Al. Ujazdowskie 18

[andrzej_b2]

Znów żeby zaistnieć z tematem na FZ, jestem zmuszony wysłać pusty post.
Niedobra zasada!
:-(

[andrzej_b2]

J. Majewski napisał:

>W 1909 r. na parterze ulokował się duży sklep fabryki mebli trzcinowych „T.W.
Krąkowscy”

Sama wytwórnia mebli trzcinowych pp. Krąkowskich mieściła się przy Nowogrodzkiej
36, między ul. Składową a Leopoldyny (obec. Pankiewicza i Emilii Plater). Nie
udało mi się rozszyfrować imion (T.W. i W.W.) właścicieli przedsiębiorstwa, ale
jest pewne, że Krąkowscy to nie warszawskie nazwisko. Wszyscy oni wywodzili się
z rodziny ziemiańskiej w pow. będzińskim i prawdopodobnie to Władysław przybył
tu po 1870 r. jako pierwszy, a potem inni członkowie rodziny.
Oprócz tajemniczych osób kryjących się pod skrótami „T.”, „W.” i „W.”,
zatrudnionych w branży meblarskiej, było kilku innych Krąkowskich, którzy
zapisali się w historii międzywojennej Warszawy: Wacław, lekarz dentysta,
konsultant sanatorium m. st. Warszawy w Otwocku; Władysław, adwokat; Ludwik,
kierownik gospodarstwa szpitala Św. Ducha. Chyba najbardziej rozsławił swój ród
Edward Julian Konstanty, kpt. WP, inż. teleelektryk, absolwent szkoły
inżynierskiej w Köthen (okręg Halle). Około 1910 r. założył w Warszawie biuro
elektrotechniczne, które zajmowało się konstrukcją aparatów elektromedycznych i
konserwacją instalacji elektrycznych. Sam szef wchodził w skład zespołu
Stowarzyszenia Techników, opracowującego polskie słownictwo elektrotechniczne. W
1916 r. znalazł się w armii rosyjskiej na Kaukazie, a w 1918 r. wstąpił do II
Korpusu Wojsk Polskich (w Rosji). Po powrocie do Polski, w stopniu kpt., był w
WP dowódcą Centralnej Stacji Radiotelegraficznej, prowadził wyszkolenie
żołnierzy w zakresie łączności, był autorem książek: „Akumulatory” i „Polowe
łącznice telefoniczne”. Zmarł przedwcześnie (51 lat) w Warszawie w 1921 r.

Galeria popiersi?

[andrzej_b2]

J. Majewski napisał:
„[...] Między oknami ostatniego, czwartego piętra [domu Al. Ujazdowskie 18] architekt umieścił galerię popiersi. Kogo przedstawiały? Nie udało mi się ustalić...”

Na widokówce z 1910 r., przedstawiającej Al. Ujazdowskie z domem nr 18 na pierwszym planie, owych popiersi jeszcze nie było, albo wymiary ich były dość nikłe, stąd są niewidoczne z poziomu ulicy. A może to tylko ja nie potrafię ich zidentyfikować?
www.szukamypolski.com/details.php?image_id=1789http://www.szukamypolski.com/details.php?image_id=1789
Na wysokości pierwszego piętra za to są widoczni atlanci.
Pozdrawiam :-(

[andrzej_b2]

Sorry, widokówka jest z 1930 r.

Al. Ujazdowskie 18

[sailor39]

bByłem mieszkańcem tego domu w lokalu pod nr.15.Byłem tam od 1
sierpnia 1944r do 1990 włącznie z niewielkimi przerwami jak
wyrzucenie przez niemców po powstaniu Warszawskim.Jak tylko było to
możliwe wróciliśmy do swojego.Było to mieszkanie nqasze kupione
przez ojca w czasie okupacji.Po dekrecie Bieruta przeszło na
własność państwa i ojciec otrzymał nakaz kwaterunkowy.Budynek z
frontu był wypalony jak równierz dwie boczne oficyny.Nasze
mieszkanie było w oicynie na wprost bramy na 3 piętrze.

[andrzej_b2]

sailor39 napisał:

> bByłem mieszkańcem tego domu w lokalu pod nr.15.Byłem tam od 1
> sierpnia 1944r do 1990 włącznie z niewielkimi przerwami jak
> wyrzucenie przez niemców po powstaniu Warszawskim.Jak tylko było to
> możliwe wróciliśmy do swojego.Było to mieszkanie nqasze kupione
> przez ojca w czasie okupacji.Po dekrecie Bieruta przeszło na
> własność państwa i ojciec otrzymał nakaz kwaterunkowy.Budynek z
> frontu był wypalony jak równierz dwie boczne oficyny.Nasze
> mieszkanie było w oicynie na wprost bramy na 3 piętrze.

