Czy kochasz Warszawę ???

[Gość: Matek]

no właśnie co o tym myślisz?

[Gość: cień]

Urodziłem się w Warszawie, wychowałem się i mam zamiar tutaj umrzeć. Tak jest
od pokoleń. Więc pytanie bez sensu. Przynajmniej dla mnie.

[Gość: Mar]

> Urodziłem się w Warszawie, wychowałem się i mam zamiar tutaj umrzeć. Tak jest
> od pokoleń. Więc pytanie bez sensu. Przynajmniej dla mnie.

To musi być potwornie nudne. To tak jakby przez całe życie jeździć jednym
samochodem (no może czasem wymieniac na nowszy egzemplarz, ale koniecznie tej
samej marki i modelu).

[Gość: cień]

Nudne... nie dla mnie. Czyżby kompleks niższości masz?

[Gość: Mar]

A dlaczego mam mieć?

[Gość: cień]

Tak wynika z twojej wypowiedzi.

[Gość: Mar]

Interpretowanie cudzych wypowiedzi - zwłaszcza bardzo krótkich - i doszukiwanie
się w nich innego sensu niż wynikałoby to z wykładni że się tak wyrażę
leksylkalnej i gramatycznej jest wielce trudną sztuką, a niekiedy wręcz
niemożliwą. Nadto swiadczy to o kompleksach nie tyle autora wypowiedzi co owego
"pożal się Boże" interpretatora.

Jedyny sens mojej wypowiedzi to, że spędzenie całego życia w jednym miejscu
musi być potwornie nudne. I nic ponadto. Nie chciałem nawet powiedzieć, że
osoba prezentująca taki pogląd jest ograniczona i ma wąskie horyzonty. Ani, że
gdyby wszyscy ludzie myśleli podobnie to prawdopodobnie nadal mieszkalibyśmy w
jaksiniach i nie wiadomo czy znalibyśmy ogień - czy też zasuwali szynkę z
mamuta na surowo.

[Gość: cień]

Bez komentarza

[Gość: Mar]

Gość portalu: cień napisał(a):

> Bez komentarza

Wreszcie Kolegę zatkało?

[Gość: cień]

Wiesz co? Nie czytałem twojej wypowiedzi. Napisałem, bo zaczynasz mnie nużyć. A
poza tym szkoda moich oczu. Żegnam.

Kocham Warszawe, ale...

[Gość: PioTTr]

Gość portalu: cień napisał(a):

> Urodziłem się w Warszawie, wychowałem się i mam zamiar tutaj umrzeć.

Ja takze. Moja babcia walczyla w Powstaniu Warszawskim. Ale kiedy teraz widze, co
sie dzieje z tym miastem, w jaki nieudolny sposob jest zarzadzane, to marze o tym
zeby sie stad jak najpredzej wyprowadzic. Np. do Pragi (nie _na_ Prage ;-)))
Boli mnie, kiedy okazuje sie, ze nagle 4 przestaje skrecac na pl. Bankowym, bo
sie komus tak podoba, ze nie mozna kupic biletow, bo ktos dal ciala, ze na moscie
Siekierkowskim nie bedzie tramwaju, bo ktos oszczedza...
Kocham to miasto, bo sie w nim urodzilem i najwspanialsze chwile mego zycia w nim
spedzilem, ale powoli to przestaje byc miasto do zycia dla ludzi...

[Gość: Warschau]

To jest moje miasto, moje miejsca, mój mały świat, rzecz jasna nie pozbawiony
wad ale... Tu się urodziłem i tutaj żyję, pracuję, kocham (moją zone - dla
ścisłości)...Na postawione pytanie...pozwolisz odpowiedz sobie sam...
Pozdrowienia dla Szczecina...

[Gość: D.Z.]

Kocham ale coś mi się "widzi", iż bez wzajemności. A może "ślepy" jestem?

[Gość: vinc]

na jasne, super miasto, nie zamieniłbym na zadne inne

[Gość: palker]

To się robi a nie mówi

[mario2]

Moze nie kocham jeszcze Warszawy, ale kocham Warszawianke, wiec mam nadzieje,
ze ona pokaze mi jak kochac to Miasto :o)))

[sloggi]

Czy kocham to miasto ?
Kiedyś myślałem, że kocham tylko Gdańsk. Aż kiedyś będąc stąd bardzo daleko
przyśniło mi się, że idę przez Most Śląsko-Dąbrowski na Starówkę i poczułem, że
tęsknię.
W jakiś sposób kocham to miasto, ale też widzę jego brzydotę i niedoskonałość.
Kocham racjonalnie i ostrożnie.

[Gość: Ursyn]

Sie wie. Jak rodzone matkie. Tum sie urodził, tu żyje i tu chce pójść do piachu.

[Gość: oszczep]

TAK.

[Gość: alek]

Gość portalu: oszczep napisał(a):

> TAK.


Jestem teraz daleko i jest mi dobrze. Ale, moze brzmi to smiesznie, wszystko co
robie jest podporzadkowane idei powrotu do Warszawy.

[Gość: Mike]

Nie mógłbym mieszkać na dluzej w żadnym innym mieście!! WAWA FOREVER!

[Gość: dorka]

Mike, zgadzam sie w 100%. Lubie Gdańsk, Juratke i inne nadmorskie
ale .....zawsze tęsknie za Wawką. "Nazwa" połaczona z ludźmi, miejscam
poprostu całość. Tak lubię, tak chcę!!! I TYLKO tu!!!!

[Gość: michal]

Czy kocham to nie wiem,ale z pewnoscia darze estyma.

[eela]

Nie potrafiłabym się z niej wyprowadzić. Po każdej dłuzszej nieobecności wracam
z radością