Toskania

[Gość: Marcin Osikowicz]

Kiedy ostatnio widziałem Sandro Cattani jego "una TDM" była brudna i miała
30.000 kilometrów przejechanych z dala od autostrad. Parę dni wcześniej świat
zmienił się nieodwołalnie za pomocą kilku samolotów pasażerskich użytych
niezgodnie z instrukcją. Walące się wieże oglądałem na promie płynącym z
Piombino na Elbę, popijając caffe latte. Telewizor był mały, obraz śnieżył.
Ja wpatrywałem się w dymiące WTC, żona w swój rozrastający się brzuch.
Kiedy ostatnio widziałem Sandro, miał tylko kilka siwych włosów, a jego
ojciec pokazywał nam motorówkę schowaną w piwnicy. Łódź, na której pływał na
Monte Christo, zanim zamieniono ją w ścisły rezerwat i zakazano schodzenia na
brzeg. Ta łódź i Vespa z 67 roku zakurzone i w pełni sprawne czekały, aż
właściciel znów poczuje się młodo.
Teraz Sandro ma więcej siwych włosów, większy brzuch, a jego ojca rok temu
wykonczyła włoska publiczna służba zdrowia. Una TDM zbliża się do 100.000, a
mój syn wyskoczył z brzucha i na pytanie o wiek odpowiada "almost four"

[Gość: NYorker]

nigdy na motocyklu nie mialem tak miekkich kolan, jak wtedy, gdy idac w dol
szosta aleja, patrzylem na skapy dym wydobywajacy sie z budynkow wtc. doszedlem
tylko do 14 ulicy i nie zaluje tego. wciaz wole znac dzwiek ciala padajacego na
ziemie z kilkuset metrow z relacji kumpla, niz z autopsji.
zaluje tego, ze yamaha zaprzestala importu tdm do stanow kilka lat temu. nie
przypadla mi do gustu kiedys, gdy jej sie przygladalem, ale zawsze bede
przedkladal przygladanie sie dobremu motocyklowi, ktory mi sie nie podoba nad
widok ginacych ludzi.
zycie posrod brzydkich motocykli jest piekne.

[Gość: Marcin Osikowicz]

Dla Ciebie jest niedzielne popołudnie, ale mnie się te skurczybykowate małe
literki już rozjeżdżają przed oczami. Wysłało mi się trochę za wcześnie. Ale
napiszę jeszcze akapit, bo to nie miała być smutna historyjka.

[Gość: NYorker]

to i dobrze. dla mnie, zreszta, smutne historyjki maja taka sama racje bytu jak
wesole.

[Gość: Marcin Osikowicz]

Pozdrawiam i czekam na Twoją opowieść.

[Gość: Marcin Osikowicz]

Spotykamy się na przedmieściach Florencji, w jednym z tych hoteli, które nie
mogłyby istnieć gdyby nie lotniska. I w których nie byłoby nic ciekawego, gdyby
nie przebiegająca korytarzem mysz. W tych hotelach personel jest wystarczająco
przeszkolony, żeby powiedzieć hello w dowolnym języku, ale nie na tyle, żeby
cię zapamiętać. Nie jestem dla nich osobistością, nawet osobą, co najwyżej
osobodniem. Ale to nie przeszkadza, wręcz przeciwnie. Dzięki temu
statystycznemu stosunkowi spokojnie (hello) zjadamy darmowe śniadanie w
samoobsługowym bufecie.
Potem pakuję się na tylne siodło Yamahy i ruszamy w stronę wzgórz, wypatrując
jaśniejszego nieba.
Sandro jest synem swojej ziemi, wyspiarzem. Na Elbie wszystkie drogi prowadzą w
dobrym kierunku, jest jedynie kwestią czasu, kiedy dotrzesz na miejsce. Dlatego
od razu gubimy drogę i plączemy się po wąskich uliczkach, gdzie każdy kierowca
uważa się za skuterzystę, nawet jeśli prowadzi ciężarówkę. A już prawie
zapomniałem, że istnieją kraje, gdzie jednoślad jest zwykłym środkiem
transportu, a nie fanaberią. Skutery włoskie na ogół mają duże koła i co raz
bliżej im do prawie-motorowerów lub prawie-motocykli. Wszystko dla wygody
człowieka pracującego. Włoski nastolatek zaczyna jeździć na skuterze i już z
tego nie wyrasta, tylko żąda od producentów coraz większych skuterów. To dla
nich produkuje się Scarabeo 500, Burgmana 650 i inne grubaśne cuda. Przy tym
zmasowanym ataku pojazdów doskonale użytecznych motocykle są relatywnie rzadkie
i sprawiają wrażenie niepraktycznych.

