TAMKA 43 - KONKURS SARP ROZSTRZYGNIETY

[stoleczniak]

Juz mozna ogladac nagrodzone prace.
Zapraszam do Palacu Ostrogskich, gdzie przez tydzien mozna sia napatrzyc do
woli .
Ciekaw jestem bardzo opinii forumowiczow.
Bryly...bryly...bryly...
Aha...wygral zespol z Lublina...Wsrod wyroznien projekt Kurylowicza
Pozdrowienia

[adampaulus]

Niestety na wystawie nie mogę się zjawić jako widz, ale oglądając zamieszczony
w wiadomościach na stronach Gazety rendering i czytając zamieszczone pod nim
komentarze, doszedłem do wniosku że część z użytych w nich epitetów to wyraźna
przesada. Budynek wygląda na średniej klasy; być może rzeczywiście będzie
ponadczasowy jako architektonicznie neutralny i pozbawiony drapieżnych ambicji.
Inna sprawa - czy detale elewacji starej kamienicy będą odtworzone? Poczekajmy
na zbudowanie gmachu - wtedy będzie można wydać jednoznaczną opinię.

[allgau]

smutne w tym wszystkim jest to że ministrowie zaczynają nam budowac Warszawę,
wraca komuna?

[sqh]

Może to tylko moje subiektywne skojarzenie, ale gdyby tej wieżycy dodać z boku
duże okrągłe okno, to stanie się Świątynią Opatrzności Bożej (wg Bohdana
Pniewskiego) w miniaturze.

[tomasz.urzykowski]

Projekt, który wygrał konkurs w zestawieniu z innymi pracami nie jest wcale
zły. Co prawda, nie chce mi się wierzyć, że budynek nie zasłoni Zamku
Ostrogskich, gdy będziemy stać na Kopernika i patrzeć w dół. Trudno mi też
wyobrazić go sobie przy barokowym pałacu (zamku) i sąsiednich kamienicach. Boję
się też, że odtworzona fasada zburzonej kamienicy z tą szklano-kamienną
nadbudową będzie wyglądać zbyt teatralnie (chociaż w innych projektach
sprawiała wrażenie wręcz dekoracji z planu zdjęciowego filmów o Dzikim
Zachodzie). Ciekaw jestem Waszych opinii. W najbliższą środę - jeśli się nie
mylę o godz. 14. - w Zamku Ostrogskich odbędzie się publiczna dyskusja o
projektach, które do tego dnia można tam oglądać.

[roody102]

Ja mam dokładnie takie same odczucia i wątpliwości. Rysunek wygląda nieźle, ale
trochę się boję, jak to będzie w rzeczywistości wyglądało.

[tomasz.urzykowski]

