O TY PIĘKNO KONIA

[madohora]

[madohora]

Chociaż najlepszy jeździec, gdy na koniu bosym, szwankowawszy na ledzie, utknie w ziemię nosem.

[madohora]

WIO KONIKU

POWOLI CZŁAPAŁ KONIK SKRAJEM SZOSY,
STAREGO GALAMBOSZA CIĄGNĄC WÓZ.
WTEM PIĘKNE AUTO TRĄBIĄC WNIEBOGŁOSY,
PRZEMKNĘŁO OBOK NICH WZBIJAJĄC KURZ.
HEJ OJCZE,KRZYKNĄŁ SZOFER,WIDZI MI SIĘ,
ŻE PIECHOTĄ JEDNAK PRĘDZEJ BY SIĘ SZŁO.
A STARY MRUGNĄŁ,HEJ TY TAM URWISIE,
PATRZ SWEGO NOSA,BO CI UTRZE KTO.

WIO KONIKU,A JAK SIĘ POSTARASZ,
NA KOLACJĘ ZAJEDZIEMY AKURAT.
TOBIE OWSA NASYPIEMY ZARAZ,
A JA Z MISKI SMACZNĄ ZUPĘ BĘDĘ JADŁ.
A DLA NICH,CHOĆ W GODZINĘ,
KILOMETRÓW ROBIĄ STO.
NI ZUPY NIE MA,ANI OWSA,
WIO KONIKU WIO.
WIO KONIKU,DLA NICH ZIMNY GARAŻ,
NAM SIĘ LEPIEJ ŻYJE MIMO STARYCH LAT.

SPOTKALI ZNÓW SAMOCHÓD NA ZAKRĘCIE,
STAŁ W MIEJSCU WYPLUWAJĄC Z RURY DYM.
A ÓW DOWCIPNY SZOFER KLNĄC ZAWZIĘCIE,
SCHYLONY NAD MOTOREM DŁUBAŁ W NIM.
GALAMBOSZ DUMNIE SPOJRZAŁ NA NICH Z KOZŁA,
HEJ CHŁOPCZE,KRZYKNĄŁ PRZEZ ZWINIĘTĄ DŁOŃ.
PATRZ ŻEBY TA LANDARA CIĘ DOWIOZŁA,
BO MIMO WSZYSTKO TO NIE TO CO KOŃ.

WIO KONIKU,A JAK SIĘ POSTARASZ...

A KIEDY WYMĘCZONY DROGĄ KONIK,
DOBIJAŁ JUŻ DO PIERWSZYCH WIOSKI CHAT.
ZNIENACKA RYK KLAKSONU ICH DOGONIŁ,
SAMOCHÓD ŚMIGNĄŁ KOŁO NICH JAK WIATR.
I NAGLE TUŻ PRZED FURTKĄ GALAMBOSZA,
ZATRZYMAŁ SIĘ,JAK GDYBY W ZIEMIĘ WRÓSŁ.
I SZOFER WYSIADŁ I DOPIERO,PROSZĘ,
ROZPOZNAŁ STARY,KTO PROWADZIŁ WÓZ.

WIO KONIKU,ZARAZ JUŻ PRZYSTANEK,
ZARAZ W STAJNI SMACZNE SIANKO BĘDZIESZ JADŁ.
TEN ŁOBUZIAK,TO JEST WNUK MÓJ JANEK,
A Z NAS JUTRO ŚMIAĆ SIĘ BĘDZIE CAŁA WIEŚ.
BO WIDZISZ STARY,MY MOŻEMY GADAĆ TO,CZY SIO,
LECZ AUTO ZAWSZE NAS WYPRZEDZI.
WIO KONIKU,WIO!
WIO KONIKU,ZARAZ JUŻ PRZYSTANEK,
NAM SIĘ DOBRZE ŻYJE MIMO STARYCH LAT.

[madohora]

UŁAN I DZIEWCZYNA.

Tam na błoniu błyszczy kwiecie.
Stoi ułan na widecie
A dziewczyna, jak malina
Niesie koszyk r6ż,
St6j, poczekaj, moja" duszko I
Gdzie tak drobną stąpasz n6łką?
Jam z tej chatki,
- rwałam kwiatki,
I powracam juz.
Pr6żne twoje są wymówki,
, P6jdziesz ze mną. do plac6wki.
Ach ja biedna, sama jedna,
Matka czeka mnie.
Ztąd są wrogi O p6ł mili,
Pewnie ciebie nam6wili.
Ja uboga nie znam wrogI!,
Nie widziałam nie.
Może kryjesz wrog6w tłuszcze,
Daj buziaka, to cię puszczę.
Jam uie taka, dam buziaka,
Tylko z konia zsiąd1.
Z konia zsiędę, prawo złamię,
Za to kulą w łeb dostanę.
Jakiś prędki, dosyć chętki,
Bez buziaka bądź.
" Choć mnie życie ma kosztować,
?luszę ciebie pocałować.
Zal mi ciebie, jak B6g w niebie,
Bo się zgubisz sam.
? jak wartę swą porzucę
I szczęśliwie z wojny wr6cę?
Bąd? spokojny, wrócisz
z wojnf,
Pocałunp.k dam.
Gdy szczęśliwie wr6cę
z boju,
Gdzież cię swkać maili
w pokoju fi
Tu w tej ehatce, przy mej matce,
Nad tą rzeczką
w wyż.
A jak zginę, co tak sna'lnie,
'1'0 buziaczek mi przepadnie.
Wierna tobie, na twym grobif1,
Pocałuję krzyż

