Grzybowe epigramaty

[madohora]

Opis indiańskiego rytuału z grzybami halucynogennymi, który ukazał się w czasopiśmie „Life” 10 czerwca w 1957 zawdzięczamy nowojorskiemu bankierowi R. Gordonowi Wassonowi – białemu, którego dopuszczono do uczestnictwa w nocnym obrzędzie Indian-Mazateków, który miał miejsce w meksykańskiej wiosce w 1955 roku[13]. Podczas ceremonii najpierw oddano cześć grzybom halucynogennym, po czym zostały skonsumowane (wolno żute i połknięte). Reportaż Wassona zapoczątkował rozwój popularności magicznych grzybów na Zachodzie, szczególnie wśród hippisów. Zsyntetyzowano i przeanalizowano związki chemiczne odpowiedzialne za działanie halucynogenne: psylocybinę i psylocynę. Firma Sandoz wypuściła na rynek syntetyczną psylocybinę

[madohora]

Do najczęściej stosowanych gatunków grzybów halucynogennych należą:
łysiczka lancetowata (Psilocybe semilanceata)
łysiczka meksykańska (Psilocybe mexicana)
łysiczka kubańska (Psilocybe cubensis)
łysiczka smukłotrzonowa (Psilocybe azurescens)
Psilocybe tampanensis[w innych językach]
Copelandia cyanescens[w innych językach] (występuje m.in. na Bali i Hawajach)

[madohora]

[madohora]

Do negatywnych efektów psychicznych, które mogą wystąpić po zażyciu dawki grzybów psylocybinowych należą:
zdezorientowanie
zaniepokojenie
poirytowanie
utrata samokontroli
napady lęku, np. wynikające z przerażających halucynacji
zaburzenia urojeniowe, np. paranoja prześladowcza
obawa, że doświadczenie psychodeliczne nigdy się nie skończy
depresja

[madohora]

Stosowanie grzybów psylocybinowych nie prowadzi do rozwoju uzależnienia fizycznego. Uzależnienie psychiczne pojawia się bardzo rzadko i jeżeli dana osoba nie może obejść się bez stosowania grzybów psylocybinowych, to raczej ma to związek z jej osobowością i wynika z chęci doświadczania wrażeń i przeżyć podczas doświadczenia psychodelicznego

[madohora]

negatywny wpływ na szybkość reagowania, prowadzenie pojazdów mechanicznych i obsługiwanie maszyn (podczas działania odgrywa rolę brawurowe zachowanie, zaś do 5–6 godzin po działaniu utrzymuje się stan niedostatecznej koncentracji i rozkojarzenia)

[madohora]

Jeżeli osoba po zażyciu grzybów psylocybinowych przeżywa tzw. złe doświadczenie psychodeliczne, to należy ją uspokoić, rozmawiać z nią, trzymać za ręce, wyjaśnić, że złe doświadczenia miną, zapewnić jej pobyt w bezpiecznym i spokojnym miejscu, starać się odwrócić jej uwagę od efektów, które pojawiły się po spożyciu grzybów, a przede wszystkim nie zostawiać jej samej. Niektórzy uważają, że zjedzenie słodyczy lub dawki witaminy C pomaga zahamować doświadczenie psychodeliczne. Inni zalecają również głębokie oddychanie. Jeżeli sytuacja pogarsza się, staje się niebezpieczna lub uczucie lęku utrzymuje się godzinami, to należy skontaktować się z lekarzem

[madohora]

[madohora]

Ostrzępka łuskowata, łysiczka łuskowata, pierścieniak łuskowaty (Leratiomyces squamosus (Pers.) Bridge & Spooner) – gatunek grzybów należący do rodziny pierścieniakowatych (Strophariaceae)

[madohora]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Psilocybe, Strophariaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi

[madohora]

Średnica 2,5–7 cm, początkowo półkulisty, potem łukowaty, w końcu płasko rozpostarty. Powierzchnia gładka, w stanie suchym matowa, w stanie wilgotnym lepka i błyszcząca. Ma barwę żółtawo-brązową i znajdują się na niej koncentrycznie ułożone łuski, początkowo białawe, potem szarobrązowe. U młodych okazów brzeg kapelusza połączony jest z trzonem białawą osłoną

[madohora]

Opisano występowanie tego gatunku w Ameryce Północnej, Europie i Japonii. W polskim piśmiennictwie naukowym opisano liczne stanowiska, ale dokładne rozprzestrzenienie i częstość występowania nie są znane. Znajduje się na Czerwonej liście roślin i grzybów Polski. Ma status I – gatunek o nieokreślonym zagrożeniu[8]. Znajduje się na listach gatunków zagrożonych także w Norwegii i Niemczech

[madohora]

Po raz pierwszy takson ten zdiagnozował w 1821 r. Elias Fries, nadając mu nazwę Agaricus junonius. Obecną, uznaną przez Index Fungorum nazwę, nadał mu w 1960 r. Peter Darbishire Orton

[madohora]

Wysokość 8–20 cm, grubość 1–3 cm, kształt walcowaty, wrzecionowaty, dołem zgrubiały i często korzeniasty. Posiada dość trwały pierścień. Nad pierścieniem jest gładki, tylko oprószony, pod pierścieniem pokryty brązowymi, drobnymi włókienkami i kosmkami. Barwa jasnożółta, w kierunku podstawy ciemniejąca do czerwonobrązowej