Dziś w Zamku Ostrogskich odbyła się publiczna debata na temat wybranego tydzień
temu w konkursie projektu budynku Centrum Chopinowskiego. Na sali zasiedli
głównie architekci, dlatego przebieg zdarzeń był do przewidzenia. Zaczęło się
od oceny projektu (głosy były raczej pozytywne, poza wypowiedzią Stefana
Kuryłowicza, który - jak wiemy - startował ze swoim projektem i przegrał, więc
może się czuć rozżalony i chyba nie powinien zabierać głosu).
Ponieważ nie wiem jeszcze w jakiej wersji ukaże się w papierowej "Gazecie" moja
relacja z dyskusji, przedstawię wam to, co stało się kiedy do mikrofonu dorwał
się niejaki Michał Witwicki (rzeczoznawca ministra kultury od zabytków). Otóż
ten staszy już jegomość zaczął (nie wiedzieć już który raz w ciągu ostatnich
lat) mówić jaką to ruderą była Tamka 43, i że nie miała żadnej wartości, i że
do rejestru zabytków trafiła kiedyś przez pomyłkę. "Broniła jej grupa tzw.
milośników zabytków. Grupa nacisku" - stwierdził (myśląc o ZOK-u). Dalej
Witwicki przekonywał: "To nie była żadna architektura, ale tylko budownictwo
czynszowe niskiej klasy. Uważam za błąd, że w warunkach zabudowy znalazło się
odtworzenie tej elewacji". Zarzucił też "Gazecie" wspieranie obrony kamienicy
tylko po to, by napisać więcej tekstów i nabić wierszówkę (choć, w
przeciwieństwie do niektórych uczestników naszegp forum, nie zachęcał od razu
do przerzucenia się na "Rzeczpospolitą"). Na koniec obronę warszawsich zabytków
nazwał "Polską szkołą karykatury zabytków". Na sali nikt nie zareagował, wręcz
przeciwnie - rozległy się oklaski: "Brawo panie Michale", a Stefan Kuryłowicz
podszedł i pogratulował wybitnego wywodu.
Witwickiemu wtórowała architekt Katarzyna Nowicka (od lat nie uprawia zawodu,
ale była w sądzie konkursowym z ramienia Ministerstwa Kultury). Cytuję to, co
powiedziała: "Ta kamienica nie spełniała żadnego kryterium zabytkowości. Jeśli
się konserwatorzy cieszą, że ta pamiątka będzie zostawiona, to wybudują pomnik
swojej klęski". O obrońcach kamienicy powiedziała: "W końcu ktoś powinien
tupnąć nogą na tych żuczków, którzy nawet nie znają książki Aloisa Riegla.
Jeśli wy (tu zwróciła się do przedstawicieli wojewódzkiego konserwatora
zabytków) dopuszczacie do głosu jakieś kółka różańcowe, jakichś obrońców ruder,
to jest to dramat. Ten konkurs jest klęską środowiska architektów. Każda epoka
ma prawo do odciśnięcia swego piętna na tkance miasta. Działania konserwatora
wymagają dyskusji, ale dyskusja musi być z godnym partnerem".
Dawno nie słyszałem aż tylu ataków na obrońców zabytków, aż takiego lżenia.
Szkoda, że nie było na sali kolegów z ZOK, bo w Zamku Ostrogskich zapanował
dziś Wydział Urbanistyki BOS w najgorszym wydaniu.

[tomasz.urzykowski]

A tak przy okazji, może ktoś ma jakieś informacje o zasługach Michała
Witwickiego dla zabytków Warszawy. Czy coś ratował? Może chciał burzyć? Postać
wydaje mi się mocno podejrzana.

[adampaulus]

Powiem szczerze - nigdy nie uważałem domu przy Tamce 43 za arcydzieło
architektury i w gruncie rzeczy nie interesowałem się tym budynkiem. To że
został zburzony - sugerowało by, że ktoś zamierza wznosić w tym miejscu coś
zupełnie nowego, nie powiązanego z tradycją. Tymczasem pojawiły się
ograniczenia (czy też zalecenia) konserwatorskie odnośnie nowego gmachu.
Osobiście uważam, że atak architektów na ZOK jest dużą przesadą, szczególnie
tak przeprowadzony i ja również odniosłem w pewnym momencie wrażenie, że czytam
jakieś sprawozdanie z obrad BOS-u. Nazwisko M.Witwickiego już przewijało się w
rejonie takich spraw i kojarzę je właśnie z takim podejściem do sprawy ochrony
zabytków.
Warto przy tym zwrócić uwagę na swoisty eklektyzm dzisiejszej architektury
warszawskiej w kilku jej płaszczyznach - słynny przykład domu przy Placu
Zbawiciela. Początkowo sądziłem, że "awantura" jest bezpodstawna - przecież i
tak dobrze, że coś z tym budynkiem zrobiono i nie uległ zniszczeniu. Inna
rzecz - niepokojąca i dziś w kontekście Hotelu Saskiego - że najpierw burzy się
wszystko wewnątrz, a potem buduje od nowa ukrywając się za kurtuazyjną ścianą
naśladującą stary obiekt, oszpecony nadbudową - tak jakby szklana kondygnacja
wylewała się ze srodka, zdradzając, że mamy do czynienia z oszustwem. Tego
obawiałbym się i w przypadku Centrum Szopenowskiego. Nie zmienia to jednak
faktu, że w takim wydaniu wręcz histeryczny atak na obrońców zabytków jest dla
mnie przejawem pewnej niepokojącej arogancji.

