Dyplomata-amator chciał pogodzić hitlerowskie N...

[fock-e-wulf]

Ale sensacja. Przecież to samo zrobiono w Jałcie - tyle, ze z ZSRR.

na forum GW mama takich na pęczki

[abhaod]

tym razem oddali by Europę z Anglią Rosji, a resztę Chinom....
www.dziennik.pl/dziennik/europa/article110875/Rosja_i_Chiny_zagrazaja_swiatu.html

[kain_brat_abla]

Izrael przypadnie Iranowi, a z twojego kibucu zostaną tylko fundamenty.

[zigzaur]

Sądzę, że to Iran przypadnie Izraelowi.

Lonsdale=Lansdale

[heartpumper]

[oicdam]

Zydzi nie byli w stanie pokonac jednej slabo uzbrojonej
muzulmanskiej bojowki w malutkm Libanie...

[zigzaur]

I zostali zepchnięci do morza, tak?

[konread]

oicdam napisała:

> Zydzi nie byli w stanie pokonac jednej slabo uzbrojonej
> muzulmanskiej bojowki w malutkm Libanie...

Sprawdź lepiej dlaczego nie mogli i skąd płynęła szeroka rzeka broni do tym
"malutkich bojwek"

Dyplomata-amator chciał pogodzić hitlerowskie N...

[shiin]

Nic dziwnego. Przecież nie chcieli umierać za Gdańsk. To samo z "wielkim
bohaterem" von Stauffenbergiem - to zwykły nazista, który chciał szybko
zakończyć wojnę by zatrzymać to co już udało się podbić. I jeśli jego zamach
doszedłby do skutku to do dzisiaj byśmy tutaj hajlowali.

[zigzaur]

Nie chcieli Anglicy umierać za Gdańsk??? Widocznie woleli ZABIJAĆ za Gdańsk. Po
co wypowiedzieliby wojnę Niemcom i ogłosili blokadę morską?
Nie każdy wie, że już 3 września 1939 Niemcy storpedowali brytyjski CYWILNY
statek "Athenia".

Co by się stało, gdyby Stauffenberg zabił Hitlera? Moim zdaniem, nic by się nie
zmieniło:
1. Niemcy już były znokautowane. Front wschodni był na Bugu i pod Prusami.
Amerykanie byli w Paryżu i Rzymie.
2. Koalicja postanowiła, że będzie prowadzić wojnę aż do BEZWARUNKOWEJ
KAPITULACJI Niemiec.
3. Niewykluczone, że w Niemczech nastąpiłby jakiś rozłam. Część generalicji
starałaby się zawrzeć odrębny pokój z KTÓRYMŚ z sojuszniczych frontów ale to
tylko przyśpieszyłoby klęskę Niemiec. Pełnię władzy w Niemczech przejąłby
prawdopodobnie Himmler z Goebbelsem do pomocy.

[xs550]

To, ze Brytyjczycy nie od razu odpowiedzieli na agresje Niemiec nie oznacza, ze nie chcieli umierac za Gdansk. Chcieli, i to bardzo, ale po prostu koniunktura jeszcze nie byla ta.

[shiin]

> 1. Niemcy już były znokautowane. Front wschodni był na Bugu i pod Prusami.
> Amerykanie byli w Paryżu i Rzymie.

To by doprowadził do kapitulacji na ich warunkach, natychmiast wycofał się ze
wschodu - łatwiej niemiaszkom walczyłoby się pod Warszawą.

> 2. Koalicja postanowiła, że będzie prowadzić wojnę aż do BEZWARUNKOWEJ
KAPITULACJI Niemiec.

Tylko dlatego, że z informacji wywiadowczych wiedzieli, że Hitler jest
fanatykiem i żadnej kapitulacji nie będzie. Gdyby była faktyczna możliwość to z
pewnością by się dogadali w gronie czterech osób. Zresztą potem dogadali się,
tylko w gronie trzech.

> 3. Niewykluczone, że w Niemczech nastąpiłby jakiś rozłam. Część generalicji
> starałaby się zawrzeć odrębny pokój z KTÓRYMŚ z sojuszniczych frontów ale to
> tylko przyśpieszyłoby klęskę Niemiec. Pełnię władzy w Niemczech przejąłby
> prawdopodobnie Himmler z Goebbelsem do pomocy.

Przyśpieszyłoby kapitulację, ale jednak nie bezwarunkową - czyli zatrzymaliby
sobie Polskę i kawałek innych ziem i np. dalej ze wsparciem któregoś mocarstwa
naparzali w kogoś innego.

widac polska juz zawsze dobrze dobierala

[sakart2008]

sobie sprzymierzencow.

[pibwl]

I co, źle dobrała?... Churchill twardo likwidował próby
separatystycznego pokoju.

Dyplomata-amator chciał pogodzić hitlerowskie N..

[sandwich1]

Niedorzeczne sensacje.
Każdy zdrowomyślący człowiek wie, że Wielka Brytania od
wypowiedzdenia wojny 3.09.1939 miała zamiar toczyć wojnę do końca.
We wrześniu miala tylko 402 000 wojska. Mniej niż Polska i byla w
stanie walczyć tylko na morzu i byc może w powietrzu. Przez caly
szereg nastepnych lat szykowała się do wojny ofenzywnej, bo mogła
tylko sprostać wojnie defenzywnej.
Ale twierdzenie, że w 1941 miała paktować z Niemcami, to poltical
fiction.

Bzdura! Kontynent dla Niemiec, zamorze dla Anglii?

[zigzaur]

To był program Hitlera wyrażony w przemówieniu w Reichstagu 6 października 1939.
Być może rzeczywiście, Anglia nie wytrzymywała wtedy nerwowo (aczkolwiek
produkowała 2 x więcej samolotów niż Niemcy, w tym bombowce dalekiego zasięgu).
USA dopiero starały się zebrać siły, bo nowa kadencja Roosevelta rozpoczęła się
20 stycznia 1941.

Co ważniejsze, NIKT NIE SPODZIEWAŁ SIĘ, że Hitler zaatakuje CCCP i w ten sposób
odciąży Wielką Brytanię. Powiem więcej, Wielka Brytania Z RADOŚCIĄ zareagowałaby
na sowiecki atak na Niemcy od wschodu.

zadna sensacja

[j-k]

To byl program Hitlera z 1939...

Czesc politykow Angielskich widziala to wtedy podobnie

nie tylko ow dyplomata

[yarecki21]

Dokładnie. Dlatego też Hitler pozwolił Brytyjczykom uciec spod Dunkierki.
Jeszcze wtedy liczył na separatystyczny pokój. Jeśli Anglikom by się to opłacało
pewnie by na to poszli, ale się nie opłacało. Byłoby to niezgodne z utrzymywaną
od stuleci doktryną utrzymywania równowagi na kontynencie. Niemcy w całej
Europie byłby to zbyt potężny sąsiad dla Anglii. Z punktu widzenia Brytyjczyków
postąpili jak najbardziej racjonalnie odrzucając niemieckie propozycje pokoju,
bo w perspektywie czasu taki sojusz prawie na pewno skończyłby się tak samo jak
sojusz niemiecko-sowiecki.

naturalnie...

[j-k]

dodaj jednak dla jasnosci :
gdyz liczyli na wciagniecie do wojny i pomoc USA

i nie przeliczyli sie.

gdyby jedak nie te kalkulacje
Brytyjczycy w 1940 podpisaliby z Niemcami pokoj.

A najważniejsze: Ulrich von Hassel należał do

[zigzaur]

grupy spiskowców przeciwko Hitlerowi.

Spisek przeciwko Hitlerowi została zawiązany W OBLICZU nieuchronnej klęski
Niemiec i W NADZIEI na jej odwrócenie. Von Hassel, jako dyplomata, orientował
się, że dla Niemiec Anglia jest nie do pokonania nawet w pojedynkę. Jeśli
utrzymywał kontakty z angielskimi dyplomatami, to raczej od nich otrzymywał
zachęty do kapitulacji lub obalenia Hitlera.

[axx611]

No i na marginesie Anglia dotrzymala umowy z Polska i wojne
wypowiedziala. Nie miala zadnego zamiaru sie wycofywac ale we
wrzesniu nie byla dobrze przygotowana do wojny. Ale stala sie
czescia koalicji i pozniej dzielila Europe i Polske wraz z Jozefem
czego nie mozna powiedziec o Polsce. Byc moze ze lepiej bylo oddac
ten korytarz i przeczekac a sprawa sama by sie rozwinela i 6 mln
ludzi by nie zginelo. Polska soldateska ponosi za to wine sprawcza.

[zigzaur]

Nieprawidłowo rozumujesz:

1. Niemieckie żądania wobec Polski z wiosny 1939 nie dotyczyły tylko zgody na
aneksję Gdańska i eksterytorialnego tranzytu do Prus. Hitler (bezpośrednio lub
przez Ribbentropa) żądał, aby Polska ZERWAŁA układy sojusznicze z Francją i
Wielką Brytanią i w zamian proponował swój sojusz. Wtedy w razie klęski Niemiec
Polska zostałaby potraktowana jak kraj wrogi i nikt by nie poparł chęci
przyłączenia do Polski Wrocławia i Szczecina.

2. Polsko-niemieckiej granicy z 1939 nie obroniłaby żadna armia. Najdłuższy
odcinek, jaki Niemcy mieli do pokonania to trasa Kluczbork-Warszawa, jakieś 240
km, kierunek uderzenia XVI korpusu pancernego Hopnera, który był na peryferiach
Warszawy już 7 września.

3. Spośród 6 mln ludzi, jakich Polska utraciła, nie wszyscy ponieśli śmierć z
ręki niemieckiej.

4. Domyślając się bezsensu obrony, polska "soldateska" dążyła do ataku na
Niemcy, gdy rozpoczną się walki na froncie niemiecko-francuskim (obojętne, kto
by zaatakował jako pierwszy). Główne zgrupowania polskich wojsk były ustawione
OFENSYWNIE:
- daleko wysunięta na zachód Armia Poznań mogła pójść na Wrocław albo na Szczecin
- Armia Kraków była ustawiona na samej granicy Górnego Śląska, zamiar był oczywisty
- Armia Pomorze była przeznaczona do wkroczenia do Gdańska. Jej dowódca, generał
Władysław Bortnowski, dowodził zajęciem Zaolzia.

zigzaur!jestem zaskoczony ze mozesz

[polakslowian]

cos interesujace napisac, a nie tylko rzygac rusofobskie propagandy! Oby tak dalej.

[zigzaur]

Ja zawsze piszę mądrze i ciekawie. Nie mam wpływu na to, że ktoś nie chce lub
nie potrafi tego zrozumieć.

Dyplomata-amator chciał pogodzić hitlerowskie N...

[antoni99]

a mówią że Wielka Brytania była ( jest)_ naszym przyjacielem ? To widać było
po wypowiedzeniu wojny Niemcom w 1939 roku by pomóc Polsce i zakończyć II
wojnę światową w kilka dni !!!!! Obecnie trzeba się liczyć z czymś bardzo
podobnym, gdyby ktoś napoadł na Polskę to Polsko broń się sama !!! I nie
podskakuj bo masz lichych sojusznikow łcznie z USA ( przede wszystkim USA
!!!!) !!!!!!!!!!!

do antoni99

[zigzaur]

Weź do ręki mapę i zobacz:

1. Brytyjski atak na Niemcy był NIEMOŻLIWY bez pogwałcenia neutralności Belgii
lub Holandii lub francuskiego ataku lądowego.