[madohora]

Pasą konie po rozłogu,
W uiebo bije wrzawa
: Sł'c£wa Bogu! Sł££wc£ Bogu /
Bialym czapkom slawa!
Ćma Kozaków migla
? daht,
Budl.:iilski poskoczyl:
"Słmvc£ Bogu! Na M:oskal.tt"
I kouika l.:broczył.
Ciężko s1\ łuty popacH w łapkę,
Kozak z niego szydzi:
A na ziemi białą czapkę
Pan R6iycki widzi.
Hańba bracia! hańba! dalej!
-"Młoda krew to. młoda!
"Tęgi chłopak!
- a zabrali
- "Szkoda mi go, szkoda
Nu? Wizoski l"
- .A. Wizoski
Ruszył samotrzeci,
Szybko, jako piorun boski,
Biała czapka świeci.
Sława Bogu!
- huknął, strzelił,
Skłuł kilku na pnodzie,
Jak m6gł kordem ćmę obdzielił,
I rannego wiedzie.
I zn6w paśli na rozłogu,
W niebo biła wrzawa:
Sława Bogu! Sława Bogu!
Białym czapkom sława

W.Pol

[madohora]

Sl(ąd?e to wiejski spiewaku,
Pod mem oknem twoje głosy?
Ja kil'z cię mily żebraku,
M.. tu za pędziły losy?
Wysieczono twoje łany,
Gdzipś swobodnie pieśni nucił,
Al, do miasta zabłąkany.
Jakżeą mię bardzo z(I,smucił!
Nie tobie śpiewaku polny
:Miejskie przystało schronienie,
Cicbe gaje, umysł wolny
NatchniE' tylko lube pienie.
I mnie teraz miasto więzi
Com lubił wiejskie zacisze,
Zawieszoną Da gałęzi,
Wiatr moją lutnią kołysze.
Więc gościnę w równym stanie
Przyjm śpiewaku
w domku moim,
Z kwiatów ci zrobię posłanie,
Czystym uroszę je zdrojem.
Siądziesz czasem na mej lutni,
Tu samotnie w wolnej chwili!
Oba tęskni, oba smutni,
Po wiejsku będziem nucil

[madohora]

[madohora]

[madohora]

***

[madohora]

• Nie wiem co mam powiedzieć – mówi majster po przeglądzie samochodu – ale gdyby to był koń to trzeba by go było zastrzelić

[madohora]

POLICJANCI NA KONIACH. ĆWICZENIA POLICYJNYCH JEŹDŹCÓW i KONI - Radio Zet - 13.04.2018

[madohora]

ZBIERAJ MAKULATURĘ. RATUJ KONIE - Radio Katowice - 20.04.2018

[madohora]

[madohora]

Owóż masz. Jedzie w modnej jegomość karocy
Ma parę takich na dzień a jedną do nocy
Co za przepych na koniach, co za szor i siatki
Mógłby za nią wyżywić i żonę i dziatki
Niejeden biedny rolni, co się długo pocił
By pan gnuśny z łez jego grzbiet szkapy ozłocił

[madohora]

Kawalkator (z włoskiego cavallo —koń), ujeżdżacz, później nazwany z niemieckie go Bereiter. Po dworach panów koniuszy i podkoniuszy liczyli się do dworzan, ka- walkator zaś był starszym pomiędzy słu gami stajennymi. Moniwid Dorohostajski w „Hippice," wydanej za czasów Zygmun ta III, ubolewa bardzo, że panowie o ujeż dżanie koni za mało dbają i tylko sam król chowa kawalkatorów

[madohora]

Kocz, dawniej ko tez lub ko tezy, wóz kryty węgierski zwany po węgiersku koesi, prawdopodobnie jest to przymiot nik od nazwy wsi węgierskiej K o c s, po łożonej pod miastem Raab, gdzie najpierw wyrabiano takie wozy. Karłowicz przy tacza kilka nazwań powozów od miejscowo ści: nej tyczanka od Neu-Fitschein, landara od miasta Landau, a słynęły przecie i bryki brodzkie i szydłowieckie. Już Herbersztein, który za czasów Zyg munta I jeździł trzy razy przez Polskę do Moskwy, wspomina o podarowaniu mu przez Radziwiłła „woza węgierskiego, zwanego ko tczi." Wozy takie bywały dwu, cztero i sześciokonne, u możnych ko biercami obijane, jak to np. pisze Zbyli- towski w XYII w.: Kiedy owe k o t c z e swoje ubieracie, I drogierai kobiercy tak je obijacie. Knapski określa: „wóz do wożenia rzeczy, person, potrzeb, jako u nas kotczy pospo lity we 2, we 4 konie." Starowolski narze ka, że „teraz bez strojnie obitych kotczych i do obozu już jechać- nie chcemy. Bielski w XVI w. pisze: „Wjechali posłowie nasi do Paryża na kotczych bardzo świetnie." To ubieranie kotczych kobiercami stąd po chodziło, że kolebki i karoce paradne nie nadawały się do dalekich podróży, wobec ówczesnych powszechnie złych dróg i mo stów. Kotczy koń zwał się koń dobry pociągowy, a kotszysz (ob.) był wo źnica