(W dalszym ciągu wolałbym jednak, żebyśmy zaczęli zajmować się całą masą innych
wartościowszych kamienic na terenie śródmieścia, które jeszcze zostały i nadają
się do odbudowy jako przykłady architektury, a nie budownictwa)

[puchala40]

Pałacyk Gnińskich, a raczej villa suburbana, wybitne dzieło wielkiego Tylmana
van Gameren- architekta za którego dzieła powinniśmy być wdzięczni losowi tak
jak za dzieła Chopina - od ponad trzystu lat, wyrastając organicznie ze zbocza
wąwozu Tamki, górował nad ogrodami i sadami klasztoru Szarytek i doliną Wisły.
Warto spojrzeć choćby na " Widok Powiśla" Canaletta, aby zrozumieć dla jakiej
przestrzeni architektura pałacu była projektowana.

W połowie XIX wieku popełniono tu pierwszy błąd - budując zbyt blisko
pałacu, wdzierającą się w zorganizowaną przez niego przetrzeń a rozebraną
obecnie kamieniczkę, której zbyt duża w tym miejscu bryła niepotrzebnie
przerastała o kondygnację bastionowy cokół pałacu. Bryła ta wprawdzie osadzona
była na dnie jaru, tak jak bastion pałacu- lecz nie była związana ze skarpą.
Zasłaniała jednak przebiegający tuż za nią mur oporowy ze szczeli-nowymi
strzelnicami ( może pozostałość pierwotnego założenia zamku Ostrogskich?);
wytwarzała się za nią jedynie niefunkcjonalna zaciemniona wąska przestrzeń,
stająca się, siłą rzeczy, bezużytecznym śmietniskiem. Z takim stanem mieliśmy
do czynienia do dziś. W czasie gdy budowano tę kamieniczkę
nie była to już "dobra" dzielnica, nie przykładano tu szczególnej uwagi do
prawidłowości rozwiazań urbanistycznych, nie realizowano tu dzieł wybitnych.
Powstała kamieniczka byle jaka, której jedyną wartością obecnie była jej skala
dokumentująca skalę zabudowy ulicy na tamtym etapie przeobrażeń tego rejonu
miasta, w połowie XIX wieku, kiedy wyższa zabudowa zaczęła "spływać" z
platformy skarpy w na poły wiejskie rejony Powiśla.
Budowa tej kamienicy była błędem urbanistycznym, konsekwencją ówczesnego
stanu własnościowego tutejszych gruntów.
(Skandalem urbanistycznym było natomiast dzieło cywilizacyjnej mizerii
komunizmu - budowa powyżej pospolitego pudła pawilonu tzw. "Złotej Kaczki" i
zrośnietego z nim monstrualnego blokowca. Budowa ta była niekonsekwencją wobec
przebicia szerokiej Świętokrzyskiej do ul. Kopernika. Zabudowa przesłania -
jeden z cenniejszych w Warszawie - widok na pałac Gnińskich tysiącom ludzi
zmierzającym codziennie od wylotu ul. Świętokrzyskiej ku mostowi Syreny i
skręcającym w Tamkę; -dopiero po zejściu niżej w głąb Tamki widok na dzieło
Tylmana zasłaniała trzecia kondygnacja tej właśnie, wyeksploatowanej i
rozebranej obecnie, kamieniczki.)

Dzisiaj miasto- społeczny właściciel tych gruntów, nie jest aż tak
ubogie, by ze wzglę-dów merkantylnych być zmuszonym do powtarzania dawnego
błędu. Nie musi koniecznie wprowadzać nowej zabudowy właśnie tu, w bezpośrednim
zasięgu oddziaływania tylmanow-skiego klejnotu architektury, zakłócając tym
samym zorganizowaną przezeń przetrzeń.
Można było, kontynuując myśl Tylmana, wznieść Centrum Chopinowskie na
południowym, przeciwległym cyplu jego bastionowego założenia, gdzie Tylman
zamierzał zrealizować symetrycznie drugi pawilon pałacowy dla Gnińskich.
Trudno nie zgodzić się ze zwycięzcą obecnego konkursu, który mówi:- "Gdyby
to zależało ode mnie, schowałbym budynek pod ziemię. Nie ze wstydu, ale z
szacunku dla Pałacu Ostrogskich. / w rzeczywistości jest to pałac Gnińskich
zaprojektowany przez Tylmana na terenach zamierzonej budowy zamku
Ostrogskich /. W tym miejscu mógłby być piękny zakątek z zielenią". - Tak
pewnie by dziś uczyniono w każdym innym kraju o wielowiekowej kulturze i
szacunku dla skarbów narodowej kultury.

