Cywilizacja zydowska I

[Gość: A.D.]

Cywilizacja żydowska
Prof. Feliks Koneczny

Tytul Cywilizacja żydowska
Autor Prof. Feliks Koneczny
Miejsce wydania Warszawa
Wydano w roku 1995
ISBN 83-87809-17-9
Wydawnictwo Wydawnictwo Antyk - Marcin Dybowski
Adres wydawnictwa 01-115 Warszawa
pl. Grzybowski 3/5
Tel: [phone]
Fax:
Adres wydawnictwa w internecie http://www.antyk.org.pl/
Email [e-mail]
Elektroniczna wersja ksiazki http://biblio.ojczyzna.pl/DOCS/Koneczny-
Cywilizacja-Zydowska-Doc.zip



Poniższy tekst został napisany w 1934 roku i stanowi XXXIV rozdział
książki "Cywilizacja żydowska". Tytuł rozdziału "JUDEOPOLONIA" (str. 352 -
363)

Widzieliśmy jak państwowość kahalna tworzyła istne państwo w państwie. Pod
wpływem oświaty i ogłady obyczaju- poczynała się kurczyć ciemna synteza i
niewątpliwie przestawała działać niejedna z obskurnych stron kahałów. Ileż
natomiast nowej broni, a wydoskonalonej, przynosiła Żydom "polskim"
emancypacja ! Wiemy, że tamto nie przestało istnieć aż do drugiej wojny
powszechnej, chociaż częściowo zmieniało kształty. Kahały ciągnęły się
faktycznie dalej w zarządach rozmaitych stowarzyszeń l bractw przy
bóżnicach, w sądach rabinacklch i na dworach cadyków, a obok tego działał
wieloraki arsenał broni nowoczesnej w rękach żydów oświeconych i
zorganizowanych nowocześnie.

Kwestia Judeopolonii rozwinęła się dopiero po równouprawnieniu Żydów. W
marzeniu Franka, żeby mieć pod swoją władza kilka mil kwadratowych, tkwiła
ta kwestia w słabym zarodku, nawet bez wiedzy samego twórcy pomysłu, który
powzięty był zgoła bez myśli o ogólnej sprawie żydowskiej. Dopiero w XX
wieku miało rozwinąć się świadome i konkretnie obmyślane dążenie do
Judeopolonii terytorialnej, by wyciąć naprawdę "kawał Polski" dla Żydów, na
państwo wyłącznie żydowskie. Wytknięto sobie cel śmiały, a przez pewien czas
okoliczności tak się składały, iż mimo swej śmiałości zdawał się nietrudnym
do urzeczywistnienia. Nie porzucano jednak przez to metody poprzedniej, żeby
tworzyć państwo żydowskie na spółkę z tubylcami, z gojami, na całym obszarze
ziem polskich, ażeby na miejsce państwa polskiego wsunąć nowy rodzaj państwa
żydowsko-polskiego, Judeopolonię oficjalną, uznawaną i przez Polaków i przez
czynniki międzynarodowe.

Wytworzyły się dwa programy, które bynajmniej się nie wykluczają. Na pewnym
obszarze powstałoby państwo żydowskie, w którym Polacy nie mieliby całkiem
głosu, a niezależnie od tego i obok tego mogliby żydzi stanowić w całej
Polsce drugi obok Polaków czynnik polityczny, równouprawniony. Byłoby to
kwestią zabiegów i zdatności, który z tych dwóch czynników okaże się
silniejszym, który stanie się przodowniczym, kierującym.

W Europie wschodniej przebywa niemal połowa żydów całego świata, a z tego w
Polsce 2/3, więc niemal trzecia część całości. Jakżeby mogli nie mieć swoich
względem nas zamysłów?

Należy jednak przypomnieć sobie, jak Żydzi nie tylko nie prosili się o
emancypację, lecz byli jej długo stanowczo przeciwni. Równouprawnienie jest
darem chrześcijan. Goje wpraszali się sami Żydom. Tak było wszędzie i tak
było w Polsce w imię "postępu".

"U nas w Polsce nie wolno było dotknąć żyda pod grozą obruszenia się całej
niemal myślącej inteligencji narodu". Doprawdy, że kierujące długo opinią
sfery literacko-postępowe ,"zwalczały u nas wprost namiętnie wszelki odruch
samoobrony narodu przed Żydami, wszelką ich krytykę, dyktowaną zdrowym
instynktem zbiorowym, który jednak przez cały polski "postęp" wnet
piętnowany był jako zachłanność, ciemnota i fanatyzm ".

Działało zaś równouprawnienie: wolne zawody przechodziły w ręce żydowskie w
nieproporcjonalnym odsetku, prasa poszła w znacznej części na żołd Żydów,
ekonomia żydowska zapanowała niepodzielnie nad stosunkami gospodarczymi, a
po miastach topniała własność ruchoma chrześcijańska. Sytuację w miastach
określił doskonale żydowski uczony, mając na myśli Lublin: kiedy reformy
Wielopolskiego w 1862 roku "otworzyły, znękanym walką Żydom bramy miasta,
oto w krótkim czasie obsiedli Żydzi prawie wszystkie domy ... I Stare Miasto
stało się żydowskim, tylko mała jego część, tuż obok bramy ariańsklej,
katedry (kościoła Jezuitów) i zabudowań podominikańskich pozostały w ręku
chrześcijańskim ... Lecz właściwe-miasto Lublin, owa prastara civitas
lublinensis, uciekło przed Żydami i rozsiadło się na dawnym Krakowskim
Przedmieściu, na zachód i południe od bramy Krakowskiej". [2]

Opis jest jak najzgodniejszy z rzeczywistością, a można go przyjąć jako pars
pro toto, bo podobnie działo się we wszystkich miastach zaboru austriackiego
i rosyjskiego: wszędzie tubylcy uciekali przed Żydami na peryferie miasta.
Handel żydowski przybrał cechy jakby monopolu, a rolnictwo popadało w
niesłychane zadłużenie u Żydów, rzemiosło zaś grzęzło w nędzy i, niestety, w
ciemnocie. Rozrost zaludnienia żydowskiego wyprzedzał przyrost ludności
polskiej coraz silniej; poczęły się wprost obliczenia, kiedy ilość żydów
zrówna się z liczbą Polaków na polskich ziemiach, kiedy ją prześcignie.
Zadawano sobie już całkiem poważnie pytanie; czy oni są u nas czy też my u
nich ?


Pod takimi horoskopami zaczął się wiek XX. Obie strony przestały traktować
poważnie hasło asymilacji, została na placu sama tylko emancypacja.
Równouprawnieni żydzi występowali z coraz większymi roszczeniami do
panowania na ziemiach polskich równym prawem, jak Polacy.

Wybuchła rewolucja w roku 1905, wyłoniła się sprawa o autonomię Kongresówki.
Żydzi wysunęli natomiast żądanie, by autonomiczna prowincja polska stała się
Judeopolonią, Podniesiono tę sprawę całkiem jawnie i nadając jej rozgłos, na
naradach, jakie odbyły się w roku 1906 w Landwarowle pod Wilnem u rabina
Icchoka Goldberga. [3].

Autonomii nie udzielono, ale wszczęta dyskusja publiczna sięgała coraz
głębiej, aż zakończyła, się zerwaniem.

W roku 1911 wydał w Warszawie A. Lange rozprawę pt. "O sprzecznościach
sprawy żydowskiej", w której występuje z twierdzeniem, jak asymilacja musi
być w Polsce "wzajemna". Przewiduje mieszaninę demograficzną tak dalece, iż
naród polski "stanie się narodem półsemickim". Złączy się to oczywiście z
upadkiem katolicyzmu, albowiem asymilacja Żydów w Polsce jest to "stworzenie
nowej rasy, stworzenie nowego człowieka i nowego Boga". A więc - według
ideału wolnomularstwa - amalgamat byłych Izraelitów z byłymi chrześcijanami
na tle deizmu (patrz także R.Coudenhove-Calergi i jego "wizja" Pan-Europy
oraz obecna walka z państwami narodowymi - Piotr Jaroszczak) ; Lange zaś
dodał: "na tle mesjanizmu" [4] "Nowy człowiek, powstać mający w Polsce z tej
mieszaniny, nie byłby ciągiem dalszym tradycji historycznych polskich, nie
byłby więc Polakiem ."

W roku następnym dopuścili się Żydzi nieopatrznej obelgi, ukartowawszy
wybory do Dumy w taki sposób, iż z Warszawy wyszedł, jako socjalista,
niejaki Jagiełło, człowiek marny i nikomu nie znany. Prawdopodobnie wysunęli
go Żydzi dla jego nazwiska, które miało być tym większym szyderstwem.

A. Lange, pisarz posiadający dobre imię, utalentowany, a przy tym pilny
tłumacz i popularyzator o kierunku "antyklerykalizmu", zasymilowany tak
dokładnie na zewnątrz, iż ogól inteligencji polskiej nie przypuszczał, iżby
on był Żydem - występuje jawnie z programem Judeopolonil i to od razu w
kształtach, jakie naówczas wydawały się fantastycznymi ! Ta równoczesność
podziałała.

Wtedy nagle wystąpiło ocknienie ! Twórca "postępu" polskiego, Aleksander
Świętochowski i Andrzej Niemojewski, przodownik myśli niepodległej (tj.
antykatolickiej), dwaj najgorliwsi Żydów przyjaciele, stają się
niespodziewanie antysemitami. Świętochowski wystąpił nagle z
towarzystwa "Kultury polskiej", które sam założył, żeby
pielęgnowała "postęp", tj. ducha antykatolicklego i filosemickiego, w którym
też niemal polowa członków składała się z Żydów.

[Gość: A.D.]

Niemojewski zaś ogłosił sławny artykuł pod
wymownym tytułem: "Dwużydzian Polaka". Pisał w nim co następuje:
"Na gruncie drwin - powiada - wytworzyło się duchowe współżycie Żydów i
Polaków, Żyd powiedział Polakowi: Nie mogę z tobą nic wspólnie kochać, czcić,
uwielbiać, nad niczym wspólnie cierpieć i do niczego wspólnie dążyć - ale
możemy wspólnie drwić ze wszystkiego. Wydrwię ci twego Boga, twą Ojczyznę, twą
tradycję i twe Ideały, twe pragnienia i twe wysiłki i obaj będziemy wyżsi
ponad to wszystko. Zeszedł się żydowski kpiarz z polskim kpem i zaczęli ze
wszystkiego kpić. I wytworzyło się środowisko, w którym żadna wielka idea,
żaden wielki czyn nie mógł dojrzeć. Albowiem żydowski "odczynnik" rozkładał
skutecznie na drwiny wszelkie przejawy woli .

" Tak sformułowała rzecz sfera, myśląca kategoriami politycznymi. Przypatrzmy
się z kolei jak rzecz ujęto w sferze myślenia kategoriami przyrodniczymi.

"W pewnym kółku ludzi, należących do polskiego świata naukowego, zastanawiano
się nad wpływami destrukcyjnymi żydostwa. I oto jeden z nich, sięgając po
porównanie do chemii, powiedział, że filosemitę można by określić
jako "dwużydzian Polaka". Na wzór "dwusiarczanu potasu".

Połączenie czadu psychiki żydowskiej z kruszcem i duszy polskiej, zwłaszcza
kruchym, sprawia , że w owym smutnym typie Polaka, Żydom oddanego - na jedną
cząsteczkę polską przypadają dwie cząsteczki żydowskie. Asymilacja nie
wytworzyła typu, w którym dałoby się powiedzieć, że to jest "dwupolan żyda",
to znaczy, by w Żydzie asymilowanym dwie cząsteczki przypadały na jedną
cząsteczkę żydowską. Polskość nie jest kwasem rozkładającym kruszec żydowski;
natomiast takim kwasem jest żydowskość i polski kruszec rozkłada. Dlatego Żyd
asymilowany będzie w ostateczności brał zawsze stronę żydostwa. I dlatego
filosemita przestanie być czułym na sprawy polskie, lecz będzie zawsze
nadwrażliwy na sprawy, żydowskie".

Wkrótce objawiła się sprawa polska światu całemu w rozmiarach bez porównania
większych, gdy wojna powszechna dawała ujście hasłu niepodległości. Żydzi
pilnowali bacznie tej sprawy. Pierwszy odezwał się za nich Kautsky, wydając
zaraz w roku 1914, w trzecim zaledwie miesiącu wojny, w Berlinie,
broszurę "Rasse und Judentum"; wystąpił z pomysłem utworzenia niedużej Polski
pod opieką Prus [5]. Bliższe interpretacje tej koncepcji miały się pojawić
niebawem; co ciekawe, że ten właśnie pomysł stal się fundamentem działaniu
Naczelnego komitetu Narodowego w Krakowie.

W samych początkach wojny wydano , w Rotterdamie odezwę, podpisaną przez 80
rabinów, w której twierdzi się, jako "Niemcy nie są wrogiem Żydów, lecz ich
jedynym, wiernym przyjacielem i protektorem. Tylko w Niemczech, Austrii i
Turcji Żydzi cieszą się pełnią praw, a nawet uprzywilejowaniem".

"Niemcy są prawdziwą twierdzą judaizmu. Jeżeli będą one rozbite i zrujnowane
pod względem ekonomicznym w takim razie żydostwo międzynarodowe straci to, co
zdobyło w ciągu całego stulecia. Dalsze przeciąganie się wojny zrujnuje całą
Europę, i dlatego właśnie nie może być korzystne dla Żydów. Korzystne interesy
można robić tam tylko, gdzie ludność jest zamożna".

