Dzieje, historia Śląska

[madohora]

Na dłuższy czas Silingowie zniknęli ze źródeł, ale około 277-278 n.e. to prawdopodobnie oni występują pod ogólną nazwą Wandalów, którzy wraz z Burgundami, mieli zostać pokoanni przez Probusa. Władca pokonał ich dwukrotnie, a jeńców przesiedlił do Brytanii (tam toponimy: Wandlebiria/Wandlebury (rzeka Wandle).

[madohora]

Gocki kronikarz Jordanes, którego lud pochodził z regionów sąsiadujących z krainą Wandali, wspomina w Gotica o nieopisanym przez innych ówczesnych kronikarzy, mieście Sillestina.

[madohora]

Zdaniem niektórych badaczy, nazwa Śląsk, staropolski Ślążsk (-o), starosłowiańskie *Sьlęžьskъ (<*Sьlęg-ьskъ) da się regularnie wyprowadzić ze starogermańskiego *Siling-isk (land) „kraj Silingów (dosł. siliński)” (równie regularnie jak: książę, księży, ksiądz < kъnędz, kъnęgь z germ. kuning-). Powyższa etymologia odnosi się również do wymienionych wcześniej toponimów, w tym i do góry Ślęży, która w czasach przebywania na Śląsku Silingów (jak i wcześniej) była prawdopodobnie dużym (może nawet centralnym) ośrodkiem kultowym dla plemion skupionych w „związku lugijskim”.

[madohora]

Nazwę Silingia noszą niemieckie korporacje studenckie zakładane od XIX wieku na Śląsku lub odwołujące się do śląskich tradycji.

[madohora]

[madohora]

[madohora]

Jan Długosz największy z polskich średniowiecznych kronikarzy w swym dziele jako jedyny opisał okoliczności śmierci Mieszka Plątonogiego:
"1211 (...) szesnastego maja umiera książę Raciborza i Opola Mieczysław I, syn zmarłego Władysława Wygańca, pokonanego pod Poznaniem. Wysokiego wzrostu, niezwykle zręczny i biegły w szermierce, stoczył odważnie w Niemczech mnóstwo pojedynków i turniejów, budząc szczery podziw wielu (...) książę Raciborza Mieczysław zmarł na zamku krakowskim - dzierżył bowiem wówczas spokojnie księstwo krakowskie - i został pochowany
należnymi honorami w katedrze krakowskiej..."

[madohora]

W 1166 r. książę Bolesław IV wybrał się z wyprawą do Prus. Śląscy Piastowicze wykorzystali nieobecność princepsa w Krakowie. Zajęli wspomniane grody i obsadzili swymi załogami. Stryj po powrocie usiłował odzyskać co stracił. Nie wiele zdołał wskórać. Sam Mistrz Wincenty przyznaje: "...Tak to niekiedy lwie szczenięta obezwładniają zaciekłość tygrysów". To pochwała i komplement w ustach kogoś, kto nie był zwolennikiem śląskich książąt.

[madohora]

Plątonogiemu sprzykrzyła się kuratela starszego brata Bolesława. Zaczął żądać własnej dzielnicy. W swym niezadowoleniu znalazł sojusznika. Jarosław, bratanek Mieszka, bał się knowań macochy, która faworyzowała swego syna, Henryka później zwanego Brodatym. Obu malkontentów poparł Bolesław IV Kędzierzawy, któremy były na rękę kłótnie u zawsze skorych do buntu śląskich Piastowiczów.

[madohora]

Bytom stał się śląskim. Oświęcim w połowie XV w. dostał się w ręce królów Polskich (Śląsk wówczas już od dawna był poza granicami państwa polskiego) i na powrót stał się częścią Małopolski. Dla mieszkańców ziemi bytomskiej zmiana okazała się trwalsza - pozostał w granicach Górnego Śląska do dziś.

[madohora]

W 1202 r. okazało się, że opustoszały trony dwóch sąsiednich dzielnic. Do Krakowa Mieszko miał prawo jako senior. Chętnych było więcej: Władysław Laskonogi z Wielkopolski, syn Mieszka III i Leszek Biały z Sandomierza, syn Kazimierza II Sprawiedliwego. Do Opola pretensje miał tylko Henryk Brodaty. Przypuszczenie: o dziedziczeniu tego grodu mógł Mieszko wcześniej się umówić z Jarosławem. Pomógł mu przecież go zdobyć. Może i doszło do walk. Obaj książęta porozumieli się. Na to mamy dokument.

[madohora]

Księciem Opola Mieszko bywał nazywany w źródłach albo późniejszych, albo uznannych przez historyków za mało wiarygodne. W dokumentach których autentyczność nie była podważana nazywany Mieszko był tylko księciem Raciborza.

[madohora]

Można przyjąć za całkiem wiarygodne, że w 1202 r. Mieszko nie zdobył ani Opola, ani Krakowa. Na pewno zyskał całkiem sporą gotówkę i sojusznika w walce o tron w Krakowie.