U nas postanowiono inaczej. Skoro jednak zdecydowano się brnąć w błędy
i wprowa-dzić tu nową wielkokubaturową zabudowę, to jest pewnym, że skromność i
najwyższy szacunek dla wybitnego dzieła wielkiego architekta winny kierować
projektantem tego nowego obiektu przy kształtowaniu jego bryły, charakteru,
kolorystyki, nastroju - tak, żeby nowy budynek nie tylko jak najmniej
przesłaniał pałacyk, ale aby był zharmonizowany pod każdym względem z
istniejącemu dziełem; ustępował mu przestrzeni usuwając się skromnie, wtapiając
w istniejącą zabudowę i zrastając się z nią. Jedynie brak wewnętrznej kultury
mógłby dyktować
komuś lokalizowanie tu formy agresywnej, mającej przytłumić wyraz
architektoniczny pałacu czy stanowić wobec niego dysonans. Niestety większość
projektów uczestniczących w konkursie nie spełnia powyższych warunków.

Projekt bardzo słusznie, moim zdaniem, wyróżniony pierwszą nagrodą
spełnia te warunki, proponuje rozwiązanie niewątpliwie interesujące, dobrze
wyrażające czas swego powstania; ma jednak pewne wady, wynikające po części z
niekorzystnych wymogów konkursu. Dokumentując dawne, realizuje ciekawą ideę
wyrastania nowego z przeżytej już, starej formy.
Jednakże bryła budynku nie we wszystim naturalnie wrasta w otoczenie, co
odczuwa się szczególnie od strony ul. Ordynackiej. Część wysokościowa budynku
przytyka tu bowiem dość przypadkowo do ślepej ściany budynku istniejącego,
pozostawiając bez dostatecznego uzasadnienia szeroki pas jego ślepej ściany.
Może warto byłoby rozważyć możliwość pogru-bienia tej części budynku ku
południowi, na szerokości paru osi ożebrowania korpusu główne-go, lecz chyba
nie w pełni wysokości korpusu, dla zlicowania tej jego części z południową
elewacją sąsiedniego budynku, nadając pozostałemu ryzalitowi tonację
ciemniejszą od świetlistego korpusu, zbliżoną nieco do tonacji partii
cokołowej - dla silniejszego optycznego związania owego ryzalitu z bryłą
kamienicy sąsiedniej.
Omawiany projekt inż. arch. Pana Bolesława Stelmacha pozostawia niestety z
tej strony pewien niedosyt, wrażenie niepełnego zagospodarowania przestrzeni po
południowej stronie budynku, nie zmienia dostatecznie wyraziście istniejącej
tam dziś sytuacji, sprawia wrażenie zaplecza, w efekcie cały ciąg kamienic
stojących tu wzdłuż Tamki nadal przypomina slamsy. Tymczasem charakter terenu -
szeroki pas zieleni pomiędzy budynkami a przedłużeniem
ul. Ordynackiej, jak sam projekt wręcz sugerują możliwości efektownego jego
zagospodaro-wania, włącznie z umieszczeniem tu głównego wejścia do części
wysokościowej, jednego z dwu reprezentacyjnych wejść do obiektu - z czym radzą
sobie, mimo innych swych wad, niektóre inne projekty. -Sąsiedztwo gmachu
Akademii Muzycznej w pełni za tym przemawia.
Wejście to mogłoby być związane z proponowanym wyżej pionowym
zryzalitowaniem bryły korpusu ( może w nim właśnie umieścić szyb komunikacji
pionowej? ) i nakryte dachem pod obszernym tarasem sięgającym poza linię
starego muru oporowego, umożliwiającym jego użytkownikom bliższy kontakt z,
wyciszonym w tym miejscu, światem zewnętrznym rozpos-tartym na platwormie
skarpy, a przy tym kontemplację świetnej elewacji sąsiedniego pałacu..
Taras ten nawiązywałby w przestrzeni dialog z tylmanowskim tarasem po drugiej
stronie pałacu, a zarazem - skupiając na sobie uwagę obserwatora budynku od
strony ul. Ordynackiej - odsuwałby niejako bryłę budowli od przestrzeni
zagospodarowanej przez pałac; zaś swoim ciągiem poziomym, uniesionym nad
gruntem, prawem kontrastu z pionowym ożebrowaniem wzmagając lotność jej samej.