Broszura wylicza dalej cały szereg sposobów uniemożliwienia wojny, poczynając
od odmawiania kredytu nieprzyjaciołom Niemiec. Szczególny nacisk kładzie na
przeszkodzenie w dostarczaniu pocisków, broni i innych zapasów wojennych ze
Stanów Zjednoczonych do państw, walczących z Niemcami.

"Zwycięskie" państwa obiecują Żyłom: "ni mniej ni więcej, jak utworzenie
samodzielnego państwa żydowskiego, przewyższającego obszarem Francję.
Rząd niemiecki zobowiązuje się stworzyć niezależne państwo żydowskie i
gwarantuje mu swój protektorat wojskowy. To zobowiązanie podpisał słynny
Ballin (Żyd, kierownik niemieckich Unii żeglarskich transoceanicznych),
osobisty przyjaciel cesarza Wilhelma II".


Gdy raz w toku wojny wojsko niemieckie znalazło się przechodem w Krakowie,
Żydzi posuwali się aż do cudactw, żeby zaznaczyć swe sympatie; a gdy Niemcy
zajęli Warszawę, witali Ich entuzjastycznie. Od dawna przymilali się w
Berlinie tym, że żargon jest niemieckim dialektem, oni zaś przodownikami
germanizacji.


Zaraz we wrześniu 1914 roku założono w Berlinie "komitet oswobodzenia żydów
wschodnich", który za pośrednictwem neutralnej Kopenhagi organizował w prasie
europejskiej nagonkę na Polskę. Wówczas wystąpił ostro przeciwko kalumniom
Benjamin Segl, również Żyd, w broszurze "Dle Polnische Judenfrage" [6], lecz
był to głos wołającego na pustyni. Zmówili się przeciwko Polsce Żydzi zewsząd.
Kłamstwem, jakoby w Polsce były "pogromy", wojują Jerzy Brandes (niedawno
przedtem przyjmowany w Polsce z zapałem przez postępowców), włoski Żyd,
Luzatti, pisarz i były minister i szef liberałów rosyjskich, Miljukow. Jakież
to charakterystyczne, że po strasznym pogromie Żydów w Kiszyniewie w
Bessarabii, zrobiono z Kiszyniewa miasto polskie i w Polsce położone! Podobne
wymysły obiegały tuzinami prasę żydowską Anglii i Ameryki. Agencje
telegraficzne Kopenhagi, Sztokholmu i inne roznoszą posiew fałszów i
haniebnych kłamstw.
Korespondenci tacy, jak Herman Bernstein, niby podróżujący świadek - szerzy
kalumnie bezczelne, drukowane w prasie wpływowej Londynu, w Nowym Yorku; zaś
okazuje się potem, że ten pan zajmuje stanowisko urzędowe, wybitne, w
ministerjum angielskim.[7]

Charakterystycznym również jest, że Anglia wysłała komisje dla
zbadania "pogromów" pod przewodem bankiera sir Stuarda Samuela. Ośmieszyła to
sama prasa angielska "nie szczędząc sarkazmu i porównań drastycznych",
zwłaszcza piórem wielkiego pisarza Chestertona. Uczciwie znalazł się Levy z
Nowego Yorku, który następnie odwołał te zarzuty .

Żydzi w Ameryce zebrali 400 milionów dolarów na poparcie żydowskiego handlu w
Polsce i na wykupno ziem z rąk polskich. W styczniu 1917 r. zażądali rękojmi,
żeby w przyszłej Polsce żargon stal się językiem urzędowym w szkole, w sądzie
i urzędzie. [10] To nic jeszcze! W wiedeńskiej "Jüdische Zeitung" oświadczył
Nathan Birnbaum we wrześniu 1915 roku, co następuje: "Nie pojmujemy
bynajmniej, dlaczego Polacy mieliby mieć więcej prawa, by żądać spolszczenia
naszych mas żydowskich, aniżeli my może zażydzenia mniejszości polskich w
miastach żydowskich".[11] W roku 1917 wniesiono do władz niemieckich olbrzymią
petycję o wprowadzenie żargonu do szkól, zażądano katedry języka żydowskiego w
uniwersytecie warszawskim, nawet osobnego uniwersytetu żydowskiego, a
tymczasem zawieszenia wykładów w soboty i święta żydowskie.[12]

Śmiałe żądania podsycane były przez niemieckich okupantów. Dano temu wyraz na
zewnątrz. W stolicy Polski, w murach wielkiej synagogi, nastąpiło nareszcie
uroczyste zbratanie dwóch potęg wrogich polskości i chrześcijańskiej
cywilizacji. Miało to miejsce za późno (we wrześniu w roku 1918, w uroczysty
dla Żydów "Dzień Sądny", obchodzony rok rocznie gdy w mury bóżnicy wstąpiła
manifestacyjnie cala generalizacja najwyższych dygnitarzy Germanii,
przyjmowanych uroczyście przez rabinów. Jednocześnie z tym obowiązywał w
Warszawie surowy zakaz dla armii Niemiec, by nikt z żołnierzy nie śmiał
wstępować do katolickich świątyń polskich.[13]

Zarazem atoli zlokalizowano porozumienie do samego tylko przyszłego "królestwa
polskiego", jakie Niemcy urządzą.

[Gość: A.D.]

Zarazem atoli zlokalizowano porozumienie do samego tylko przyszłego "królestwa
polskiego", jakie Niemcy urządzą.

W krótkości można przytoczyć kilka zaledwie przykładów, lecz nie chodzi tu o
nic innego, jak tylko o charakterystykę walki o Judeopolonię, którą miały
utworzyć Prusy. W Berlinie wydano mapę, na której widniało "Konigsreich
Polen", utworzona z Kongresówki mniej więcej (w rozmiarach znacznie jeszcze
większych od obmyślonej następnie tzw. Beselerówki) z adnotacją, "Polen stark
mit Juden vermengt" i objaśnieniem, że to będzie równouprawniona mniejszość
narodowa. Zająwszy Warszawę, opracowały władze pruskie tegoż jeszcze roku
program tego "dwunarodowego państwa". Ambasador niemiecki w Waszyngtonie,
Bernstorff, robił Prusom reklamę wśród żydostwa amerykańskiego, posyłając do
redakcji "The American Jewish Chronicle" zapewnienie, jako to, co Niemcy
przygotowują w nadwiślańskiej Judeopolonil, "prześciga wszelkie dotychczasowe
konstytucje dla Żydów".

"Niemiecki sekretarz stanu spraw zagranicznych, Zimermann, w odpowiedzi na,
zapytanie "The American Jewish Chronicle" za pośrednictwem ambasadora przed
jego wyjazdem z Waszyngtonu, oświadczył, że nowy statut organiczny gmin
żydowskich w Polsce przekracza pod względem rozległości wszystko, co Żydzi
dotychczas kiedykolwiek posiadali".

"Statut autonomiczny żydowski daje już możność tworzenia własnych szkół z
własnym odrębnym systemem edukacyjnym. Kwestia autonomii narodowej Żydów może
być rozstrzygnięta tylko przez konstytucję polską, na podstawie wzajemnej
zgody Polaków i Żydów, dla uniknięcia konfliktu z obopólnych interesów.
Rozporządzenia niemieckie zapewniają w każdym razie kwitnące życie Żydom w
Polsce i postęp ich rozwoju bez żadnych przeszkód. Gminy Żydowskie mają prawo
dowolnie organizować swój własny system podatkowy, organizować poważne
korporacje do obrony interesów żydowskich, tworzyć gminne rady administracyjne
żydowskie, oraz najwyższą, żydowską Radę. Wszystko to pozwoli Żydom wziąć
udział w przyszłym rządzie Polski.

Nadto zapewnił Besseler, że Żydzi w każdym razie nie będą zmuszani do
obowiązkowej służby wojskowej w armii polskiej, do której jednak będą mogli
wstępować jako ochotnicy". [14]

Nie improwizowano tego oczywiście; pomiędzy główną kwaterą niemiecką a prasą
żydowską ciągnęły się wciąż porozumienia i układy.

Żydzi rozwinęli agitację prasową na wszystkie strony. Kierunek nadawała wydana
w roku 1915 w Wiedniu broszura Nathana Birnbauma pt. "Den Ostjuden ihr
Recht !" Autor przedstawia Żydów wobec Austrii, jako "Osterreichs reifstes
Volk", do monarchii Habsburgów przywiązany bardziej od wszystkich innych ludów
tego państwa; wobec zaś Rzeszy niemieckiej zaleca ich jako pomost pomiędzy
Niemcami a Słowianami, ale pomost właściwie niemiecki, boć żargon zalicza się
do języka niemieckiego, a sympatie żydowskie do Niemców wiadome są od wieków.
Obok wspólności języka zachodzi wspólność interesów, którą Niemcy muszą
zrozumieć i we własnym interesie postarać się, żeby tworzyć nad Wisłą nie
Polskę, lecz Judeopolonię. Trzeba uznać Żydów osobnym narodem, żeby z ich
pomocą "rozszerzać wpływy niemieckiej potęgi w głąb obszarów obcych narodów i
państw ." Słowem: forpoczta niemiecka, na wschodzie.

Atak o prawa narodowe i polityczne żydowskie ograniczony był do samej tylko
Polski, podczas gdy równym prawem mógłby był zwrócić się przeciw Węgrom lub
Rumunii. Coby zaś powiedziano w Austrii, w Anglii i w Stanach Zjednoczonych,
gdyby tam zażądać równouprawnienia żargonu w życiu publicznym ? Skoncentrowano
atak na Polskę, bo ona wyznaczona była na państwo żydowskle, na Judeopolonię.
Państwo żydowskie nie mogło być wszędzie, lecz musiało powstać na pewnym
ściśle oznaczonym miejscu, a była nim Polska. Nie żądano poza Polską niczego,
ażeby tym łatwiej osiągnąć cele swe w Polsce. Gdyby Żydzi rozszerzyli swe
postulaty na krajów kilka, otwarłyby się oczy całej Europie na
niebezpieczeństwo żydowskie; do dnia dzisiejszego (1942) umieli tego uniknąć,
a wówczas podczas pierwszej wojny powszechnej, zdołali poparciem niemieckim
Polskę wyodrębnić, zizolować niejako. Gdy wspomniany już Benjamin Segel
informował się czemu Żydzi tylko w Polsce mają się upominać o prawa państwowe,
otrzymał tylko jedną odpowiedź: "Tutaj mają oni to prawo, tam tego nie mają".
Miało to znaczyć: W Królestwie Polskim Żydzi mają prawo domagać się praw
narodowych, w innych krajach świata nie przysługuje im to prawo. Dlaczego? to
pytanie nie otrzymał odpowiedzi. [15]

Odpowiedzieć sobie na to łatwo: bo taki był program reprezentacji żydowskiej,
ułożony w porozumieniu z Berlinem. Istnienie układów stwierdza dr Magnas,
działacz żydowski w Ameryce, który bawił w Polsce i w Niemczech, jako
wysłannik organizacji amerykańsko-żydowskiej. W nowojorskim "Judischer Tag"
podał następnie do wiadomości publicznej, co następuje: "Byłem w Berlinie w
czasie rokowań, między rządem niemieckim a przedstawicielami Polaków i mogę
powiedzieć, że Żydzi niemieccy uczestniczyli w rokowaniach i "mieli słowo do
powiedzenia", żądali oni i uzyskali to, że w nowej Polsce Żydzi będą mieli
równe prawa obywatelskie, ale jednocześnie muszą być uznane ich prawa
zbiorowe". [16]

Równocześnie stanęli takie Litwacy do tego przetargu o łaski pruskie przeciwko
Polsce. Litwak Kaplun-Kogan wydal w Berlinie broszurę pt. "Der Krieg. Eine
Schicksaalstunde des jüdischen Volkes", w której rozwija plany, jak żydostwo
może być przydatne do germanizacji ziem polskich. A częste powoływanie się na
zasługi żydostwa wielkopolskiego wobec Prus czyż nie polegało na
najzupełniejszej prawdzie?

Odpowiedzią ze strony niemieckiej była broszura pruskiego tajnego radcy
Jerzego Fritza, wydana w Monachium w tym samym jeszcze roku 1918 pt. "Die
Ostjudenfrage". Oferty żydowskie łaskawie przyjmuje się, ale swoją drogą ale
będzie można przyznać Żydom wolnego przesiedlania- się z Kongresówki i w ogóle
ze wschodu do Prus; przyrost żydowskiego zaludnienia na niemieckich ziemiach
wcale nie jest pożądany, ale jest pożądany na ziemiach polskich zaboru
rosyjskiego przy politycznym ułożeniu stosunków po wojnie trzeba będzie
traktować tam Żydów, jako przyjaciół. Po prostu: antysemityzm w Prusiech, ale
filosemityzm i Judeopolonia nad Wisłą.

Prusy przegrały, ale idea Judeopolonii została zręcznie zaszczepiona po tamtej
stronie oceanu, a sam prezydent Wilson jął się wykonywać pruski program co do
państwa żydowskiego. Nie darmo organizowano od jesieni 1917 roku szaloną
agitację we wszystkich a wszystkich krajach, nie szczędząc międzynarodowych
kapitałów żydowskich; nie na próżno urządzano w grudniu 1918 roku w Filadelfii
amerykański kongres żydowski, a w lutym i w marcu 1918 konferencję
syjonistyczną już w Paryżu. Jak zaś dobierano się do sprawy polskiej, o tym
wiadomo z publikacji Dmowskiego. Ostatecznie wszystkie żądania "Komitetu
delegacji żydowskich" zostały spełnione i doprawdy Francja nie odniosła w
Wersalu ani połowy tego sukcesu, co Żydzi.