[madohora]

Konna jazda. W „Dworzaninie" Łuk. Górnickiego znajduje się ustęp, który acz kolwiek może być tłómaczonym z włoskie go pierwowzoru tego dzieła, w każdym jednak razie daje dokładne pojęcie, jak w XVI w. pojmowano dobrą jazdę wierz chem. Oto co znajdujemy w „Dworzani nie": „Przypatrz się temu każdy jak owo brzydka rzecz, kiedy--kto na koniu siedzi, wyciągnąwszy ku piersiom końskim nogi, a sam się dziwnie rozprościwszy, jakoby stawu w nim nie było. A. zasię jako miło patrzeć na owego, który ani wyciągnie zbytnie nogi, ani jej nad miarę kurczy, ale ją, nic w rzeczy o jeździe swej nie my śląc, statecznie trzyma, sam sobą zlekka, jako koń stąpi, hyba: a siedzi bezpiecznie, jakoby też był pieszo.

[madohora]

ej zasłony." Korwet, kor bet, z franc, cour belle, lekki podskok koński. HaurwXYII w. pi sze: „Lekkim zrywaniem konia do: szłapi, korwetów, pląsania, hasania wprawują". Birkowski mówi: „Dzianety ich pięknie korbety i szusy wyprawowaćumieją." Po lacy, jako naród rycerski, zamiłowany w dzielnych koniach, dokładali dużo usiło wań, ażebj koń wierzchowy w każdym ruchu ogień, życie i piękność rasową oka zywał. Szlachta, która konno występowa ła na wszelkie uroczystości i jeździła w od wiedziny, wprawiała swe wierzchowce, że by w zgrabnych kor w etach ruszały z miej sca lub przystawały, gdy zsiadano. O mło dzianach mówiono, że: pełen korwetów, cały w korwetach, śpiewa, gwiżdże, tań cuje. Teorbaniści ukraińscy w pląsach i korwetach grali na teorbanie

[madohora]

Maneż, wyraz w XVIII w. często uży wany w znaczeniu miejsca do nauki kon nej jazdy i do biegania koni na lince. Kra sicki kładzie w usta Podstolemu: „Synowie moi nie byli na maneżu, przecież na koniach mocno siedzą"

[madohora]

Palcat — pręt drewniany, używany do feclitunku, do wymiaru plag cielesnych i przez tresujących młode konie. W książ ce z r. 1600p.n. „Gospodarstwo jezdeckie, strzelcze i myśliwcze" czytamy: „Palcat, póki konia jeżdżą (ujeżdżają), potrzebny jeźdźcowi w ręce, bo gdy podnieść, to w przodek, a gdy wybić, to w zad chlusnąć, i z upornej strony w bieganiu przed oko koniowi zagrozić nim, więc i pod kolana, kto chce, aby grzebał, albo klękał, a przez golenie, aby się wysoko nie podnosił koń". Młodzież, używająca powszechnie palca tów do wprawy i nauki fechtunku, ażeby się nie uderzać niemi boleśnie, oplatała pręt drewniany prostą słomą i tak oplecio ny nazywała dopiero palcatem. Jakoż by ło się czemu przypatrzyć — powiada Ki to wicz — kiedy się dwaj dobrali do palca tów: bili się aż do zmordowania, a tak sztucznie każdy się palcatem swoim zasta wiał ze wszelkich stron, wzajemnie ad wersarza swojem przycięciem sięgając, że żaden żadnego ani w gębę, ani w głowę, ani po bokach nie mógł dosięgnąć. Nie- tylko studenci byli wprawni w używanie palcatu, ale też często młodzi jezuici i pi jarzy. Po dworach panów służebna mło dzież szlachecka lubiła chodzić w palcaty, a nawet wzięła czasem ochota i samych panów

[madohora]

ZAWODY W OCHABACH - Radio Katowice - 05.07.2018

[balzack]

Zawody konne w skokanch przez przmeszkody w Pszczynie - Radio Katowice - 15.07. 2018

[balzack]

🐎

[madohora]

NOWY KOŃ W POLICJI W CZĘSTOCHOWIE - Radio Katowice - 19.07.2018

[madohora]

IV MIĘDZYNARODOWY KONKURS TRADYCYJNEGO POWOŻENIA - Radio Katowice - 04.08.2018

[madohora]

W BLASKU RAC - Gość - 08.08.2018