Przebiegający tu, interesujący historycznie i plastycznie, nastrojowy
ciąg zabytkowego muru oporowego skarpy - ze szczelinowymi strzelnicami i wysoki
na niemal trzy kondygnacje, daje możliwość włączenia go do reprezentacyjnej
recepcyjnej wewnętrznej przestrzeni projek-towanego obiektu, np.przez
utworzenie wzdłuż niego, u jego stóp, trzykondygnacyjnego hallu eksponującego
ten mur - z nadwieszonymi nad sobą antresolami o zróżnicowanej szerokości i
wglądem, poprzez przeszkloną ścianę, od strony kameralnego placyku z tarasowymi
schodami pałacu. Hall ten, z półkami antresol, drążyłby przestrzeń trzech
dolnych kondygnacji naziemnych - od eksponowanego w pełnej wysokości
wspomnianego muru oporowego skarpy ku podłuż-nej osi projektowanego budynku.
Hall mógłby mieć nad płytą stropową, lekko uniesioną pow

[erazm1]

Dlaczego nie było ludzi z ZOK-u, to nie emeryci tylko ludzie pracujący,a stało
się złą warszawską tradycja, że takie dyskusje organizuje się w środku dnia, w
Berlinie robi się to w weekendy, aby dać szansę każdemu wzięcia udziału w
dyskusji. Imc Witwicki to rzeczywiscie pomiot chyba BOS-owski i smutne, że
takich Ministerstwo Kultury ma rzeczoznawców. Co do długiego ale niezmiernie
interesujacego wywodu kolegi palucha dodam tylko, że wartośc tej kamieniczki,
któej już nie ma polegałą przede wszystkim na jej autentyzmie i nie oceniałbym
tak negatywnie tej architektury, w archiwum IS PAN jest zdjećie z drugiej
połowy XIX wieku - widok na pałac i tę kamieniczke robiony z dachu sąsiedniej
kamienicy, albo z jej okien. I taki widok mógł byc i dziś, w tak zniszczonym
mieście jak nasze rzecz niebywała! MOżna miec pretensje do resortu kultury, że
podszedł do tej parceli jak kapitalista. To prywatni inwestorzy żadali
zburzenia kamiencizki dla renty gruntowej, okazuje się, że Pan Minister
zamierza być kapitalistą w naszym, podatników imieniu, bo przeciez w dużej
mierze skarbowe pieniadze na to pójda. A po co taka duża kubatura? zawsze można
podnajac i będzie zysk. Zwyczajna farsa! To moze rzeczywisćie byłoby lepiej nic
w tym miejscu nie budować!

[adampaulus]

No właśnie-skoro już zburzono, to można było zostawić wolny plac z projektem
zagospodarowania na skwer czy teren neutralny, wspierający założenie
historyczne.

[puchala40]

I JESZCZE DALSZY CIĄG MOJEJ OPINII ( NIE WSZEDŁ CAŁY PLIK :)

... Hall ten, z półkami antresol, drążyłby przestrzeń trzech dolnych
kondygnacji naziemnych - od eksponowanego w pełnej wysokości wspomnianego muru
oporowego skarpy ku podłuż-nej osi projektowanego budynku.
Hall mógłby mieć nad płytą stropową, lekko uniesioną powyżej poziomu platformy
skarpy, np.szereg kubicznych świetlików o ostrosłupowych szklanych nakryciach
nawiązujących formą do dachu pałacu, biegnących od proponowanego wejścia pod
wspomnianym tarasem, w rejo-nie południowo-zachodniego narożnika budynku ku
pałacowi. Ich rytm, przenoszący rytm znajdujących się na tym poziomie okien
parteru frontowej ściany pałacu mógłby wznosić się płynną krzywą ku pałacowi-
rysując się świetlistym staccato na tle ciemnego pasa muru poza nim. Byłby to
element szczególnie efektowny po zapadnięcia znroku, gdy owe świetliki, jak
reflektory podświetlałyby od dołu migotliwą bryłę wysokościowej części korpusu
budynku unoszącą się w przestrzeni ponad ciemnym cokołem muru - wspomnienia
istniejącej tu niegdyś tylnej ściany rozebranej kamieniczki. W dzień, oprócz
wspomnianych świetlików, poprzez szczelinę pomiędzy płytą stropową a koroną
starego muru oporowego ożywionego pnączami sączyło by się do wnętrza hallu
doświetlające go światło.

