problem z rodzicami :(

[Gość: misia]

ja juz poprostu nie moge z nimi wytrzymac, byc moze jest to czas w kotrym
powinno sie wyprowadzic z domu, ale narazie nie mam mozliwosci.
na kzdym kroku slysze ze jestem do niczego( skobczylam dobra szkole , zdalam
mature, zzaczynam studiowac), wytykaja mi moje wady, nie dostrzegajac
zalet.czasmi jest ok, ale przewazaj te dni kiedy mam ochote obrucic sie na
piecie i juz nigdy nei wrocic. tego sie nie da opisac...byc moze ktos jzu
zetkal sie z rakim "czyms" prosze powiedzcie jak reagowac, co robic ,
probowlam ignorowac i nie wyszlo, dobrze kjest tylko wtedy gdy wyjade
gdszies z moim facetem albo cos takeigo, kiedy ich nie widze i nie
slysze.hmmm ja ich chyba nienawidze!!! a to jei jest dobre, prsze pomozcie,
co robic????:(

[independent-girl]

Gość portalu: misia napisał(a):


> na kzdym kroku slysze ze jestem do niczego( skobczylam dobra szkole , zdalam
> mature, zzaczynam studiowac), wytykaja mi moje wady, nie dostrzegajac
> zalet.

Może nie dajesz im możliwości zauważenia Twoich zalet? Skończenie szkoły,
zdanie matury i początek studiów nie jest - wybacz- niczym nadzwyczajnym. Nie
napisałaś dokładniej czego się czepiają Twoi rodzice. Mniemam z treści postu,
że Twojego partnera tolerują i tutaj nie masz większych problemów. Nie napiszę
Ci porozmawiaj z rodzicami, bo (o ile dobrze się domyślam) jestem Twoją
rówieśnicą i wiem, że to nie da się tak: :Mamo, Tato, musimy pogadać (w moim
domu się tak nie da :D ) Ale może postaraj się zwrócić uwagę co Im najbardziej
nie odpowiada w Tobie, zastanów się czy mają co do tego rację i wtedy podjąć
jakieś kroki: zmienić się albo...zbuntować? W końcu Oni kiedyś też byli
młodzi, choć Ich metody wychowawcze w dużym stopniu (choć niekoniecznie)
zależą od tego jak Oni byli wychowywani.

>czasmi jest ok, ale przewazaj te dni kiedy mam ochote obrucic sie na
> piecie i juz nigdy nei wrocic. tego sie nie da opisac...byc moze ktos jzu
> zetkal sie z rakim "czyms" prosze powiedzcie jak reagowac, co robic ,
> probowlam ignorowac i nie wyszlo, dobrze kjest tylko wtedy gdy wyjade
> gdszies z moim facetem albo cos takeigo, kiedy ich nie widze i nie
> slysze.hmmm ja ich chyba nienawidze!!! a to jei jest dobre, prsze pomozcie,
> co robic????:(


Ignoracja nie jest dobrym sposobem na "walkę z rodzicami", wiem z
autopsji :))))) Jedyne to co pokazanie Im, że można Ci ufać! To jest super, z
czasem sytuacja się do tego stopnia klaruje, że zaczynasz myśleć, że już Cię
nie kochają i nawet nie pytają z kim wychodzisz i o której wrócisz :P To tak
trochę przesadnie, ale u mnie już prawie tak jest. Z tą różnicą, że nadal
czuję się kochana :)

Misiu, naprawdę trudno tu cokolwiek doradzić. Trzeba by się Forumowiczom
znaleźć w konkretnej -Twojej - sytuacji, no i nie zapominajmy, że generation
gap towarzyszy życiu człowieka od dawien dawna....

pozdrawiam i życzę dobrych stosunków z rodzicami, bo to BARDZO ważne i cenne w
życiu

Kasia

[Gość: Richelieu*]