2. Nie jest możliwy morski atak na Niemcy od strony Morza Północnego ani
niemiecki atak stamtąd. Na niemieckich wybrzeżach Morza Północnego są tzw. watty
czyli mielizny ciągnące się kilometrami i zalewane przez przypływy albo
odsłaniane przez odpływy. Żaden okręt wojenny nie przepłynie tędy inną drogą niż
dolina wyżłobiona w szelfie przez Łabę, Wezerę czy Ren.

3. Brytyjczycy mogli ogłosić blokadę morską Niemiec, co też uczynili. Widocznie
jednak ktoś Niemcom powiedział: "Nie bójcie się angielskiej morskiej blokady,
dostarczymy wam zboża, paliw i surowców pociągami."

[alebaba17]

i nawet zabito generała Sikorskiego aby w tym nie przeszkodził

[alebaba17]

aby podzielić Europę na radziecką i zachodnią nie powstrzymano się
od zabójstwa gen. Sikorskiego

Czy dyplomata-amator to "szlachcic jerozolimski"

[enedue3]

Ciekaw jestem pochodzenia tego dyplomaty. Na anglika mi nie wyglada!

[zigzaur]

Złap linijkę i zmierz mu nos.
Innego sprawdzenia nie dokonasz, bo na zdjęciu jest tylko twarz.

Sikorski byl zdrajca i nieudacznikiem.

[edwardrydz]

Po co bylo zabijac Sikorskiego? Ten megaloman i intrygant przestal
sie liczyc jako sojusznik dla mocarstw juz w 1939. Gdyby nie
katastrofa zostalby czlonkiem Rady Trzech Pieciu czy Dziesieciu wraz
ze swoimi kumplami z Polnische Wehrmacht.

[zigzaur]

Łojezusicku!

Dyplomata-amator chciał pogodzić hitlerowskie N..

[rudy102_t_34_85]

Kolejny dowód na to że Rudolf Hess wiedział co robi...
Brytyjskie archiwa kryją jeszcze niejedną niespodziankę której
ujawnienie narobiłoby mnóstwo smrodu.Sprawa zabójstwa Sikorskiego to
przy tym perfumy Chanel nr.5.
No ale tak się robi dobrą i skuteczną politykę "Wlk.Brytania nie ma
wrogów ani przyjaciół tylko swoje odwieczne interesy".Ciekawe kiedy
nasze głąby polityki to zrozumieją.

Krew, pot i łzy

[pananatol2]

Opowiedz swoje banialuki Anglikom, którzy od klęski Francji, od
lata 1940 do lata 1941 roku jako jedyni stawili czoło całej
hitlerowskiej machinie wojennej.
Gdyby nie konwoje z żywnością, uzbrojeniem, surowcami ze Stanów
Wielka Brytania niechybnie by Hitlerowi uległa gdyż wyspa nie była
samowystarczalna. Np. nie mają żadnych rud żelaza, miedzi,
aluminium potrzebnych do produkcji wojennej.

[rudy102_t_34_85]

Krew pot i łzy są dla mas.Dla polityków są interesy.
Gdyby nie Pearl Harbour i przystąpienie USA do wojny antyniemiecka
frakcja w brytyjskiej polityce ustąpiłaby na rzecz zwolenników
kompromisu z Niemcami.

[zigzaur]

Czy wtedy w Wielkiej Brytanii istniała jakakolwiek (może poza komunistami) siła
polityczna domagająca się rezygnacji z wojny?

[rudy102_t_34_85]

Jeśli chodzi o oficjalne deklaracje programowa to żadna.
Jednak o programach decyduje siła frakcjii w danej partii
(por.np.stosunek naszej SLD do kwestii współpracy z USA i "tarczy" 6
lat temu a teraz).
Zwolenników układania się z Hitlerem jeśli sytuacja nie rokowałaby
szans na wygraną mogło być sporo nawet wśród najbliższego otoczenia
Winstona Churchilla-weźmy choćby sir.E.Wood Lord of Halifax
pierwotnie mający być premierem zamiast Churchilla.Nie był nazistą
ani germanofilem ale uważał że z Niemcami trzeba się dogadywać...

[zigzaur]

Czy naprawdę sądzisz, że Rudolf Hess mógł działać samodzielnie?

Przecież musiał dostać odpowiednio zatankowany i WYPOSAŻONY DO BARDZO DŁUGIEGO
LOTU samolot. Musiał mieć oczyszczony korytarz powietrzny czyli wolny od
patrolujących myśliwców Luftwaffe.

W chwili lotu do Anglii, Rudolf Hess sprawował oficjalnie następujące funkcje:
- Reichsleiter NSDAP (czyli odpowiednik sekretarza KC)
- SS-Gruppenfuehrer (czyli odpowiednik generała dywizji)
- Reichsmminister do spraw partii (NSDAP).

Wynika z tego, że nie miał prawa wydawać rozkazów żadnej bazie lotniczej. A do
tego był inwigilowany przez SD (czyli tajny wywiad SS).

Hess mógł wykonać lot do Anglii tylko pod jednym warunkiem: na rozkaz osoby,
która miała prawo rozkazywać zarówno wojsku jak i SS jak i partii. Tylko jedna
osoba miała w Niemczech taką władzę.

Niektórzy powtarzają nieprawdę, jakoby Rudolf Hess miał stanowisko "zastępcy
Hitlera". W rzeczywistości było inaczej. Oto cytat z przemówienia Hitlera z 1
września 1939:

"...i zdejmę ten mundur dopiero po zwycięstwie albo tego zwycięstwa nie dożyję!
Gdyby w tej walce coś mi się stało, to moim następcą zostanie towarzysz Goering.
Gdyby Goeringowi coś się stało, to następcą zostanie towarzysz Hess. Gdyby i
jemu coś się stało, to partia wybierze spośród siebie najdzielniejszego."
(koniec cytatu)

Krótko mówiąc, ja uważam, że Hess działał na zlecenie Hitlera.

[rudy102_t_34_85]

>Czy naprawdę sądzisz, że Rudolf Hess mógł działać samodzielnie?
Ani trochę!
Londsdale-Bryans zapewne też nie.Jak widać dyskretne wsparcie MSZ
miał.Zapewne miał też jeszcze więcej...I nie tylko on!

[zigzaur]

Albo po prostu przekroczył kompetencje lub zdradził.

Zapoznaj się z biografią Adama von Trott zu Solz.

Dyplomata-amator chciał pogodzić hitlerowskie N...

[skipper_]

Artykulik jest tlumaczeniem slowo w slowo z BBC. GW jak widac nie stac na
pisanie wlasnych...

wyraznie tez nie stac na tlumaczy, znajacych w miare dobrze jezyk angielski

"O podróży do Włoch wiedziało F.O. (Foreign Office - Ministerstwo Spraw
Zagranicznych - przyp. red.), które wysłało go tam by rozwijał kontakty.
Spełnił wszystkie oczekiwania"

a w oryginale:

"He went to Italy with the knowledge of the FO in order to develop his
contacts. He greatly exceeded his instructions."

news.bbc.co.uk/1/hi/uk/7589251.stm
pare slow wyjasnienia, dla milosnikow spiskow oraz zlej woli i knowan:

- kazde cywilizowane panstwo, prowadzac wojne, stara sie zakonczyc ja jak
najszybciej, przy naj najmniejszych stratach, stad kontakty dyplomatyczne,

- Lonsdale-Bryans zostal uzyty do sondowania czy kontakty sa mozliwe

- zadne panstwo nie jest organizacja charytatywna i dziala glownie we wlasnym
interesie - rosja nie "wyzwalala" Europy Wschodniej z milosci, a tylko i
wylacznie, by wprowadzic tam wlasna okupacje

i na koniec, do autora idiotycznego tytulu, rozumiem sezon ogorkowy i glod
sensacji, ale GW, probujaca kreowac sie na powazna gazete powinna jakis norm
przestrzegac, chyba ze otwarcie przyzna, iz nie rozni sie od "Faktu"

do zakonczenia wojny w 1941 potrzebna byla rowniez zgoda niemiec...

tytul powinien brzmiec:

"Zjednoczone Krolestwo probowalo prowadzic rozmowy dazace do zakonczenie wojny"

Anglicy zawsze woleli Niemcy niz Polske!

[oicdam]

Gdyby nie zbyt wygorowane zadania Hitlera, to W. Brytnaia pod
kierownictwem Churchila poparla by Hitlera w jego antybolszewickiej
krucjacie, w wyniku czego Polacy mieszkali by dzis na Syberii...

[zigzaur]

Poczytaj sobie biografię Churchilla oraz historię pierwszej wojny światowej.

Poza tym, nie było żadnej "antybolszewickiej krucjaty" Hitlera. Zamiar
rozpoczęcia działań przeciwko CCCP powstał w Niemczech dopiero późnym latem
1940, kiedy to wreszcie Hitler uświadomił sobie, że w czasie gdy Niemcy mozolą
się z nalotami na Anglię Stalin zajmuje Litwę, Łotwę, Estonię i część Rumunii.
Na wschodnich rubieżach podbitej przez Niemcy części Polski prawie nie było
niemieckich wojsk.
Dlatego też atak na CCCP był przygotowywany w pośpiechu i byle jak. Zabrakło
ciepłej odzieży, odpowiednich smarów i paliw, dużej ilości pojazdów.

Wielu Polaków mieszka na Syberii. Ale nie z powodu Hitlera czy Churchilla.

Churchill wiedzial ze bankrutuje Imperium Anglii

[polakslowian]

i gdyby mogl to by chetnie sie sprzymierzyl z Niemcami i dal im Europe. Anglia
od okolo 1400 nie miala duzy wplyw na co sie dzieje w Europie na ziemi, ale
reszte swiata widziala jako jej strefa.

Churchill od razu nie mogl miec pokoj z Niemcami bo przeciez dostal wladze za to
ze nie robil kompromis, ale nie cierpial Bolszewikow, i nie chcial upadek
swojego Imperium, to by chetnie probowal jakis pokoj z Niemcami gdyby cos z tym
zyskal.

w 41 czyli kiedy?

[herr7]

Jeżeli kontakty miały miejsce w pierwszej połowie 41 r. czyli przed inwazją na
Rosję to Niemcy byli raczej zajęci przygotowaniami do niej. Byli ponadto
przekonani, że wygrają w przeciągu 10-12 tygodni. To by wówczas znaczyło, że
mogą dyktować warunki komu chcą. Warto tu przypomnieć, że podobną ofertą złożył
Hitler Anglii w lecie 40 r. zaraz po rozbiciu Francji. Churchill ją wówczas
odrzucił.

Gdyby jednak te poufne negocjacje prowadzono np. w grudniu 41 r., gdy los
kampanii na wschodzie był niepewny, to pozycja Anglii byłaby znacznie silniejsza.

Jakby nie było, walczące strony zwykle utrzymują ze sobą kontakty, chociaż
skrywają przed własnymi społeczeństwami, że mają one miejsce.

Ciekawe jak mieli sobie Anglicy poradzić z USA?