Odtwarzana ściana frontowa rozebranej kamieniczki nie stanowi
oczywiście żadnego zabytku, jest jedynie znakiem-symbolem, fragmentarycznym
nostalgicznym wspomnieniem po owej kamieniczce. Ściana ta, jak wspomniano na
wstępie, przewyższając jego bastion była za- wysoka w stosunku do podbudowy
pałacu. Gdyby obecnie zrezygnować z naturalistycznego jej odtwarzania w całej
wysokości ( wszak nie odtwarza się przecież np.ani dachu i wnętrza, ani bryły
budynku, a jedynie fragmanty jej skorupy zewnętrznej ), odtwarzając ją w
realnym murze jedynie do wysokości gzymsu wieńczącego drugą jej kondygnację -
zrównałaby się wówczas wysokością z wysokością bastionu pałacu; - Usunęłoby to
jej grzech pierworodny, przywracając prawidłowe stosunki przestrzenne pomiędzy
pałacem i kamieniczką. Stworzy-
łoby zarazem optycznie ciąg cokołów - od bastionu, poprzez kamieniczkę i
szereg cokołów dalszych kamienic stojących w górę wzdłóż Tamki. Obniżenie tej
ściany odsłoniłoby widok na pałac od strony ul. Kopernika, nadałoby zarazem
większej jeszcze lotności srebrzystej bryle korpusu głównego Centrum
Chopinowskiego, opiętej pionowym kamiennym ożebrowaniem przedłużającym ku górze
rytm odtwarzanej ściany kamieniczki.
Taras, powstały w ten sposób na poziomie dawnego stropu drugiej kondygnacji
kamieniczki, ożywiony zwisającą roślinnością nawiązywałby do tarasów
istniejących przed wejściem do pa-łacu. Taras ten winien wówczas otrzymać
swego rodaju pergolę, której gzyms realistycznie powtarzający formy gzymsu
wieńczącego niegdyś frontową elewację kamieniczki, założony na jego pierwotnym
poziomie, wyznaczałby wysokość kamieniczki; Rozpięty pomiędzy tym gzymsem a
gzymsem drugiej kondygnacji w płaszczyźnie elewacji kamieniczki, obsadzony
pnączem ażur- np. z białego kamienia - rysujący na tle ( przedłużonej wówczas
ku dołowi o jedną kondygnację) świetlistej kamienno-szklanej ściany korpusu
głównego mgliste zarysy podziałów i detali nieistniejącej już ściany, sprawiać
powinien nostalgiczne wrażenie już tylko niknącego echa, nieistniejącej de
facto, owej kamieniczki.
Metafora przemijania i przeradzania się w czasie, sugerowana w omawianym
projekcie stosunkami przestrzennymi pomiędzy odtwarzaną ścianą starej
kamieniczki a strzelistym, szklano-kamiennym nowoczesnym korpusem głównym, być
może zostałaby tym sposobem jeszcze pogłębiona, zyskując na czytelności.
Aluzyjność i brak dosłowności w potraktowaniu trzeciej kondygnacji kamieniczki -
nie tracąc nic na dokumentalności i zarazem odsłaniając pałac- czyniłyby, być
może, wyraz całości nieco bliższy muzyce patrona Chopinowskiego Centrum.

Za bardzo trafne uznać trzeba rozwiązanie w omawianym projekcie
elewacji wschodniej, od strony pałacu, przez sprowadzenie jej do poziomu
placyku przed nim. Prawdopodobnie wypełniona jednorodną taflą ciemnego szkła-
zwróconą w stronę pałacu, schodząca w dół aż do poziomu górnego gzymsu
przyziemia dawnej kamieniczki i niejako wspartą tam na wąskim poziomym
wypuście płyty związanej z daszkiem ocieniającym umieszczone tu główne wejście
do bydynku z placyku przed pałacem - odbijałaby w swojej lustrzanej tafli front
pałacu i zmienne niebo- zarazem dematerializując niejako bryłę realizowanego
obiektu i osłabiając tym samym jej ingerencję w przestrzeń podporządkowaną
tylmanowskiemu pałacowi.
Wspomniany daszek nad wejściem od strony pałacu, gdyby mu nadać barwę i
jakość spatynowanej miedzi, stosowanej często w dawnej architekturze -
kontrastując z ciemną, jakby oksydowaną taflą elewacji ponad nim -
"ocieplałby" ją emocjonalnie i nawiązywał do nastroju zabytkowego miejsca.
Optyczne spięcie rozpadających się brył ściany frontowej i tylnej
kamieniczki, na poziomie proponowanego tarasu nad jej drugą kondygnacją, swego
rodzaju poziomą klamrą żeberkowego "łamacza słońca" z jasnego kamienia, także -
prawem kontrastu- wzmogłoby pewnie lotność smukłej wschodniej elewacji.