Witaj w klubie. Niestety nie potrafię Ci nic doradzić tak jak sama tkwię w
relacjach córka-rodzice takich sobie codziennie i jezusmariaświatsięwali od
święta.
Bycie do niczego nie zostało mi zaoszczędzone nawet wtedy gdy zaczęłam drugie
studia + stypendium, dorywczą pracę bo stypendium i tak małe, ba, nawet
doktoranckie. Nic, ta sama śpiewka. Ignorować, ja ignoruję, bo gdybym przestała
ignorować wtedy skończyłoby się dokładanie 1/3 do opłat za mieszkanie ( i do
1/2 bo na spółkę z bratem stałego łącza ;)a zaczęłoby się życie na całkowity
koszt wasny łącznie z tym, że nie mając swojego kapitału poza głową, nie mam
zabezpieczenia kredytowego i każdy mój wyłam z domu rodzinnej niemiłości
skończyłby się hmm, teraz mam przynajmniej dofinansowanie do hotelu
asystenckiego duże, ale kto mi uwierzy, że mając rodziców stosunkowo blisko nie
mogę dojeżdżac, zawsze mogą mi powiedzieć, miejsca dofinansowywane są dla
naprawdę potrzebujących ;)
więc głowa do góry, mam nadzieję że się nie wściekniesz, bo gdy ktoś mi tak
mówi gdy mam dołazpowodu to się wściekam

aha, i nie mam faceta, który by się mną bidulką zajął, sama na siebie tylko

[Gość: rose]

z ojcem co prawda nie mam az taiego problemu,ale moja matka starczy tu za dwoje
zapewniam,mozna mi nie wierzyc ,ale ona kiedys(naprawde!!) przez pol dnia
pouczala mnie o tym ,ze ...zle kroje ser!A tak poza tym potrafi mi walnac
czasem taka gadke o tym jak beznadziejny jest chlopak z ktorym sie spotykam,ze
po prostu placze caly dzien...na szczescie od pazdziernika zamieszakm w innym
miescie na studiach,bo poza ucieczka do innego miasta nie widze innej rady,a
psycholog nic tu nie pomoze,bo...jest nim moja matka:(

[Gość: misia]

zle kroileas ser?:) a mi mama od roku przykazdej okazji mowi jak okrponie
wygladam w mojicj krotkich wlosach" po co je scielas teraz wygladasz
okropnie"! tym sie za bardzo nei przyjmuje bo moj facet uwaza ze so cudowne i
wieszkoosz moich znajomych twiedzrzi tak samo, ja podobam sie sobie barzdoej
tez w takich wlosach...no ale co z tego skoro moja kochana musia wie
lepiej????? ughhhh :)
sama nei wiem co zrobie....mam nadzieje z emoj facet wynajmnei nidlugo
mieszkanie i mnei stad zaboerze!!!!!!!

[Gość: jt]

mi rodzice przecietnie dwa razy w tygodniu zaciskaja petle na szyji.zazdroszcze
tym ,ktorzy maja oparcie w matce i ojcu.ja nigdy nie mialam.od zawsze musialam
wysluchiwac ich wzajemnych klotni.moj ojciec jest tzw.dzialaczen spolecznym .w
malej miejscowosci ,gdzie kiedys mieszkalam wszyscy nas znali.zawsze musialam
byc idealna i mila dla wszystkich .jedna czworka na swiadectwie sprawiala ,ze
bylam dla nich glabem i leniem.cale dziecinstwo spedzilam chodzac spac o
piewszej w nocy i wstawajc o szostej rano.zawsze musialam napisac wypracowanie
na szostke i zrobic swietny rysunek z plastyki.,,podworko'' odpadalo bo ,,ty
masz nauke'' jak mawiala moja kochana rodzicelka.do tego wiecznie chorowala i
ciagle mawiala prze telefon do rodzinny ,,zaopiekujcie sie dzieckiem ,gdy cos
mi sie stanie''. w ojcu nie mialam zadnego wsparcia.ciagle mnie wyzywal,a kiedy
bylam mala potrafil niezle uderzyc.kedys zgubilam sie na plazy na wczasach nad
morzem.Chodzilam trzy godzinny placzac i szukajc rodzicow.na powitanie moj
kochany tatus debil stlukl mnie przy calej plazy.
nie mieszkam juz z nimi prawie trzy lata,ale ciagle mni gnebia.ostanio powaznie
choruje i nie idzie mi na studiach.oczywiscie jako ,,wsparcie'' dostaje
pretensje i zlosliwe komentarze
nie chce miec dzieci .nie chce komus zniszczyc zycia jak to zrobili moi starzy.
wiem,ze wraz z uplywe, czasu ,ich uwagi beda mnie coraz mniej obchodzil,ale
dziecinstwo jakie mi zgotowali pozstanie juz ze mna do konca zycia.