[callisto1]

Inwazja jak w Normandii? Może blokada? Tak jest! Otoczyliby
kontynent i blokowaliby flotę jak i osłabialiby gospodarkę!Przy
okazji rozprawiliby się z Kanadą. Do tego coś na kształt V Kolumny
złożonej z Apaczy,Siuksów, Irokezów i innych Indian,która
rozbijałaby USA od środka!. No a później okupacja. Do tego trzebaby
chyba wejść w sojusz z Chinami i Indiami - żeby ludzi nie brakło -
przecie w każdej mieścinie powinien być posterunek. Nie,no plan
znakomity!

Dyplomata-amator chciał pogodzić hitlerowskie N..

[haagard]

Wszystkie archiwa wojenne zostały w 1945 roku utajnione przez Wielką Brytanię na
okres 100 lat, więc wszystkiego dowiemy się w 2045 r. W tych archiwach
Brytyjczycy schowali fakty dotyczące chociażby śmierci Goebbelsa czy samego
Hitlera i inne wojenne zagadki...
Jeśli chodzi o wojnę z CCCP to był to niewątpliwie największy błąd Hitlera,
który po prostu popełnił błąd Napoleona sprzed 150 lat. Stalin dowiedziawszy
się, że Niemcy przekroczyli granicę Sowiecką był ZSZOKOWANY i kazał nawet
rozstrzelać kilku dowódców, którzy tą informację mu przekazali. Gdyby Hitler
skupił się wyłącznie na Afryce i Wielkiej Brytanii i wspólnie z Ruskimi podpisał
Traktat o "Wiecznej Przyjaźni, sojuszu militarnym, wojennym, gospodarczym i
politycznym" to zapewne na arenie wojennej zostałyby tylko Stany Zjednoczone,
które na 100% nie pokonałyby w pojedynkę Sojuszu: Niemcy + Związek Radziecki +
Włochy + Japonia = Światowa dominacja pod przewodnictwem III Rzeszy - ale to
tylko przyjemna zabawa w "co by było gdyby..."

brednie...

[herr7]

Stalin był raczej wytrącony z równowagi wiadomością o inwazji niemieckiej.
Zresztą szybko się pozbierał i zaczął energicznie działać. Załamanie nastąpiło
koło 27-28 czerwca, gdy wizytując Sztab Generalny Armii Czerwonej przekonał się,
że Niemcy otaczają Mińsk. Wówczas się izolował na swojej daczy, bodajże na jeden
dzień.
Oficerowie zostali straceni miesiąc po napaści - byli to dowódcy Frontu
Zachodniego mającego za zadanie obronę Białorusi.

[asmall4]

Strach w pierwszym momencie może paraliżować, ale na dłuższą metę stymuluje do
intensywniejszego działa­nia. Człowiek zalękniony zaczyna bardzo dużo i bardzo
szybko mówić, rozgląda się nerwowo na boki, jego ciało jest w nieustannym ruchu,
a ręce same szukają dla sie­bie zajęcia. Człowiek wystraszony miętosi w dłoniach
czapkę, ukręca guziki marynarki, gryzie paznokcie, zer­ka na zegarek, stale
szuka czegoś po kieszeniach. To wszystko świadczy o intensywnej pracy umysłu.
Strach jest jednym z przejawów instynktu samozachowawcze­go. Strach skutkuje
nagłym przypływem sił fizycznych i zwiększa klarowność myśli. Człowiek w strachu
może porwać się na rzeczy, które normalnie wydają się nie­możliwe. Człowiek w
strachu wymyśla rozwiązania na pozór niewyobrażalne. Skoro Aleksander Kiereński
przebrał się za pielęgniarkę i sanitarką czmychnął z Pa­łacu Zimowego, to
jedynym wytłumaczeniem takiej de­speracji jest strach. Gdyby Stalin przykleił
sobie brodę i zbiegł do Tybetu albo do Paragwaju, powiedzielibyśmy, że to
strach. Ale w zachowaniu Stalina nie było żadnych przejawów strachu.
Po 1991 roku na krótki moment udostępniono rozli­czne archiwa i badacze uzyskali
dostęp do zeszytów, w których odnotowywano wszystkich odwiedzających Stalina od
1927 do 1953 roku. Okazało się, że w pierw­szych dniach wojny Stalin pracował, i
to jak mało kto. Wpis z 21 czerwca 1941 roku: „Ostatni wyszli o godzi­nie
23.00". Ale to nie oznacza, że dzień pracy Stalina dobiegł końca. Po wyjściu
interesantów zasiadał nad papierami, prowadził rozmowy telefoniczne, pracował
nie tylko w swoim gabinecie, ale także w kremlowskim mieszkaniu i na daczy w
Kuncewie.
22 czerwca 1941 roku pierwszych gości przyjął o go­dzinie 05.45. I przyjmował
bez przerwy przez jedenaście godzin. Odwiedzili go: Mołotow, Beria, Timoszenko,
Me-chlis, Żuków, Malenkow, Mikojan, Kaganowicz, Woro-szyłow, Wyszyński,
Kuzniecow, Dymitrow, Manuilski, Szaposznikow, Watutin, Kulik...
Stalin pracował niemal na okrągło przez cały następny tydzień. Przyjmował czasem
od godziny 03.20 (23 czerw­ca), czasem od 01.00 (25 czerwca) i kończył następnej
nocy, albo od 01.25 (24 czerwca), od 02.40 (27 czerwca), czy od 00.50 (28
czerwca). Narady trwały po pięć, po sześć, po dwanaście godzin. Zdarzało się, że
dzień pracy Stalina trwał 24 godziny z niewielkimi przerwami. Ale, powtarzam, z
tych wpisów możemy ustalić tylko jedno: że w chwilach przerwy w jego gabinecie
nie było osób postronnych. Co wcale nie znaczy, że nie pracował.
Dopiero po upływie tego szalonego tygodnia, w dzien­niku przyjęć interesantów
widzimy dwa dni przerwy, 29 i 30 czerwca.
Chruszczow opowiadał, że kiedy Niemcy napadli, Sta­lin wystraszył się i dał
nogę. Teraz okazuje się, że od chwili napaści Stalin pracował przez siedem dni
na gra­nicy ludzkiej wytrzymałości, czasem ją przekraczając. A potem nagle...
Gdyby nawet Stalin lękał się Hitlera, to po agresji nie mógł się wystraszyć
jeszcze bardziej. Zwłaszcza że, jak się dowiadujemy, nie nastąpiło to pierwszego
dnia. Przeciwnie, wtedy zabrał się do pracy. Kiedy człowiek intensywnie pracuje,
wszelkie emocje schodzą na dalszy plan...
Jeżeli Stalin nie wystraszył się pierwszego dnia, czy mogło to nastąpić po
tygodniu?

[asmall4]