Przypuszczalnie grupowanie akcentów ( wejścia, daszku ponad nim,
owego "łamacza słońca", kontrastów fakturowych i barwnych - przenoszących
poziomy schodów, podestów i wejścia z vis a vis, z elewacji frontowej pałacu )
w dolnej strefie - bliskiej człowiekowi, wiąza-łoby oba budynki a zarazem
czyniłoby nowy obiekt jeszcze bardziej kameralnym i przyjaznym. Mogłoby zbliżyć
atmosferę realizowanego Centrum Chopinowskiego do subtelnej i wykwintnej
atmosfery dzieła Tylmana - której był niezrównanym mistrzem, - w pełni
zachowując współ-czesny wyraz plastyczny i emocjonalny projektu, nadany mu
przez jego autora.

Przepraszam za zamieszanie:))

[d3b3]

Jako warszawska konserwa mam nieustająco nadzieję, że nikt już nie będzie dłubał
w tkance miasta.
Mam nadzieję, pewno nieuzasadnioną, na zostawienie w spokoju dzieł różnych
wielkich architektów. Tylman z Gameren, Szymon Bogumił Zug, dynastie Marconich,
Lilppopów, Lachertów, Brukalskich... Pniewski? etc... etc...

Nadzieja matką polką.

[s.fug]

Wszystko wskazuje na to, że będą dłubać dalej. Także brawurowe ataki na
broniących zabytków "oszołomów", które miały miejsce w środę.
Ataki odpierało dwoje przedstawicieli WKZ - Małgorzata Chodorowska i Maciej
Czeredys, a także pani Sołtys. O dziwo nie było ani Głowacza, nie zauważyłem
też p. Nekandy ani jej zastępcy, nie było też chyba Borowskiego. Zresztą w
ogóle nie było specjalnego tłumu - zostało sporo pustych krzeseł.
Na dyskusji byłem, niestety jako jedyny przedstawiciel TOnZ i TPF zarazem...
Wobec czego też zgłosiłem się do dyskusji - choć byłem w bardzo trudnej
sytuacji, bo specjalizuję się w architekturze obronnej (która tu akurat nie
była zagrożona - nawiasem mówiąc, pomysł centrum na drugim bastionie, a
właściwie bastei, wydaje mi się kapitalny!), a nie w historii sztuki i
urbanistyce. Broniłem więc stanowiska "oszołomów" jak umiałem, niestety już
przy pustoszejącej sali (pan Tomasz chyba też się ulotnił).
Jeśli ktoś z forumowiczów był - ciekaw jestem Waszej opinii, jak to wypadło?
Acha, zapytałem czy możliwe są jeszcze korekty projektu. Usłyszałem że nie. Ale
potem w kuluarach wspominano że jednak tak - tyle że np. w celu obniżenia
kosztów przez rezygnację ze zbyt wyrafinowanych rozwiązań.

[tomasz.urzykowski]

Panie Stefanie. Pana wystąpienia wysłuchalem (nie ulotniłem się, ale
przeszedłem na tyły sali, żeby spisać nazwiska kilku uczestników dyskusji).
Natomiast wydaje mi się, że obrona stanowiska konserwatora przez państwa
Chodorowską i Czeredysa była dość mizerna. Zwłaszcza w obliczu zacietrzewienia
tej pani z komisji konkursowej, ktora reprezentowała Ministerstwo Kultury i
popisywała się znajomością poglądów Aloisa Riegla (doktryna konserwatorska ni
przypiąl ni przylatał do sytuacji w Warszawie po drugiej wojnie światowej).