[independent-girl]

Czytam Wasze posty i...nie wiem co Wam powiedzieć. Jest to dla mnie tak
odległa sytuacja, że aż niemożliwa. Jednak wiem, że tak jest w wielu domach.
Dziewczyny! Nie załamujcie się, bądźcie silne! Spotkacie kogoś (Misia już
spotkała) w kim znajdziecie oparcie, kto swoją miłość będzie inaczej okazywał
niż Wasi rodzice! Bo oni Was kochają [sic!], ale mimo wieku nie dojrzeli do
bycia rodzicem, sami byli wychowywani w konserwatywnych domach (być może) i
teraz sobie chca to odbić. Wiem, że to nie jest fair, po co decydowali się na
dzieci. Ale pomyślcie nad przyszłością, będziecie mogły dać swoim dzieciom to
czego Wam brakowało, będziecie lepiej wiedzieć czego dziecku naprawdę
potrzeba, bo same nigdy tego nie zaznałyście. Wierzę w Was i 3mam kciuki!
Wiedzcie, że wcale nie miałam różowego życia i że właśnie dlatego tak piszę.
Do 9 roku życia mieszkałam z matką alkoholiczką, przeżyłam niejedną kłótnie
rodziców, rękoczyny, niedożywienie -> spora niedowaga do 5 klasy podstawówki,
noce u sąsiadów, babć etc, następnie rozwód i życie z tatą, któremu na
głowę "spadło" wychowanie dorastającego syna (15 lat) i 9-letniej córki.
Teraz - mam 19 lat - mogę powiedzieć, że wywiązał się z tego obowiązku
ZNAKOMICIE...a mówią, że kobiety są lepszymi matkami. Mój Tato jest od 10 lat
dla mnie i mojego brata Mamą i Tatą. Co prawda nie ma u nas w domu jakichś
wielkich wyznań miłosnych, ba! nawet tata nigdy ze mną nie rozmawiał o seksie,
ale teraz, gdy od dwóch lat mieszkam tylko z nim (brat się ożenił i mieszka
oddzielnie) dogadujemy się wspaniale! Ja wracam ze szkoły, gotuję nam obiad,
sprzątam, on zarabia na mnie i na siebie, wiele mi mówi o swoich znajomych,
kobietach, o przeszłości, o rzeczach, o których do tej pory wiedział tylko
On.
Sytuacja ta jednak ulegnie zmianie, bo od października ja wyjeżdżam na studia
do Krakowa i po pracy mój Tato będzie wracał do pustego, 3-pokojowego
mieszkania i pewnie nawet obiadu sobie nie ugotuje tłumacząc się sam przed
sobą (i przede mną), że "dla jednego sie nie opłaca gotować". I dlatego mi
smutno :( Wy chcecie uciekać z domu, a ja chciałabym w nim pozostać: dla Taty,
dla siebie.

Pozdrawiam serdecznie i życzę choć w połowie tak dobrych stosunków z rodzicami
jak ja mam z moim Tatą, którego kocham najbardziej na świecie.