Od dawna intrygowało mnie zagadkowe zachowanie Stalina w pierwszych dniach
wojny. Wytłumaczenie zna­lazłem niespodziewanie... w Galerii Tretiakowskiej.13
Na pewno nie zdołam przekonać wszystkich, ale mnie się wydaje głęboko trafne.
Najczęściej przychodziłem tu po południu. Moja ulu­biona część galerii to
pierwsze piętro, pejzaże. W głębi duszy czuję, że sam jestem niezrealizowanym
pejzaży­stą. Potrafię godzinami oglądać cudze płótna: osiki, brze­ziny, jodłowe
gaje. Na każdym pejzażu wypatruję opty­malną lokalizację, gdzie można by wetknąć
armatę prze­ciwpancerną. Ukryć ją przed wzrokiem nieprzyjaciela.
Mój ulubiony obraz, to „Noc nad Dnieprem" Archipa Kuindży. Nigdy nie spotkałem
reprodukcji tego dzieła. Nie sposób go skopiować: ciemna noc, 41 odcieni czerni,
zielony księżyc koloru semafora w nocnej mgle i księży­cowa dróżka na Dnieprze,
i odbicia na czarnych obło­kach. Jaka noc! Jaka przestrzeń! Jaka potęga! To
najlep­szy moment na sforsowanie rzeki. A jeszcze lepiej w taką noc wycofać po
cichutku 3. Armię Pancerną Gwardii z przyczółka bukryńskiego i pod śpiew
słowików prze­grupować ją na przyczółku luteżskim. Żeby nikt się nie
zorientował. A potem nagłe uderzenie z kierunku, z któ­rego nikt się nie
spodziewa... Ach, Kuindżi! Takie płótno mógł namalować tylko człowiek o duszy
czołgisty.
A moja ulubiona rzeźba, to „Wieśniak w nieszczęściu" Czyżowa. Siedzi chłop na
pogorzelisku, obok niego chło­piec. Jeżeli wnikniemy w sens tego dzieła, już
nigdy nie miniemy go obojętnie. Całość wykonana w białym mar­murze, pogorzelisko
ledwo obecne. Ale dramat przebija tak wyraziście, że wyobraźnia sama dorysowuje
wszys­tko, czego rzeźbiarz nie umieścił na skromnym postu­mencie. Chłop przez
całe życie orał jak wół, wybudował dom, wreszcie stanął na własnych nogach, a
teraz... Nawet dopalające się głownie z białego marmuru widzi­my w kolorze
czerni. Nieszczęście sączy się z zimnego kamienia... Chłopiec dotyka ramienia
ojca. Jeszcze nie uzmysłowił sobie bezmiaru nieszczęścia...
Czasami zachodziłem do galerii i długo z oddali oglą­dałem dwie tragiczne postaci.
Za którymś razem snułem się po salach, wyobraźnią rozmieszczając działa za
wzgórkami, przesuwając armie pancerne z jednego przyczółka na inny, kiedy
niespo­dziewanie znalazłem się w pobliżu śnieżnobiałego mo­nolitu. Niemal
wpadłem na obelisk. Podniosłem wzrok. I oniemiałem.
Przecież to Stalin
cofnijmy się do tego straszliwego czerwca 1941 roku. Upa of ne lato, gdzieś
daleko toczy się wojna, a w podmo­skiewskim Kuncewie w leśnej ciszy unosi się
zapach ży­wicy. Za oknem słychać bzyczenie trzmiela. Stalin, zapo­minając o
bożym świecie, siedzi w spartańsko umeblo­wanym pokoju na żołnierskim łóżku,
podpierając dłońmi czoło. Nie interesuje go, co się dzieje na frontach, w jego
kraju i na świecie. Nie chce nigdzie uciekać. Jest pogrą­żony w samobójczej
rozpaczy.
Całe życie poświęcił dla Sprawy. Zlikwidował wszystkich swoich wrogów, aby
podporządkować sobie kraj. Ekster-minował miliony ludzi, aby zmusić pozostałych
do uległo­ści i wypełniania jego rozkazów. Oczyścił armię z wrogów ludu i
podporządkował swej niezłomnej woli. Oddał zbro-jeniówce wszystkie krajowe
zasoby. W odpowiednim mo­mencie udzielił Hitlerowi poparcia, pomógł mu stanąć na
nogach. Popchnął Hitlera do wojny i czekał, aż wojna do­prowadzi Europę do
bankructwa. Przeznaczył tysiące ton złota na zachodnią technologię: niemiecką,
francuską, brytyjską, amerykańską, włoską, szwajcarską. Przestawił cały
przemysł na tryb wojenny, osobiście nadzorował pro­dukcję czołgów i samolotów.
Wyprodukował ogromne ilo­ści uzbrojenia i przerzucił je do rejonów
przygranicznych. Zgromadził tam gigantyczne zapasy amunicji, paliwa i
wszystkiego, co jest potrzebne do prowadzenia kampanii na obcym terytorium:
czołgi kołowo-gąsienicowe, lotnic­two szturmowe, spadochroniarzy i piechotę
szybowcową. I oto nagle, w chwili, gdy całe to wielkie przedsięwzięcie jest
zapięte na ostatni guzik...
Hitler pokrzyżował mu plany.
Wszystkie stalinowskie przygotowania są zorientowa­ne na atak. Na obronę - nic.
Więc jego odosobnienie nie jest przejawem strachu. Po prostu cały jego świat,
cały sens jego życia w jednej chwili się zawalił.
Stalin jest na pogorzelisku.
Stalin jest wielkim budowniczym okrętów, któremu zatonął najlepszy, największy,
najszybszy, najwspanial­szy na świecie niezatapialny „Titanic".
Stalin jest konstruktorem rakiet, któremu na starcie eksplodowała
najpotężniejsza w świecie rakieta, grze­biąc pod sobą nie tylko cały kosmodrom,
tłumy ludzi i plany kosmicznych podbojów, ale też sens życia same­go konstruktora.
Stalin jest hazardzistą, któremu zawsze dopisywało szczęście, który nigdy nie
przegrał ani jednego rubla. Całe życie to gra. Całe życie to wygrana. A stawki w
grze coraz wyższe. I zawsze - va banąuel Na Stalina, jak na gracza w kasynie,
który zgarnia sterty żetonów i złotych monet, patrzy cały świat. Na którykolwiek
numer posta­wi - zawsze trafia. Jakąkolwiek kartę wyciąga z talii -zawsze as
atutowy. W każdym rozdaniu kart ma zawsze „oczko". Wygrał już największy i
najbogatszy kraj na świecie, wygrał bezwarunkową uległość wszystkich jego
mieszkańców. I oto ostatnie rozdanie. Stawką w grze jest cały świat. Stalin jest
gotowy do rozgrywki. Tak przeta­sował karty, że trzyma w dłoni wszystkie atuty.
I nagle przeciwnik przebija go asem atutowym.
Skradzionym z jego własnej talii.
Wszystko przegrane.
Nie można już się odegrać.
Stalin zawsze wyprowadzał w pole wszystkich prze­ciwników i zadawał im
niespodziewane, śmiertelne cio­sy. A teraz, po raz pierwszy w życiu, w
najważniejszej rozgrywce życia ktoś przejrzał jego zamysł. I uderzył pierwszy.
I wszystko runęło.
Wszystko stracone. Nie ma na to żadnej rady.
W pierwszych chwilach Stalin po prostu nie wierzy, że Hitler zdecydował się na
wojnę. Przecież wszystkie ru­chy i warianty zostały starannie przemyślane:
Hitler nie miał prawa zaatakować.
Potem Stalin rzuca się do działania. Pracuje jak opę­tany, nadludzkim wysiłkiem,
jak wieśniak, który gasi pożar w obejściu. Przez cały pierwszy tydzień wysyła
swoje wojska do natarcia. Powinien dać sygnał do obro­ny. A on chce atakować,
atakować, atakować! Radziec­kie samoloty spłonęły na płytach lotnisk polowych,
na­tarcie bez wsparcia z powietrza jest samobójstwem. Ale Stalin rzuca swoje
formacje do samobójczych ataków.
I oto 28 czerwca docierają komunikaty: Front Zachod­ni znalazł się w okrążeniu,
4. Armia rozbita, armie 3., 10. i 13. - w potrzasku.
Dopiero w tym momencie Stalin wreszcie uzmysławia sobie, że wyzwolenie całej
Europy zostało ostatecznie uniemożliwione. Nie da się odwrócić biegu wydarzeń.
Socjalistyczne państwo może rozgromić każde inne, ale nie jest w stanie
konkurować z normalnymi krajami w pokojowym współzawodnictwie. Właśnie dlatego
od tego dnia, 22 czerwca 1941 roku, Związek Radziecki był skazany na klęskę. Na
rozpad. Wcześniej lub później. Mógł przeżyć tylko w jednym wypadku: gdyby podbił
i wchłonął wszystkich wokoło.
W każdym innym razie - czekała go nieuchronna de­strukcja.
Związek Radziecki mógł istnieć tylko pod jednym wa­runkiem: że ludność nie
będzie mogła porównywać włas­nej egzystencji z życiem w krajach ościennych.
Dlatego głównym celem Stalina było zniszczenie kapitalistyczne­go otoczenia.
Dlatego wszystkie tomy jego dzieł są tak proste, logiczne i zrozumiałe:
zwycięstwo socjalizmu jest możliwe w jednym kraju, ale ostateczny triumf - tylko
w skali globalnej. Ta myśl wypełnia wszystkie przemó­wienia Stalina, wszystkie
jego wystąpienia i plany.
Ale Hitler też to rozumiał: „Zbolszewizowany świat zdoła przetrwać tylko pod
warunkiem, że zagarnie wszystko".14
22 czerwca Hitler zadał komunizmowi samobójczy, ale śmiertelny cios. Jakkolwiek
dalej potoczyłyby się wypadki, Stalin nie mógł już podbić całego świata. A to
było równoznaczne z klęską.
Stalin zdał sobie sprawę, że wszystko stracone. W tym momencie zobojętniał, ja

[asmall4]

Stalin sprawiał na nas niezwykłe wrażenie. Wywierał nieodparty wpływ na
ludzi. Kiedy na konferencji Jałtańskiej wchodził do sali, wszyscy Jak
na komendę wstawaliśmy z miejsc i, nie wiedzieć czemu, przyjmowaliśmy
postawę zasadniczą. Odznaczał się głęboką mądrością i logiką, której obca
była Jakakolwiek panika. W trudnych momentach Stalin był
nieprześcignionym mistrzem w znajdywaniu wyjścia z sytuacji bez wyjścia.
W najbardziej tragicznych chwilach, tak samo jak w dniach triumfu,
Stalin był równie powściągliwy. Nigdy nie ulegał złudzeniom. Był niezwykle
skomplikowaną osobowością. Stalin był największym dyktatorem świata,
nie mającym sobie równych.'
Winston ChurchillNikita Chruszczow opowiadał, jak w 1941 roku Stalin na wieść
o niemieckiej agresji śmiertelnie przestraszony zaszył się w swojej
podmoskiewskiej daczy-twierdzy
w Kuncewie. Całkowicie zobojętniał na sprawy bieżące, nikogo nie przyjmował, z
nikim się nie spotykał, nie inte­resował się sytuacją na froncie, nie odpowiadał
na telefo­ny. Stalin był pogrążony w głębokiej apatii. Sam odstąpił od
sprawowania wszelkich obowiązków państwowych i partyjnych. Z górą tydzień
pozostawał w stanie głębokiej depresji i dopiero 1 lipca członkowie Biura
Politycznego zmusili Stalina, by ponownie wziął ster w swoje ręce.
Ta legenda znalazła wielu podatnych odbiorców. Gro­no szacownych historyków
powtórzyło ją w tysiącach książek, artykułów, w milionach wystąpień... Właśnie
ta legenda uchodzi za niezbity dowód nieprzygotowania Stalina do wojny: po
prostu sam wiedział najlepiej, że pozbawiona dowództwa armia nie jest gotowa do
walki, bał się wojny, chciał zyskać na czasie, a kiedy dowiedział się o napaści
- przeraził się i czmychnął do Kuncewa...
Z każdym dziesięcioleciem legenda ta obrasta w nowe wcielenia. Niedawno w
Wielkiej Brytanii ukazała się książka opisująca równolegle biografie Hitlera i
Stalina.2 I znów to samo: Stalin bał się, a kiedy Hitler zaatakował, to
przeraził się śmiertelnie...
Tłum zdumiewająco szybko zapomina o wczorajszych sensacjach. Dlatego nowe
pokolenia czytelników przyj­mują tę książkę jak odkrycie Ameryki. W londyńskich
autobusach, na dworcach, w metrze słychać strzępy roz­mów: - A wie pan, że kiedy
Hitler napadł na Rosję...
Książka z miejsca stała się światowym bestsellerem. Ale minie trochę czasu i
dzieło Bullocka pójdzie w niepamięć. Wtedy znajdzie się nowy odkrywca, po raz
kolejny powtó­rzy zapomnianą legendę i po raz kolejny zostanie okrzyk­nięty
objawieniem wśród historyków. I znowu w kawiar­niach i pubach usłyszymy: -
Słyszał pan, że kiedy Hitler...
Nie ma sposobu, by kogokolwiek przekonać. Wydeptu­ję korytarze wydawnictw
proponując im swoje książki o wojnie i wciąż słyszę tę samą odpowiedź: Rosjanie
nie byli w stanie stawić oporu, nie przygotowali się do woj­ny, armia została
pozbawiona dowództwa. Stalin wiedział to najlepiej, nie przypadkiem na wieść o
napaści przeraził się i uciekł do swojej willi.
A tymczasem prawda jest taka, że człowiek przerażo­ny nigdy tak nie postępuje.
Teoretycznie Stalin miał prawo obawiać się niemiec­kiej napaści zanim do niej
doszło. Ale gdy wojna stała się faktem, Stalin powinien się uspokoić.

[asmall4]