W Polsce tymczasem wydrwiwano "białą gęś" i śpiewano w głos:

"Nas nie przestraszą wasze baty,
Ani poznańskiej ziemi siew;
Zginiecie marnie, wy psubraty,
Katowska jucha, wy, psiakrew,
Dławcie się wolnością waszą !"

Stali też od początku po stronie rosyjskiej przeciwko nam. Jakie to
charakterystyczne, że w roku 1917 starszy rabin wojskowy armii nadbużańsklej,
A.Tanzer, wydał historię Brześcia Litewskiego pod znamiennym tytułem: "Brest-
Litowsk, ein Wahrzeichen russischer Kultur im Weltkriege". [17]

[Gość: A.D.]

-
Najazd bolszewicki przyjęli Żydzi w Polsce z entuzjazmem. Tworzyli po miastach
własne bojówki, strzelali do Polaków (w Wilnie Żydówki wylewały kubły ukropu
na przechodzące oddziały polskie). Oficerowie żydowscy szerzyli panikę w armii
i przeszkadzali należytemu funkcjonowaniu swych oddziałów. Ochotnikom
dokuczali i starali się budzić nienawiść przeciw nim. Ilu w Polsce ludzi, tylu
na to jest świadków, a więc się o tym nie rozpisuję: ze szczególnym naciskiem
można się odwołać do ówczesnych wojskowych. Wkroczenie Letuwinów do Wilna dało
Żydom powód do uroczystych oświadczeń zaciekłej nieprzyjaźni przeciw Polsce.
Prezes gminy, Wygocki, datował wszystkie świetności dla Żydów od daty
oderwania Wilna od Polski; liczył na to, że to już na wieki.

Wnosząc z wypadków roku 1920, Żydzi przyjęli zasadę, że korzystne jest dla
nich wszystko, co szkodliwe dla Polski. Przeprowadziwszy traktat
o "mniejszościach", uznali wnet, że to za mało, że to dopiero punkt
zaczepienia do dalszych żądań. Nie kryli się zresztą z tym. że będą wrogami
Polski, dopóki nakreślony przez nich (a rozszerzany bez końca) program
Judeopolonil nie zostanie wykonany do ostatniej kropki. Jasno postawili
sprawę, jako Polska nie może być państwem polskim, lecz musi być polsko-
żydowsklm.

Pisałem o tym w roku 1921 w te słowa: Przez całą wojnę stali po stronie
niemieckiej. Doznaliśmy w Polsce tego żydowskiego germanizmu do sytości. Cała
prasa żydowska głosiła, że Żydzi stanowią nierozdzielną cząstkę niemieckiej
kultury, najlepszą rękojmię germanizacji, przedłużenie ramienia niemiecczyzny
daleko na wschód, ubezpieczenie najdokładniejsze niemieckiego panowania nad
Polską i wierności tejże Polski względem Niemiec; zwracali uwagę, jako żargon
żydowski jest właściwie niemieckim dialektem i wpraszali się na niemieckiego
żandarma nad Polakami. Żądali za to, żeby im dopomóc do utworzenia
Judeopolonii, który to termin techniczny spotykało się u nich dzień w dzień.
Wiadomo było z góry, że Żydzi staną po stronie Prus. Militaryzmowi
zawdzięczali swą dojrzewającą hegemonię nad państwami Europy ... Militaryzm
stanowił drogę do panowania judaizmu, był zaś ruiną cywilizacji łacińskiej.
Urządzanie stosunków ludzkich zmierzało coraz wyraźniej do dwóch końców: żeby
zapanowała powszechna nieprzyjaźń wszystkich przeciw wszystkim i żeby judaizm
ciągnął z tego jak największe zyski wśród upadającego chrześcijaństwa".

"Obrona Prus łączyła się przeto zasadniczo z widokami germanizatorskiej
Judeopolonii, Ale strona niemiecka przegrała. Czyż przegrają skutkiem tego
Żydzi ? Bynajmniej ! ... Nie było żądania, któregoby nie byli przeforsowali na
konferencji pokojowej. A pierwszym żądaniem była znów Judeopolonia ... Użyli
całej swej mocy, zorganizowanej od Nowego Yorku do Petersburga, żeby ocalić
Prusy, a ocaliwszy je, wyświadczyli im i wyświadczają tysiące przysług; tym
sposobem powstały też wszystkie owe ciosy, spadające na Polskę
niespodziewanie, a wymierzone w obronie Prus. Gdybyż judaizm mógł odebrać
Polsce niepodległość i z pomocą wrogiego Polsce rządu obcego urządzać
Judeopolonię! Skoro to już niemożliwe, więc za wszelką cenę osłabiać Polskę, a
wzmacniać Prusy" "Jeżeli się powiedzie zachować Prusom zdatność do wznowienia
militaryzmu, i jeżeli się równocześnie zesłabi Polskę jak najbardziej, może
jeszcze kiedyś być Judeopolonia pod egidą pruską, a w takim razie judaizm
wzniesie Jeszcze wyżej swą hegemonię". [18]

Powtórzmy: przez całą wojnę stali po stronie niemieckiej. Ujął to inny autor
doskonale w kilku zdaniach; "Dzięki wpływom żydowskim w kongresie wersalskim
Gdańsk nie dostał się Polsce. Ten sam Jakub Schiff, który zorganizował
subwencję na wywołanie rewolucji w Rosji, posyłał memoriał do Wilsona
przeciwko żywotnym interesom Polski, a na korzyść Niemiec".

"Jak stwierdza R. Vogel, w pracy "Deutsche Presse des Abstimmungskampfs im
Oberschlesien", uchwalenie plebiscytu na Śląsku, zamiast przyznania tego kraju
w całości Polsce, zawdzięczają Niemcy tylko rabinom niemiekim, którzy za
pośrednictwem lóż żydowsko-masońskich wpływali decydująco na Wilsona i Lloyd
George'a ".

"Zdaniem zaś angielskiego pisarza Wickhema Steeda (co przytacza również
żargonowe pismo Hajnt) po ukończeniu wojny Żydzi byli wszędzie - czy to w
Nowym Yorku, czy w Paryżu, czy w Londynie, czy w Buenos Aires - właśnie tymi,
którzy wyłazili ze skóry, aby prowadzić walkę na korzyść Niemiec ." [19]

W kilka lat potem poczęli pracować metodą drugą, tj. żeby posiąść także
państwo odrębne terytorialnie. Promotorem stało się wielkie stowarzyszenie
Agro-Joint , które posiadło tytuł własności ziemi, wyznaczonej na żydowskie
osady rolnicze na Krymie, w części Ukrainy i Białorusi (osadnicy są tylko
stałymi dzierżawcami). Instytucja ta wystąpiła w listopadzie 1927 r., w
Chicago z postulatem żydowskiej kolonizacji Polesia tuż obok żydowskich osad
po stronie bolszewickiej, oficjalnie i "zupełnie i zdecydowanie" przedstawiono
to ambasadorowi polskiemu w Ameryce w grudniu 1930 roku. [20]

Dziwnie wzmagała się żydowska buta i pewność siebie w stosunku do Polski.
Typowym było wystąpienie posła Grynbauma w Sejmie, który po uchwaleniu ustawy
o spoczynku niedzielnym, pozwolił sobie huknąć na całą salę "w tej chwili
utraciliście Wilno i Lwów !" (Znaczyło to, jako Żydzi rozporządzają
dostatecznymi wpływami, by wywrzeć zemstę okrojeniem granic państwa polskiego,
skoro nie chce być Judeopolonią; znaczyło to, że Polaka może poczuć jak dalece
na terenie międzynarodowym zawisłą jest od Żydów.

Wilno i Lwów pozostały jednak przy nas; Icek Grynbaum przeliczył się. Ale
uważam, jako rozumie się samo przez się, że Żydzi poszukają innych dróg ażeby
ziścić swe plany. Pamiętajmy, że Prusy wojnę przegrały, a jednak Izrael ją
wygrał i Prusy rosły na nowo, Jak drożdżach. (Już całe Niemcy w Prusy
przemienione ... ).

Roman Dmowskl, umysł jak najpoważniejszy i najlepszy u nas znawca opraw
międzynarodowych, donosi co następuje:
"Najnowszy plan, który bodaj od dwóch z górą lat (od roku 1929) został uznany
za najrealniejszy w kołach żydowskich na Zachodzie, jest w porównaniu ze
wszystkimi dotychczasowymi wprost gigantyczny. Obejmuje on stworzenie
szerokiego pasa od Bałtyku do Morzu Czarnego po obu stronach Dniepru, z
ludnością rolniczą żydowską, stanowiącą na początek 25% ogółu. Ziemie
wchodzące w skład tego pasa, należą dziś do Polski, Litwy kowieńskiej, do
Rosji, Ukrainy i Białorusi sowieckiej. Temu, zdaje się, zawdzięcza nasze
Polesie, że w ostatnich czasach tak wiele interesowano się; ze strony
żydowskiej jego osuszeniem".

Nie ma zgoła nadziei, żeby zarzucili te dążności państwowe, ani też nie ma co
wydziwiać na nich z tego powodu. Gdziekolwiek zachodzi państwowość w stosunki
zbiorowe, tam nie sposób, by nie powstał wyścig o państwo; jest to tendencja
jak najnaturalniejsza. Trzeba by tedy wpierw wybić Żydom z głowy ich
państwowość, czyli innymi słowy całą sakralność ich cywilizacji! Czyli po
prostu: trzeba by żeby Żydzi przestali być Żydami.

Toteż nie ma nadziei, żeby zaprzestali budować Judeopolonię, dopóki mają
nadzieję, że ją zbudują.

Nie ma pomiędzy Żydami w Polsce ani jednej partii, ani jednego takiego
związku, w ogóle żadnej takiej grupy, któraby nie zmierzała do Judeopolonii.
Ugrupowań żydowskich polityczno-społecznych mamy w Polsce sześć z czego pięć
wywrotowych i jedno "umiarkowane", lecz także socjalistyczne i "współpracujące
z polską "lewicą". Zapytajmy, jakie każde z tych sześciu stronnictw zajmuje
stanowisko względem Polski, a po odpowiedź udajmy się do żydowskiego poważnego
publicysty, który poświęca obszerną książkę (pracę nader sumienną) "żydowskim
ugrupowaniom wywrotowym w Polsce". Z tabeli na końcu dzieła, podającej
przejrzyście rekapitulację badań zapoznajemy się po kolei z programem każdej
partii.

[Gość: A.D.]

Najstarszą jest wiadomy powszechnie "Bund", powstały w Wilnie w 1897 roku.
Istnieje we wszystkich państwach, sprzymierzony wszędzie "z obozem miejscowej
lewicy łącznie z komunistami". Żądają od Polski nie tylko całkowitej
autonomii, lecz obok tego współrządów dla siebie: "naród żydowski -
współgospodarz na ziemiach polskich". A zatem ? żargonowi "przysługiwać winny
w sądownictwie, szkolnictwie i na urzędach te same prawa, co językowi
polskiemu".

Secesją z Bundu jest "Kombund, oddział zdecydowanie komunistyczny",
reorganizowany oddzielnie w roku 1922, "Wchodzi zazwyczaj w skład miejscowej
partii komunistycznej". Wierzy w "społeczne i narodowe wyzwolenie Żydów
jedynie w wyniku walki klas i rewolucji społecznej. Język narodowy - żargon".
Nie zajmowali się określeniem swego stanowiska względem Polski specjalnie,
lecz rozumie się samo przez się, że pragną także u nas rewolucji społecznej, a
nie sprzeciwiają się wyniesieniu żargonu na piedestał państwowy, skoro go
uznają językiem "narodowym".

Trzeci z rzędu obóz wywrotowy powstal w Krakowie w roku 1921 pod
nazwą "niezależnych socjalistów". I ten również "współdziała zazwyczaj we
wszystkich partiach lewicowych, nie wyłączając komunistów" i podobnież jak u
tamtych "walka klas i rewolucja społeczna". A dalej "Polska - państwo
narodowościowe, w którym Żydzi winni korzystać z równych praw współgospodarza
w zakresie szkolnictwa, sądownictwa, na urzędach, gdzie żargon, jako język
narodowy, ma takież prawa, jak polski".

Te trzy stronnictwa nie wciągają wcale w swój program kwestii palestyńsklej,
poprzestając na rozwoju w golusie i żądając Judeopolonii. Następne trzy
stronnictwa trzymają się syonizmu obustronnego: i w Palestynie i w Polsce.

Poale-Sion, powstały w roku 1905 w Połtawie, rozszerzył się na cały golus
europejski. Mieści w sobie dwa odłamy: "Odłam prawicowy współdziała z
miejscową lewicą społeczną, odłam zaś lewicy z komunistami". W Palestynie
uważają język hebrajski za narodowy; lecz w golusie żargon. "Autonomia
narodowa w krajach golusu. Żydzi, naród, któremu w Polsce należą się te same
prawa gospodarza kraju, w szkolnictwie, w sądownictwie, na urzędach".