Kasia

______________________________________________________________

"Oczekiwać ,że życie będzie cię dobrze traktować tylko dlatego ,że jesteś
dobrym człowiekiem to tak jak oczekiwać, że rozwścieczony byk nie rzuci się na
ciebie, bo jesteś wegeterianinem. "

Shari R.Barr

[Gość: jt]

Dzieki Independent Girl.Twoj list dodal mi troche otuchy.To wspaniale ,ze
swietnie dogadujesz sie z tata.Jesli w przyszlosci zdecydujesz sie na
dziecko,na pewno bedzies dobra mama.Jesli chce sie ofiarowac dziecku
spokoj,bezpieczenstwo i cieplo trzeba ich zaznac w swoim pierwszym rodzinnym
domu.
Pozdrawiam i zycze wszystkiego dobrego.Fajnie,ze takie osoby jak Ty mozna
spotkac w sieci.
jt

p.s.sentencja bardzo smutno,ale zawierajaca wiele prawdy.

[Gość: kami]

jestem pedagogiem i wydaje mi sie ze to twoi rodzice maja problem. zastanow sie
i pomysl jak oni byli traktowani w dziecinstwie, jacy byli dla nich ich
rodzice, moim zdaniem powinnas isc na terapie pedagogiczna, bo mozesz stracic
doszczetnie sily i zmarnowac sobie zycie, jestes niepewna siebie, a terapia
pozwoli ci dostrzec bledy twoich rodzicow w taki sposob, abys ty nie powtarzala
ich bledow, w miastach sa placowki opieki pedagogicznej, gdzie mozna skorzystac
z bezplatnej porady, polecam i trzymam za ciebie kciuki!

[Gość: kami]

pomysl czy twoi rodzice nie sa przepracowani? czy nie sa przypadkiem
niespelnieni? prawdopodobnie to ze wytykaja ci bledy i mowia ze jestes do
niczego (a przeciez jestes dobra uczennica i radzisz sobie w zyciu) to moze
wynikac z tego ze sami nie osiagneli tego czego chcieli, ze stawiaja sobie za
wysokie wymagania badz maja niskie poczucie wlasnej wartosci i kompensuja sobie
te braki poprzez obwinianie ciebie. bardzo goroco polecam ksiazke Susan Forward
pt "Toksyczni rodzice" -znajdziesz ja w bibliotekach pedagogicznych, dosyc
trudno o nia ale jest niezawodna i na pewno ci pomoze i kazdemu kto ma problemy
z rodzicami (alkoholikami, nadmiernie wymagajacymi, nadopiekunczymi itp) Radze
przeczytac cala ksiazke a nie tylko wybrane rozdzialy, lektura napisana latwym
jezykiem. poodzenia! :)

[Gość: kaśka]

ten sam problem, koszmar koszmar koszmar!!!!! odkąd przyjezdzam na wakacje do
domu zaczyna sie ciągła stresówa... nawet boje sie umyć przed snem bo
niewiadomo czy akurat "tatuńcio" nie bedzie chciał wtedy do łazienki? to tyran -
pan i wladca - skoro nas utrzymuje( na bardzo wysokim poziomie) mysli ze może
wszytko - mam kochanego chłopaka i jestem bardzo szczesliwa gdy jestesmy razem -
licze dni az wyniose sie z tego domu . Mama mi nic nie pomoże - a jet normalna
i bardzo dobra - bo tez nie ma nic do powiedzenia:( koszmar , boje sie ze gdy
sie wyniose poprsotu nie skoncze studiów a jeszcze mi zostały 3 lata... bo nie
starczy mi na utrzymanie! wiec czeam cierpliwie az skoncze nauke a wtedy powiem
mu BYE BYE i niech na mnie nie liczy na straość. pozdr.....