Tacy właśnie jesteśmy: boimy się tego, co ma nastąpić, ale to, co już się stało,
lub właśnie trwa, przestaje nas lękać. Zwróćmy uwagę na zachowanie ludzi
oglądających w kinie film grozy. Sala zamiera ze strachu, gdy słychać
skrzypienie schodów i uchylają się drzwi, gdy zagrożenie jest tuż-tuż, ale
jeszcze nie wiemy, na czym ono polega. To właśnie nas przeraża. Ale oto na
ekranie pojawia się zło­czyńca - i na sali słychać westchnienie ulgi. Strach
utracił swą moc, gdyż widzowie już wiedzą, jaką ma postać.
Znakomity podwodniak, kapitan II stopnia Piotr Griszczenko, mający na swoim
koncie ogromne zasługi bo­jowe, tak opisuje ten stan: „Czyhające na nas
niebezpie­czeństwo jest straszne dopóty, dopóki jest nieznane. A kiedy tylko się
konkretyzuje - mobilizujemy wszystkie siły do walki z nim. Wtedy nie ma miejsca
na emocje".3
Nie mniej znamienity pilot-oblatywacz Mark Gałłaj próbował swoich sił na 124
typach maszyn latających. Mówiono o nim, że potrafi latać na wszystkim, co służy
do latania - a także na tym, co nie ma prawa oderwać się od ziemi. Gałłaj
opisywał stan pilota w chwili, gdy staje twarzą w twarz z niebezpieczeństwem. W
przypad­ku pilotów-oblatywaczy niebezpieczeństwo najczęściej bywa śmiertelne.
„Wszystkie siły psychiczne pilota są w stanie pełnej mobilizacji, by móc stawić
czoło niespodziewanemu za­grożeniu. Jakiemu? Tego nigdy się nie wie, bo gdyby
się wiedziało, wówczas nie byłoby niespodziewane. Albo zo­stałoby zażegnane.
Gdy w końcu zagrożenie się ujawnia, wtedy pilot, jakkolwiek paradoksalnie to
zabrzmi, natychmiast się odpręża".4
Przypomnijmy sobie książki naszego dzieciństwa. Oto Robinson Kruzoe maszeruje
przez swoją wyspę - i raptem spostrzega ślad ludzkiej stopy. Sam Robinson nigdy
nie chodził boso. W dzikiej panice zmyka do swej groty. Na­stępuje dwustronicowy
opis jego przerażenia. Na wyspie pojawiło się niebezpieczeństwo, ale Robinson
nie ma po­jęcia, jakie konkretnie. Potem dowiaduje się, że to kilku­dziesięciu
ludożerców, którzy rozprawiają się z jeńcami, opiekają ich na ognisku i zjadają.
Słowem, nic strasznego.
U Waltera Scotta w „Ivanhoe" podobne stany są opisy­wane kilkakrotnie. Na
przykład zbójnicy pojmali kupca Izaaka z Yorku i zamierzają wrzącą oliwą,
rozżarzonym żelazem i innymi wyrafinowanymi sposobami skłonić go, by podzielił
się swoimi pieniędzmi. „W obliczu bezpo­średniego, grożącego niebezpieczeństwa
więcej okazywał spokoju, niż kiedy obawiał się rzeczy dalekich i nieokre­ślonych".5
I w tej samej książce: „Zamiłowani myśliwi zapewnia­ją, że zając przeżywa gorsze
obawy podczas pogoni char­tów, niż kiedy szamocze się już w ich zębach".6
Z książek dzieciństwa przejdźmy do książek naszej młodości. We wszystkich
odnajdziemy tę samą prawidłowość. Kiedy już następuje najgorsze, człowiek
zapomina o strachu i ogarnia go spokój. Oto opis aresztowa­nia z książki
Aleksandra Sołżenicyna „Krąg pierwszy": .Aresztowanie miało charakter trochę
brutalny, ale wca­le nie tak straszny, jak to sobie człowiek wyobraża, kiedy
jeszcze czeka. Przyszło nawet pewne uspokojenie - nie trzeba już się bać. [...]
Dziwne, ale teraz, kiedy piorun aresztowania już uderzył w jego życie, Innocenty
nie czuł strachu. Przeciwnie, zamrożona dotąd jego myśl znów zabrała się do
dzieła, analizując popełnione omyłki".7
Ludzie, spodziewający się aresztowania przyjmują je z ulgą. Potwierdzają to
wszyscy - i aresztowani przez komunistów i aresztowani przez faszystów. Po wielu
no­cach spędzonych na nerwowym oczekiwaniu najgorsze­go, pierwsza noc w celi, to
najczęściej głęboki, niezmą­cony sen. Niewiadome niebezpieczeństwo należy już do
przeszłości, można spać spokojnie.
Sięgnijmy do klasyków. Odkryjemy w nich, że Szekspir, Puszkin, Byron, Gogol,
Dickens, Dostojewski, Goethe, Tołstoj, Schiller, Remarąue, Sienkiewicz, Zola,
Zweig -wszyscy twierdzili to samo: kiedy nastąpi najgorsze, czło­wiek się
uspokaja. Dotyczy to wszystkich - Niemców, Ro­sjan, Francuzów, Amerykanów,
Polaków, Żydów, Chiń­czyków, Hindusów i Czukczy. Również Gruzinów.
Przyjrzyjmy się pacjentom kliniki onkologicznej. Sie­dzą w poczekalni, czekając
na wyniki badań: nowotwór złośliwy? A może nie... Tkwią tak, sparaliżowani
stra­chem. Wreszcie lekarz zaprasza do gabinetu: - Niestety, mam złe wieści. To
nowotwór. - Napięcie pryska, czło­wiek już wie wszystko. I przychodzi spokój.
Rozmawiałem z ludźmi, skazanymi na śmierć. Powiada­ją to samo. Najgorsze jest
oczekiwanie na wyrok: 25 lat, czy kaes? A później: - Proszę wstać, sąd idzie. W
imieniu Związku Socjalistycznych... na najwyższy wymiar kary - rozstrzelanie.
Pytałem tych, którzy przez to przeszli: -I jak? - Wszyscy odpowiadają bez
zastanowienia: wielka ulga. Awanturujesz się trochę dla przyzwoitości, ale potem
przychodzi spokój. Eduard Kuzniecow: „Bardzo prędko sobie uświadamiasz swoją
nową sytuację, skazanego na śmierć, i bez trudu się przyzwyczajasz".8 Ja nigdy nie
siedziałem w celi śmierci, skazano mnie zaocznie. Zapro­szono mnie do
brytyjskiego Foreign Office i tam przekaza­no mi gorące pozdrowienia od Kolegium
Wojskowego Sądu Najwyższego ZSRR. I wiecie co? W noc po wyroku spałem kamiennym
snem i miałem cudowne sny. Ogarnęło mnie dawno zapomniane uczucie ulgi i spokoju
- i tak już zo­stało. Od tej chwili z mojego życia znikły rozmaite troski i lęki.
iczekiwanie na śmierć jest gorsze niż sama śmierć. Właśnie dlatego Góring
popełnił samobójstwo trzy go­dziny przed egzekucją.
Stalin i stalinowscy sędziowie wiedzieli, że wyrok nig­dy nie jest tak straszny,
jak poprzedzająca go niepew­ność. Na przykład decyzja o losie Nikołaja Bucharina
zapadła na długo przed rozprawą. Podjął ją sam Stalin i żaden sędzia nie
ośmieliłby się jej kwestionować. Ale stalinowski sąd „udał się na naradę" i
„naradzał się" przez siedem i pół godziny. Po czym towarzysze sędzio­wie wrócili
na salę i jeden z nich rozpoczął odczytywanie nieprawdopodobnie długiej
sentencji wyroku, zagłębia­jąc się w litanię nieistotnych szczegółów. Na samym
koń­cu ogłoszono: kara śmierci.
Na sali zamiast publiczności siedzieli towarzysze po cywilnemu. Trzydzieści trzy
lata później jeden z nich, teraz już zasłużony weteran, występował u nas w
Akade­mii.9 Wesoło relacjonował przebieg tamtych wydarzeń: miał talent Stalin,
umiał inscenizować takie przedsta­wienia! Cały ten spektakl z ogłaszaniem wyroku
lepiej się oglądało niż publiczną chłostę...
Na wojnie jest podobnie. Zapytajcie któregokolwiek kombatanta, każdy potwierdzi:
najgorsze jest oczekiwa­nie. W walce strach mija, jak ręką odjął. Na walkę czeka
się jak na zbawienie. Generał lejtnant artylerii G. Kowtu-now: „Może to zabrzmi
paradoksalnie, ale mogliśmy się doczekać, kiedy przeciwnik wreszcie przystąpi do
ata­ku".10 Znamy świadectwa zniecierpliwienia marszałka Żu­kowa przed
rozpoczęciem bitwy pod Kurskiem: pragnął, by skończył się czas oczekiwania i
żeby Niemcy uderzyli.
To samo powtarzają żołnierze, oficerowie, generałowie. Przytoczę fragment
dziennika doktora Goebbelsa z 16 czerwca 1941 roku. Do rozpoczęcia hitlerowskiej
ofensy­wy pozostało zaledwie kilka dni. W najwyższym dowódz­twie Rzeszy czuje
się nastrój nerwowego oczekiwania: J<Uhrer żyje w nieprawdopodobnym napięciu.
Tak jest za każdym razem przed rozpoczęciem operacji bojowych. Mówi, że kiedy
tylko zacznie się bitwa, znowu będzie spokojny. Obserwowałem to niezliczoną
ilość razy".
W chwili gdy Hitler zaatakował, strach Stalina (jeżeli rzeczywiście się lękał)
musiał ustąpić. Stalin musiał się uspokoić. Przemawia za tym cała światowa
literatura, cała historia ludzkości.
Stalin musiał się uspokoić. Potwierdzi to każdy psy­cholog. Zresztą wiemy to
sami, bez psychologów.
Istnieje pewien szczególny typ silnych ludzi, których określa się mianem
urodzonych przywódców. Stalin był najbardziej wyrazistym przykładem tego
gatunku. Takich ludzi w normalnych okolicznościach cechuje surowość i władcza
postawa, natomiast w sytu

[asmall4]

Strach w pierwszym momencie może paraliżować, ale na dłuższą metę stymuluje do
intensywniejszego działa­nia. Człowiek zalękniony zaczyna bardzo dużo i bardzo
szybko mówić, rozgląda się nerwowo na boki, jego ciało jest w nieustannym ruchu,
a ręce same szukają dla sie­bie zajęcia. Człowiek wystraszony miętosi w dłoniach
czapkę, ukręca guziki marynarki, gryzie paznokcie, zer­ka na zegarek, stale
szuka czegoś po kieszeniach. To wszystko świadczy o intensywnej pracy umysłu.
Strach jest jednym z przejawów instynktu samozachowawcze­go. Strach skutkuje
nagłym przypływem sił fizycznych i zwiększa klarowność myśli. Człowiek w strachu
może porwać się na rzeczy, które normalnie wydają się nie­możliwe. Człowiek w
strachu wymyśla rozwiązania na pozór niewyobrażalne. Skoro Aleksander Kiereński
przebrał się za pielęgniarkę i sanitarką czmychnął z Pa­łacu Zimowego, to
jedynym wytłumaczeniem takiej de­speracji jest strach. Gdyby Stalin przykleił
sobie brodę i zbiegł do Tybetu albo do Paragwaju, powiedzielibyśmy, że to
strach. Ale w zachowaniu Stalina nie było żadnych przejawów strachu.
Po 1991 roku na krótki moment udostępniono rozli­czne archiwa i badacze uzyskali
dostęp do zeszytów, w których odnotowywano wszystkich odwiedzających Stalina od
1927 do 1953 roku. Okazało się, że w pierw­szych dniach wojny Stalin pracował, i
to jak mało kto. Wpis z 21 czerwca 1941 roku: „Ostatni wyszli o godzi­nie
23.00". Ale to nie oznacza, że dzień pracy Stalina dobiegł końca. Po wyjściu
interesantów zasiadał nad papierami, prowadził rozmowy telefoniczne, pracował
nie tylko w swoim gabinecie, ale także w kremlowskim mieszkaniu i na daczy w
Kuncewie.
22 czerwca 1941 roku pierwszych gości przyjął o go­dzinie 05.45. I przyjmował
bez przerwy przez jedenaście godzin. Odwiedzili go: Mołotow, Beria, Timoszenko,
Me-chlis, Żuków, Malenkow, Mikojan, Kaganowicz, Woro-szyłow, Wyszyński,
Kuzniecow, Dymitrow, Manuilski, Szaposznikow, Watutin, Kulik...
Stalin pracował niemal na okrągło przez cały następny tydzień. Przyjmował czasem
od godziny 03.20 (23 czerw­ca), czasem od 01.00 (25 czerwca) i kończył następnej
nocy, albo od 01.25 (24 czerwca), od 02.40 (27 czerwca), czy od 00.50 (28
czerwca). Narady trwały po pięć, po sześć, po dwanaście godzin. Zdarzało się, że
dzień pracy Stalina trwał 24 godziny z niewielkimi przerwami. Ale, powtarzam, z
tych wpisów możemy ustalić tylko jedno: że w chwilach przerwy w jego gabinecie
nie było osób postronnych. Co wcale nie znaczy, że nie pracował.
Dopiero po upływie tego szalonego tygodnia, w dzien­niku przyjęć interesantów
widzimy dwa dni przerwy, 29 i 30 czerwca.
Chruszczow opowiadał, że kiedy Niemcy napadli, Sta­lin wystraszył się i dał
nogę. Teraz okazuje się, że od chwili napaści Stalin pracował przez siedem dni
na gra­nicy ludzkiej wytrzymałości, czasem ją przekraczając. A potem nagle...
Gdyby nawet Stalin lękał się Hitlera, to po agresji nie mógł się wystraszyć
jeszcze bardziej. Zwłaszcza że, jak się dowiadujemy, nie nastąpiło to pierwszego
dnia. Przeciwnie, wtedy zabrał się do pracy. Kiedy człowiek intensywnie pracuje,
wszelkie emocje schodzą na dalszy plan...
Jeżeli Stalin nie wystraszył się pierwszego dnia, czy mogło to nastąpić po
tygodniu?