[Gość: Marcin Osikowicz]

Wjeżdżamy na wzgórza, a droga wije się między winnicami i gajami oliwnymi.
Winogrona już prawie zebrane, rok był chyba dobry, a już wkrótce przekonamy się
o tym smakując Brunello, Montepulciano czy Chianti, które Hannibal Lecter tak
cenił, szczególnie przy wątróbce. Na polach zostały tylko wyschnięte
słoneczniki i kukurydza. Nikt tego nie zbiera - przypuszczam, pola zostaną
zaorane, a dopłaty unijne trafią do właściwych kieszeni. Wielkie bele słomy,
które tak dobrze wychodzą na zdjęciach oblane lipcowym słońcem, teraz wyblakłe
zalegają w stertach przykryte foliowymi płachtami.
Droga przesycha, a nowiutkie Metzelery Roadtech powoli zdobywają moje zaufanie.
Sandro prowadzi tak, jakby znał moje myśli. Jest wolny od chęci popisywania
się, płynie łagodnie na czubku fali momentu obrotowego, a margines
bezpieczeństwa który zostawia, pozwala mi kontemplować wille na szczytach
wzgórz.

[matej23]

Niewiele osób się odezwało w tym temacie, ale chyba większość czyta.
Przynajmniej ja. Powodzenia i wytrwałości w dalszym pisaniu!

pozdrawiam
matej

[Gość: Marcin Osikowicz]

Dziękuję za dobre słowo. CD będzie niebawem.

[Gość: Marcin Osikowicz]

Omijamy San Gimigniano, które na pocztówkach wygląda jak mały Manhattan, z
racji dziesiątek wież wznoszonych siłą ambicji mieszczan. U podnóża Volterry,
miasta-góry wypijamy po filiżance kawy. Ciepło jest dziś potrzebne. Spod
markizy wypatruję jaśniejszych kawałkow nieba. Z przepastnych kufrów litościwy
przyjaciel wydobywa dla mnie przeciwdeszczowe spodnie. W aerozolu opadów
przelotnych i mgły docieramy do Larderello. Poznaję je przez smród siarkowodoru
oraz plątaninę stalowych rur, które ścielą się po całej dolinie i zbiegają w
jednym punkcie - fabryce ciepła.

[Gość: Marcin Osikowicz]

Fabryka jest smokiem, który rządzi doliną. Jego macki sięgają w najdalsze
zakątki, wiją się wśród traw, przechodzą przez ogrody. Wszyscy mieszkańcy
zależą od smoka, nawet gdy wydaje im się, że mogą ignorować jego istnienie.
Smok nie myśli, smok wie. Żywi i ogrzewa. Nawet nas, mimo że nie chcieliśmy
zostać w oparach jego oddechu. Ale prawa sjesty są nieubłagane, za chwilę Włosi
zamkną wszystkie knajpy i na dwie godziny udadzą się w nieznanym kierunku. Będą
spać, oglądać telewizję, odwiedzą matki albo żony. Trzeba znaleźć knajpę w
śmierdzącym Larderello. Lądujemy w niezwykłej krzyżówce zakładowej stołówki,
szkolnego baru, trattorii i kawiarni. Za 5 euro dostaję pszenną bułkę, talerz
penne z sosem pomidorowym i kawałkami ośmiornicy oraz jabłko. Obok nas hałasują
nastolatki ze szkoły, z drugiej strony poważnie przeżuwają nauczyciele wraz z
księdzem. Na osobnym stoliku stoją podstawowe przyprawy, oliwa, ocet
balsamiczy. Dzieci używają ich ze zdumiewającym znawstwem.
Nasze kaski i stroje nie wzbudzają tutaj najnmniejszego zaiteresowania. Sandro
zwraca się do mnie per Captain Kirk. Sądzę, że to z powodu turkusowych spodni.
Espresso łykamy w tym samym lokalu. Miejscowi starcy grają w warcaby i
uśmiechają się tajemniczo.

[Gość: Marcin Osikowicz]