Szczerze Ci zazdroszczę powrotu do domu, który jednak przetrwał wojnę. Ja nie miałem takiego szczęścia. Dom przy ul. Szarej 1 – w którym mieszkałem podczas okupacji – po moim powrocie z Rzeszy w końcu 1945 r. leżał w gruzach. Kilka lat później został zrównany z ziemią, tak że dziś z trudem można odtworzyć jego topografię.
Zdjęcie Twojego domu, które przywołałem w jednym z poprzednim postów, ale lepsze jakościowo – vide R. Bielski. „Było takie miasto Warszawa na starych pocztówkach” (2008), s. 31.
Pozdrawiam :-)

Al. Ujazdowskie 18

[sailor39]

Mieszkania w oficynach prawej miały 110metr. a wlewej 100metr.Każde
miało dwie klatki schodowe frontową i kuchenną.Ja mieszkałem w lewej
gdzie klatka schodowa kuchenna była wypalona /schody były
drewniane/.W pełni natomiast zachowała się klatka frontowa,gdzie z
kolei schody były kamienne.Całość mieszkania była w amfiladzie
wszystkie pokoje przechodnie poza jednym gabinetem do którego było
wejście z przedpokoju od frontu.Zklatki kuchennej bezpośrednio
wchodziłosię do kuchni.

[andrzej_b_2]

sailor39 napisał:

> ...Całość mieszkania była w amfiladzie
> wszystkie pokoje przechodnie poza jednym gabinetem do którego było
> wejście z przedpokoju od frontu.Zklatki kuchennej bezpośrednio
> wchodziłosię do kuchni.

Opisy tego typu mieszkań zawarła m.in.: I. Jurgielewiczowa w swej książce „Byłam, byliśmy”, w których był jeszcze pokój dla służącej. Ta niepisana zasada obowiązywała rodziny mieszczańskie co najmniej do I wojny światowej. Do standardu bowiem należało posiadanie służącej, która obowiązkowo z „państwem” zamieszkiwała pod jednym dachem. U mniej zamożnych rodzin miała ona swoje łóżko i własny kąt w kuchni.To ona zawsze otwierała drzwi gościom. Była równie ważną osobą w domu jak inni członkowie rodziny, i najczęściej tak była traktowana. Brak służącej groził bojkotem towarzyskim. Wieloletnia wierna praca w tym charakterze dawała gwarancję dożywocia.

> ... Aleje.Do Al.Róż były Al.Stalina a dalej do Belwederu Al.Ujazdowskie

Być może w pewnym okresie czasu tak było, ale w Przewodniku po Warszawie Bohdziewicza (1946?), s. 180, stoi napisane: „Al. Stalina [...] – od pl. Na Rozdrożu do p. 3 Krzyży”.
Ta ostania moja uwaga nie umniejsza wartości wszystkich Twoich b. ciekawych informacji.
Pozdrawiam :-)

Al. Ujazdowskie 18

[sailor39]

Nie tylko w okresie międzywojennym miała miejsce zmiana nr. domu.Po
wojnie był adres A.Ujazdowskie 18.Nastąpiła zmiana na Al.Stalina
nr.30.Ciekawostka zaczęła krążyć po Warszawie uwaga że Bierut
mieszka u wylotu Stalina.W związku z czym podzielono Aleje.Do Al.Róż
były Al.Stalina a dalej do Belwederu Al.Ujazdowskie.Po powrocie
starej nazwy powróciła też i właściwa numeracja tzn.18.

Al. Ujazdowskie 18

[sailor39]

W/g moich informacji budynek został wybudowany w 1909
roku.Mieszkanie w którym mieszkałem jak wspominałem kupił mój ojciec
w czasie okupacji.Natomiast PRL sprzedał mi go ponownie /nie swoją
własność/.w latach siedemdziesiątych.Jak z tego wynika miało
podwójną wartość.

[andrzej_b2]

sailor39 napisał:

> W/g moich informacji budynek został wybudowany w 1909
> roku.

Rok 1909, to błędna data budowy domu Al. Ujazdowskie 18.
J. Majewski w swym artykule podaje datę jako 1895 – 1900; J. Zieliński w Atlasie dawnej architektury...t. 1, s. 84 wymienia ok. 1895 r.
Na planie Lindleya z sierpnia 1897 r. (Ark. S1-X) wyraźnie widać, że dom Nr 18 (hip. 1722) już stoi (może jeszcze niewykończony?). Dostrzec można wiele ciekawych szczegółów. Jest to potężna kamienica-studnia z drugim frontem od strony Wiejskiej. W korpusie od strony Alej i w oficynach bocznych widać wyraźnie zarysy prostokątne balkonów. Korpus główny od podwórka ma balkony półokrągłe.
W tej sytuacji, chyba Zieliński jest najbliższy prawdy?
Pozdrawiam

[sailor39]

Podałem taką date ponieważ w akcie notarjalnym zakupu mieszkania
jest właśnie taka.Być może że jest błędna .Budynek w całosci był
przy Alejach,natomiast od strony ul. Wiejskiej był drugi
przylegający dom.Balkony w moim domu nigdy nie były półokrągłe
a,tylko prostokątne.Ciekawostką jest stojący na środku podwórka
kasztan,który przetrwał wojne i Powstanie Warszawskie,Oraz bombe
fosforową zrzuconą przez samolot sowiecki która uderzyła w okno na
parterze prawej strony amfilady.Serdecznie pozdrawiam,pogodnych
Świąt.

Al. Ujazdowskie 18

[sailor39]