asmall, skończ ten BEŁKOt

[darr.darek]

Ja jeszcze rozumiem, że ogłupiony propagandą Czerwonej Hołoty starasz się
ukazywać wielkie zasługi Josifa Dżugaszwilego o pseudonimie Sralin ... oupss Stalin.
Jednak wychodzi ci wklejanie bełkotu lewicowego:
asmall4 napisał:
>Dopiero w tym momencie Stalin wreszcie uzmysławia sobie, że
>wyzwolenie całej Europy zostało ostatecznie uniemożliwione. Nie da
>się odwrócić biegu wydarzeń

"Wyzwolenie Europy" przez tępą hołotę lewicy bolszewickiej, dobre sobie. Polacy
trochę poczuli tego wyzwalania. Najodważniejsi z Rosjan (którzy 60-70 lat temu
mieli odwagę wyrazić własne zdanie) poczuli jeszcze bardziej - większość z tych
odważnych nie przeżyła tego "poczucia".

Mowa jest o podrzędnej klasy strategu, który wpakował swoich poddanych w
nieuchronną wojnę z Niemcami poprzez pakt Ribbentrop-Mołotow i stworzenie
wspólnej granicy z Niemcami.
Mowa jest zbrodniarzu, który kosztem dziesiątków milionów swoich niewolników
socjalistycznych testował idiotyzmy komunistycznej gospodarki i który kosztem
dziesiątków milionów swoich niewolników socjalistycznych zdołał obrócić
olbrzymią porażkę z Niemcami w zwycięstwo. Porażką bezwzględną był fakt, że
jednak straty ludnościowe narodów sowieckich były kilkukrotnie większe niż
straty Niemców.
Mowa o lewicowym debilku, który uwierzył w brednie socjalistyczne i był zbyt
głupi, aby wyzwolić się z marksistowskich schematów myślenia. Niemcy zrobiły
Rosji sabotaż wysyłając w 1917r. Uljanowa pseud. Lenin, a ci komunistyczni
głupcy byli zbyt ograniczeni, aby przerwać ten niemiecki sabotaż. Dla Polski to
dobrze, że Rosja stała się słaba. Jednak zadziwia głupota Rosjan, która nadal
każe się dopatrywać jakowegoś wielkiego męża stanu w niedorobionym Gruzinie o
mentalności bandyty z aspiracjami.

pachnie mi to Suworowem...

[herr7]

a na jego twórczość szkoda czasu!

[axx611]

Mam podobne pytanie. Czy sam to napisales czy tylko przepisywales z
kilku ksiazek. Pytam bo rowniez czytalem te opowiesci a takze
slyszalem w kilkunastu programach NTV Russian TV.
Wracajac do pomocy anglikow . Anglicy przekazali kompletna
dokumentacje dotyczaca silnika odrzutowego firmy Rolls
Royce.Dokumentacja byla troche niedopracowana ale w zupelnosci
wystarczyla do uruchomienia produkcji w ZSRR.
Ogladalem rowniez cykl tworczosci artystow sovieckich. Kompozytorzy
i wykonawcy. Cos wspanialego. Czuc wielkosc i groze stepu.Zadnych
szans.Wycie wiatru. Mroz. I nikogo w poblizu.Zaglada. To moje
odczucia po wysluchaniu.
Ale czytalem pamietniki jakiegos dowodcy niemieckiego z kampanii
moskiewskiej.
"Weszlismy do Rosji. Nie bylo zadnego problemu. Jechalismy caly czas
do przodu. Jechalismy dlugo. Zrobil sie zmierzch,zaczal wyc wiatr.
Zrobilo sie ponuro. Stanalem i popatrzylem na te rozlegla ziemie.
Pomyslalem my stad juz nigdy nie wrocimy w oczach moich pojawily sie
lzy" Zatem Rosja dostarcza niezapomnianych wrazen.

[krawat23]

"Stalin dowiedziawszy
się, że Niemcy przekroczyli granicę Sowiecką był ZSZOKOWANY i kazał
nawet
rozstrzelać kilku dowódców, którzy tą informację mu przekazali. "

Te infirmacje przekazał Stalinowi genarał Żukow . Zukow umarł w
latach 70-tych. Owszem rozstrzelano kilku genarałów (Pawłow,
Klimowskich) z wojskowego okregu białoruskiego, po kilku dniach
wojny. Ich wina była oczywiscie watpliwa, ale i błedy tez oczywiste.
Myslę, że nie popisali sie, ale i nie zasłuzyli na wyrok śmierci.
Zaprawde wiara w to, że układ ze Hitlerem miał perspektywy jest
bezsensowna. Dla Stalina swiadomie było to jak pokój brzeski w 1918
dla Lenina.

Dyplomata-amator chciał pogodzić hitlerowskie N..

[asmall4]

Wielka Brytania miała tylko dwa wyjścia:
1. Podpisać separatystyczny pokój z Niemcami. Czyli,
mówiąc prościej, zdać się na łaskę Hitlera.
2. Wciągnąć Związek Radziecki w wojnę przeciw Hitlerowi.
Brytyjczycy nie chcieli się poddawać, a nadziei na to,
że Hitler ruszy na Wschód, nie było. Wszyscy zdawali
sobie sprawę, że Niemcy nie mogą walczyć na dwa fronty
jednocześnie - i przeciw Anglii i przeciw Związkowi Radzieckiemu.
Wojna na dwa fronty byłaby zgubą Niemiec,
wiedział o tym każdy, wiedział sam Hitler i otwarcie to
głosił. Liczyć na to, że Hitler napadnie na Stalina, nie
mógł nikt. Ostatnią nadzieją było to, że Stalin zaatakuje
Hitlera. Do tego właśnie Anglia usiłowała Stalina nakłonić.
1 wszyscy politycy, dyplomaci, generałowie i admirałowie,
oficerowie i dziennikarze, farmerzy i dokerzy, marynarze
zatapianych frachtowców i ich głodne dzieci
z nadzieją spoglądali na wschód. Z ostatnią nadzieją.
Brytyjczycy nie mogli pojąć głupoty Stalina: siedzi
z założonymi rękami i czeka, a Anglia jest już na ostatnich
nogach, długo nie wytrzyma, nie dotrwa do 1942
roku, będzie zmuszona się poddać. I wówczas w 1942
roku głupi Stalin zostanie sam na sam z Hitierem. Czyżby
tego nie rozumiał? Powinien zaatakować Niemcy teraz,
w 1941 roku, póki Wielka Brytania się nie poddała!
Czytelnikowi, którego losy zawiodą na nasze mgliste
wyspy, radzę odwiedzić pierwszą z brzegu angielską bibliotekę.
Na przykład bibliotekę Imperial War Museum.
Ach, cóż to za muzeum! W jego zbiorach znajdują się
nawet oryginalne marszałkowskie pagony towarzysza
Stalina, o które Churchill poprosił go na pamiątkę. Ale
nas interesują gazety. Oczywiście gazet do ręki nie otrzymamy,
ale mikrofilmy - proszę bardzo. Siadaj, czytelniku,
i do dzieła. Włącz błękitny ekran - i przewijaj szpule
mikrofilmów, czytaj, co w tamtych dniach pisała brytyjska
prasa. A pisała tylko o krótkowzroczności Stalina,
który tak jest zarażony pacyfizmem, że nie widzi niebezpieczeństwa,
którym grozi znalezienie się sam na sam
z Hitlerem. I apele do Stalina: Atakuj! Atakuj! Atakuj!
Jak w staroświeckiej powieści poczciwiec, którego dotknęło
nieszczęście, błaga o pomoc szlachetnego rycerza:
o, przybądź, przybądź czym prędzej!
W korespondencji Churchilla do Stalina powtarza się
ten sam motyw: nas Hitler zmiażdży, a ty pozostaniesz
z nim sam na sam. Wasza ekscelencjo, towarzyszu Stalin,
ratuj, bo w tym jest twoje własne ocalenie!
Gdy mnie pytają, jak zareagowałaby Wielka Brytania,
gdyby Stalin raptem uderzył na Niemcy, odpowiadam:
zareagowałaby radosnym okrzykiem ulgi! Tylko w ten
sposób, nie inaczej. Zareagowałaby milionami laurek angielskich
dzieci dla dobrego wujaszka Josepha i mężnej
Armii Czerwonej - oswobodzicielki. Zwycięski marsz Armii
Czerwonej zaznaczano by czerwonymi chorągiewkami
w każdej angielskiej szkole na każdej mapie i każdym
globusie. Informację o nagłym ataku radzieckiego lotnictwa
wojskowego na niemieckie lotniska przyjęto by
z prawdziwym zachwytem w każdej brytyjskiej redakcji,
w każdej fabryce, w każdym porcie, w każdym szpitalu
wojskowym. W każdym pubie ludzie za ostatnie szylingi
i pensy piliby piwo za zdrowie towarzysza Stalina i jego
dzielnych generałów. We wszystkich angielskich kościołach
bito by w dzwony: nadchodzi pomoc! I Angielki ze
łzami w oczach wystawiałyby w oknach swych domów
portrety wujaszka Joe.
Głównym zadaniem dyplomacji brytyjskiej, poczynając
od 3 września 1939 roku. było przekonanie radzieckich
przywódców, by przystąpili do wojny przeciwko
Hitlerowi. Nie będę przytaczać tych not. Archiwa dyplomacji
brytyjskiej tego okresu są dostępne. Wierzcie mi
na słowo, sa tam niezliczone regały teczek z argumentami,
apelami i nawet groźbami: przystąpcie do wojny.