[madohora]

Kapelusz (kapelusz):
5 - 40 cm szerokości. Wypukły do ​​szeroko wypukłego, rozszerzający się do prawie płaskiego z wiekiem. Jaskrawożółtawopomarańczowy, stając się rdzawopomarańczowy do płowozłotego do pomarańczowobrązowego lub czerwonobrązowego po osiągnięciu dojrzałości. Powierzchnia sucha, pokryta włókienkami lub małymi włókienkowatymi łuskami. Brzeg początkowo podwinięty, a gdy młody może być ozdobiony resztkami osłony, prostując się lub stając się falisty z wiekiem. Miąższ żółtawy. Czasami siniaki niebiesko-zielone u młodych okazów.

[madohora]

Siedlisko i występowanie:
Szukaj w lasach zarówno na martwych drzewach iglastych, jak i liściastych. Zwykle występuje w starszych płatach wzrostu lasów północno-zachodniego Pacyfiku, a także na wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej. Mapa występowania Blurk MO. Pokrój : Zawsze rośnie saprotroficznie, w skupiskach i grupach. Siniaki: Siniaki nie będą widoczne u tego gatunku, ponieważ nie jest on tak silny, jak u innych aktywnych gatunków Gymnopilus. Mogą występować zielone lub niebieskie siniaki na kapeluszu, a także na łodydze i podstawie, ale nie zawsze. Dawkowanie: Niedostępne. Inne uwagi: Chociaż wielu miłośników grzybów twierdzi, że grzyb ten jest nieaktywny na zachodnim wybrzeżu USA, „Znalazłem miejsce, które było silnie halucynogenne na zachodnim wybrzeżu (Joust), to zamieszanie wynika zazwyczaj z błędnej identyfikacji G. ventricosus i G. junonius/spectabilis, w którym ten pierwszy nie zawiera związków halucynogennych: psylocybiny, psylocyny, beaocystyny ​​i norbeaocystyny. Konieczne są badania w celu ustalenia, czy w rzeczywistości nie ma dwóch grup grzybów junonius: aktywnych i nieaktywnych. Niektórzy spekulują, że istnieją dwa odrębne gatunki, G. junonius i G. spectabilis. Inne gatunki: G. punctifolius G. palmicola G. luteoviridis G. valipides G. liquiritiae G. viridans

[madohora]

Łysak wspaniały pojawia się od lipca do listopada. W południowej Europie już od stycznia.

[madohora]

Zarodniki tego grzyba są ciemno-rdzawe. Kształt elipsoidalny z licznymi brodawkami.

[madohora]

Gorzkoborowik żółtopory (Caloboletus calopus (Pers.) Vizzini) – gatunek grzybów z rodziny borowikowatych (Boletaceae)[

[madohora]

Alina Skirgiełło nadała w 1939 r. polską nazwę tego gatunku borowik grubotrzonowy, jednak Władysław Wojewoda w 2003 r. zaproponował nazwę borowik żółtopory, uważając ją za bardziej właściwą. W polskim piśmiennictwie mykologicznym gatunek ten ma też inne nazwy: goryczak, wścieklak i grzyb grubotrzonowy gorzki. Po przeniesieniu gatunku do rodzaju Caloboletus polska nazwa stała się niespójna z nazwą naukową. W 2021 Komisja ds. Polskiego Nazewnictwa Grzybów Polskiego Towarzystwa Mykologicznego zarekomendowała używanie nazwy gorzkoborowik żółtopory.

[madohora]

Podobny jest modroborowik ponury (Suillellus luridus), ale ma rurki pomarańczowoczerwone i nie ma czerwonego trzonu. Podobnie ubarwione kapelusze mają krwistoborowik szatański (Rubroboletus satanas) i gorzkoborowik korzeniasty (Caloboletus radicans)

[madohora]

Pozycja w klasyfikacji według Index Fungorum: Chlorophyllum, Agaricaceae, Agaricales, Agaricomycetidae, Agaricomycetes, Agaricomycotina, Basidiomycota, Fungi

[madohora]

Średnica 8–15 cm, u młodych owocników kulisty, u starszych parasolowaty. Skórka ma kolor szarobrązowy lub brązowy i pokryta jest włóknistymi, okółkowo ustawionymi, brunatnymi, ciemniejszymi i wyraźnie odstającymi łuskami

[madohora]

tzw. pieczareczka dziewczęca (pieczareczka żółknąca, Leucoagaricus nympharum), o bardziej wysmukłym i delikatnym owocniku pokrytym białymi łuseczkami. Różni się też miąższem, który jest biały i po uszkodzeniu zmienia barwę tylko nieznacznie (lekko czerwienieje)

[madohora]

Występuje w Ameryce Północnej, Europie i Nowej Zelandii. W Europie Środkowej jest pospolity, w Polsce również

[cusiew44]

Gąska biaława (Tricholoma album (Schaeff.) P. Kumm.) – gatunek grzybów należący do rodziny gąskowatych (Tricholomataceae)