Ludwik Waryński wraca na postument

[sibeliuss]

Ludwik Waryński, zwolennik walki klas, nie może stanąć na spacerowym szlaku
między figurą Chrystusa Miłosiernego i bohaterskiego gen. Sowińskiego - mówi
Marek Makuch, lider PiS w radzie miasta.
Radykalnie sprawę pomnika przywódcy Proletariatu stawia Marek Makuch. Powrót
Waryńskiego porównuje do stawiania pomników targowiczanom. Mówi, że o akcji
Kazimierza Marcinkiewicza nic nie słyszał, ale zapewnia, że warszawski PiS nie
pozwoli na ponowne wyeksponowanie monumentu. - Waryński nie mówił o
niepodległości. Był za to zwolennikiem walki klas, a społeczeństwo jest jedno
- tłumaczy działacz PiS. - Tacy jak on doprowadzili do rewolucji w Rosji i
tragedii komunizmu w Polsce. A że był męczennikiem? Tak jak Stalin, któremu
obiecano życie wieczne, czy Róża Luksemburg. Oni wszyscy w prostej linii
tworzą szlak czerwonej dumy klasy robotniczej, której hołduje SLD.
miasta.gazeta.pl/warszawa/1,34862,4045028.html

[chaladia]

Walczył z caratem o godne (albo tylko choć trochę godniejsze) warunki zycia dla
robotników, którymi byli w zdecydowanej większości Polacy. Może to nie na
temat, ale właścicielami fabryk byli akurat Niemcy i Żydzi. Rosjanie woleli
służbę "publiczną" swemu państwu, a zamożni Polacy woleli szukać dochodów w
wielkich majątkach ziemskich.

Wybrał drogę, która okazała się błędną - fakt, ale kto wtedy mógł to
przewidzieć? Na koniec, wcale nie wiadomo, za jakim kierunkiem rozwoju ruchu
robotniczego opowiedziałby się Waryński, gdyby los pozwolił mu pożyć
dostatecznie długo... może za komunizmem w stylu leninowsko-stalinowskim, może
za socjal-demokracją w stylu brytyjskiej labour party albo francuskich
socjalistów. Wydaje mi się, że socjalizm narodowy w stylu Hitlera by mu nie
odpowiadał, ale to wszystko przypuszczenia.
Biorąc pod uwagę, że Waryński nie żyje, proponowałbym zostawić Go w spokoju. De
morituri aut bene, aut nihil. Jeśli oburzamy się na niesmaczne żarty z JP2 w
niemieckich gazetach, to uważajmy, żebyśmy nie robili tego samego innym.