[asmall4]

jednak dziwna, z pozoru, rzecz; ambasador Wielkiej
Brytanii w ZSRR sir Richard Stafford Cripps ciągle
przekonuje zastępcę ludowego komisarza spraw zagranicznych
ZSRR towarzysza Andrieja Wyszyńskiego, że
Związek Radziecki powinien uderzyć na Niemcy, i stale
otrzymuje kategoryczną odpowiedź: nie, nie, nie!
Odpowiedzi tej udziela tein sam Andriej Januarewicz
Wyszyński, potocznie zwany Jaguarewiczem, który
w swoim czasie o mało nie wsadził do więzienia towarzysza
Lenina. Po zwycięstwie Lenina Wyszyński zmienił
orientację i poglądy, stał się zagorzałym leninowcem,
a za Stalina wraz z towarzyszem Jagodą kręcił korbą
proletariackiej maszynki do mięsa. Następnie Wyszyński
wepchnął Jagodę do tej samej maszynki i nadał
kręcił korbą wraz z towarzyszem Jeżowem. Potem również
Jeżów dostał się w tryby, a Wyszyńskiemu udało
się wywinąć i w uznaniu tej obrotności rzucono go na
front dyplomatyczny. I oto teraz Jaguarewicz Obrotny
przyjmuje angielskiego ambasadora i oznajmia, że
Związek Radziecki pragnie tyłko pokoju i nie chce słyszeć
o żadnej wojnie: pokój, pokój i jeszcze raz pokój.
Wielu badaczy niepokoi następująca sprawa: ambasador
brytyjski sir Cripps przedstawia Wyszyńskiemu korzyści,
płynące z przystąpienia Związku Radzieckiego do
wojny, a Wyszyński stanowczo odmawia: „Związek Radziecki
to kraj miłujący pokój, my na nikogo nie napadamy!".
Podejrzany jest fakt, że Wyszyński odpowiada
natychmiast, nie konsultując się ani z Mołotowem, ani
z samym towarzyszem Stalinem. Badacze wyciągają
z tego taki oto wniosek: polityka Związku Radzieckiego
była tak dalece pokojowa, że Wyszyński nawet nie musiał
pytać o instrukcje zwierzchników. Sprawa i tak była
jasna - Związek Radziecki jest za pokojem.
A ja mam inne wytłumaczenie.

Należy zwrócić uwagę na następującą kwestię. Wyszyński
stanowczo odrzuca brytyjskie prośby o włączenie
się Związku Radzieckiego do wojny. Ale! Skoro brytyjskie
propozycje są nie do przyjęcia, to towarzysze Wyszyński
i Mołotow oraz stojący za ich plecami towarzysz
Stalin powinni odmówić raz na zawsze, żeby się te żądania
nie powtarzały. Tymczasem towarzysz Wyszyński
stanowczo odrzuca brytyjską propozycję przystąpienia
ZSRR do wojny, ale jest to tego rodzaju „stanowczość",
że pozwała ambasadorowi Crippsowi po tygodniu prośbę
powtórzyć, i znów pada stanowcza odpowiedź: „o nie, my
do wojny nie przystąpimy...".
O wartości wszystkich tych stanowczych odmów Wyszyńskiego
świadczy już choćby to, że na początku
czerwca 1941 roku ton dyplomacji radzieckiej gwałtownie
się zmienił. Po odrzuceniu dyplomatycznych ozdobników
odpowiedź Wyszyńskiego na propozycję przystąpienia
do wojny tym razem brzmiała mniej więcej tak:
„No dobrze, niech będzie, w porządku, zastanowimy się.
Ale co będziemy z tego mieli?". Na co nadszedł radosny
okrzyk z Londynu: „Ależ wszystko, co tylko chcecie!".
Gdyby wcisnąć tę odpowiedź w ramy kurtuazji, zabrzmiałoby
to tak: „Minister spraw zagranicznych Wielkiej
Brytanii Anthony Eden zaprosił do siebie 13 czerwca
radzieckiego ambasadora Iwana Majskiego i z upoważnienia
premiera oświadczył, że jeśli w bliskiej przyszłości
dojdzie do wojny między ZSRR i Niemcami, to rząd angielski
gotów jest udzielić pełnego poparcia Związkowi
Radzieckiemu."7.
Oto cały geniusz Stalina! Oto on - Największy Krętacz
Wszech Czasów i Narodów. Tak się umiał ustawić, że
nie tylko na jego agresję czekały dziesiątki milionów
ludzi w całej Europie, nie tylko największy wróg komunizmu
Winston Churchill prosił Stalina o dokonanie
agresji, ale towarzysz Stalin zażądał jeszcze zapłaty za
tę agresję i natychmiast uzyska! radosną odpowiedź:
otrzymasz pełne poparcie!

[darekvtb]

mit o zaskoczniu Stalina wojną to bzdura, propaganda zazdrosnego kurdupla-
Chruszczowa. Leżałem w szpitalu z ludzmi, co 21 czerwca 1941 roku byli w ZSRR,
w strefie przygranicznej z Niemcami. Gościu opowiadał: przyszedł ojciec
wieczorem i uprzedził - przygotujcie się, będzie wojna. Matka z synem zebrała
dokumenty, jedzenie i ubranie. Nazajutrz zaczęła się wojna... Ojciec był zwykłym
kapitanem.

[zigzaur]

Chruszczow to był taki pomagierek, zawistny wobec szefa. Tak jak b-cia Kaczyńscy
są zawistni wobec Lecha Wałęsy.

"Demokratyczny zachód" i Hitler

[neokomunista]

Jak dotąd tylko tzw. Rosję Radziecką w mediach się oskarża o paktowanie z
Hitlerem a okazuje się że to właśnie "demokratyczny zachód", bojący się jak
ognia przeobrażeń społeczno-politycznych które by mogły obalić porządek
kapitalistyczny w Hitlerze widział sojusznika.
Zresztą nie od dziś wiadomo że Hitlerowi w dojściu do władzy pomagał amerykański
i brytyjski kapitał byleby tylko do władzy w przedwojennych Niemczech nie
doszli komuniści i aby "czerwona zaraza" nie rozlała się na całą Europę.

A przestań z tą komunistyczną propagandą!

[zigzaur]

Żadnych "przeobrażeń społeczno-politycznych" nie ma i nie będzie. To są chore
rojenia takich psychopatów jak Marx, Engels czy Lenin.
Jest albo wolność (czyli liberalizm) albo biurokratyczny ucisk ludzi (zwany też
socjalizmem).

Porządku kapitalistycznego obalić się nie da i nigdzie się nie udało. Nawet
Rosja zmierza w kierunku kapitalizmu.

"...nie od dziś wiadomo..." - A skąd niby wiadomo? Z komunistycznej propagandy?

Co ważniejsze, Hitler TAKŻE był czerwoną zarazą. Nie pamiętasz, jaki kolor miały
hitlerowskie flagi?

[neokomunista]

Wystarczy że przeczytałem twoje urojenia dotyczące tego iż kolor flagi NSDAP
miał świadczyć o platformie ideologicznej tej partii.
To tak jakby np. o obywatelskości PO miało świadczyć że w nazwie tej partii
znajduje się przymiotnik "obywatelska", o "sprawiedliwości" PiS-u miało
decydować to iż z nazwy jest to partia sprawiedliwa czy w przypadku SLD słowo
"lewicy" które składa się na nazwę tej partii oznacza że jest to formacja
"lewicowa".

[asmall4]

Rozdział 2
Po co im światowa
rewolucja?
Całą naszą nadzieję upatrujemy w tym, że nasza
rewolucja spowoduje rewolucją europejską. Jeśli
narody Europy nie zdławią imperializmu, my
zostaniemy starci na proch, to pewne. Albo rewolucja
rosyjska wznieci wicher walki na Zachodzie, albo
kapitaliści wszystkich krajów zduszą naszą.'
Lew Trocki
Marks uważał, że rewolucja komunistyczna powinna
być światowa.
Było to dla niego tak oczywiste, że nawet nie próbował
tej tezy niczym uzasadniać. Sprawa jasna* i tyle.
Lenin był w sprawie rewolucji tego samego zdania.
Nie będę go cytował po prostu z zasady. Wszystkie
prace Lenina przeniknięte są jedną myślą: „albo jedno.
1 Przemówienie wygłoszone 26 października 1917. w dniu przejęcia
przez bolszewików władzy w Rosji.
albo drugie zwycięży". To jeden z tych rzadkich przypadków,
kiedy twierdzenie Lenina, że albo komuniści
zagarną cały świat, albo władza komunistyczna wszędzie
upadnie, okazało się słuszne. Życie je potwierdziło.
Komuniści nie mogli zagarnąć całego świata. Dlatego
ich władza upadła.
Trocki bazował na tym samym przekonaniu: na jednej
planecie komunizm nie może istnieć obok normalnych
ludzkich społeczeństw.
TT n
KJ mówmy się od razu: nie będziemy się spierać o słowa.
Możemy przyjąć pierwszą lepszą nazwę - faszystowski
socjalizm, komunistyczny faszyzm, marksizm-hitleryzm,
hitleryzm-leninizm, trockizm-stalinizm... Chodzi
nie o słowa, lecz o ich treść. A treść sprowadza się
do tego, że państwo powinno spełniać tylko dwie funkcje;
po pierwsze chronić swoich obywateli, po drugie
tak zorganizować życie, żeby ci obywatele chętnie i dobrze
pracowali.
Wszystkie pozostałe problemy ludzie mogą rozwiązać
sami. Nie trzeba tylko wtrącać się do ich życia, nie
trzeba ich instruować, co, jak i kiedy mają robić. W naszym
państwie żyją setki milionów ludzi. Każdy z nich
ma głowę, ale nie każda głowa pracuje.
Jeśli państwo zaczyna się wtrącać do życia ludzi, do
ich działania, nic dobrego z tego nie wynika. Jeśli zaś
udziela im wskazówek, co i jak robić, jeśli pracują pod
przymusem, państwo takie nie przetrwa długo. Zmarnieje
i upadnie.
Ingerencja państwa, choćby z najszlachetniejszych
pobudek, w działalność gospodarczą obywateli zawsze
i wszędzie ma jednakowe konsekwencje: ludność ubożeje
i zmyka tam. gdzie pieprz rośnie.
W teorii to brzmi pięknie: wszystko stanie się własnością
całego społeczeństwa, całego narodu! W istocie, jeśli
majątek nie należy do nikogo konkretnego, wówczas
należy do państwa. Też dobrze. Cóż to jednak jest państwo?
Czy to coś namacalnego, czy można tego do-
tknąć? Państwo to struktury i organy, przedstawiciele
narodu, a mówiąc krócej: biurokracja.
Gdyby socjaliści powiedzieli otwarcie: wprowadzimy
totalną biurokrację, to kto by ich poparł? Dlatego używają
pięknych słówek: nacjonalizacja, uspołecznienie,
kontrola państwowa itd. Ale treść pozostaje niezmienna:
państwo, czyli biurokracja, nie jest w stanie skutecznie
zarządzać gospodarką. Biurokrata nie ma ochoty ryzykować,
oszczędzać, wprowadzać nowych rozwiązań. Socjalistyczne
społeczeństwo szybko ubożeje i najrozsądniejsi
obywatele czym prędzej starają się zwiać tam,
gdzie nie będzie nimi rządził biurokrata, gdzie istnieją
możliwości samodzielnej pracy, bez podporządkowywania
się paragrafom instrukcji i rozkazom.
To reguła, od której nie ma wyjątków: ludzie uciekają
od socjalizmu.
Od każdej jego odmiany.

[asmall4]

Powiadają, że Hitler napadł na Stalina, a dopiero potem
powstała koalicja antyhitlerowska. W rzeczywistości
rzecz miała się całkiem inaczej. Już przed agresją niemiecką
Stalin stworzył koalicję. Dowodzą tego angielskie
dostawy broni dla Stalina sprzed 22 czerwca 1941 roku.
5 Lend-Lease Act - ustawa z 1941 roku upoważniająca prezydenta
USA do wspomagania sprzymierzonych dostawami towarów i broni
Iprzyp. tłum.).
6 -Grani", Monachium, nr 136/1985. s. 229.
7 W. Daniszew, Bankroctwo strategii germanskogo faszyzma, Moskwa
1973, t. 2. s. 131-134.