Cejre-Sion powstała na Ukrainie w roku 1903, obejmuje od roku 1903 gorliwców
syonizmu. "Walka klas i rewolucja społeczna - środek wyzwolenia narodu
żydowskiego nie tylko w golusie lecz i odzyskania Palestyny". Podnoszą język
hebrajski, którym przesiąknięta musi być cala kultura żydowska, lecz "żargon w
golusie tolerowany ze względów praktycznych". W Polsce zaś "autonomla
narodowa, z uznaniem równości języków żydowskich (pluralis!) w sądownictwie, w
szkolnictwie, na urzędach".

Wszystkie tedy pięć stronnictw wywrotowych mają względem Polski ten sam
program, wypowiedziany w czterech wypadkach jasno i dokładnie.

Pozostałe jeszcze "ugrupowanie pośrednie Hitachduth", zawiązane w Pradze w
roku 1920. Program Ich szczególny. Zjednoczenie to "nie uznaje walki klas i
rewolucji społecznej", lecz pomimo to, "dąży do odbudowy Palestyny na zasadach
socjalistycznych", a działa "nie ustając współpracować z miejscową
lewicą". "Pragnie przy tym reformy żydostwa, mianowicie 'uprodukcyjnienia'
Żydów". W Palestynie oświadcza śię za hebrajskim językiem, lecz "w golusie
zachowuje żargon ze względów natury taktycznej". Wreszcie "w golusie autonomia
narodowa; Żydzi jako naród, który winien korzystać z takich samych praw
narodowych, jak Polacy". [22]

Skoro "narodowych", a więc chodzi również o prawa języka narodowego w Polsce,
tj. żargonu. Możeby się tylko domagali tego mniej gwałtownie?

Żargon ma tedy być w Polsce językiem urzędowym obok polskiego i na równi z
nim. Znaczy to, ze marszałek sejmu ma otwierać Izbę w obu językach, a posłowie
przemawiać mogą w żargonie. Dziennik Ustaw Państwa musi być ogłaszany w obu
językach. Każdy urzędnik powinien znać oba języki urzędowe. Na razie warunek
ten posiadają sami tylko żydzi. Jeżeli Polacy nie mają być wykluczeni od
stanowisk publicznych w Polsce, muszą się uczyć żargonu i zdawać z niego
egzaminy przed odpowiednią komisją. W swym własnym interesie wprowadzą tedy
naukę żargonu w szkołach. Na uniwersytetach wykłady dwujęzyczne, zwłaszcza dla
prawników, o co bardzo łatwo, gdyż nie władający żargonem nie może być w ogóle
profesorem. Teatry subwencjonowane muszą posiadać obok "trupy" polskiej drugą
żargonową; repertuar równo po połowie - etc., etc. Są to proste
konsekwencje "współgospodarstwa" i równouprawnienia obu języków w szkole, w
sądzie i w urzędach. Tylko naiwni mogą niedowidzieć, o co chodzi.

W programie Cejre-Sion znajduje się atoli wyrażenie o "równości języków
żydowskich" w liczbie mnogiej. Ci żądają więc równouprawnienia dla żargonu i
dla hebrajszczyzny. Szczęściem jest to grupa stosunkowo nieliczna i nie
wpływowa, bo mogła by nam grozić ... trójjęzycznośc.

Podobno partia ta rozpłynęła się w roku 1920, bo jej "członkowie wraz z
wojskami bolszewickimi uciekli z Polski do Rosji". [23]

W roku 1917 połączyły się dwie partie, mianowicie "żydowska socjalistyczna
partia robotnicza" i "syonistyczno-socjalistyczna partia robotnicza" we
wspólną "Ferajnigte". Dążeniem jej "wytworzenie terytorialnego środowiska
żydowskiego z terytorialną autonomią żydowską". Od roku 1914 wydawali odezwy
wzywające do działać przeciwko koalicji państw zachodnich i przeclw Polsce. W
roku 1922 połączyli się z partią " niezawisłych socjalistów". Kładą nacisk na
autonomię narodową żydowską w Polsce i wprowadzenie żargonu w państwowość
polską. Wprowadzili też do programu zasadę, że "wiara w asymilację jest
największą niedorzecznością".

W którąkolwiek tedy zwrócić się stronę żydowską, zewsząd grzmi przeciwko
Polsce jednako hasło Judeopolonii.

Twórca syonizmu Herzl, nie zapomniał bynajmniej o Polsce. W pamiętnikach swych
[24] pisze o nas nader przejrzyście:
"Przez jakiś czas myślałem o Palestynie ... ale mój system przeniesienia Żydów
dałby się tam z trudnością przeprowadzić. Potrzeba, abyśmy mieli klimat
obejmujący różne temperatury dla Żydów nawykłych do sfer zimniejszych i
cieplejszych. Musimy posiadać wybrzeże morskie ze względu na międzynarodowy
handel; dla gospodarstwa zaś rolnego, prowadzonego przy pomocy maszyn,
niezbędne są wielkie równiny ." [25]

Z końca zaś roku 1933 organizacja wojskowa żydowska, Brith Trumpeldor liczyła
wówczas w 26 krajach 63.000 członków, z czego w Polsce 40.000 w 657
oddziałach. "Organizacja ta ma za zadanie samoobronę Żydów w Palestynie i w
krajach rozproszenia; to się rozumle, że Żydzi przygotowują się poważnie do
obrony swego stanu posiadania w Polsce". Poseł Thon wyjaśnial cel tych zbrojeń
i ćwiczeń wojskowo-sportowych ewentualnościami w Palestynie w te słowa: "Przy
pomocy angielskich bagnetów przez pewien czas - oby bardzo krótki - do
własnych, do uwolnienia się od bagnetów. Taka jest nasza droga".

Polski judeolog dodaje do tych wiadomości taką uwagę:
"Tę drogę ma im przygotować w Polsce szkoła instruktorów wojskowo-sportowych w
Zielonce obok Warszawy. Dążą tu Żydzi planowo i systematycznie do założenia
królestwa swego ." [26]

Wielce znamienny artykuł pt; "Paryż i Warszawa" ukazał się w kwietniu 1919
roku w "Unser Weg", organie "Feralnigte". Było to bezpośrednio po wersalskim
traktacie o mniejszościach narodowych. Jeden z wybitniejszych działaczy
stronnictwa (I. Rein) oświadczył, co następuje: "Zrzeknijcie się nadziei
paryskich! Nie z Paryża przyjdzie wyzwołenie. Tylko wówczas, kiedy również w
Warszawie proklamowane zostaną nowe zasady rewolucji socjalnej, wtedy będzie
można zagwarantować Żydom prawa narodowe. Pod tym względem będziemy mieli
również poparcie socjalistów międzynarodowych. Niech więc mocniej i
energiczniej bije młot rewolucyjny !". [27]

[Gość: A.D.]

Chodzi tedy o to, czy im do tego sił przybywa, czy ubywa. W ostatnich latach
poniósł Izrael straty dotkliwe, zubożał nawet; ale w zestawieniu z finansami
społeczeństwa polskiego, stanowczo najuboższego w Europie, Żydzi pozostaną
jeszcze długo potentatami, choćby mieli stale ubożeć. Wiadomo: "Nim tłusty
schudnie, chudy w kościotrupa się zamieni".

Należy też rozważyć sprawy demograficzne Żydów w Polsce. Dzięki nieocenionej,
niezrównanej pracy Wasiutyńsklego posiadamy Informacje dokładne. Pozwolę sobie
atoli na jedną uwagę: Wszelkie statystyki w państwie polskim, choćby celowały
sumiennością, nie zdadzą się na nic obserwatorom życia zbiorowego, dopóki nie
będą robione osobno dla Korony i osobno dla Litwy. Tyczy się to także spraw
żydowskich. Np. na śląsku Górnym było w roku 1919 zaludnienia żydowskiego 1%,
a w Wileńszczyźnie 12.8%. Czy brać z tego przeciętną? Znaczyłoby to operować
czczym wymysłem! Coby powiedzieli statystycy od chorób na Zachodzie, gdyby im
zaproponować takie rozumowanie: Ponieważ Polska leży w Europie, więc obliczyć
przeciętność tyfusu plamistego w Europie według danych z Polski? Ależ Polska
jest jedynym krajem w Europie, mającym tyfus plamisty! Podczas pierwszej wojny
powszechnej lekarze z Zachodu nie chcieli dawać wiary naszym, stwierdzającym
wypadki tej choroby, która w ich krajach stała się czymś tak dalece
legendarnym, iż mniemano, jako dawniejsze o niej wzmianki polegają na
nieporozumieniu, lub mistyfikacjach. Niemieccy lekarze mówili naszym wprost w
oczy: Es giebt ja keinen Flecktyphus! Jakżeż wlec wciągać Polskę do obliczania
przeciętności tej choroby w Europie? Polska nie należy w tym względzie do
żadnej przeciętności, lecz stanowi po prostu wyjątek. Otóż podobnie co do
Żydów, Śląsk jest czymś wyjątkowym wobec Wileńszczyzny, a Wileńszczyzna czymś
wyjątkowym wobec Śląska.

Dzieło Bohdana Wasiutyńskiego zezwala na wniosek, że wzrost procentowy
zaludnienia żydowskiego w Polsce skończył się, o ile nie nastaną nowe
imigracje. W Galicji było ich w roku 1921 mniej niż w roku 1890; nawet
wschodnia Galicja wykazuje od roku 1890 stały spadek procentowy; w samej tylko
Kongresówce "trwał do ostatnich czasów nieprzerwany wzrost odsetka
żydowskiego". Ale w XX wieku "został powstrzymany", jakkolwiek na cyfrze
niemałej 14.25%. W Wielkopolsce ubywa ich już od roku 1871. Po odzyskaniu
niepodległości zaczęli Żydzi zrazu tłumnie opuszczać tę prowincję, potem atoli
nastąpiła imigracja z innych dzielnic polskich. Ale w byłej Galicji już od
roku 1880 zmniejszył się nawet przyrost naturalny Żydów, w stosunku do
przyrostu chrześcijan, a w roku 1926 sama płodność żydowska staje się tam
znacznie mniejsza, niż u chrzęścijan. A więc - o ile ten stosunek utrzyma się -
nie ma się czego obawiać żydowskiego zalewu; dawne obawy od Niemcewicza aż do
Niemojewskiego nikną, o ile chodziłoby o ilość.

Ważny to wzgląd: ilość, niewątpliwie! Ale zachodzi jeszcze inny, może nawet
ważniejszy, mianowicie: jakość. Godzi się spojrzeć w tę stronę. Ależ przybywa
wciąż Żydów po miastach! Jak niegdyś w Niemczech, ludność żydowska przenosiła
się z miast upadających do rozkwitających podobnież i u nas obecnie "napływają
przede wszystkim do miast, które się najszybciej rozwijają". Sam fakt, że
Żydzi coraz bardziej skupiają się po większych miastach, musi wywołać
znamienne skutki dla Polaków niekorzystne. Zwiększają się przez to ich "wpływy
i oddziaływanie na społeczeństwo polskie". Albowiem "wytwarzają się w ten
sposób wielkie, zwarte skupienia mas żydowskich, a pod ich wpływem ulega
zmianie i psychologia tych mas i ich obyczaje i fizjonomia polityczna. Żydzi
stają się w osiedlach wielkomiejskich mniej zależni pod względem gospodarczym
od swego otoczenia, łatwiej mogą tworzyć własne organizacje społeczne,
kulturalne i polityczne. Z uwagi na rolę miast, jako czynnika dającego
inicjatywę we wszelkich poczynaniach społecznych, jako ośrodków kulturalnego
oddziaływania, fakt skupienia się w nich Żydów ma poważne znaczenie ." [31]

Co wyrażając krótko a węzłowato, powiedzmy sobie, że chociaż może Żydów
przestanie procentowo przybywać, ale podnoszą się jakościowo.

Teraz więc powstaje kwestia, czy my zyskujemy w tych latach jakościowo? My, ze
sromotnym upadkiem całego szkolnictwa, którzyśmy doprowadzili już do tego, że
coraz więcej dziatwy nie ma gdzie uczęszczać do szkoły? Poprosiłbym też o
wykres konsumpcji nafty, węgla, cukru, soli, zapałek, obuwia i .. . książek w
kraju ... tyfusu plamistego. Tych danych trzeba, by ocenić stosunek jakości i
pozostające z tym w związku szansę Judeopolonii.


*

Rozdział ten pisany był w roku 1934.
Pozostawiam go bez zmiany, uzupełniając uwagami, które tu dopisuje w czerwcu
1942 roku.

Żydzi całego świata dbali troskliwie o zachowanie i przywrócenie do potęgi
militaryzmu pruskiego. Kapitał "międzynarodowy" via City, N. York i Paryż
uzbroił Niemcy i tym samym zapewnial istnienie militaryzmu w całej Europie.
Militaryzm, to najlepsza rękojmia hegemonii Izraela; toteż Izrael dba o to, by
militaryzm nie przestał być czymś nieuchronnym dla Europy. Przybywał nowy
powód, żeby się Niemcami zaopiekowali. W przywróceniu pruskich "porządków" w
Europie nadzieja utworzenia Judeopolonii.

Hitleryzm przeszedł na antysemityzm. To nic. Ludwik XIV tępił protestantyzm we
Francji a protegował go w Niemczech. Za cenę utworzenia Judeopolonii mogliby
Żydzi śmiało udzielić hitleryzmowi absolucji ze wszystkich prześladowań w
Niemczech. Czekali, pełni milej nadziel nowego najazdu niemieckiego na Polskę
gigantycznego interesu powtórnej wojny powszechnej wznowienia robót około
Judeopolonii. Tym razem nie zamierzali bynajmniej poprzestać na państwie
żydowskim na spółkę z Polakami, lecz obok tego postanowili wykroić kawał
Polski (Polesie) na terytorialne państwo wyłącznie żydowskle.