[madohora]

Był "tylko" baronem. Jego dziadek Wacław Gotfryd 1. baron von und zu Hohenstein pochodził z pozamałżeńskiego związku piastowskiego księcia cieszyńskiego Adama Wacława i szlachcianki Małgorzaty Koschlinger. Ferdynand II choć nie książę był jednak Piastem. Był ostatnim męskim przedstawicielem dynastii Piastów i ostatnim piastowskim potomkiem Mieszka Plątonogiego.

[madohora]

Wszystkich globtroterów poszukujących ciekawych miejsc godnych zwiedzenia szczególnie ucieszy naprawdę profesjonalnie opracowana mapa województwa śląskiego. Została ona przygotowana w taki sposób, aby można było w łatwy i szybki sposób dotrzeć do danego regionu - powiatu, miasta, wsi czy dzielnicy. W dalszej części, zależnie od dokonanego wyboru ukaże się mapa powiatu wraz z jego gminami oraz ogólna informacja o powierzchni i ludności.

[madohora]

Na mapie po kliknięciu gminy dostrzegamy jej poszczególne dzielnice. Gdy wejdziemy dalej, to wówczas dowiemy się prawie wszystko o danej dzielnicy. Będą tam zabytki, historia oraz wiele innych ciekawostek. Wszystko to wzbogacone mnóstwem dobrze wykonanych zdjęć.

[madohora]

Ze spraw obecnie zamieszkujących naszą codzienność wspomnijmy niedawne spory o nowy podział administracyjny kraju. Zwróćmy uwagę na drobny epizod. Kolejny znak czasów. Pośród wielu projektów nowego podzielenia kraju były i takie, które Śląsk dzielą na dwa województwa: wrocławskie i katowickie. Pozwolę sobie zwrócić uwagę, że rzadziej próbowało się je trafniej nazwać: dolnośląskie i górnośląskie. Ze święcą w ręku zaś szukać tych, którzy potrafią prawidłowo wskazać, historyczną stolicę Górnego Śląska, jaką zawsze było Opole, bo przecież Katowice to w latach 1922-1939 stolica Województwa śląskiego.

[madohora]

Trzeba się dziś strzec podstawowego błędu i źródła niezliczonych, najgorszych nawet nieporozumień w traktowaniu dziejów Śląska. Jest bowiem jego nieszczęściem, że od lat w mówieniu o nim nieustannie, z maniakalnym wręcz uporem próbuje się udawadniać bądź jego polskość bądź niemieckość. Bywa, że robi się to z jak najbardziej dobrych intencji. Badania nad dziejami Śląska cierpią na nowotwór tego ciągłego przekrzykiwania się czyj on jest, czyj był, czyj być powinien. Podczas takich sporów Śląsk, jego dzieje, kultura, dziedzictwo, ludzie schodzą niestety na daleki plan, a co gorsza w hałasie propagandy i udowadniania przeróżnych tez wciąż jest nie poznany. Tyle mówiło się i mówi o "polskim Śląsku" i "niemieckim Śląsku", że sam Śląsk został odepchnięty. Nie umiejąc otwierać drzwi do jego przeszłości właściwymi kluczami pozostajemy na zewnątrz jego najskrytszych tajemnic i najpiękniejszych kart jego dziejów. Bywa, że powtórzę mamy do czynienia ze szczerymi i dobrymi intencjami autorów, a jednak problem pozostaje. Jest tak chociażby z pisaną z ogromną miłością do Śląska książką Henryka Barycza "Śląsk w polskiej kulturze umysłowej". Znajdziemy w niej Jerzego Libanusa z Legnicy, Jerzego Samuela Bandtkie i Józefa Lompe, a nawet wiele słów o śląskich kontaktach Mikołaja Kopernika. Nie ma zaś biskupa Bernarda Bogedaina, Josepha von Eihendorffa, Kurta Adlera i oczywiście wtedy być nie mogło. Nie byli bowiem częścią polskiej kultury umysłowej na Śląsku. Ale przecież do dziś nie ma tak potrzebnej monografii, którą nazwać byśmy mogli "Kultura umysłowa Śląska". Gdzie wszyscy ci ludzie znaleźli by się razem, bo po stronie badaczy niemieckich tendencja jest oczywiście odwrotna. Ich słabość bywa nawet większa. Bowiem podczas gdy polscy uczeni znają prace niemieckie i często je wykorzystują, bariera językowa dla historyków niemieckich powoduje, że z dorobku polskiego znacznie trudniej im korzystać.

[madohora]

NAJWIĘKSI MILIONERZY NA ŚLĄSKU SPRZED 100 LAT - Nasze Miasto - 08.10.2025

[madohora]

Husarz

[madohora]

▪️▪️▪️

[madohora]

▪️▪️▪️▪️