Przypuszczalnie, gdyby kogoś z obecnych zapytać o specyficzny zapach, którym
przesiąknięta jest okolica, byliby zdumieni:
- Jaki zapach?
- Teraz już nie, kiedyś dawno rzeczywiście coś czułem.
- Byłeś w Piombino? Tam dopiero śmierdzi.
Przezwyciężając poobiednią senność i niechęć do mokrego asfaltu pakujemy się z
powrotem na motocykl. Moment startu jest zawsze chybotliwie niepewny - Sandro
ledwie dotyka obiema stopami do ziemi, a ja nie ułatwiam mu zadania. Ale kiedy
jedziemy jestem pełen podziwu dla ABSu zainstalowanego w jego palcach. Podziwu
tym większego, im więcej na drodze mokrych liści i kasztanowych łupin. Jadalne
kasztany - ostatni plon toskańskiej jesieni. Można je zetrzeć na mąkę, albo
upiec, jeśli najpierw natnie się łupinę.
Na najwyższych wzgórzach jest mglisto, ale miejscami otwierają się w niej okna
na świat. Sandro podnosi rękę i widzę dlaczego. Za pasmem zielono-rudych fal
płaska powierzchnia granatu. I jeszcze coś, co widzi tylko Sandro - jego
ziemia, Elba.
"Able was I, ere I saw Elba. Anglicy przypisują to zdanie Napoleonowi. Wydaje
im się zabawne, bo można je czytać wspak.
Mnie przychodzi do głowy inne:
"But the last day of summer never felt so cold,
The last day of summer never felt so old."

[Gość: Kokalina]

Dobre, nawet bardzo dobre. Są chętni na dalsze opowiastki. Pisz Pan dalej.




-----------------
Jestem tu nowy, ale ...

[Gość: kondzik86]

Na mnie także możesz liczyć...chociaż jeszcze nie przeczytałem ,mam dosc
czytania na temat swojej osoby zatem teraz położe się spać i jutro chętnie
poczytam o owej wyprawie.Pozdrawiam Konrad

[Gość: Marcin Osikowicz]

Współczuję, bo ten seans nienawiści nie ma uzasadnienia biorąc pod uwagę
znikomość problemu.
Nawet jeśli wszystko co mówisz jest nieprawdą, a wszystko co mówią inni jest
prawdą, to w dalszym ciągu brakuje uzasadnienia dla takiej ilości słów.

[kondzik86]

Czysto praktyczne,ale co z tego gdy człowiek nie zdaje sobie sprawy z
przyjemności.Na długo wyjechałes?

Taa.Moja sytuacja jest przekomiczna.A moje działania już zostały skrytykowane
wsród "motocyklistów ulicznych".No cóż prawda wyjdzie w praniu ,póki co...słowa
faktycznie tracą swą moc.Jednakże bezspornie wywołują ogromne emocje.

[Gość: Marcin Osikowicz]

Czytanie forum jest jak palenie papierosów. Niby człowiek wie, że ten nałóg
zabija, a ciężko się wyzwolić. W każdym razie czuję się osłabiony tą Twoją
historią, kilkoma innymi i ogólnym poziomem wzajemnych relacji tutaj. Aż mi się
nie chce kończyć mojej opowiastki.
Problem polega chyba na tym, że w realu istnieją prawa fizyki, które osadzają
rozmowę w pewnych ryzach. Mówiąc wprost: patrząc sobie w oczy i mówiąc pewne
słowa można między oczy zarobić piąchę. A tu proszę - zerowa grawitacja słów.
Każdy może się zachować dowolnie brzydko i nie spotka go kara inna niż słowa.
No i mamy coś, co wygląda jak bitwa małp w basenie z kisielem. Rzygu.

[Gość: kondzik86]

Ludzie lubią słodkosci w tym także kisiel.A małpy są podobno szczęśliwe nawet w
ZOO.Chociaż działania małp nie są wyrafinowane.No cóż...mam 19 lat,duchem mniej
i czasem robię potem myśle.Częsciej na odwrót.Jednakże czuję iż dochowuję
rozwagi....Prosze sie nie zniechecać i pisac dalej panie Marcinie.Tłum czeka ;)

[Gość: Marcin Osikowicz]

Nie myśl, że Cię krytykuję. Im dłużej się zastanawiam nad tym, co się dzieje z
ludźmi tutejszymi, tym bardziej mi się wydaje, że każdy z osobna to całkiem
porządny człowiek. Tylko razem jakoś nie wychodzi. Następuje negatywne
sprzężenie zwrotne w rodzaju "- Pan mnie możesz. Pan mnie też!" Jest to pewnie
jakaś zależność socjologiczna, może nawet już zbadana i opisana. Cóż, cena
wolności słowa. Lepsze to niż cenzura. Właściwie nawet nie powinno mnie
obchodzić.
Pozdrawiam i wzajemnie życzę wytrwałości, Konradzie (przeszliśmy na "ty" jakiś
czas temu).

[Gość: kondzik86]

...a właśnie, zatem nie pie..Marcin tylko naskrob trochę co tam u
Ciebie ;) ...temat kondzika wspaniałego zakończony-wracaj na scene jako jedyny
chetnie czytany hehe...pozdrawiam

[misiabella]

Dawno nie czytałam nic piękniejszego na forum.
Dzięki :)

Grazie

[Gość: Marcin Osikowicz]

Czyli podziękowania dla wszystkich, którzy posłali dobre słowo i wsparli
moralnie.