Zmieniła się atoli niemiecka orientacja polityczna. W latach 1914-1918
zamierzali utworzyć państewka polskie, letuwskie, ruskie (ukraińskie) pod
niemiecką hegemonią, a przy tym trzeba było bądź co bądź dzielić się z
Austrią. Mocarstwo habsburskie przestało istnieć, a prowincje niemiecko-
austriackie zagarnięto i wcielono do Rzeszy. Zdobyczami drugiej wojny
powszechnej nie trzeba będzie dzielić się z nikim; toteż chociaż zdobycze te
mają być rozszerzone aż po Ural, wszystko pozostać może przy Niemczech
hitlerowskich. Austria nie będzie już tamować zazdrośnie rozrostu Rzeszy.

Dla Polski wyłoniły się zaś dwie okoliczności godne przysłowia o "szczęściu w
nieszczęściu": wojna niemiecko-rosyjska, tudzież głębokie Niemców przekonanie,
że tym razem dokonali zaboru całej Polski na wieki całe, że stąd już nie
odejdą. Od samego początku okupacji urządzają się u nas "na wieki" i wierzą
najmocniej w to, że absurdem jest wszelakie przypuszczenie, jakoby możliwym
było, żeby oni Polskę mogił utracić. W żadnej hitlerowskiej głowie nie
powstanie co do tego najmniejsza wątpliwość. To dla nich dogmat.

Dzięki tej myłce, osądzili konsekwentnie, że Żydzi nie są im w Polsce do
niczego potrzebni. Megalomania Niemców gubi, a nas ocaliła od ponownych prób
Judeopolonii pod egidą niemiecką. (prof. Koneczny nie wiedział w tym czasie o
niemieckich próbach utworzenia tzw. Lublinlandu, o którym wspomina SS-Mann
Adolf Eichmann - patrz książka Hannah Arendt "Eichmann w Jerozolimie" -
oryginalne wyd. 1961, Wydawnictwo Znak, Krakow 1998, ISBN 83-7006-684-4,
Wyd.II, poprawione, str. 46 - wtr. WK.)

Jest jednak sposób, żeby bez niemiekiej przemocy, a nawet mimo klęski Niemiec,
zbudować Judeopolonię. Wystarczy odpowiednie przedłużenie wojny. Niemcy tępią
naród polski; zamierzają doprowadzić do stanu Łużyczan. Na to nie będą mieć
czasu, lecz mogą go mieć dosyć na to, by wytępić inteligencję i wszystkich
wybitniejszych kupców i rzemieślników polskich. Do tego wystarczyłoby im
jeszcze kilka tylko lat okupacji.

[Gość: A.D.]

Chodzi tedy o to, czy im do tego sił przybywa, czy ubywa. W ostatnich latach
poniósł Izrael straty dotkliwe, zubożał nawet; ale w zestawieniu z finansami
społeczeństwa polskiego, stanowczo najuboższego w Europie, Żydzi pozostaną
jeszcze długo potentatami, choćby mieli stale ubożeć. Wiadomo: "Nim tłusty
schudnie, chudy w kościotrupa się zamieni".

Należy też rozważyć sprawy demograficzne Żydów w Polsce. Dzięki nieocenionej,
niezrównanej pracy Wasiutyńsklego posiadamy Informacje dokładne. Pozwolę sobie
atoli na jedną uwagę: Wszelkie statystyki w państwie polskim, choćby celowały
sumiennością, nie zdadzą się na nic obserwatorom życia zbiorowego, dopóki nie
będą robione osobno dla Korony i osobno dla Litwy. Tyczy się to także spraw
żydowskich. Np. na śląsku Górnym było w roku 1919 zaludnienia żydowskiego 1%,
a w Wileńszczyźnie 12.8%. Czy brać z tego przeciętną? Znaczyłoby to operować
czczym wymysłem! Coby powiedzieli statystycy od chorób na Zachodzie, gdyby im
zaproponować takie rozumowanie: Ponieważ Polska leży w Europie, więc obliczyć
przeciętność tyfusu plamistego w Europie według danych z Polski? Ależ Polska
jest jedynym krajem w Europie, mającym tyfus plamisty! Podczas pierwszej wojny
powszechnej lekarze z Zachodu nie chcieli dawać wiary naszym, stwierdzającym
wypadki tej choroby, która w ich krajach stała się czymś tak dalece
legendarnym, iż mniemano, jako dawniejsze o niej wzmianki polegają na
nieporozumieniu, lub mistyfikacjach. Niemieccy lekarze mówili naszym wprost w
oczy: Es giebt ja keinen Flecktyphus! Jakżeż wlec wciągać Polskę do obliczania
przeciętności tej choroby w Europie? Polska nie należy w tym względzie do
żadnej przeciętności, lecz stanowi po prostu wyjątek. Otóż podobnie co do
Żydów, Śląsk jest czymś wyjątkowym wobec Wileńszczyzny, a Wileńszczyzna czymś
wyjątkowym wobec Śląska.

Dzieło Bohdana Wasiutyńskiego zezwala na wniosek, że wzrost procentowy
zaludnienia żydowskiego w Polsce skończył się, o ile nie nastaną nowe
imigracje. W Galicji było ich w roku 1921 mniej niż w roku 1890; nawet
wschodnia Galicja wykazuje od roku 1890 stały spadek procentowy; w samej tylko
Kongresówce "trwał do ostatnich czasów nieprzerwany wzrost odsetka
żydowskiego". Ale w XX wieku "został powstrzymany", jakkolwiek na cyfrze
niemałej 14.25%. W Wielkopolsce ubywa ich już od roku 1871. Po odzyskaniu
niepodległości zaczęli Żydzi zrazu tłumnie opuszczać tę prowincję, potem atoli
nastąpiła imigracja z innych dzielnic polskich. Ale w byłej Galicji już od
roku 1880 zmniejszył się nawet przyrost naturalny Żydów, w stosunku do
przyrostu chrześcijan, a w roku 1926 sama płodność żydowska staje się tam
znacznie mniejsza, niż u chrzęścijan. A więc - o ile ten stosunek utrzyma się -
nie ma się czego obawiać żydowskiego zalewu; dawne obawy od Niemcewicza aż do
Niemojewskiego nikną, o ile chodziłoby o ilość.

Ważny to wzgląd: ilość, niewątpliwie! Ale zachodzi jeszcze inny, może nawet
ważniejszy, mianowicie: jakość. Godzi się spojrzeć w tę stronę. Ależ przybywa
wciąż Żydów po miastach! Jak niegdyś w Niemczech, ludność żydowska przenosiła
się z miast upadających do rozkwitających podobnież i u nas obecnie "napływają
przede wszystkim do miast, które się najszybciej rozwijają". Sam fakt, że
Żydzi coraz bardziej skupiają się po większych miastach, musi wywołać
znamienne skutki dla Polaków niekorzystne. Zwiększają się przez to ich "wpływy
i oddziaływanie na społeczeństwo polskie". Albowiem "wytwarzają się w ten
sposób wielkie, zwarte skupienia mas żydowskich, a pod ich wpływem ulega
zmianie i psychologia tych mas i ich obyczaje i fizjonomia polityczna. Żydzi
stają się w osiedlach wielkomiejskich mniej zależni pod względem gospodarczym
od swego otoczenia, łatwiej mogą tworzyć własne organizacje społeczne,
kulturalne i polityczne. Z uwagi na rolę miast, jako czynnika dającego
inicjatywę we wszelkich poczynaniach społecznych, jako ośrodków kulturalnego
oddziaływania, fakt skupienia się w nich Żydów ma poważne znaczenie ." [31]

Co wyrażając krótko a węzłowato, powiedzmy sobie, że chociaż może Żydów
przestanie procentowo przybywać, ale podnoszą się jakościowo.

Teraz więc powstaje kwestia, czy my zyskujemy w tych latach jakościowo? My, ze
sromotnym upadkiem całego szkolnictwa, którzyśmy doprowadzili już do tego, że
coraz więcej dziatwy nie ma gdzie uczęszczać do szkoły? Poprosiłbym też o
wykres konsumpcji nafty, węgla, cukru, soli, zapałek, obuwia i .. . książek w
kraju ... tyfusu plamistego. Tych danych trzeba, by ocenić stosunek jakości i
pozostające z tym w związku szansę Judeopolonii.


*

Rozdział ten pisany był w roku 1934.
Pozostawiam go bez zmiany, uzupełniając uwagami, które tu dopisuje w czerwcu
1942 roku.

Żydzi całego świata dbali troskliwie o zachowanie i przywrócenie do potęgi
militaryzmu pruskiego. Kapitał "międzynarodowy" via City, N. York i Paryż
uzbroił Niemcy i tym samym zapewnial istnienie militaryzmu w całej Europie.
Militaryzm, to najlepsza rękojmia hegemonii Izraela; toteż Izrael dba o to, by
militaryzm nie przestał być czymś nieuchronnym dla Europy. Przybywał nowy
powód, żeby się Niemcami zaopiekowali. W przywróceniu pruskich "porządków" w
Europie nadzieja utworzenia Judeopolonii.

Hitleryzm przeszedł na antysemityzm. To nic. Ludwik XIV tępił protestantyzm we
Francji a protegował go w Niemczech. Za cenę utworzenia Judeopolonii mogliby
Żydzi śmiało udzielić hitleryzmowi absolucji ze wszystkich prześladowań w
Niemczech. Czekali, pełni milej nadziel nowego najazdu niemieckiego na Polskę
gigantycznego interesu powtórnej wojny powszechnej wznowienia robót około
Judeopolonii. Tym razem nie zamierzali bynajmniej poprzestać na państwie
żydowskim na spółkę z Polakami, lecz obok tego postanowili wykroić kawał
Polski (Polesie) na terytorialne państwo wyłącznie żydowskle.

Zmieniła się atoli niemiecka orientacja polityczna. W latach 1914-1918
zamierzali utworzyć państewka polskie, letuwskie, ruskie (ukraińskie) pod
niemiecką hegemonią, a przy tym trzeba było bądź co bądź dzielić się z
Austrią. Mocarstwo habsburskie przestało istnieć, a prowincje niemiecko-
austriackie zagarnięto i wcielono do Rzeszy. Zdobyczami drugiej wojny
powszechnej nie trzeba będzie dzielić się z nikim; toteż chociaż zdobycze te
mają być rozszerzone aż po Ural, wszystko pozostać może przy Niemczech
hitlerowskich. Austria nie będzie już tamować zazdrośnie rozrostu Rzeszy.

Dla Polski wyłoniły się zaś dwie okoliczności godne przysłowia o "szczęściu w
nieszczęściu": wojna niemiecko-rosyjska, tudzież głębokie Niemców przekonanie,
że tym razem dokonali zaboru całej Polski na wieki całe, że stąd już nie
odejdą. Od samego początku okupacji urządzają się u nas "na wieki" i wierzą
najmocniej w to, że absurdem jest wszelakie przypuszczenie, jakoby możliwym
było, żeby oni Polskę mogił utracić. W żadnej hitlerowskiej głowie nie
powstanie co do tego najmniejsza wątpliwość. To dla nich dogmat.

Dzięki tej myłce, osądzili konsekwentnie, że Żydzi nie są im w Polsce do
niczego potrzebni. Megalomania Niemców gubi, a nas ocaliła od ponownych prób
Judeopolonii pod egidą niemiecką. (prof. Koneczny nie wiedział w tym czasie o
niemieckich próbach utworzenia tzw. Lublinlandu, o którym wspomina SS-Mann
Adolf Eichmann - patrz książka Hannah Arendt "Eichmann w Jerozolimie" -
oryginalne wyd. 1961, Wydawnictwo Znak, Krakow 1998, ISBN 83-7006-684-4,
Wyd.II, poprawione, str. 46 - wtr. WK.)

Jest jednak sposób, żeby bez niemiekiej przemocy, a nawet mimo klęski Niemiec,
zbudować Judeopolonię. Wystarczy odpowiednie przedłużenie wojny. Niemcy tępią
naród polski; zamierzają doprowadzić do stanu Łużyczan. Na to nie będą mieć
czasu, lecz mogą go mieć dosyć na to, by wytępić inteligencję i wszystkich
wybitniejszych kupców i rzemieślników polskich. Do tego wystarczyłoby im
jeszcze kilka tylko lat okupacji.

[Gość: A.D.]

>> No i gdzie sa ci swietli zydzi, ktorzy mieliby cokolwiek do powiedzenia na
temat swojej ...'cywilizacji'?

to wspaniala cywilizacja !

[Gość: halahiczny]

gdyby tak nie bylo to by nie przetrwala...a w Izraelu i USA nawet zwyciezyla !
A wiec...jest najlepsza !!

[Gość: A.D.]

Gość portalu: halahiczny napisał(a):

> gdyby tak nie bylo to by nie przetrwala...a w Izraelu i USA nawet
zwyciezyla !
> A wiec...jest najlepsza !!


>> Zydowska cywilizacja, ktora mozna okreslic w trzech slowach: placz i
zgrzytanie zebow....

[Gość: halahiczny]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

>> Zydowska cywilizacja, ktora mozna okreslic w trzech slowach: placz i
> zgrzytanie zebow....

TAK ! ale dla jej wrogow !)))))

[Gość: A.D.]