[Gość: jt]

Kasia ja mieszkam w innym miescie i wierz mi ,ze rodzice tez lubia
mnie ,,gnebic''.Mysle,ze jedynym rozwiazanie jest zmiana stosunku do ich
osoby.Wiem,ze jest Ci ciezko,sama przechodzilam przez to przez 20 lat.Bedac
jednak w Warszawie rowniez przeplakalam wiele nocy i powoli zdaje sobie
sprawe z tego,ze jedynym wyjsciem jest praca nad soba.Jest to bardzo zmudne.Ja
jestem jak narazie na etapie,,nienawidze was i nie pozwole zniszczyc sobie
zycie''.To mechanizm obrony,boje sie ,ze mnie calkowicie zlamia jak bede
slaba.Nie raz zyczylam im smierci,ale rowniez sobie.Postanowilam jednak,ze
bede o siebie walczyla nawet bedac zmuszona bardzo ich ranic.Znalam kiedys
chlopaka w przypadku ,ktorego rodzicielska,,milosc'' doprowadzila do jego
samobojstwa.To skrajny przypadek,ale nieodosobniony i wbrew pozorom bardzo
powszechny.Niektorzy popelniaja somobojstwo zatracajac sie poprostu w uzywkach
lub bedac psychicznie martwymi juz za zycia.Nie dopuscie do takiej sytuacji.
Pomysl z ksiazka bardzo mi sie podoba.
Pozdrawiam

[Gość: LIST]

Mój mąż i jego rodzenstwo wychowali się w domu dziecka, mój mąż nawet nigdy nie
widział swojego ojca, matkę rzadko i to pijaną. Niejednokrotnie powtarzał mi,
że cierpiał z tej przyczyny, ani matka ani ojciec nie e intteresowali sie nim
w dzieciństwie, nie zwrócił mu uwaagi na to, czy ubiera się odpowiednio, czy
nie; nie ucieszył, że zdał mature i dostał na studia... Nikt z jego rodziny nie
był na naszym slubie.
Wystarczy ? Ciesz się, że masz kogoś, komu na Tobie zalezy. Dopóki mieszkasz w
domu, zanim Twój facet zacznie Cie utrzymywać, utrzymują Cię rodzice. Dzieki
ich pracy zdałaś maturę i możesz sie dalej uczyć.Twoim obowiązkiem jest
okazywanie im szacunku i wdzięczności za to wszystko.Nie masz praw celowo ich
ranić.
Co nie znaczy, że musisz im być we wszystkim posłuszna. Jesteś pełnoletnia,
wolno Ci podejmować rozmaite decyzje na swoje konto. I na swoje konto będziesz
zapisywać koszty tych decyzji.
Pozdro.

[nike32]

tez tak kiedys sadzilam, wydawaol mi sie ze rodzice mnie nie kochaja i w ogole
ze tak naprawde po co oni sa tylko sie ciagle czepiaja, z domu wyprowadzilam
sie bardzo szybko wlasciwie z przymusu uczeszczania do liceum w innym miescie
gdzie szybko poznalam co to dorosle zycie
poczulam poraz pierwszy co to rodzina gdy zachorowalam i wyladowalam w
szpitalu wojewodzkim 60 km od domu, gdyby nie rodzina po miesiacu lezenia w
szpitalu odbiloby mi na maxa, kolejnym etapem w moim zyciu byl wyjazd za
granice i tak naprawde nadal czuje jak wracam ze mam gdzie ze mam ten dom
gdzie moge spokojnie usiasc i choc zycie pcha mnie naprzod ciagle chce cos
zmieniac i ciagle chce cos nowego poznawac zobaczyc itd to jednak wracam z
checia do domu gdzie wreszcie doceniono ze mnie nie ma ze im mnie brakuje no
coz ale czas najwyzszy bedzie kiedys samemu zalozyc rodzine mam nadzieje ze
nie bede popelniala bledow moich rodzicow i moje dzieciaki od poczatku beda
wiedzialy ze na mnie czyli ich matke zawsze moga liczyc