Grzybowe epigramaty

[madohora]

Jest wiele białawych lejkówek i innych, podobnych gatunków grzybów. Są one trudne do odróżnienia.
kredolejkówka biaława (Leucocybe candicans) – jest mniejsza, i nie pachnie anyżem
lejkówka jadowita (Clitocybe rivulosa) – ma mączny smak, blaszki bardziej zbiegające, a na kapeluszu charakterystyczne plamy
kredolejkówka zrosła (Leucocybe connata) – ma mączysty zapach i rośnie kępkami przy drogach leśnych. Ma bardzo gęste blaszki
bruzdniczek największy (Clitopilus prunulus). Jego blaszki daleko zbiegają na trzon i różowieją z wiekiem. Miąższ ma silnie mączysty zapach

[madohora]

Lejkówka dwubarwna (Pseudolyophyllum metachroum (Fr.) Raithelh. ex Z.M. He & Zhu L. Yang) – gatunek grzybów z rzędu pieczarkowcow (Agaricales)

[madohora]

Szerokie i nieco zbiegające na trzon. Początkowo są brudnokremowe, później szarobrązowe. Ostrza blaszek równe

[madohora]

Rośnie na ziemi w różnego typu lasach, w zaroślach, parkach. Rośnie na trawie, wśród mchów i opadłych liści, na nagiej ziemi. Najczęściej spotykany pod jodłami i sosnami. Owocniki wytwarza od sierpnia do października

[madohora]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Collybia, Clitocybaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi

[madohora]

Średnicy 2–5 cm. Początkowo wypukły z podwiniętymi brzegami, później płaski, często z wgłębieniem pośrodku, a na dnie wgłębienia niekiedy mały garbek. Za młodu czysto biały, pokostowato oszroniony, później z koncentrycznymi strefami cielistymi, pod warstwą oszronienia na ogół bladocielisty; gładki, nagi. Bardzo charakterystyczne dla tego gatunku są mięsiste plamy na kapeluszu.

[madohora]

kredolejkówka biaława (Leucocybe candicans), która jednak na kapeluszu nie ma charakterystycznych przebarwień, a podstawa jej trzonu pokryta jest białymi strzępkami grzybni

[madohora]

[madohora]

Pseudolyophyllum hydrogramma (Bull.) Raithelh. 1995
Singerella hydrogramma (Bull.) Harmaja 1974
Singerocybe hydrogramma (Bull.) Harmaja 1988

[madohora]

Miąższ o przyjemnym zapachu

[madohora]

[madohora]

Gatunki strzępiaków występują na wszystkich kontynentach w różnych warunkach, zarówno w siedliskach wilgotnych, jak i suchych. Najliczniej występują w strefie klimatu umiarkowanego na półkuli północnej. Głównymi ich siedliskami są lasy, wiele gatunków preferuje podłoże wapienne. Są to głównie grzyby naziemne, wyjątkowo tylko rozwijają się na drewnie lub mchach

[madohora]

Polską nazwę podał Franciszek Błoński w 1889 r. W polskim piśmiennictwie mykologicznym należące do tego rodzaju gatunki były też opisywane jako gwiaździanka, bedłka, włókniak

[madohora]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Coprinopsis, Psathyrellaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi

[madohora]

Wysokość 3–8 cm, u młodych osobników cylindryczny, później dzwonkowaty, na końcu niemal rozpostarty. Jest promieniście żłobiony, na wierzchołku ma nieliczne płatkowate łuski. Kolor popielatoszary lub szarobrązowy, na środku ciemniejszy. U dojrzałego owocnika cały kapelusz razem z blaszkami rozpływa się w czarną ciecz.
Blaszki
Szerokie, gęste, o piłkowanych ostrzach.. W młodym owocniku białe, później różowe, a na koniec czarne i rozpływają się
Trzon
Wysokość 5–15 cm, cylindryczny, pusty, łatwo odłamujący się od kapelusza. Powierzchnia gładka, biała, pierścienia brak. Podstawa wyraźnie zaostrzona
Miąższ
Biały, w kapeluszu cienki i kruchy, w trzonie miękki, włóknisty. Smak nieznaczny, zapach przyjemny, ale niewyraźny.
Wysyp zarodników
Czarny. Zarodniki elipsoidalne, gładkie, o rozmiarach 9–10 × 5–6 μm

[madohora]

[madohora]

Agaricus picaceus Bull. 1785
Coprinus picaceus (Bull.) Gray 1821
Coprinus picaceus var. ebulbosus Peck 1891
Coprinus picaceus (Bull.) Gray 1821 var. picaceus

[madohora]

Wysokość 10–20 cm, średnica 0,7–1,5 cm, cylindryczny z bulwiastą podstawą, pusty. Powierzchnia biała, kłaczkowata

[madohora]

[madohora]

Amanita eliae Quél. 1872 var. eliae
Amanita eliae var. griseovelata (Bertault) Migl. & Camboni 2000
Amanita eliae var. griseovelata Bertault ex Neville & Poumarat 2004
Amanita griseovelata (Bertault) F. Massart 1997
Amanita raymondii Contu 2000
Amanitaria eliae (Quél.) E.-J. Gilbert 1941

[madohora]

Znany jest tylko w Europie. Jest rzadki. W Polsce jego rozprzestrzenienie i częstość występowania nie są znane. W piśmiennictwie naukowym wymieniono tylko 2 stanowiska.

[madohora]

Muchomor czerwony (Amanita muscaria (L.) Lam.) – gatunek grzybów należący do rodziny muchomorowatych (Amanitaceae)

[madohora]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Amanita, Amanitaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi

[madohora]

W języku japońskim grzyb ten posiada 2 nazwy. W nazwie Beni-tengu-take (alternatywna pisownia: beni-tengutake, beni-tengu-dake) pierwszy człon oznacza barwę czerwoną, drugi odnosi się do postaci Tengu z japońskiej mitologii, trzeci oznacza grzyba. Nazwa tengutake oznacza również muchomora plamistego. Druga nazwa hae-tori-take oznacza „grzyb zabijający muchy”

[madohora]

Miąższ
Biały, kruchy, nie zmienia koloru po uszkodzeniu, bez zapachu i o łagodnym smaku