Gość portalu: halahiczny napisał(a):

> Gość portalu: A.D. napisał(a):
>

> >> Zydowska cywilizacja, ktora mozna okreslic w trzech slowach: placz i
> > zgrzytanie zebow....
>

>
> TAK ! ale dla jej wrogow !)))))


>> 'Wrogiem' byl kazdy kraj, na ktorym pasozytowali. Ci madrzejsi wywalali ich
na zbity pysk....

[Gość: A.D.]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

) Cywilizacja żydowska
) Prof. Feliks Koneczny
)
) Tytul Cywilizacja żydowska
) Autor Prof. Feliks Koneczny
) Miejsce wydania Warszawa
) Wydano w roku 1995
) ISBN 83-87809-17-9
) Wydawnictwo Wydawnictwo Antyk - Marcin Dybowski
) Adres wydawnictwa 01-115 Warszawa
) pl. Grzybowski 3/5
) Tel: [phone]
) Fax:
) Adres wydawnictwa w internecie http://www.antyk.org.pl/
) Email [e-mail]
) Elektroniczna wersja ksiazki http://biblio.ojczyzna.pl/DOCS/Koneczny-
) Cywilizacja-Zydowska-Doc.zip
)
)
)
) Poniższy tekst został napisany w 1934 roku i stanowi XXXIV rozdział
) książki "Cywilizacja żydowska". Tytuł rozdziału "JUDEOPOLONIA" (str. 352 -
) 363)
)
) Widzieliśmy jak państwowość kahalna tworzyła istne państwo w państwie. Pod
) wpływem oświaty i ogłady obyczaju- poczynała się kurczyć ciemna synteza i
) niewątpliwie przestawała działać niejedna z obskurnych stron kahałów. Ileż
) natomiast nowej broni, a wydoskonalonej, przynosiła Żydom "polskim"
) emancypacja ! Wiemy, że tamto nie przestało istnieć aż do drugiej wojny
) powszechnej, chociaż częściowo zmieniało kształty. Kahały ciągnęły się
) faktycznie dalej w zarządach rozmaitych stowarzyszeń l bractw przy
) bóżnicach, w sądach rabinacklch i na dworach cadyków, a obok tego działał
) wieloraki arsenał broni nowoczesnej w rękach żydów oświeconych i
) zorganizowanych nowocześnie.
)
) Kwestia Judeopolonii rozwinęła się dopiero po równouprawnieniu Żydów. W
) marzeniu Franka, żeby mieć pod swoją władza kilka mil kwadratowych, tkwiła
) ta kwestia w słabym zarodku, nawet bez wiedzy samego twórcy pomysłu, który
) powzięty był zgoła bez myśli o ogólnej sprawie żydowskiej. Dopiero w XX
) wieku miało rozwinąć się świadome i konkretnie obmyślane dążenie do
) Judeopolonii terytorialnej, by wyciąć naprawdę "kawał Polski" dla Żydów, na
) państwo wyłącznie żydowskie. Wytknięto sobie cel śmiały, a przez pewien czas
) okoliczności tak się składały, iż mimo swej śmiałości zdawał się nietrudnym
) do urzeczywistnienia. Nie porzucano jednak przez to metody poprzedniej, żeby
) tworzyć państwo żydowskie na spółkę z tubylcami, z gojami, na całym obszarze
) ziem polskich, ażeby na miejsce państwa polskiego wsunąć nowy rodzaj państwa
) żydowsko-polskiego, Judeopolonię oficjalną, uznawaną i przez Polaków i przez
) czynniki międzynarodowe.
)
) Wytworzyły się dwa programy, które bynajmniej się nie wykluczają. Na pewnym
) obszarze powstałoby państwo żydowskie, w którym Polacy nie mieliby całkiem
) głosu, a niezależnie od tego i obok tego mogliby żydzi stanowić w całej
) Polsce drugi obok Polaków czynnik polityczny, równouprawniony. Byłoby to
) kwestią zabiegów i zdatności, który z tych dwóch czynników okaże się
) silniejszym, który stanie się przodowniczym, kierującym.
)
) W Europie wschodniej przebywa niemal połowa żydów całego świata, a z tego w
) Polsce 2/3, więc niemal trzecia część całości. Jakżeby mogli nie mieć swoich
) względem nas zamysłów?
)
) Należy jednak przypomnieć sobie, jak Żydzi nie tylko nie prosili się o
) emancypację, lecz byli jej długo stanowczo przeciwni. Równouprawnienie jest
) darem chrześcijan. Goje wpraszali się sami Żydom. Tak było wszędzie i tak
) było w Polsce w imię "postępu".
)
) "U nas w Polsce nie wolno było dotknąć żyda pod grozą obruszenia się całej
) niemal myślącej inteligencji narodu". Doprawdy, że kierujące długo opinią
) sfery literacko-postępowe ,"zwalczały u nas wprost namiętnie wszelki odruch
) samoobrony narodu przed Żydami, wszelką ich krytykę, dyktowaną zdrowym
) instynktem zbiorowym, który jednak przez cały polski "postęp" wnet
) piętnowany był jako zachłanność, ciemnota i fanatyzm ".
)
) Działało zaś równouprawnienie: wolne zawody przechodziły w ręce żydowskie w
) nieproporcjonalnym odsetku, prasa poszła w znacznej części na żołd Żydów,
) ekonomia żydowska zapanowała niepodzielnie nad stosunkami gospodarczymi, a
) po miastach topniała własność ruchoma chrześcijańska. Sytuację w miastach
) określił doskonale żydowski uczony, mając na myśli Lublin: kiedy reformy
) Wielopolskiego w 1862 roku "otworzyły, znękanym walką Żydom bramy miasta,
) oto w krótkim czasie obsiedli Żydzi prawie wszystkie domy ... I Stare Miasto
) stało się żydowskim, tylko mała jego część, tuż obok bramy ariańsklej,
) katedry (kościoła Jezuitów) i zabudowań podominikańskich pozostały w ręku
) chrześcijańskim ... Lecz właściwe-miasto Lublin, owa prastara civitas
) lublinensis, uciekło przed Żydami i rozsiadło się na dawnym Krakowskim
) Przedmieściu, na zachód i południe od bramy Krakowskiej". [2]
)
) Opis jest jak najzgodniejszy z rzeczywistością, a można go przyjąć jako pars
) pro toto, bo podobnie działo się we wszystkich miastach zaboru austriackiego
) i rosyjskiego: wszędzie tubylcy uciekali przed Żydami na peryferie miasta.
) Handel żydowski przybrał cechy jakby monopolu, a rolnictwo popadało w
) niesłychane zadłużenie u Żydów, rzemiosło zaś grzęzło w nędzy i, niestety, w
) ciemnocie. Rozrost zaludnienia żydowskiego wyprzedzał przyrost ludności
) polskiej coraz silniej; poczęły się wprost obliczenia, kiedy ilość żydów
) zrówna się z liczbą Polaków na polskich ziemiach, kiedy ją prześcignie.
) Zadawano sobie już całkiem poważnie pytanie; czy oni są u nas czy też my u
) nich ?
)
)
) Pod takimi horoskopami zaczął się wiek XX. Obie strony przestały traktować
) poważnie hasło asymilacji, została na placu sama tylko emancypacja.
) Równouprawnieni żydzi występowali z coraz większymi roszczeniami do
) panowania na ziemiach polskich równym prawem, jak Polacy.
)
) Wybuchła rewolucja w roku 1905, wyłoniła się sprawa o autonomię Kongresówki.
) Żydzi wysunęli natomiast żądanie, by autonomiczna prowincja polska stała się
) Judeopolonią, Podniesiono tę sprawę całkiem jawnie i nadając jej rozgłos, na
) naradach, jakie odbyły się w roku 1906 w Landwarowle pod Wilnem u rabina
) Icchoka Goldberga. [3].
)
) Autonomii nie udzielono, ale wszczęta dyskusja publiczna sięgała coraz
) głębiej, aż zakończyła, się zerwaniem.
)
) W roku 1911 wydał w Warszawie A. Lange rozprawę pt. "O sprzecznościach
) sprawy żydowskiej", w której występuje z twierdzeniem, jak asymilacja musi
) być w Polsce "wzajemna". Przewiduje mieszaninę demograficzną tak dalece, iż
) naród polski "stanie się narodem półsemickim". Złączy się to oczywiście z
) upadkiem katolicyzmu, albowiem asymilacja Żydów w Polsce jest to "stworzenie
) nowej rasy, stworzenie nowego człowieka i nowego Boga". A więc - według
) ideału wolnomularstwa - amalgamat byłych Izraelitów z byłymi chrześcijanami
) na tle deizmu (patrz także R.Coudenhove-Calergi i jego "wizja" Pan-Europy
) oraz obecna walka z państwami narodowymi - Piotr Jaroszczak) ; Lange zaś
) dodał: "na tle mesjanizmu" [4] "Nowy człowiek, powstać mający w Polsce z tej
) mieszaniny, nie byłby ciągiem dalszym tradycji historycznych polskich, nie
) byłby więc Polakiem ."
)
) W roku następnym dopuścili się Żydzi nieopatrznej obelgi, ukartowawszy
) wybory do Dumy w taki sposób, iż z Warszawy wyszedł, jako socjalista,
) niejaki Jagiełło, człowiek marny i nikomu nie znany. Prawdopodobnie wysunęli
) go Żydzi dla jego nazwiska, które miało być tym większym szyderstwem.
)
) A. Lange, pisarz posiadający dobre imię, utalentowany, a przy tym pilny
) tłumacz i popularyzator o kierunku "antyklerykalizmu", zasymilowany tak
) dokładnie na zewnątrz, iż ogól inteligencji polskiej nie przypuszczał, iżby
) on był Żydem - występuje jawnie z programem Judeopolonil i to od razu w
) kształtach, jakie naówczas wydawały się fantastycznymi ! Ta równoczesność
) podziałała.
)
) Wtedy nagle wystąpiło ocknienie ! Twórca "postępu" polskiego, Aleksander
) Świętochowski i Andrzej Niemojewski, przodownik myśli niepodległej (tj.
) antykatolickiej), dwaj najgorl