Spotkałem w Anglii marynarza, czionka załogi brytyjskiego
frachtowca, który 12 czerwca 1941 roku dostarczył
do Murmańska pierwszą partię uzbrojenia. Rozmowę
z marynarzem nagrałem na magnetofon 16 marca
1988 roku. Otrzymane informacje zweryfikowałem w archiwach.
W świetle znalezionych dokumentów wydaje
mi się, że zarówno Anglia, jak i Związek Radziecki, ukrywały
coś, co dotyczyło ich wzajemnych stosunków. Sprawie
pierwszego arktycznego konwoju do radzieckich portów
północnych należy poświęcić szczególną uwagę. Na
razie podkreślam tylko pikanterię całej sytuacji: Wielka
Brytania znajduje się w stanie wojny i rozpaczliwie brakuje
jej broni. Związek Radziecki zaś jest teoretycznie
w stanie pokoju. I oto walcząca Anglia dostarcza broni
państwu, które nie walczy. Sytuacja jest tym bardziej
delikatna, że Niemcy walczą przeciw Anglii, Niemcom też
brakuje uzbrojenia, a przede wszystkim okrętów liniowych.
I oto Niemcy również dostarczają Stalinowi uzbrojenie,
w tym także jeszcze nieukończony, tzn. najnowszy,
ciężki krążownik „Lutzów". Stalin otrzymywał uzbrojenie
od obu walczących stron. Zachowując oficjalnie
neutralność, poświęcał więcej uwagi uzbrojeniu swojej
armii niż przywódcy stron walczących.
Sojusz z Anglią automatycznie zapewniał Stalinowi
sojusz z Australią, Nową Zelandią, Indiami, Afryką Południową,
Kanadą i innymi państwami.
Można powiedzieć więcej: jeśli w kwietniu 1940 roku
dyplomacja radziecka przeforsowała kwestię dopuszczenia
radzieckich inżynierów do amerykańskich zakładów lotniczych,
to znaczy, że koalicja antyhitlerowska już istniała.
N IV
ie są to przypuszczenia. Amerykański badacz Anthony
Sutton w 1973 roku wydał książkę „Narodowe
samobójstwo*.a Książka ma tę zaletę, że autor nie narzuca
czytelnikowi swojego punktu widzenia, lecz bom-
B A. Sutton. National Suicide: Mtiitaty Aid. to the Souiet Union. Nowy
Jork 1974.


barduje go niepodważalnymi dokumentami. Na stronach
80-81 dowodzi niezbicie istnienia układu między
Stalinem a Rooseveltem. Układ przygotowywany był od
1938 roku. Sutton zdobył dokument Departamentu
Stanu USA, sygnatura 800.51-W89 USSR/247. Dokument
ten, to sprawozdanie ambasadora Josepha E. Davtsa
z 17 stycznia 1939 roku o zakończeniu prac nad
przygotowaniem tajnego układu.
W USA o istnieniu tajnego porozumienia wiedziały tylko
cztery osoby. Biorąc pod uwagę nasz kunszt ochrony
tajemnic, można przypuszczać, że ze strony radzieckiej
krąg wtajemniczonych był nieco większy.

To nie sa zadne sensacje. Tajne rozmowy ....

[adalberto3]

.. poprzez szwedzkich posrednikow toczyly sie juz jesienia 1939 roku.
Hitler mial w tym przypadku jasne wyobrazenia, ktore nie byly niczym
nowym w niemieckiej polityce. Dominacje niemiecka na europejskim
kontynencie przewidywal juz Program Wrzesniowy kanclerza Hollwega.
Poza tym wiedzial, ze ma w Wlk.Brytanii konkretnych zwolennikow,
ktorzy wcale nie chcieli konfrontacji z Niemcami. Juz jesienia 1939
roku w angielskim parlamencie toczyly sie spory na temat celow
przeznaczonych do bombardowania w Niemczech.
Polska bardzo wiele zawdziecza postawie Churchilla. Zostal premierem
wprawdzie dopiero 10 maja 1940 roku, ale zawsze byl zdecydowanym
przeciwnikiem porozumienia z Hitlerem. Po pieciodniowym posiedzeniu
angielskiego rzadu (24-28.05.1940) kierunek zostal wyznaczony i nie
ulegl zmianie. Mimo, ze w tym czasie Wlk.Brytania miala perspektywe
samotnej walki z duzymi stratami. Minowanie angielskich portow,
blokada morska zaopatrzenia (50% zywnosci z importu, 75% dla
gospodarki - w ciagu pierwszych 2 lat wojny strata ok.2 tys.
statkow). Proby bombardowania niemieckich celow konczyly sie
katastrofa (trudnosci ze znalezieniem celu, silna obrona
przeciwlotnicza Niemcow - wiecej niz 50% strat podczas proby
bombardowania Wilhelmshafen).
Skonczmy wreszcie z powtarzaniem tej mieszaniny niemiecko-sowieckiej
propagandy dotyczacej postawy Anglii i Churchilla podczas wojny.
Polska miala w tym przypadku wyjatkowo duzo szczescia !

Dyplomata-amator chciał pogodzić hitlerowskie N...

[emeryt21]

W czasie wojny dzialy sie rozne cuda.Niewiele o tym wiemy.Archiwa
Londynu,Waszyngtonu,Moskwy zawieraja cale tomy tajemnic,ktorych nikt
nigdy nie wyjasni.Moze za kolejnych 200lat....

rozgrywka iscie szachowa

[baba-jaga]

Anglia, stojac w obliczu rozlewajacej sie po Europie hordy
germanskiej, zastopowala ich napor obietnica rozparcelowania swiata,
dzieki czemu Niemcy zwrocily sie przeciw Rosji, byc moze liczac na
wyeliminowanie jednego z dwoch przeciwnikow w przyszlej wojnie o
strefy wplywow (byc moze bali sie tez reakcji Stanow, a uwazali ze
Rosja jest latwiejsza do wziecia), dzieki czemu Anglia zyskala na
czasie, i mogla zajac sie wciaganiem do wojny Ameryki, a gdy dwie
bestie, germanska i bolszewicka, rzucily sie sobie do gardel,
wzajemnie sie oslabiajac, Anglia zdolala sie wzmocnic sojuszem ze
Stanami, z ktorymi z kolei rozdzielila przyszle strefy wplywow, do
ktorych nastepnie dopuscili bestie bolszewicka (ktora wzmacniano na
tyle azeby ta trzymala germancow za gardziel). W ten sposob Zachod
uratowal wlasna skore, zarowno przed Germancami, jak i zalewem
bolszewickim) sprzedajac pol Europy. Walka o dwubiegunowosc wplywow.
Zarowno kapitalizm jak i komunizm to dwa rozne oblicza tej samej
bestii materialistycznego egoizmu, wyzbytego ograniczen moralnych.
Komunizm zdegenerowal sie i zdyskredytowal szybciej od kapitalizmu,
z roznych powodow (m.inn. mniejsza racjonalnosc,) ale kapitalizm tez
popadl w degeneracje i samodestrukcje (nadmiar wyrachowania i
manipulanctwa, powierzchowna intelektualnosc), i w koncu sie
wyczerpal.. Naturalny proces ewolucyjny. W jaki sposob mozna walczyc
z bledami jesli nie poprzez ich objawienie, konsekwencje? Niektorzy
glosza powrot do swietej tradycji, fundamentalizm moralny etc., ale
tak sobie mysle ze to cale 'zlo' obu systemow, to tylko objawienie
sie utajonych cech ludzkich w czasach nieograniczonej wolnosci i
rozpasanej bezkarnosci egoizmu, ktore musza zostac przez
spoleczenstwa doglebnie przetrawione, uswiadomione, wcielone, wryte
w glebsza swiadomosc, azeby mogla nastapic reintegracja moralna na
wyzszym poziomie, nowa swiadomosc, nowa moralnosc, z pragnienia, a
nie z obowiazku, nakazu, zakazu, czy przymusu. W zwazku z tym
zaczyna powstawac nowa dwubiegunowosc. Konserwa walczaca o
zachowanie status quo i wzmacnianie swoich wplywow, i reformatorzy,
widzacy koniecznosc przemiany i dopuszczenia tych aspektow ludzkich
do stref wplywow, ktore do tej pory byly tlumione i zniewalane.
Cyrk trwa, na zasadzie heglowskich przeciwienstw. Albo, jak to mowil
poeta: 'Do what you please, THIS world is a fiction, made out of
contradictions.' Jesli nie rozwiaze sie tych problemow swiadomie,
ewolucyjnie, to wybuchna instyktownie, jako niekontrolowane reakcje,
ktore moga przybrac rozmiary niemozliwe do zatrzymania. Spirala
sprawiedliwych odwetow i urazonych dum. Za wszelka cene trzebaby
wciagac balwanow do dialogu, nie izolowac, podkreslac pozytywne
strony, cechy, nie podsycac ran, urazow, etc.

a dzis wszyscy dogaduja sie z Rosja

[allegrocostuniegro]

Okazuje sie ze:
1)historia sie powtarza
2)jedynie Rosja potrafi z historii wyciagac trafne wnioski

Hitler był psychopatą

[indywidualismus]

Podobnie zresztą jak Stalin, Pol Pot, Fidel Castro i Jarosław Kaczyński.
PrzyPISujecie mu za dużo logiki. Psychopata nie kieruje się logiką, a w każdym
razie nie tą uznawaną przez ogół ludzkości. Owszem, psychopaci z łatwością
przyciągają tłumy, nawet ludzi wykształconych, lecz bezkrytycznych, lecz mając
skrzywiony obraz rzeczywistości, przekonanie o własnym geniuszu i nieomylności,
zawsze brną w ślepą uliczkę. Niemal wszyscy historycy zawodowi i amatorzy
twierdzą, że Hitler chciał Wielkich Niemiec. Nieprawda on chciał tylko Wielkiego
Adolfa Hitlera. Głęboko w d...e miał swój naród, swoich towarzyszy, swoją
rodzinę i ich los. Jak każdy psychopata nie posiadał uczuć wyższych. Dlatego w
obliczu totalnej klęski Niemiec mógł się uśmiechać, nie przejmował się
katastrofą dookoła. Przypisywanie mu strategii podziału świata na strefy wpływów
jest nieporozumieniem. Psychopata ZAWSZE zawiera sojusze tylko taktycznie, tylko
po to, by zneutralizować wrogów i zerwie je zupełnie niespodziewanie, gdy tylko
uzna, że może ich pokonać (vide- Hitler i Stalin, J. Kaczyński i Donald Tusk
przed wyborami 2005).
Ach gdybyśmy tak więcej obserwowali i wyciągali z tego wnioski...

Hitler tylko wykorzystal owczesne nastroje.

[adalberto3]

Rewizja Traktatu Wersalskiego byla propagowana przez praktycznie
wszystkie wazniejsze niemieckie partie. Otrzymal poparcie kadry
oficerskiej i elit niemieckiego spoleczenstwa. Rzeczywiscie
proponowal nowa spoleczna jakosc, tylko ze to bylo mozliwe wylacznie
kosztem reszty kontynentu. Na cale szczescie przewazyla ideologia,
a nie urzednicza logika.

Wielu żałuje, że nie wcielono w życie innego

[eres2]

planu - Planu Henry'ego Morgenthaua
www.echoslonska.com/0202/historia/020204hs_EwaldBienia_WaszyngtonCasablanca.htm