa około 20 dni. W zależności od warunków oraz dostępności pokarmu może być osiadła lub wędrowna. Pochodzi z Australii

[madohora]

Okres pierzenia przypada dopiero w czwartym tygodniu ich życia. W tym czasie potrzebna jest odpowiednia dawka karmy białkowej. Pierwsze gniazdowanie tych ptaków nie wychodzi pomyślnie, dopiero przy następnych okresach godowych wykluwają się młode. Słowik chiński gniazduje w granicach 3-4 razy w roku.
Podsumowując słowik chiński hodowany w domu powinien trzymany być w przestronnej klatce. Przed nabyciem ptaka trzeba kierować się własnym doświadczeniem i warunkami panującymi w domu. Poza tym należy poznać wymagana określonego gatunku. Dobrym rozwiązaniem jest zapoznanie się z fachową literaturą. Zdrowy i zadbany słowik chiński urozmaici życie domowników pięknym i melodyjnym śpiewem.

[madohora]

OGŁOSZONO IMIONA TRZECH ROSOMAKÓW ZE ŚLĄSKIEGO Z OO - www.msn.com.pl - 23.12.2022

[madohora]

PRAWIE PÓŁ MILIONA OSÓB ODWIEDZIŁO ŚLĄSKIE Z OO - Wyborcza - 03.01.2023

[madohora]

W TYM ROKU ŚLĄSKI OGRÓD ZOOLOGICZNY NIE PRZYJMUJE CHOINEK - Radio Katowice - 07.01.2023

[madohora]

Ferie w zoo

[madohora]

Pamiętajcie by zabrać wygodne buty i ciepło się ubrać!

[madohora]

Zwiedzanie odbywa się w grupach liczących maksymalnie 20 osób. Minimalna ilość osób w danej grupie wynosi 10.

[madohora]

Wszyscy uczestnicy powinni zabrać ze sobą przybory do pisania.