[Gość: A.D.]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

) Cywilizacja żydowska
) Prof. Feliks Koneczny
)
) Tytul Cywilizacja żydowska
) Autor Prof. Feliks Koneczny
) Miejsce wydania Warszawa
) Wydano w roku 1995
) ISBN 83-87809-17-9
) Wydawnictwo Wydawnictwo Antyk - Marcin Dybowski
) Adres wydawnictwa 01-115 Warszawa
) pl. Grzybowski 3/5
) Tel: [phone]
) Fax:
) Adres wydawnictwa w internecie http://www.antyk.org.pl/
) Email [e-mail]
) Elektroniczna wersja ksiazki http://biblio.ojczyzna.pl/DOCS/Koneczny-
) Cywilizacja-Zydowska-Doc.zip
)
)
)
) Poniższy tekst został napisany w 1934 roku i stanowi XXXIV rozdział
) książki "Cywilizacja żydowska". Tytuł rozdziału "JUDEOPOLONIA" (str. 352 -
) 363)
)
) Widzieliśmy jak państwowość kahalna tworzyła istne państwo w państwie. Pod
) wpływem oświaty i ogłady obyczaju- poczynała się kurczyć ciemna synteza i
) niewątpliwie przestawała działać niejedna z obskurnych stron kahałów. Ileż
) natomiast nowej broni, a wydoskonalonej, przynosiła Żydom "polskim"
) emancypacja ! Wiemy, że tamto nie przestało istnieć aż do drugiej wojny
) powszechnej, chociaż częściowo zmieniało kształty. Kahały ciągnęły się
) faktycznie dalej w zarządach rozmaitych stowarzyszeń l bractw przy
) bóżnicach, w sądach rabinacklch i na dworach cadyków, a obok tego działał
) wieloraki arsenał broni nowoczesnej w rękach żydów oświeconych i
) zorganizowanych nowocześnie.
)
) Kwestia Judeopolonii rozwinęła się dopiero po równouprawnieniu Żydów. W
) marzeniu Franka, żeby mieć pod swoją władza kilka mil kwadratowych, tkwiła
) ta kwestia w słabym zarodku, nawet bez wiedzy samego twórcy pomysłu, który
) powzięty był zgoła bez myśli o ogólnej sprawie żydowskiej. Dopiero w XX
) wieku miało rozwinąć się świadome i konkretnie obmyślane dążenie do
) Judeopolonii terytorialnej, by wyciąć naprawdę "kawał Polski" dla Żydów, na
) państwo wyłącznie żydowskie. Wytknięto sobie cel śmiały, a przez pewien czas
) okoliczności tak się składały, iż mimo swej śmiałości zdawał się nietrudnym
) do urzeczywistnienia. Nie porzucano jednak przez to metody poprzedniej, żeby
) tworzyć państwo żydowskie na spółkę z tubylcami, z gojami, na całym obszarze
) ziem polskich, ażeby na miejsce państwa polskiego wsunąć nowy rodzaj państwa
) żydowsko-polskiego, Judeopolonię oficjalną, uznawaną i przez Polaków i przez
) czynniki międzynarodowe.
)
) Wytworzyły się dwa programy, które bynajmniej się nie wykluczają. Na pewnym
) obszarze powstałoby państwo żydowskie, w którym Polacy nie mieliby całkiem
) głosu, a niezależnie od tego i obok tego mogliby żydzi stanowić w całej
) Polsce drugi obok Polaków czynnik polityczny, równouprawniony. Byłoby to
) kwestią zabiegów i zdatności, który z tych dwóch czynników okaże się
) silniejszym, który stanie się przodowniczym, kierującym.
)
) W Europie wschodniej przebywa niemal połowa żydów całego świata, a z tego w
) Polsce 2/3, więc niemal trzecia część całości. Jakżeby mogli nie mieć swoich
) względem nas zamysłów?
)
) Należy jednak przypomnieć sobie, jak Żydzi nie tylko nie prosili się o
) emancypację, lecz byli jej długo stanowczo przeciwni. Równouprawnienie jest
) darem chrześcijan. Goje wpraszali się sami Żydom. Tak było wszędzie i tak
) było w Polsce w imię "postępu".
)
) "U nas w Polsce nie wolno było dotknąć żyda pod grozą obruszenia się całej
) niemal myślącej inteligencji narodu". Doprawdy, że kierujące długo opinią
) sfery literacko-postępowe ,"zwalczały u nas wprost namiętnie wszelki odruch
) samoobrony narodu przed Żydami, wszelką ich krytykę, dyktowaną zdrowym
) instynktem zbiorowym, który jednak przez cały polski "postęp" wnet
) piętnowany był jako zachłanność, ciemnota i fanatyzm ".
)
) Działało zaś równouprawnienie: wolne zawody przechodziły w ręce żydowskie w
) nieproporcjonalnym odsetku, prasa poszła w znacznej części na żołd Żydów,
) ekonomia żydowska zapanowała niepodzielnie nad stosunkami gospodarczymi, a
) po miastach topniała własność ruchoma chrześcijańska. Sytuację w miastach
) określił doskonale żydowski uczony, mając na myśli Lublin: kiedy reformy
) Wielopolskiego w 1862 roku "otworzyły, znękanym walką Żydom bramy miasta,
) oto w krótkim czasie obsiedli Żydzi prawie wszystkie domy ... I Stare Miasto
) stało się żydowskim, tylko mała jego część, tuż obok bramy ariańsklej,
) katedry (kościoła Jezuitów) i zabudowań podominikańskich pozostały w ręku
) chrześcijańskim ... Lecz właściwe-miasto Lublin, owa prastara civitas
) lublinensis, uciekło przed Żydami i rozsiadło się na dawnym Krakowskim
) Przedmieściu, na zachód i południe od bramy Krakowskiej". [2]
)
) Opis jest jak najzgodniejszy z rzeczywistością, a można go przyjąć jako pars
) pro toto, bo podobnie działo się we wszystkich miastach zaboru austriackiego
) i rosyjskiego: wszędzie tubylcy uciekali przed Żydami na peryferie miasta.
) Handel żydowski przybrał cechy jakby monopolu, a rolnictwo popadało w
) niesłychane zadłużenie u Żydów, rzemiosło zaś grzęzło w nędzy i, niestety, w
) ciemnocie. Rozrost zaludnienia żydowskiego wyprzedzał przyrost ludności
) polskiej coraz silniej; poczęły się wprost obliczenia, kiedy ilość żydów
) zrówna się z liczbą Polaków na polskich ziemiach, kiedy ją prześcignie.
) Zadawano sobie już całkiem poważnie pytanie; czy oni są u nas czy też my u
) nich ?
)
)
) Pod takimi horoskopami zaczął się wiek XX. Obie strony przestały traktować
) poważnie hasło asymilacji, została na placu sama tylko emancypacja.
) Równouprawnieni żydzi występowali z coraz większymi roszczeniami do
) panowania na ziemiach polskich równym prawem, jak Polacy.
)
) Wybuchła rewolucja w roku 1905, wyłoniła się sprawa o autonomię Kongresówki.
) Żydzi wysunęli natomiast żądanie, by autonomiczna prowincja polska stała się
) Judeopolonią, Podniesiono tę sprawę całkiem jawnie i nadając jej rozgłos, na
) naradach, jakie odbyły się w roku 1906 w Landwarowle pod Wilnem u rabina
) Icchoka Goldberga. [3].
)
) Autonomii nie udzielono, ale wszczęta dyskusja publiczna sięgała coraz
) głębiej, aż zakończyła, się zerwaniem.
)
) W roku 1911 wydał w Warszawie A. Lange rozprawę pt. "O sprzecznościach
) sprawy żydowskiej", w której występuje z twierdzeniem, jak asymilacja musi
) być w Polsce "wzajemna". Przewiduje mieszaninę demograficzną tak dalece, iż
) naród polski "stanie się narodem półsemickim". Złączy się to oczywiście z
) upadkiem katolicyzmu, albowiem asymilacja Żydów w Polsce jest to "stworzenie
) nowej rasy, stworzenie nowego człowieka i nowego Boga". A więc - według
) ideału wolnomularstwa - amalgamat byłych Izraelitów z byłymi chrześcijanami
) na tle deizmu (patrz także R.Coudenhove-Calergi i jego "wizja" Pan-Europy
) oraz obecna walka z państwami narodowymi - Piotr Jaroszczak) ; Lange zaś
) dodał: "na tle mesjanizmu" [4] "Nowy człowiek, powstać mający w Polsce z tej
) mieszaniny, nie byłby ciągiem dalszym tradycji historycznych polskich, nie
) byłby więc Polakiem ."
)
) W roku następnym dopuścili się Żydzi nieopatrznej obelgi, ukartowawszy
) wybory do Dumy w taki sposób, iż z Warszawy wyszedł, jako socjalista,
) niejaki Jagiełło, człowiek marny i nikomu nie znany. Prawdopodobnie wysunęli
) go Żydzi dla jego nazwiska, które miało być tym większym szyderstwem.
)
) A. Lange, pisarz posiadający dobre imię, utalentowany, a przy tym pilny
) tłumacz i popularyzator o kierunku "antyklerykalizmu", zasymilowany tak
) dokładnie na zewnątrz, iż ogól inteligencji polskiej nie przypuszczał, iżby
) on był Żydem - występuje jawnie z programem Judeopolonil i to od razu w
) kształtach, jakie naówczas wydawały się fantastycznymi ! Ta równoczesność
) podziałała.
)
) Wtedy nagle wystąpiło ocknienie ! Twórca "postępu" polskiego, Aleksander
) Świętochowski i Andrzej Niemojewski, przodownik myśli niepodległej (tj.
) antykatolickiej), dwaj najgorl

[Gość: A.D.]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

) Cywilizacja żydowska
) Prof. Feliks Koneczny
)
) Tytul Cywilizacja żydowska
) Autor Prof. Feliks Koneczny
) Miejsce wydania Warszawa
) Wydano w roku 1995
) ISBN 83-87809-17-9
) Wydawnictwo Wydawnictwo Antyk - Marcin Dybowski
) Adres wydawnictwa 01-115 Warszawa
) pl. Grzybowski 3/5
) Tel: [phone]
) Fax:
) Adres wydawnictwa w internecie http://www.antyk.org.pl/
) Email [e-mail]
) Elektroniczna wersja ksiazki http://biblio.ojczyzna.pl/DOCS/Koneczny-
) Cywilizacja-Zydowska-Doc.zip
)
)
)
) Poniższy tekst został napisany w 1934 roku i stanowi XXXIV rozdział
) książki "Cywilizacja żydowska". Tytuł rozdziału "JUDEOPOLONIA" (str. 352 -
) 363)
)
) Widzieliśmy jak państwowość kahalna tworzyła istne państwo w państwie. Pod
) wpływem oświaty i ogłady obyczaju- poczynała się kurczyć ciemna synteza i
) niewątpliwie przestawała działać niejedna z obskurnych stron kahałów. Ileż
) natomiast nowej broni, a wydoskonalonej, przynosiła Żydom "polskim"
) emancypacja ! Wiemy, że tamto nie przestało istnieć aż do drugiej wojny
) powszechnej, chociaż częściowo zmieniało kształty. Kahały ciągnęły się
) faktycznie dalej w zarządach rozmaitych stowarzyszeń l bractw przy
) bóżnicach, w sądach rabinacklch i na dworach cadyków, a obok tego działał
) wieloraki arsenał broni nowoczesnej w rękach żydów oświeconych i
) zorganizowanych nowocześnie.
)
) Kwestia Judeopolonii rozwinęła się dopiero po równouprawnieniu Żydów. W
) marzeniu Franka, żeby mieć pod swoją władza kilka mil kwadratowych, tkwiła
) ta kwestia w słabym zarodku, nawet bez wiedzy samego twórcy pomysłu, który
) powzięty był zgoła bez myśli o ogólnej sprawie żydowskiej. Dopiero w XX
) wieku miało rozwinąć się świadome i konkretnie obmyślane dążenie do
) Judeopolonii terytorialnej, by wyciąć naprawdę "kawał Polski" dla Żydów, na
) państwo wyłącznie żydowskie. Wytknięto sobie cel śmiały, a przez pewien czas
) okoliczności tak się składały, iż mimo swej śmiałości zdawał się nietrudnym
) do urzeczywistnienia. Nie porzucano jednak przez to metody poprzedniej, żeby
) tworzyć państwo żydowskie na spółkę z tubylcami, z gojami, na całym obszarze
) ziem polskich, ażeby na miejsce państwa polskiego wsunąć nowy rodzaj państwa
) żydowsko-polskiego, Judeopolonię oficjalną, uznawaną i przez Polaków i przez
) czynniki międzynarodowe.
)
) Wytworzyły się dwa programy, które bynajmniej się nie wykluczają. Na pewnym
) obszarze powstałoby państwo żydowskie, w którym Polacy nie mieliby całkiem
) głosu, a niezależnie od tego i obok tego mogliby żydzi stanowić w całej
) Polsce drugi obok Polaków czynnik polityczny, równouprawniony. Byłoby to
) kwestią zabiegów i zdatności, który z tych dwóch czynników okaże się
) silniejszym, który stanie się przodowniczym, kierującym.
)
) W Europie wschodniej przebywa niemal połowa żydów całego świata, a z tego w
) Polsce 2/3, więc niemal trzecia część całości. Jakżeby mogli nie mieć swoich
) względem nas zamysłów?
)
) Należy jednak przypomnieć sobie, jak Żydzi nie tylko nie prosili się o
) emancypację, lecz byli jej długo stanowczo przeciwni. Równouprawnienie jest
) darem chrześcijan. Goje wpraszali się sami Żydom. Tak było wszędzie i tak
) było w Polsce w imię "postępu".
)
) "U nas w Polsce nie wolno było dotknąć żyda pod grozą obruszenia się całej
) niemal myślącej inteligencji narodu". Doprawdy, że kierujące długo opinią
) sfery literacko-postępowe ,"zwalczały u nas wprost namiętnie wszelki odruch
) samoobrony narodu przed Żydami, wszelką ich krytykę, dyktowaną zdrowym
) instynktem zbiorowym, który jednak przez cały polski "postęp" wnet
) piętnowany był jako zachłanność, ciemnota i fanatyzm ".
)
) Działało zaś równouprawnienie: wolne zawody przechodziły w ręce żydowskie w
) nieproporcjonalnym odsetku, prasa poszła w znacznej części na żołd Żydów,
) ekonomia żydowska zapanowała niepodzielnie nad stosunkami gospodarczymi, a
) po miastach topniała własność ruchoma chrześcijańska. Sytuację w miastach
) określił doskonale żydowski uczony, mając na myśli Lublin: kiedy reformy
) Wielopolskiego w 1862 roku "otworzyły, znękanym walką Żydom bramy miasta,
) oto w krótkim czasie obsiedli Żydzi prawie wszystkie domy ... I Stare Miasto
) stało się żydowskim, tylko mała jego część, tuż obok bramy ariańsklej,
) katedry (kościoła Jezuitów) i zabudowań podominikańskich pozostały w ręku
) chrześcijańskim ... Lecz właściwe-miasto Lublin, owa prastara civitas
) lublinensis, uciekło przed Żydami i rozsiadło się na dawnym Krakowskim
) Przedmieściu, na zachód i południe od bramy Krakowskiej". [2]
)
) Opis jest jak najzgodniejszy z rzeczywistością, a można go przyjąć jako pars
) pro toto, bo podobnie działo się we wszystkich miastach zaboru austriackiego
) i rosyjskiego: wszędzie tubylcy uciekali przed Żydami na peryferie miasta.
) Handel żydowski przybrał cechy jakby monopolu, a rolnictwo popadało w
) niesłychane zadłużenie u Żydów, rzemiosło zaś grzęzło w nędzy i, niestety, w
) ciemnocie. Rozrost zaludnienia żydowskiego wyprzedzał przyrost ludności
) polskiej coraz silniej; poczęły się wprost obliczenia, kiedy ilość żydów
) zrówna się z liczbą Polaków na polskich ziemiach, kiedy ją prześcignie.
) Zadawano sobie już całkiem poważnie pytanie; czy oni są u nas czy też my u
) nich ?
)
)
) Pod takimi horoskopami zaczął się wiek XX. Obie strony przestały traktować
) poważnie hasło asymilacji, została na placu sama tylko emancypacja.
) Równouprawnieni żydzi występowali z coraz większymi roszczeniami do
) panowania na ziemiach polskich równym prawem, jak Polacy.
)
) Wybuchła rewolucja w roku 1905, wyłoniła się sprawa o autonomię Kongresówki.
) Żydzi wysunęli natomiast żądanie, by autonomiczna prowincja polska stała się
) Judeopolonią, Podniesiono tę sprawę całkiem jawnie i nadając jej rozgłos, na
) naradach, jakie odbyły się w roku 1906 w Landwarowle pod Wilnem u rabina
) Icchoka Goldberga. [3].
)
) Autonomii nie udzielono, ale wszczęta dyskusja publiczna sięgała coraz
) głębiej, aż zakończyła, się zerwaniem.
)
) W roku 1911 wydał w Warszawie A. Lange rozprawę pt. "O sprzecznościach
) sprawy żydowskiej", w której występuje z twierdzeniem, jak asymilacja musi
) być w Polsce "wzajemna". Przewiduje mieszaninę demograficzną tak dalece, iż
) naród polski "stanie się narodem półsemickim". Złączy się to oczywiście z
) upadkiem katolicyzmu, albowiem asymilacja Żydów w Polsce jest to "stworzenie
) nowej rasy, stworzenie nowego człowieka i nowego Boga". A więc - według
) ideału wolnomularstwa - amalgamat byłych Izraelitów z byłymi chrześcijanami
) na tle deizmu (patrz także R.Coudenhove-Calergi i jego "wizja" Pan-Europy
) oraz obecna walka z państwami narodowymi - Piotr Jaroszczak) ; Lange zaś
) dodał: "na tle mesjanizmu" [4] "Nowy człowiek, powstać mający w Polsce z tej
) mieszaniny, nie byłby ciągiem dalszym tradycji historycznych polskich, nie
) byłby więc Polakiem ."
)
) W roku następnym dopuścili się Żydzi nieopatrznej obelgi, ukartowawszy
) wybory do Dumy w taki sposób, iż z Warszawy wyszedł, jako socjalista,
) niejaki Jagiełło, człowiek marny i nikomu nie znany. Prawdopodobnie wysunęli
) go Żydzi dla jego nazwiska, które miało być tym większym szyderstwem.
)
) A. Lange, pisarz posiadający dobre imię, utalentowany, a przy tym pilny
) tłumacz i popularyzator o kierunku "antyklerykalizmu", zasymilowany tak
) dokładnie na zewnątrz, iż ogól inteligencji polskiej nie przypuszczał, iżby
) on był Żydem - występuje jawnie z programem Judeopolonil i to od razu w
) kształtach, jakie naówczas wydawały się fantastycznymi ! Ta równoczesność
) podziałała.
)
) Wtedy nagle wystąpiło ocknienie ! Twórca "postępu" polskiego, Aleksander
) Świętochowski i Andrzej Niemojewski, przodownik myśli niepodległej (tj.
) antykatolickiej), dwaj najgorl

Cywilizacja zydowska ????????

[albertto]

"Cywilizacja zydowska " jest bardzo mylacym okresleniem.
Syjonizm (bo o to tu chodzi) to ruch polityczny najbardziej zblizony do
faszyzmu i liczy sobie jakies 200 lat (i miewa sie coraz lepiej). .Jest
wynaturzeniem prawdziwych nauk zydowskich.Wynaturzeniem ktore stalo sie
nowotworm wspolczesnego swiata.To ze syjonizm jest wytworem emigracji
zydowskiej nie znaczy ze na dzien dzisiejszy ogranicza sie tylko do zydow.
Prwdziwi zydzi nigdy sie nie pogodzili z syjonizmem.

Antysemityzm jest wynikiem braku wiedzy, tak samo jak kazda forma rasizmu
(locznie z syjonizmem).
Antysyjonizm jest zdrowa reakcja na paranoiczna ideologie.

www.jewsagainstzionism.com/index.html

[Gość: A.D.]

Gość portalu: A.D. napisał(a):

) Cywilizacja żydowska
) Prof. Feliks Koneczny
)
) Tytul Cywilizacja żydowska
) Autor Prof. Feliks Koneczny
) Miejsce wydania Warszawa
) Wydano w roku 1995
) ISBN 83-87809-17-9
) Wydawnictwo Wydawnictwo Antyk - Marcin Dybowski
) Adres wydawnictwa 01-115 Warszawa
) pl. Grzybowski 3/5
) Tel: [phone]
) Fax:
) Adres wydawnictwa w internecie http://www.antyk.org.pl/
) Email [e-mail]
) Elektroniczna wersja ksiazki http://biblio.ojczyzna.pl/DOCS/Koneczny-
) Cywilizacja-Zydowska-Doc.zip
)
)
)
) Poniższy tekst został napisany w 1934 roku i stanowi XXXIV rozdział
) książki "Cywilizacja żydowska". Tytuł rozdziału "JUDEOPOLONIA" (str. 352 -
) 363)
)
) Widzieliśmy jak państwowość kahalna tworzyła istne państwo w państwie. Pod
) wpływem oświaty i ogłady obyczaju- poczynała się kurczyć ciemna synteza i
) niewątpliwie przestawała działać niejedna z obskurnych stron kahałów. Ileż
) natomiast nowej broni, a wydoskonalonej, przynosiła Żydom "polskim"
) emancypacja ! Wiemy, że tamto nie przestało istnieć aż do drugiej wojny
) powszechnej, chociaż częściowo zmieniało kształty. Kahały ciągnęły się
) faktycznie dalej w zarządach rozmaitych stowarzyszeń l bractw przy
) bóżnicach, w sądach rabinacklch i na dworach cadyków, a obok tego działał
) wieloraki arsenał broni nowoczesnej w rękach żydów oświeconych i
) zorganizowanych nowocześnie.
)
) Kwestia Judeopolonii rozwinęła się dopiero po równouprawnieniu Żydów. W
) marzeniu Franka, żeby mieć pod swoją władza kilka mil kwadratowych, tkwiła
) ta kwestia w słabym zarodku, nawet bez wiedzy samego twórcy pomysłu, który
) powzięty był zgoła bez myśli o ogólnej sprawie żydowskiej. Dopiero w XX
) wieku miało rozwinąć się świadome i konkretnie obmyślane dążenie do
) Judeopolonii terytorialnej, by wyciąć naprawdę "kawał Polski" dla Żydów, na
) państwo wyłącznie żydowskie. Wytknięto sobie cel śmiały, a przez pewien czas
) okoliczności tak się składały, iż mimo swej śmiałości zdawał się nietrudnym
) do urzeczywistnienia. Nie porzucano jednak przez to metody poprzedniej, żeby
) tworzyć państwo żydowskie na spółkę z tubylcami, z gojami, na całym obszarze
) ziem polskich, ażeby na miejsce państwa polskiego wsunąć nowy rodzaj państwa
) żydowsko-polskiego, Judeopolonię oficjalną, uznawaną i przez Polaków i przez
) czynniki międzynarodowe.
)
) Wytworzyły się dwa programy, które bynajmniej się nie wykluczają. Na pewnym
) obszarze powstałoby państwo żydowskie, w którym Polacy nie mieliby całkiem
) głosu, a niezależnie od tego i obok tego mogliby żydzi stanowić w całej
) Polsce drugi obok Polaków czynnik polityczny, równouprawniony. Byłoby to
) kwestią zabiegów i zdatności, który z tych dwóch czynników okaże się
) silniejszym, który stanie się przodowniczym, kierującym.
)
) W Europie wschodniej przebywa niemal połowa żydów całego świata, a z tego w
) Polsce 2/3, więc niemal trzecia część całości. Jakżeby mogli nie mieć swoich
) względem nas zamysłów?
)
) Należy jednak przypomnieć sobie, jak Żydzi nie tylko nie prosili się o
) emancypację, lecz byli jej długo stanowczo przeciwni. Równouprawnienie jest
) darem chrześcijan. Goje wpraszali się sami Żydom. Tak było wszędzie i tak
) było w Polsce w imię "postępu".
)
) "U nas w Polsce nie wolno było dotknąć żyda pod grozą obruszenia się całej
) niemal myślącej inteligencji narodu". Doprawdy, że kierujące długo opinią
) sfery literacko-postępowe ,"zwalczały u nas wprost namiętnie wszelki odruch
) samoobrony narodu przed Żydami, wszelką ich krytykę, dyktowaną zdrowym
) instynktem zbiorowym, który jednak przez cały polski "postęp" wnet
) piętnowany był jako zachłanność, ciemnota i fanatyzm ".
)
) Działało zaś równouprawnienie: wolne zawody przechodziły w ręce żydowskie w
) nieproporcjonalnym odsetku, prasa poszła w znacznej części na żołd Żydów,
) ekonomia żydowska zapanowała niepodzielnie nad stosunkami gospodarczymi, a
) po miastach topniała własność ruchoma chrześcijańska. Sytuację w miastach
) określił doskonale żydowski uczony, mając na myśli Lublin: kiedy reformy
) Wielopolskiego w 1862 roku "otworzyły, znękanym walką Żydom bramy miasta,
) oto w krótkim czasie obsiedli Żydzi prawie wszystkie domy ... I Stare Miasto
) stało się żydowskim, tylko mała jego część, tuż obok bramy ariańsklej,
) katedry (kościoła Jezuitów) i zabudowań podominikańskich pozostały w ręku
) chrześcijańskim ... Lecz właściwe-miasto Lublin, owa prastara civitas
) lublinensis, uciekło przed Żydami i rozsiadło się na dawnym Krakowskim
) Przedmieściu, na zachód i południe od bramy Krakowskiej". [2]
)
) Opis jest jak najzgodniejszy z rzeczywistością, a można go przyjąć jako pars
) pro toto, bo podobnie działo się we wszystkich miastach zaboru austriackiego
) i rosyjskiego: wszędzie tubylcy uciekali przed Żydami na peryferie miasta.
) Handel żydowski przybrał cechy jakby monopolu, a rolnictwo popadało w
) niesłychane zadłużenie u Żydów, rzemiosło zaś grzęzło w nędzy i, niestety, w
) ciemnocie. Rozrost zaludnienia żydowskiego wyprzedzał przyrost ludności
) polskiej coraz silniej; poczęły się wprost obliczenia, kiedy ilość żydów
) zrówna się z liczbą Polaków na polskich ziemiach, kiedy ją prześcignie.
) Zadawano sobie już całkiem poważnie pytanie; czy oni są u nas czy też my u
) nich ?
)
)
) Pod takimi horoskopami zaczął się wiek XX. Obie strony przestały traktować
) poważnie hasło asymilacji, została na placu sama tylko emancypacja.
) Równouprawnieni żydzi występowali z coraz większymi roszczeniami do
) panowania na ziemiach polskich równym prawem, jak Polacy.
)
) Wybuchła rewolucja w roku 1905, wyłoniła się sprawa o autonomię Kongresówki.
) Żydzi wysunęli natomiast żądanie, by autonomiczna prowincja polska stała się
) Judeopolonią, Podniesiono tę sprawę całkiem jawnie i nadając jej rozgłos, na
) naradach, jakie odbyły się w roku 1906 w Landwarowle pod Wilnem u rabina
) Icchoka Goldberga. [3].
)
) Autonomii nie udzielono, ale wszczęta dyskusja publiczna sięgała coraz
) głębiej, aż zakończyła, się zerwaniem.
)
) W roku 1911 wydał w Warszawie A. Lange rozprawę pt. "O sprzecznościach
) sprawy żydowskiej", w której występuje z twierdzeniem, jak asymilacja musi
) być w Polsce "wzajemna". Przewiduje mieszaninę demograficzną tak dalece, iż
) naród polski "stanie się narodem półsemickim". Złączy się to oczywiście z
) upadkiem katolicyzmu, albowiem asymilacja Żydów w Polsce jest to "stworzenie
) nowej rasy, stworzenie nowego człowieka i nowego Boga". A więc - według
) ideału wolnomularstwa - amalgamat byłych Izraelitów z byłymi chrześcijanami
) na tle deizmu (patrz także R.Coudenhove-Calergi i jego "wizja" Pan-Europy
) oraz obecna walka z państwami narodowymi - Piotr Jaroszczak) ; Lange zaś
) dodał: "na tle mesjanizmu" [4] "Nowy człowiek, powstać mający w Polsce z tej
) mieszaniny, nie byłby ciągiem dalszym tradycji historycznych polskich, nie
) byłby więc Polakiem ."
)
) W roku następnym dopuścili się Żydzi nieopatrznej obelgi, ukartowawszy
) wybory do Dumy w taki sposób, iż z Warszawy wyszedł, jako socjalista,
) niejaki Jagiełło, człowiek marny i nikomu nie znany. Prawdopodobnie wysunęli
) go Żydzi dla jego nazwiska, które miało być tym większym szyderstwem.
)
) A. Lange, pisarz posiadający dobre imię, utalentowany, a przy tym pilny
) tłumacz i popularyzator o kierunku "antyklerykalizmu", zasymilowany tak
) dokładnie na zewnątrz, iż ogól inteligencji polskiej nie przypuszczał, iżby
) on był Żydem - występuje jawnie z programem Judeopolonil i to od razu w
) kształtach, jakie naówczas wydawały się fantastycznymi ! Ta równoczesność
) podziałała.
)
) Wtedy nagle wystąpiło ocknienie ! Twórca "postępu" polskiego, Aleksander
) Świętochowski i Andrzej Niemojewski, przodownik myśli niepodległej (tj.
) antykatolickiej), dwaj najgorl

Cywilizacja zydowska co to qr.. jest??

[bam_buko]

Ta "cywilizacja" od poczatkow swojego istnienia lapy ma we krwi.Jezeli nie
wyrzynali sie nawzajem to mordowali innych w imie przetrwania i dominacji.Ile
lat ta "cywilizacja" skupiona teraz w panstwie zwanym potocznie Izrael zyla w
pokoju z sasiadami??

Cywilizacja Poloarabska I

[fredzio54]

ADbula Sokol ha... ha.... kawal dla palac kultury